Ευθεία μετάθεση της παγκόσμιας διακυβέρνησης

Εμαθα ότι κυκλοφορεί στο διαδίκτυο μια πρόταση για μποϋκοτάρισμα εταιρειών εβραϊκών συμφερόντων, μπορείτε να τη δείτε εδώ.
Το σκέφτηκα λιγάκι -όχι και πάρα πολύ!- και είπα ότι ναι, μακαρι να ασκήσουν οι εταιρείες επιρροή προς τη κατεύθυνση να σταματήσουν οι πόλεμοι στη Γη...
Αν αυτό σημαίνει μεταβίβαση της παγκόσμιας διακυβέρνησης κατευθείαν στο Κεφάλαιο, μακάρι να συμβεί και σύντομα μάλιστα. Οι εκπρόσωποί του (οι πολιτικοί δλδ) τα έκαναν μπάχαλο, τρώνε με δέκα μασέλες και μόνο για το συμφέρον του κοσμάκη δεν νοιάζονται.
Ασε που δε μπορείς να τους πιέσεις κιόλας ως πολίτης. Τι θα πεις δηλαδή; Δεν σε ψηφίζω; Σκασίλα του τού πολιτικού. Κάποιο τρόπο θα βρει να σουφρώσει από κάπου, να τ' αρπάξει ξανά.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ - ΙΣΟΤΗΤΑ - ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ με οικονομικούς όρους; Ιδωμεν!

Την εταιρεία μπορείς να τη πιέσεις με το όπλο του καταναλωτή, ακόμα κι από τον καναπέ σου. Δεν συμπεριφέρεσαι καλά στους εργαζόμενους κυρία Εταιρεία; Δεν ψωνίζω τα προϊόντα σου κυρία μου! Αυτό ισοδυναμεί με καθημερινή ψήφο, όχι αστεία.

Οι εταιρείες όμως δεν είναι μονάχα αυτές που σιάχνουν κι εμπορεύονται ρουχαλάκια, καλλυντικά, απορρυπαντικά και χαρτιά υγείας. Είναι οι τεράστιες εταιρείες που σιάχνουν κι εμπορεύονται όπλα, ναρκωτικά, πετρέλαια, αέρια, κλπ, και αυτές είναι οι βασικοί ρυθμιστές. Θα κάνουν πόλεμο και σκασίλα τους αν κάψουν όλα τα φουστάνια και τις κρέμες προσώπου που υπάρχουν στον πλανήτη!

..άσε που μπήκαν στο χορό των αγορών χρήματος και οι εταιρείες τροφίμων..

Σκατά, λοιπόν; ΣΚΑΤΑ. Μεταξύ μας, αν μια εταιρεία αποφάσιζε να διαχειριστεί τα σκατά της Γης, θα διέπρεπε στα σίγουρα! Προϊόν εγγυημένο, υπερπαραγωγή τζάμπα, κλπ κλπ, για σκεφτείτε το...

η καταφυγή

Χτες μιλούσα με τη φίλη μου τη Χαριτίνη, που μου έλεγε μαλλώνοντάς με ότι έκανα πολύ άσχημα που δεν δίδαξα στα παιδιά μου το λόγο του Θεού, που δεν τα τραβολόγαγα σε εκκλησίες, κλπ κλπ, και "πού θα βρίσκουν καταφυγή στις δύσκολες ώρες της ζωής τους" με κατακεραύνωσε στο τέλος.
Επειδή δεν θέλω να θυμώνω μαζί της, άλλωστε είναι αδύνατο να συζητήσουμε πλέον τίποτα και το μόνο που μας συνδέει -πολύ γερά, αλήθεια- είναι οι κοινές παιδικές μας αναμνήσεις, επειδή λοιπόν δεν θέλω να θυμώνω και βρίσκω άχρηστο το θυμό, χαμογέλασα όσο πιο γλυκά μπορούσα, τη χτύπησα χαϊδευτικά στον ώμο και την οδήγησα στην εξώπορτα. Εκεί άφησε την τελευταία ομοβροντία της "και να ξέρεις ότι υπάρχουν αρνητικές σκοτεινές οντότητες, έχω χιλιάδες εμπειρίες να σου διηγηθώ αλλά δεν με ακούς" και κατέβηκε γρήγορα γρήγορα τα σκαλάκια, ίσως φοβούμενη την απάντηση που αποκλειόταν να δώσω. «Αγάπα τον το φίλο σου με το ελάττωμά του», θυμήθηκα που έλεγ' η γιαγιά μου, κι έκλεισα μαλακά την πόρτα.
Σήμερα, όλη τη μέρα σκεφτόμουν τη μαγική λέξη καταφυγή. Αλήθεια, ποιος είναι αυτός που έχει ανάγκη (έχει εκπαιδευτεί ή το κανει λόγω συνθηκών) να καταφεύγει κάπου, οπουδήποτε, και ποιον εξυπηρετεί αυτή η φυγή; Να ένα καλό ερώτημα, στο οποίο έχω βέβαια απαντήσει εδώ και αρκετά χρονακια. Καλέ μου αναγνώστη, η σειρά σου τώρα! :)