το Πολυτεχνείο: πόση αλήθεια και πόσο μύθος

Σήμερα θα διηγηθώ εδώ, γράφοντας κατευθείαν όπως συνηθίζω, μερικά πράγματα που λέω προφορικά συζητώντας με φίλους ή με τα παιδιά μου. Το αποφάσισα, επειδή δεν έχω πλέον κάτι να χάσω από αυτή την ιστορία που λέγεται "Πολυτεχνείο" ούτε υπάρχει κάτι να κερδίσω -κυρίως αυτό.

Η αλήθεια είναι πως μου γυρίζουν τ' άντερα όταν βλέπω και ακούω μερικούς αυτοβαφτισμένους "ήρωες" να επαίρονται και να εξαργυρώνουν την στιγμιαία ύπαρξή τους σε ένα τόπο ο οποίος συνέβη να δοξαστεί κατά παραγγελία, μετά τα θλιβερά γεγονότα του Νοέμβρη του 1973.

 

Είμαι πεπεισμένη ότι όσοι βρεθήκαν* στ' αλήθεια στο χώρο αυτό και ένιωσαν στο μέσα τους την ανατριχίλα, ένα μείγμα τρόμου και θάρρους μπροστά στο αναπόφευκτο, δύσκολα μπόρεσαν να προβούν σε αυτή την εξαργύρωση. Κάποιοι αντάλλαξαν με καρέκλες εκείνες τις μεγαλειώδεις στιγμές της ιστορίας κινούμενοι από υπέρμετρη φιλοδοξία, κάποιοι το έκαναν από αφέλεια και από ειλικρινή ελπίδα ότι κάτι μπορεί πράγματι να αλλάξει σε αυτό τον τόπο. Ολους αυτούς σχεδόν, τους έφαγε η μαρμάγκα, δηλαδή παρασύρθηκαν από το ρεύμα του "μεροδούλι μεροφάι" -το έκαναν επάγγελμα- και ήταν δύσκολο να πισωγυρίσουν. Κάποιοι έπαιξαν καλά το ρόλο του "ήρωα", έστω και αν εκείνες τις μέρες δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουν από το σπιτάκι τους ή "αντιστεκόντουσαν" στην ξενητειά με τα λεφτά του καλοβολεμένου μπαμπά τους -και είναι αρκετοί.

 

Τότε λοιπόν, δούλευα σε δυο δουλειές. Τα απογεύματα σε ένα γραφείο στο Λυκαβηττό και τα πρωινά σε μια επαγγελματική σχολή απέναντι από το Πολυτεχνείο. Από την Τρίτη, 13 Νοέμβρη, υπήρχε μια κινητικότητα στην περιοχή. Εχοντας ζήσει τα γεγονότα της Νομικής, νόμιζα πως πρόκειται για κάτι παρόμοιο, πως θα μαζέψουν τα παιδιά και θα ξεφουσκώσει το πράγμα. Η επίφαση δημοκρατίας όμως που ήθελε να δείξει ο Παπαδόπουλος με την πρόταση "Μαρκεζίνη", επέτρεψε να γιγαντωθεί η δυναμική αντίδραση των φοιτητών. Δειλά δειλά, στην αρχή κανείς δεν πίστευε ότι το πράγμα θα έφτανε στα άκρα, μέχρι την Πέμπτη που ξεθάρρεψε ο κοσμάκης και τριγύριζε το χώρο του Ε.Μ.Π. σαν να πήγαινε σε πανηγύρι. Η ελπίδα να ξεφορτωθούμε τη δικτατορία έδειχνε να γίνεται πράξη.

