Παλιές οικονομικές "ανωμαλίες"

Μια από τις προεκλογικές επαγγελίες της Ενώσεως Κέντρου ήταν η εκκαθάριση «των ευθυνών του παρελθόντος» (σύμφωνα με το διακριτικό όρο που είχε επικρατήσει για το οκταετές όργιο οικονομικής διαφθοράς). Αλλά η ισχυρή πίεση των ανακτόρων και της κηδεμονίας αναχαίτιζε την κυβέρνηση από του να θίξει τις σκανδαλώδεις συμβάσεις με ξένους ομίλους και άλλες υποθέσεις ιδιοτελούς διασπαθίσεως του δημόσιου χρήματος. Στις 22 Ιανουαρίου 1965 η ΕΔΑ κατέθεσε στη Βουλή πρόταση περί παραπομπής σε ειδικό δικαστήριο (βάσει του νόμου περί ευθύνης υπουργών) του πρώην πρωθυπουργού Καραμανλή και των πρώην υπουργών Π. Παπαληγούρα και Νικόλαου Μάρτη, ως υπευθύνων υπουργών για καταχρήσεις μερικών εκατομμυρίων δολαρίων που είχε διαπράξει η διοίκηση της ΔΕΗ(84). Η κυβερνητική πλειοψηφία υιοθέτησε την πρόταση. Αλλά στο στρατόπεδο της ΕΡΕ και στο παλάτι ξεσηκώθηκε θύελλα, η οποία, αν όχι τίποτε άλλο, υποδηλούσε ένδειξη ενοχής. 

 

Ενώ μια επιτροπή της Βουλής συνέχιζε το ανακριτικό της έργο η ΕΔΑ ανέλαβε νέα πρωτοβουλία. Ζήτησε τη διενέργεια ανακρίσεων και για τις περιβόητες υπερβάσεις στα δημόσια έργα που είχαν εκτελεσθεί κατά την οκταετία της ΕΡΕ. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι τεκμηριωμένες αποκαλύψεις του τύπου είχαν δημιουργήσει γύρω από τα δημόσια έργα της κυβερνήσεως Καραμανλή ένα πελώριο ηθικό ζήτημα. Οι υπερβάσεις από τον αρχικό προγραμματισμό ορισμένων έργων κυμαίνονταν μεταξύ 100 και 1000%. Η κυβέρνηση δεν υιοθέτησε και δεν υποστήριξε την πρόταση της ΕΔΑ. Ο Παπανδρέου είχε αρχίσει να κάμπτεται από τις φορτικές πιέσεις του Κωνσταντίνου, που ενισχύονταν και από το βαρύ πυροβολικό των αμερικανικών «συστάσεων». Όλοι ζητούσαν να ριφθεί ένας πέπλος λήθης στις ανομίες του παρελθόντος. 

 

Θα περίμενε κανείς ότι στην πολύπλευρη αυτή προσπάθεια «κουκουλώματος» θ' αντιδρούσε έντονα η ίδια η κατηγορούμενη ΕΡΕ. Αλλά ο Κανελλόπουλος —ο σημερινός αρχηγός της— που στο παρελθόν είχε δώσει δείγματα μεγάλης ηθικής ευθιξίας, δεν ήθελε να ρθει σε ανοικτή ρήξη με την καραμανλική πτέρυγα του κόμματος, που κυρίως αυτή βαρυνότανε με τις καταθλιπτικές αυτές κατηγορίες. Έτσι η ΕΡΕ, αντί ν' αντιδράσει, υπερθεμάτισε στην εκστρατεία συγκαλύψεως. Παράγοντες της ΕΡΕ, που δεν αισθάνονταν άνετα με την εκκρεμότητα των «ευθυνών του παρελθόντος», πραγματοποιούσαν μυστικές επαφές με τη Φρειδερίκη και την αμερικανική πρεσβεία αναζητώντας μεθόδους εντονότερης πιέσεως όχι μόνο προς τον Παπανδρέου, αλλά και προς τους συνεργάτες του εκείνους που ζητούσαν την ηθική κάθαρση. 

