Σελίδες

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

«τρώγοντας τα παιδιά»: ένα χαρούμενο παιχνίδι




«Και θα μας πουλήσετε κυρία;» ρώτησαν τα παιδάκια τη δασκάλα, εκείνο το πρωινό που προμήνυε μια ζοφερή μέρα στη μακρινή χώρα του Παράμ Παμπάμ.

«Ε, πάλι θα τα ξαναλέμε; Η πώληση θα είναι σαν ψεύτικη, μετά θα σας ξαναγοράσουμε» απάντησε η δασκάλα κατεβάζοντας για μια στιγμή τα γυαλιά της για να κοιτάξει τα μάτια των παιδιών, να μην υπάρξει καμμιά αμφιβολία πως έλεγε την αλήθεια.

«Σαν ψεύτικη είπατε; Δηλαδή θα είναι αληθινή!» πετάχτηκε ο μπόμπιρας έξω αριστερά, αλλά η δασκάλα τον επανέφερε στην τάξη λέγοντας με ύφος βλοσυρό «Πάλι τον έξυπνο κάνεις Αλέξανδρε; Ορθιος και στη γωνία με το πρόσωπο στον τοίχο!»

«Και με τί λεφτά θα μας ξαναγοράσετε, αφού τα λεφτά που θα πάρετε από το πούλημα θα τελειώσουν γρήγορα, αφού μας πουλάτε για να φάτε...» ψιθύρισε διστακτικά η μικρή Μαρίκα με το άσπρο φουστανάκι, αλλά η δασκάλα έκανε ότι δεν άκουσε.

Σε λίγο, μπήκε ο μπόγιας στην τάξη, μέτρησε κεφάλια και «τόσα λίγα είναι;» ρώτησε με την τσιριχτή φωνή του, η δασκάλα τα μάσησε «ε, δεν θυμάμαι να είχαμε ορίσει τον ακριβή αριθμό, τι θα γίνει τώρα;», ο μπόγιας ξανατσίριξε «τι θα γίνει; θα πάω και παραδίπλα να βρω κι άλλα, σε μπελά με βάζεις» και, με μια κίνηση σαν αστραπή, άπλωσε το μαύρο του δίχτυ, τσάκωσε όλα τα παιδάκια της τάξης, το σούρωσε επιμελώς, το φόρτωσε στην πλάτη του και βγήκε σφυρίζοντας.

Η δασκάλα πετάχτηκε αλαφιασμένη φωνάζοντας «τα λεφτά! τα λεφτά! ξέχασες να δώσεις τα λεφτά!», άρχισε να τον κυνηγά, αλλά ο μπόγιας έτρεχε γρήγορα, χάθηκε στα τσιμεντένια δάση και δεν μπόρεσε να τον προφτάσει.

«Πάλι νηστικές θα κοιμηθούμε και σήμερα μάνα», είπε στη γριά που καθόταν στο τελευταίο θρανίο, συμπληρώνοντας «και δεν υπάρχει τίποτ' άλλο να πουλήσουμε». Η γριά άνοιξε το κλειστό της μάτι -το άλλο ήταν μονίμως ανοιχτό, αλλά δεν έβλεπε- και μουρμούρισε «έχουμε το μικρό Αλέξανδρο, που είναι τιμωρία στη γωνία».
________________________
ανέβηκε στις 24 Μαΐου 2011, ώρα 6:39 π.μ., αλλάζω όμως ημ/νία γιατί θέλω να το βλέπω πάνω πάνω, να παραμείνει πρώτο για όσο χρειαστεί.

10 σχόλια:

silentcrossing είπε...

Φόλα στο μπόγια και μια γερή κλωτσιά στη δασκάλα να ξεκουμπιστεί από την τάξη. Και μετά τα παιδάκια να βάλουν φωτιά στο σχολείο και να τους κάνουν και τους δύο μπάρμπεκιου...

Rodia είπε...

Για εύκολο τό'χεις; Η δασκάλα είναι μειλίχια, έχει μαγνητικό βλέμμα και υπνωτίζει χωρις να το καταλαβαινει κανείς...

vasiliskos είπε...

Νομίζουν πως έχουν τον μικρό Αλέξανδρο:)

vasiliskos είπε...

Νομίζουν πως έχουν τον μικρό Αλέξανδρο :)

Rodia είπε...

Ωραιο! Ισως γι αυτο να το έκοψα εκεί! ;)

0comments είπε...

xeloou!

Rodia είπε...

Ελα!μας ακούτε κει πάνω; :)

ΑΠΟΛΛΩΝ είπε...

Όταν τα "παραμύθια" είναι ήδη εφιάλτες ...

~

Rodia είπε...

..και.. έχουν πολλούς δράκους..

don-ald είπε...

όμορφο, αν και διαφωνώ γιατί είναι πολύ συγκινητικό
την καλησπέρα μου μετά από καιρό