 

Κάθε πρωί λοιπόν και κάθε μεσημέρι, όπως πηγαινοερχόμουν στη δουλειά μου, περνούσα έξω από το Πολυτεχνείο. Φορούσα τότε ένα κόκκινο δερμάτινο κοντό παλτουδάκι. Μπαμ έκανα, περνώντας ανάμεσα σε κάτι ντερέκια της αστυνομίας παρατεταγμένα απέναντι από το Πολυτεχνείο, που κάπως σαν να χαμογελούσαν δίνοντας την εντύπωση ότι επικροτούσαν την κατάσταση. «Μυστήρια πράγματα» σκέφτηκα. Την Πέμπτη, μπήκα μέσα μαζί με τον αδελφό μου, καλεσμένοι από ένα φίλο μας, τον Λάμπρο Τζιάνο, φοιτητή της οδοντιατρικής, έναν 20χρονο κούκλο. Ο αδελφός μου είχε ενθουσιαστεί και, με το ταλέντο που διέθετε, ζωγράφιζε διάφορα πάνω σε λεωφορεία με την προτροπή των οδηγών τους. Περιστέρια, λουλούδια, το Μαρκεζίνη μαϊμού, καρικατούρες στρατιωτικών, όπλα διαγραμμένα, κλπ. Κάποιος τον πλησίασε και του είπε να γράψει συνθήματα υπέρ κομμάτων (ανύπαρκτων φυσικά, δικτατορία είχαμε ακόμα) κι εκείνος αρνήθηκε. Κάποιοι τον γιουχάραν, κάποιοι τον ενθάρρυναν, θύμωσε και τα παράτησε.

 

Την Παρασκευή το μεσημέρι πήγαμε πορτοκάλια και μας έδιναν κι άλλοι άνθρωποι διάφορες σακκούλες περνώντας τις από τα κάγκελα και τις στοιβάζαμε μέχρι να έρθουν φοιτητές να τις πάρουν. Φορούσα ένα μαύρο ταγιέρ της γιαγιάς μου. Δεν το ξαναφόρεσα από τότε, το έχω κρεμασμένο στο ντουλάπι. Κατά το απογευματάκι, φύγαμε με τα πόδια για το σπίτι. Ο μικρός μας αδελφός ήταν φαντάρος στη Θήβα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Πηγαίνοντας για το σπίτι, περάσαμε απο το γραφείο όπου δούλευα, στο Λυκαβηττό. Εκεί, υπήρχε ραδιόφωνο που μετέδιδε την εκπομπή από το σταθμό του Πολυτεχνείου. Ρίγος. Φήμες διάφορες. Ετερόκλητα άτομα είχαν συγκεντρωθεί στο γραφείο αυτό, λόγω γειτονίας. Φύγαμε για το σπίτι, όπου οι γονείς ανησυχούσαν γνωρίζοντας τον ατίθασο χαρακτήρα του αδελφού μου. Ο Διομήδης Κομνηνός νεκρός από σφαίρα, ένα παιδάκι της Β' Λυκείου ήταν, αν θυμάμαι καλά, 17χρονο, με το μηχανάκι του έσπαγε τον κλοιό των αστυνομικών και εφοδίαζε με διάφορα τους έγκλειστους. Το βράδυ κατά τις 10:00, το πυροβόλησαν. Μετά από αυτό το άκουσμα, έφυγα για το δικό μου σπίτι με τα πόδια. Εκείνος έμεινε με τους γονείς.

 

Περπατούσα παραζαλισμένη, μου ερχόταν να χτυπάω τα κουδούνια στο δρόμο, να καλέσω τον κόσμο να κατέβουμε στο Πολυτεχνείο. Εφτασα στο σπίτι μου κι άνοιξα το ραδιόφωνο. Ο σταθμός του Πολυτεχνείου έπαψε σε λίγο να εκπέμπει, «πάει, τα φάγαν τα παιδιά» είπα μέσα μου κι έπιασα κάποιον άλλο σταθμό που καλούσε τους φοιτητές στην πλατεία Κολιάτσου για να τους οδηγήσει κάποιος από στενά στο Πολυτεχνείο. Τι στενά; αναρωτήθηκα και δεν έκανα λάθος. Ο σταθμός αυτός ήταν μούφα, βαλτός ώστε να εξαπατήσει κόσμο και έγινε αιτία να συλληφθούν μερικοί αφελείς. Ηχογράφησα την εκπομπή αυτή και κάπου υπάρχει η κασέτα.