Ο Ιωάννης Ζίγδης, υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση Παπανδρέου, μου διηγήθηκε αργότερα ότι είχε μείνει κατάπληκτος από τη θερμότητα του ενδιαφέροντος που είχε δείξει ο Κωνσταντίνος υπέρ των κατηγορουμένων για καταχρήσεις. Κατά την τελετή των εγκαινίων ενός υδροηλεκτρικού φράγματος ο Κωνσταντίνος πλησίασε το Ζίγδη και ευθέως του έθεσε το θέμα αμνηστεύσεως των ευθυνών του παρελθόντος: 

 

—«Τι αναμοχλεύετε αυτά τα πράγματα», του είπε ενοχλημένος. «Πρέπει να παραγραφούν». 

—«Μα αν οι κατηγορίες είναι ανακριβείς», παρατήρησε ο Ζίγδης, «θά 'πρεπε η ίδια η ΕΡΕ να επιζητεί τη δικαστική εκκαθάριση. Ενώ με την παραγραφή θα παραμείνει η σκιά». 

—«Όχι, όχι», επέμενε ο βασιλιάς. «Πρέπει να παραγραφούν. Είναι θέμα εθνικής ανάγκης. Ο πολιτικός κόσμος πρέπει να διατηρηθεί ηθικά άσπιλος». 

—«Έστω και αν δεν είναι;» 

—«Δεν ξέρω. Θέλω παραγραφή».

Με την «παραγραφή» είχε βρεθεί η φόρμουλα συγκαλύψεως των ανωμαλιών. Στις 17 και 21 Ιουνίου 1965, σε δυο διαδοχικές ψηφοφορίες, οι βουλευτές του κέντρου —ενδοτικοί και ανένδοτοι— με βαριά καρδιά, σαν πρόβατα επί σφαγήν, περνούσαν από την ψηφοδόχο της Βουλής και ψήφιζαν την παραγραφή των σκανδάλων... Το συχωροχάρτι της ΕΡΕ —και των υπεράνω της ΕΡΕ— είχε δοθεί. Ο δρόμος για το ιουλιανό πραξικόπημα ήταν ανοικτός. 

__________________________ 

ΣΗΜ.1. απο το βιβλίο του Γιάννη Κάτρη, παλιού δημοσιογράφου, με τίτλο «Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ», ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 

ΣΗΜ.2. υπάρχει, άραγε, σήμερα ένας δημοσιογράφος τόσο άξιος και ικανός; 

ΣΗΜ.3. η φωτογραφία του αξέχαστου Ι. Ζίγδη από εδώ, σε περιοδεία στην Κόρωνο Νάξου. 

ΣΗΜ.4. Εψαξα ματαίως να βρω στοιχεία για το Γιάννη Κάτρη. Για τα λαμόγια υπάρχουν άφθονες παραπομπές, αλλά προτίμησα να ανεβάσω φωτό με το Γιάννη Ζίγδη, ένα σημαντικό πολιτικό της εποχής και ακέραιο άνθρωπο. Πόσο λείπουν σήμερα παρόμοιοι άνθρωποι από την πολιτική ζωή... 

 

παραπομπή του κειμένου: (84) Ο τότε γενικός διευθυντής της ΔΕΗ Γεώργιος Πεζόπουλος, κορυφαίος των κατηγορουμένων για την κατάχρηση, έγινε το 1971 υπουργός των Οικονομικών της χουντικής κυβερνήσεως!

-------------------------

συμπλήρωση απο Σταύρο Καράμπελα: Να προσθέσουμε εδώ ότι και στις δυο ψηφοφορίες ο Γιαννης Ζίγδης ήταν ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ, ναι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ Βουλευτής της Ένωσης Κέντρου που ψήφισε υπέρ της παραπομπής αψηφώντας τη γραμμή του κόμματος. Και αυτό φυσικά δεν το ξέχασε ο Καραμανλής μετά το 1974.

Η 4ήμερη απεργία ποιους ωφελεί τελικά;

Διαβάζω εδώ κάποιες σκέψεις που μοιάζουν κάπως με τις δικές μου:

Μέσα, λοιπόν σε αυτήν την καταιγίδα των διαβουλεύσεων με τα διεθνή αρπακτικά, μέσα στη θύελλα των «καυτών» πολιτικών ζυμώσεων και των ηχηρών κυβερνητικών «ανταρσιών», «ανένδοτων» και «ειρηνικών επαναστάσεων», τα ΜΜΕ σύσσωμα και με ζήλο ασυνήθιστο δηλώνουν απών για τετραήμερο!!!

Η λέξη που θα χρησιμοποιούσα θα ήταν "ορυμαγδός", αντί για καταιγίδα...