 

Μέσ' στη νύχτα, άκουσα τανκς να κατεβαίνουν προς το κέντρο της Αθήνας. Κοιμήθηκα για λίγες ώρες και ξύπνησα νωρίς το πρωί του Σαββάτου, 17 Νοέμβρη, άνοιξα πάλι το ραδιόφωνο να δω πώς ήταν τα πράγματα, να αποφασίσω αν θα πήγαινα στην πρωινή μου δουλειά. Οι σταθμοί παίζαν εμβατήρια και δημοτικά τραγούδια, σημάδι ότι όλα συνέχιζαν όπως και πριν. Ετσι, ετοιμάστηκα να φύγω για τη δουλειά μου, απέναντι από το Πολυτεχνείο. Οπως συνήθιζα, πήρα ταξί.

 

Οπως στρίψαμε -γύρω στις 8:30 η ώρα το πρωί- στην οδό Τζωρτζ (τότε επιτρεπόταν η κατεύθυνση προς το Πολυτεχνείο) αντικρύσαμε ένα σωρό πυροσβέστες να ρίχνουν νερό στο πεζοδρόμιο, έξω από την πύλη της Στουρνάρη. Ολο το πεζοδρόμιο μια μαυρίλα από τα αποκαΐδια. Στρίψαμε στην Πατησίων και είδα την κεντρική πύλη κατεβασμένη, τα αυτοκίνητα λιώμα, τη μερσεντές του Πολυχρονόπολου (χουντικού καθηγητή) να έχει ύψος ίσαμε 40 με 50 εκατοστά από το έδαφος. Πήγα στη δουλειά μου, στην τεχνική σχολή.

 

Οι μαθητές ερχόντουσαν κατά κύματα, με κατακόκκινα μάτια από τα δακρυγόνα, τρομαγμένοι. Στους γύρω δρόμους επικρατούσε πανικός. Ακουγόντουσαν πυροβολισμοί. Μαζέψαμε τους μαθητές στο διάδρομο της σχολής, μη φτάσει καμιά αδέσποτη ριπή από τα παράθυρα και περιμέναμε. Μια μαθήτρια ανησυχούσε για τον αδελφό της, το Στέφανο Πάντο-Κίκκο, που βρισκόταν την προηγούμενη μέρα στο Πολυτεχνείο (σπουδαστής αρχιτεκτονικής) και δεν είχε δώσει σημεία ζωής. Αργότερα, έμαθα ότι ήταν ζωντανός και τον κρατούσαν στην ασφάλεια.

 

Κατά τις 11:00, η κατάσταση φάνηκε να έχει ηρεμήσει και αφήναμε τους μαθητές να φεύγουν λίγοι λίγοι από τη σχολή. Γύρω στη 1:00 μμ, αφού είχαν φύγει όλα τα παιδιά, αρχίσαμε να φεύγουμε κι εμείς οι εργαζόμενοι. Φορούσα κι εκείνη τη μέρα το κόκκινο δερμάτινο παλτουδάκι μου κι από μέσα ένα συνολάκι μπλε, παντελόνι πουλόβερ. Εκανε ψύχρα, αν και είχε λιακάδα. Ηλιος με δόντια, που λένε. Βγήκα με ένα συνάδελφο, καθηγητή φυσικό. Φορούσε μια άσπρη καπαρντίνα.

 

Σε όλο το μήκος της Πατησίων, ήταν παρατεταγμένα τανκς κάθε 200 με 300 μέτρα περίπου. Μόλις τα είδα, του λέω «βγάλε την καπαρντίνα σου», την έβγαλε, έβγαλα και 'γώ το κόκκινο παλτό, το τύλιξα με κείνη και κρατούσα το δέμα αυτό αγκαλιά. Κρατημένοι σφιχτά από το μπράτσο, διασχίσαμε την Πατησίων και ανεβαίναμε προς τα Εξάρχεια. Από τους κάθετους δρόμους περνούσαν τρέχοντας διάφορα μπουλούκια νεαρών, μια προς τη μια και μια προς την άλλη κατεύθυνση. Εμείς οι δυο προχωρούσαμε ευθεία εμπρός, χωρίς να στρίβουμε κεφάλι, με σταθερό βήμα.

 

Κάποια στιγμή χωριστήκαμε, εκείνος πήγαινε προς του Γκύζη και 'γώ προς το Λυκαβηττό. Το κόκκινο παλτό δεν το φόρεσα, το κρατούσα παραμάσχαλα σαν τσάντα. Πήρα την Καλλιδρομίου όπου γινόταν λαϊκή και ήταν σαν να βρέθηκα σε άλλο κόσμο, παρ' όλο που κόντευε να τελειώσει. Εφτασα στο γραφείο όπου δούλευα τα απογεύματα και τηλεφώνησα στους γονείς μου να μην ανησυχούν. Ανοίξαμε ραδιόφωνο, πιάσαμε ξένους σταθμούς, μάθαμε τα καθέκαστα. Λίγο αργότερα, ενημέρωναν και οι δικοί μας σταθμοί τι είχε συμβεί, για τους περήφανους ευέλπιδες, για τον Διοικητή της Σχολής Ευελπίδων κ. Ιωαννίδη, ο οποίος έδωσε λύση, κλπ. Ενας κύριος, συγγενής κάποιου γνωστού, ο οποίος ήταν ταξίαρχος εν ενεργεία τότε και είχε βρεθεί στο γραφείο όλως τυχαίως -το γραφείο είχε γίνει κέντρο διερχομένων- είχε την καλύτερη εντύπωση για τον Ιωαννίδη και έλεγε ότι «τώρα θα δει άσπρη μέρα η πατρίς», κλπ. Ο γιος του κυρίου αυτού ήταν υποψήφιος Νομάρχης στις πρόσφατες εκλογές.

 

Στο γραφείο αυτό έμαθα επίσης ότι το προηγούμενο βράδυ, την ώρα που δολοφονούσαν τον άτυχο Διομήδη, γύρω στις 10:00 δηλαδή, ο κ. Παπασπύρου, Πρόεδρος της τελευταίας Βουλής πριν αυτή διαλυθεί από τους δικτάτορες, είχε πει στην αδελφή του με την οποία ζούσε «αδελφή, ετοίμαζέ μου τη βελάδα**, δώσ' τη στο καθαριστήριο» προβλέποντας τη Δημοκρατία που ερχόταν. Εκείνη την ώρα, πέρασε μια βόλτα από το Πολυτεχνείο με το αυτοκίνητό του. Εμαθα ότι και άλλοι πολιτικοί έκαναν το ίδιο περίπου εκείνο το βράδυ, την περίπτωση του Παπασπύρου όμως τη γνωρίζω από πρώτο χέρι που λένε, γιατί ήμουν καλεσμένη να κάνω αυτή τη βόλτα με το αυτοκίνητο αλλά αρνήθηκα και πήγα στο σπίτι των γονιών μου.

 

Μερικές απορίες που τριβέλιζαν και τότε το μυαλό μου παραμένουν ως αναπάντητα ερωτήματα.

 

Τι θα γινόταν αν είχε εκφραστεί νωρίτερα η στήριξη του "παλαιού" πολιτικού κόσμου προς τους εξεγερμένους φοιτητές;

 

Τι θα γινόταν αν το πλήθος του κόσμου που συνέρρεε τα πρωινά παρέμενε ως αργά τη νύχτα; κάθε νύχτα;

 

Στην εξέγερση αυτή δεν δόθηκε η σημασία την οποία αναζητούσε εξαρχής, αφέθηκε στην τύχη της, να βγάλουν οι νέοι σπουδαστές το φίδι από την τρύπα και να επωφεληθούν οι άλλοι αργότερα, ο κόσμος έδρασε ως συνήθως σαν κοπάδι που δεν πάει πουθενά χωρίς αρχηγό, οι νέοι έμειναν εκτεθειμένοι στην οργή των σκληροτράχηλων δυναστών. Στα νοσοκομεία δεν έδιναν ονόματα αληθινά γιατί καιροφυλακτούσαν «τα σκυλιά του Ιωαννίδη» κι έτσι δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των τραυματιών και νεκρών. Πολλοί νέοι κυνηγήθηκαν και κατά τους επόμενους μήνες, πολλοί βρέθηκαν «αυτοκτονημένοι» με παράξενους τρόπους, όπως συνέβη σε αρκετούς θυρωρούς πολυκατοικιών να χάσουν τη ζωή τους κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες -ξεκαθάρισμα ή εξαφάνιση μαρτύρων;- το καλοκαίρι του '74.