Για ένα δίκτυο δημοσιογραφίας των πολιτών

«Σας καλούμε να συμμετέχετε στην προσπάθειά μας να καλύψουμε το διαρκές κενό ενημέρωσης.
Χρησιμοποιώντας τα δημοσιογραφικά εργαλεία της “παλιάς εποχής” (εγκυρότητα, σοβαρότητα, ταχύτητα, διασταύρωση της είδησης, αποφυγή σχολιασμού κτλ.), αλλά και τις δυνατότητες και -πολύ περισσότερο- την κουλτούρα των νέων μέσων, σας καλούμε, στην πραγματικότητα, να μορφοποιήσουμε βήμα-βήμα ένα σοβαρό ελληνικό δίκτυο της δημοσιογραφίας των πολιτών.»

Αυτά και άλλα πολλά και ενδιαφέροντα ανακοινώνει το radiobubble κι εμείς βρίσκουμε την ιδέα εκπληκτική, αυτό που προτείνεται απολύτως απαραίτητο, και.. τρέχουμε!

Η φάση μου φέρνει στο νου τις κινέζικες εφημερίδες τοίχου, για τις οποίες είχα διαβάσει παλιά. Μπορούσε ο καθένας να καρφιτσώσει τη δική του προσωπική ειδηση, όποια σημασία κι αν είχε. Οπως στα πανώ της Ecole des Beaux Arts στο Παρίσι, όπως στα πανώ κάθε Παν/μίου στον κόσμο -υποθέτω πως το ίδιο θα συμβαίνει παντού- όπου ανακατεύονται γλυκά μικρές αγγελίες για προσφορά ή ζήτηση εργασίας με ενοικιαστήρια και ανακοινώσεις δράσεων.

Ο Εξάντας σε δικο του τόπο. Επιτέλους!

Μεταφέρω το εναρκτήριο κάλεσμα:

Φίλοι και φίλες του Εξάντα,

Από σήμερα (1/10/2010) είναι στον αέρα η νέα επίσημη ιστοσελίδα του Εξάντα, στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.exandasdocumentaries.com/

Στο ανανεωμένο official site της σειράς, μπορείτε να παρακολουθείτε online όλα τα ντοκιμαντέρ μας, που προβλήθηκαν στη ΝΕΤ, από το 2004 μέχρι και σήμερα. Επίσης, παρέχεται πρόσβαση σε επιπλέον αδημοσίευτο οπτικοακουστικό υλικό.

Όλες οι ταινίες του Εξάντα έχουν ταξινομηθεί κατά χρονική, θεματική και γεωγραφική σειρά. Έμφαση δόθηκε στον σχεδιασμό, προκειμένου η περιήγηση για τον χρήστη να είναι απλή παρά τον όγκο της πληροφορίας.

Σκοπός είναι να συγκεντρωθούν σε ένα σημείο και να ταξινομηθούν όλες οι δουλειές του Εξάντα από το 2000 που ξεκίνησε ως σήμερα. Και αυτό να αποτελέσει ένα ζωντανό ημερολόγιο των κρίσεων και των προβλημάτων που βασανίζουν τον πλανήτη την τελευταία δεκαετία.

Γνώμες, ιδέες και παρατηρήσεις είναι πάντα ευπρόσδεκτες

Χαιρετισμούς
Γιώργος Αυγερόπουλος
Δημιουργός και σκηνοθέτης της σειράς ντοκιμαντέρ Εξάντας

πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι...

http://tvxs.gr/node/62418
Δημοσιογραφία ή Δημοσιομαφία;
Σχέδιο απαξίωσης των δημοσιογράφων (του Τύπου, γενικα) ή ξεκαθάρισμα των μεταξύ τους λογαριασμών;
Ενας νεκρός ή ο πρώτος νεκρός;