 

Το Πολυτεχνείο ως σύμβολο αντίστασης στη δικτατορία υπάρχει μετά την αποκατάσταση του πολιτεύματος. Η πρώτη επέτειος και ο πανηγυρικός εορτασμός της μου δημιούργησαν απωθητικά συναισθήματα. Μέσα στο Πολυτεχνείο ακουγόντουσαν τα συγκλονιστικά αντάρτικα τραγούδια και απέξω πουλούσαν σουβλάκια. Μέσα στο Πολυτεχνείο είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι επαναπατρισθέντες "αντιστασιακοί" οι οποίοι διεκδικούσαν (και τις κέρδισαν) θέσεις στο διδακτικό προσωπικό. Απέξω, ο κοσμάκης πανηγύριζε. Το απόγευμα έγινε η πορεία χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Τόσο καλή περιφρούρηση. Δεν πήγα στην πορεία. Σε πορεία για το Πολυτεχνείο πήγα πολύ αργότερα μαζί με τα παιδιά μου, τότε το θεώρησα χρέος, να μάθουν πέντε πράγματα.

 

Αν κάποια χρονιά καταθέσει στεφάνι και ο κ. Λιακόπουλος π.χ. δεν θα μου κάνει καμιά εντύπωση. Το Πολυτεχνείο ως σύμβολο -για μένα, γνώμη μου- έχει προδωθεί. Από μερικούς οι οποίοι το θεώρησαν τσιφλίκι τους ή το παρέδωσαν δέσμιο στους επελθόντες τσιφλικάδες.

Το Πολυτεχνείο υπήρξε μια ιστορική στιγμή κοινωνικής υγείας και μαζικότητας, η οποία -όταν δεν καπηλεύτηκε- έμεινε ανεκμετάλλευτη. Πόσα "Πολυτεχνεία" χρειάζονται άραγε ώστε να ξυπνήσουμε, να διεκδικήσουμε την ανθρωπιά μας;

-----------

* δυσκολεύομαι ακόμα να χρησιμοποιήσω α' πληθυντικό πρόσωπο

** βελάδα= το επίσημο ένδυμα των βουλευτών

-----------

Πρωτογράφτηκε στις 11/16/2006 05:07:00 μ.μ. εδω-->> https://rodiat5.blogspot.com/2006/11/blog-post_116368971756225762.html καθώς και στις "ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ" του f/b στις 17/11/2017.

Πολυτεχνείο = ο Λόγος εναντίον της Βίας

Θα μπορούσα να βάλω τίτλο "οι μικροπωλητές και το Πολυτεχνειο", αν εστίαζα μόνο στις επετείοιυς που ακολούθησαν, προτίμησα όμως τον τίτλο για τη σημασία του γεγονότος, τί σήμανε (με ήχο φοβερό) το Πολυτεχνείο. Ισως να ταίριαζε και ο τίτλος "μέχρι πότε η Βία θα κατατροπώνει το Λόγο;"
Θυμάμαι την πρώτη επέτειο. Ρίγος στην ανάμνηση της μαυρίλας που είχε σκεπάσει-είχε πνίξει- ξαφνικά την ελπίδα. Γιατί αυτό ήταν το Πολυτεχνείο: η γέννηση και ο φόνος της Ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, που κυοφορούνταν και κόντευε να γεννηθεί.
θυμάμαι καλύτερα τη δεύτερη επέτειο. Τον καθηγητή Γιάννη Λιάπη να διώχνει οργισμένος τους μικροπωλητές (σουβλάκια και αναμνηστικά) από το Πολυτεχνείο. Να διαπληκτίζεται με κάποιο σουβλατζή που έσπρωχνε το καροτσάκι του για να περάσει απο την καγκελόπορτα, φωνάζοντας (αυτός ο ηρεμότατος άνθρωπος) "έξω! έξω από εδώ!" κι ο σουβλατζής να υποχωρεί πανικόβλητος.. αλλά να στήνει την πραμάτεια του λίγο παραπέρα στη γωνία...
Θυμάμαι τη φορτισμένη ατμόσφαιρα στο γραφείο, όπου αντιμάχονταν οι γνώμες κι οι απόψεις περί Επετείου: "να το θυμόμαστε με σεβασμό" και "να το θυμόμαστε όπως και νά'χει"...
Η θέση μου ήταν (και εξακολουθεί να είναι) με την πρώτη, το σεβασμό δηλαδή, για τούτο και δεν ξαναπάτησα τέτοια μέρα στο Πολυτεχνείο, συμμετείχα στις πορείες μονάχα.
Εξακολουθώ να έχω την ίδια άποψη, ότι οι μικροπωλητές και το πανηγυράκι ευτελίζουν τη θύμηση. Το Πολυτεχνείο δεν είναι γιορτή, είναι οργισμένη θύμηση. Να θυμόμαστε με οργή τον άγριο φόνο της Ελπίδας που, σαν μωρούλι που μόλις γεννιόταν και κόντευε να λάμψει σε όλο της το μεγαλείο, σκοτώθηκε από το άγριο χέρι της μαύρης Βίας.
Ο Λόγος, οι Ηθικές Αρχές, αιματοκυλίστηκαν από τη Βία που θριάμβεψε ακόμα μια φορά. Η τελική νίκη του Λόγου ήρθε μετά από ένα ακόμα χειρότερο βίαιο γεγονός, την προδοσία της Κύπρου. Νίκη προσωρινή βέβαια, γιατί η Βία έχει πολλους τρόπους να επιβληθεί και να μουτζουρώσει τα όμορφα πράγματα, να διαβρώσει ύπουλα τα ανθρώπινα μυαλά. Ηρθε λοιπόν να επιβληθεί με το "όραμα" του καταναλωτή. Επικράτησε μέσα από το... χρηματομπούκωμα! Μπούκωσε πολύ κόσμο, διαστρεβλώνοντας το νόημα της Υπαρξης με την τοποθέτηση της αξίας του χρήματος ψηλότερα από τις ηθικές αξίες του ανθρωπισμού...
Σήμερα, ξαναζούμε μέρες Πολυτεχνείου επειδή και πάλι απειλούνται όχι μόνο οι Ανθρώπινες Αξίες και ο Λόγος, αλλά και η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση, το σαρκίον μας, που λένε. Τελούμε υπό εξαφάνιση, για αφανισμό μας έχουν συνάνθρωποι και συμπολίτες.. και καλό είναι να το καταλάβουμε πριν είναι πολύ αργά.
Αυτά και σας αφήνω να σκεφτείτε λιγουλάκι καλοί/ές μου αναγνώστες/τριες. Φυσικά θα ξαναπάω στη συμβολική πορεία. Αλλωστε, είναι όσο ποτέ επίκαιρη, με τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και όλο πλησιάζουν απειλητικά και ύπουλα.. Εκτός από την οικονομική κρίση, στη Συρία και στην Ουκρανία γίνεται πόλεμος... Ο πόλεμος, όπως δείχνουν τα πράγματα, επεκτείνεται, δεν μένει μόνο στα οικονομικά όρια και στους λεκτικούς ακροβατισμούς και καλό είναι να εχουμε το νου μας.