..πάνω που είπα να πάψω να σκέφτομαι, σκέφτηκα τι κανιβαλισμός έχει να πέσει...
____________________________
ΣΗΜ.1. Μια ερωτηση μονο: Εσυ, καλέ/ή μου αναγνώστη/τρια, τι θα κάνεις αν αξημέρωτα (κατά τις 5:00) σου χτυπήσει ένας άγνωστος την πόρτα;
Εγώ ούτε καν θα άνοιγα κι έτσι δεν θα άκουγα να μου λέει ότι "καποιος προσπαθει να μου κλέψει το τουτού" άσε που και να το άκουγα, τότε είναι που αποκλείεται να κατέβαινα κάτω.
ΣΗΜ.2. Κάτι μυρίζει πολύ άσχημα και η προέλευση της μυρωδιάς δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμη. Τόσο πολλά τα σκουπίδια γύρω μας, βλέπετε...
ΣΗΜ.3. Τι θα πει "σέχτα";
---------------------------
Update, 20/07/2010 -- Posts τα οποια βρηκα ενδιαφεροντα:
Για τη δολοφονία Γκιόλια Παραπολιτική
Ενας από μας Ρικα Βαγιαννη, Protagon
Το τελευταίο ρεπορτάζ του Σωκράτη Γκιόλια Κώστας Βαξεβάνης, Το κουτί της Πανδώρας
Ανακοίνωση του Σωκράτη Γκιόλια για την κατάρρευση της σκευωρίας www.zoomnews.gr
Σε ευχαριστώ Σωκράτη Γκιόλια www.pitsirikos.net

μαθήματα προς νέους δημοσιογράφους -εκτός σχολής ΜΜΕ ΑΠΘ

Αναδημοσιεύω το άρθρο της Ζωζέτας Μηλιοπούλου, συμβούλου επικοινωνίας και διδάκτορα του Πάντειου Πανεπιστήμιου, όπως ακριβώς ανέβηκε στο NYLON με τίτλο «Κάτι ερωτήσεις και μια κηδεία»

Χθες ο Γιώργος Κοίλιαρης έβαλε την τελευταία τελεία. Πριν ενάμιση μήνα, έσπασε τον αυχένα του σε «τροχαίο» δυστύχημα, κατά τη διάρκεια δημοσιογραφικής αποστολής στο Αφγανιστάν. Αν είχε πέσει θύμα μάχης ή βομβιστικής επίθεσης, θα ήταν πρώτη είδηση. Hταν όμως ένα «συνηθισμένο» δυστύχημα χωρίς «ενημερωτική αξία». Γιατί το συζητάμε;

54 ετών, ο Κοίλιαρης παρέμενε ρεπόρτερ και μετείχε συχνά σε αποστολές. Κάποιοι ήδη τον βλέπουν κάπως ιδεαλιστικά, σαν αγωνιστή που έπεσε υπέρ της ενημέρωσης. Κάποιοι άλλοι θα πουν ότι δεν ήταν ικανός να χτυπήσει υψηλότερες θέσεις γραφείου. Θέσεις όπου ο αυχένας πάλι υποφέρει αλλά κρατιέται τελικά στητός με μια γραβάτα. Γνώμες είναι κι οι δυο. Κι από γνώμες πήξαμε.

Στα θέματα όμως πόσοι πάνε; Κι ακόμη περισσότερο, πόσοι τα βρίσκουν; Πόσοι πενηντάρηδες εμφανίζονται στην πρώτη γραμμή του ρεπορτάζ; Oχι του «χάι» πολιτικού αλλά του ελεύθερου; Μήπως το ρεπορτάζ έχει γίνει απλώς η αναγκαία «λάντζα» πριν την τιμητική καριέρα του σφουγγοκωλάριου σε κάποιο «ντεσκ» ή του «παραθυράκια»; Μήπως συνηθίσαμε όλοι να βλέπουμε τους ρεπόρτερ σαν μικρά παιδιά με μεγάλα μικρόφωνα και αντιμετωπίζουμε ως «γραφικούς» τους μεγάλους ανθρώπους που κυνηγάνε τα θέματα σαν τα μικρά παιδιά;

Τελικά, ποιος βγάζει σήμερα ειδήσεις; Τις πρωτογενείς ειδήσεις, όχι τα σχόλια, τις απόψεις και το παρασκήνιο. Την είδηση που επιβεβαιώνεται και ανακοινώνεται. Με ακρίβεια. Με στοιχεία. Με κότσια. Ας θυμηθούμε λίγο ότι αυτό είναι η δημοσιογραφία στην ουσία της. Ποιος κάνει σήμερα δημοσιογραφία λοιπόν;

Την τηλεόραση την ξεχνάμε. Το σπορ των αποστολών και των ρεπορτάζ, οι κάμερες στους δρόμους και τα «λινκ» έχουν κόστος. Λες και όσοι μιλούν κάθε βράδυ στα παράθυρα, σε μονοθεματικά δελτία που παίζουν χαλασμένο τηλέφωνο δεν έχουν… Καθένας τους αμείβεται όσο δέκα ρεπόρτερ μαζί. Κι όλοι μαζί δεν λένε μια είδηση. Αναλύουν, ρωτούν, υπαινίσσονται, προκαλούν, σχολιάζουν, προκαταβάλλουν. Είδηση όμως δεν λένε.