Η ομιλία του κ. Ροντούλη, βοήθειά μας

Προχτές, 16 Νοεμβρίου 2009, αφού διευκρίνησε ο κ. Ροντούλης ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου το '73 ήταν μια "αυθόρμητη δράση της φοιτητιώσας νεολαίας", συνέχισε την ομιλία του στη Βουλή των Ελλήνων.
Την ομιλία αυτή παραθέτω αυτολεξί:

Και μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου τι έγινε; Μετά, εμφανίστηκε στη πολιτική ζωή του τοπου ένας νέος τύπος πολιτικού, ανδρός ή γυναικός[1]. Εμφανίστηκαν ξαφνικά χιλιάδες που διεκδικούσαν τον τίτλο του αντιστασιακού, του μαχητή του Πολυτεχνείου, επιδιώκοντας -με δημοκρατικές διαδικασίες είναι αλήθεια- να εξαργυρώσουν την όποια δράση ανέπτυξαν. Και το επέτυχαν![2]

Πράγματι, η γενιά του Πολυτεχνείου ανέλαβε την ηγεσία της χωρας.[3] Ας δούμε όμως τώρα τα αποτελέσματα της ηγεσίας αυτής σε σχέση με τα αιτήματα που οι ίδιοι οι μαχητές, οι αγωνιστές, κάποτε διατύπωναν.[4]

Πρώτο αίτημα: Ψωμί.[5]
Για να δούμε τη πραγματικότητα, πώς έχει διαμορφωθεί. Οδυνηρή πραγματικότητα, διότι η ανεργία καλπάζει, ή δεν το βλέπουμε;[6] Οι επιχειρήσεις κλείνουν.[7] Ενας νέος θα έπρεπε ή να σηκώνει κομματικές σημαίες για να βρει δουλειά ή να έχει μπάρμπα στη Κορώνη.[8]
Δημιουργήθηκε ένα κράτος αναξιοκρατικό, γραφειοκρατικό, ένα κράτος ενάντια στον πολίτη, που λειτουργούσε ενάντια στον πολίτη.[9]
Μέσα σε ένα τέτοιο κράτος δημιουργήθηκαν -και μη το ξεχνάμε αυτό- 2,5 εκατ. συνέλληνες φτωχοί. Αυτή ήταν η κατάληξη λοιπόν, του συνθήματος "Ψωμί", 2,5 εκατ. συνέλληνες να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και κάποιοι να επαίρονται ότι θα δώσουν επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης.[10]
Η πηγή της φτώχειας όμως υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει, αν δεν αλλάξουμε πορεία.[11]

Ας πάρουμε το δεύτερο σύνθημα: Παιδεία[12]
Δεν χρειάζεται να πω πολλά. Τα ελληνικά Παν/μια τελευταία στη παγκόσμια κατάταξη των παν/μίων.[13] Τα πτυχία που δίνουν τα ελληνικά παν/μια δεν έχουν καμμιά αντιστοίχιση, κανένα ουσιατικό αντίκρυσμα στην αγορά εργασίας.[14]
Και τώρα για την περιώνυμη "δωρεάν Παιδεία".[15] Σκεφτείτε τι τραβάει η μέση ελληνική οικογένεια για να μπορέσει το παιδί να πάρει το απολυτήριο του Λυκείου, με όλη τη παραπαιδεία και τα συναφή προβλήματα, που απο το '74 όλοι τα χτυπάμε και το αποτέλεσμα μηδαμινό.[16]
Αρα, και για τη Παιδεία τα πράγματα ζοφερά.[17]

Εχουμε τέλος την Ελευθερία.[18]
Πράγματι, κερδήθηκε η Δημοκρατία, ένα μεγάλο στοίχημα.[19] Ομως, πόσο ελεύθερος είναι ένας πολίτης; Οταν αισθάνεται ανασφαλής, όταν διάχυτη γύρω του είναι η εγκληματικότητα, όταν σε κάθε του βήμα απειλείται από τον κουκουλοφόρο, όταν δεν αισθάνεται ότι είναι ασφαλής μέσα στο ίδιο του το σπίτι, όταν διακυβεύεται η σωματική του ακεραιότητα και η περιουσία του;[20]
Η Ελευθερία συνεπάγεται και Ασφάλεια.[21]
Η ανασφάλεια δημιουργεί το φοβισμένο, τον ανελεύθερο πολίτη.[22]
Γιατί τα λέω όλα αυτά, αγαπητοί συνάδελφοι;[23] Διότι πρέπει να καταλάβουμε το αυτονόητο, και το αυτονόητο είναι το εξής:[24]
Η γενιά του Πολυτεχνείου δημιούργησε τη γενιά των Stage και τη γενιά των 700€.[25]
Αρα λοιπόν, δεν χρειάζεται κάποιοι να συνεχίζουν να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα. Αυτό που χρειάζεται είναι εθνική ομόνοια, συνοχή, για να πάμε την Ελλάδα πιο μπροστά.[26]
Σας ευχαριστώ.[27]