Μεγάλο ποσοστό της «εγχώριας παραγωγής» ειδήσεων γίνεται από τις εφημερίδες. Με τον πρωινό τύπο υπό μάλης συσκέπτονται στα κανάλια για να διαμορφώσουν το δελτίο των 8. Κάνουν το μονόστηλο συζήτηση και το κουνούπι ελέφαντα.

Oμως, από τις ειδήσεις αυτές πολλές «εισάγονται» ως πρώτη ύλη από τα πρακτορεία και «συσκευάζονται εν Ελλάδι» με το περιτύλιγμα κάθε μέσου. Πράγμα που σημαίνει ότι το «χονδρεμπόριο» ειδήσεων και η συνεπαγόμενη μείωση των ανταποκριτών σε μακρινά μέρη, πλήττουν τον πλουραλισμό της ενημέρωσης. Oλοι «ψωνίζουν» από το ίδιο «μαγαζί».

Στα «ντόπια προϊόντα» τώρα, πολλά θέματα βγαίνουν... «τηλεφωνικά» γιατί οι συντάκτες «το κάνουν και στο χώρο τους». Πόσοι δεν πάνε στις συνεντεύξεις τύπου μόνο στο τέλος για να πάρουν τα «καλούδια»; Πόσοι δεν αρκούνται στα δελτία τύπου; Πόσοι δεν κάνουν τραστ που καλύπτουν εκ περιτροπής ένα θέμα συμφωνώντας εκ των προτέρων για την είδηση; Πόσοι δεν πωλούν εκδούλευση σε οργανισμούς των οποίων το γραφείο τύπου κρατούν ως δεύτερη (ή μάλλον ως κύρια) δουλειά; Κοινότοπες διαπιστώσεις

Eστω κι έτσι, παραμένουμε στη φάση κατά την οποία οι ειδήσεις σπανίζουν αλλά κι εκείνοι που τις διαβάζουν ή έστω τις ακούνε στο ραδιόφωνο, σπανίζουν ακόμη περισσότερο…

Το μεγαλύτερο ενημερωτικό ραδιόφωνο το ακούνε σήμερα λιγότεροι από 2 στους 10. Άλλα δυο ακούγονται από 4 στους 100. Οι αθλητικές εφημερίδες πουλάνε περισσότερα φύλλα από τις πολιτικές. Oσο για τα bloggs, ακόμα και τα δημοσιογραφικά, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι φέρνουν την ανατροπή στις ειδήσεις; Τα πιο πολλά αρκούνται σε καταγγελίες υπό τη σκέπη της ανωνυμίας. Την είδηση την περιμένουν από τους άλλους. Κι οι άλλοι το ίδιο...

Κι όλοι μαζί, εντός κι εκτός δικτύων, μηρυκάζουμε απόψεις επί παντός επιστητού.

Σχολιάζουμε αυτούς που σχολιάζουν αυτά που κάποιος ισχυρίζεται ότι συμβαίνουν. Ξεχνάμε αυτούς που τα βιώνουν και δίνουν έστω κατά λάθος τη ζωή τους μήπως κι ενδιαφερθούμε να μάθουμε τι γίνεται στον κόσμο.

Οικτίρουμε τα χάλια της ενημέρωσης την οποία εμείς απαξιώνουμε. Και, φυσικά, θεωρούμε ότι η γνώμη μας πρέπει να γίνει... η «κοινή γνώμη».

Υπάρχει όμως κι αυτή η φλεγματική βρετανική παροιμία με τις γνώμες που όλοι έχουν από μία. Ας κοιτάμε λίγο και τι βγαίνει όταν τη λέμε. Πρώτη απ' όλους η γράφουσα...

-->> το μετέφερα εδώ, επειδή θέλω να το διαβάσουν όσο γίνεται περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη και όσοι νέοι δεν (τυχαίνει να) σπουδάζουν στη σχολή ΜΜΕ του ΑΠΘ.