______________________________
[1] αναφέρει τις γυναίκες για να μη ξεχάσει τη κ. Μ. Δαμανάκη
[2] τόνος θριαμβευτικός, εξ ού και το θαυμαστικό που έβαλα
[3] επιτέλους ξεστραβώθηκα, μεχρι τώρα νόμιζα ότι την είχε αναλάβει ο Κων/νος Καραμανλής
[4] η ηγεσία (Κ. Καραμανλής/Ν.Δ.) δεν νομίζω ότι είχε διατυπώσει άλλο αίτημα, εκτός απο την ανάληψη της εξουσίας και μόνο
[5] πρώτο λάθος, το "ψωμί" είναι το δεύτερο αίτημα. Η Ελευθερία είναι το πρώτο, όπως φαίνεται στη φωτο της εποχής -->>

[6] πράγματι καλπάζει η ανεργία, ενώ στα χρόνια της χούντας κάλπαζαν οι πολιτικοί κρατούμενοι στα κατσάβραχα των τόπων εξορίας, μειώνοντας έτσι τον αριθμό των ανέργων
[7] ενώ "τότε" άνοιγαν οι δουλειές των εργολάβων που έπνιξαν τις πόλεις στο τσιμέντο, άνοιγαν και οι δουλειές των εφοπλιστάδων (π.χ. Ανδρεάδης, κλπ) που έστηναν επιχειρήσεις καταστρεφοντας γη (δέντρα αιωνόβια, περιβάλλον, κλπ) και αφήνοντας στο δρόμο -κυριολεκτικά- τους αγρότες
[8] σωστά, γιατί "τότε" αρκούσε ένας νέος να διαβάζει και να καταδίδει τους συμφοιτητές του για να βρει δουλειά -και τί δουλειά!
[9] ορθώς, διότι "τότε" το κράτος ήταν "μπάτε σκύλοι αλέστε", έδινε δάνεια με τη σέσουλα στους δικούς του παρατρεχάμενους, δημιουργούσε αξιοκρατικότατα τη νέα τάξη βιομηχάνων και εχόντων και κατεχόντων -ως είθισται απο τα απολυταρχικά καθεστώτα, που σέβονται τον εαυτό τους
[10] πωπω κατάντια λέμε.. ενώ "τότε", με ένα καλό μπερντάχι στην τοπική ασφάλεια, ξεμπέρδευαν και κανείς δεν παραπονιόταν
[11] όπα, ρε μεγάλε! τώρα σε πιάνω. Κρίμα μόνο που τα ξερονήσια γίναν τόποι τουριστικοί και η συγκεκριμένη αλλαγή πορείας μάλλον αποκλείεται
[12] παραπέμπω και πάλι στο πανό της φωτό, πρόκειται για το τρίτο αίτημα, που σημαίνει ότι πιθανόν τα πράγματα δεν ήταν και τόσο τραγικά στο θέμα "Παιδεία"
[13] μελετημένο σε βρίσκω, δικέ μου
[14] ενώ τα ξένα παν/μια... μιαμ μιαμ, μπουκιά και συχώριο λέμε
[15] κάνα λεξικό δεν ανοίγεις, να δεις τι ακριβώς σημαίνει η λέξη "περιώνυμη", δλδ, και συγγνώμη που στο θυμίζω
[16] αυτά παθαίνει η μέση ελληνική οικογένεια όταν θέλει να παράγει μικρούς... ροντούληδες! Πόσοι πια να χωρέσουν στη Βουλή; ε;
[17] εδώ ξεχνάς να αναφέρεις τις εκκλησιαστικές σχολές που θα δώσουν νέα πνοή στη Παιδεία, κλπ κλπ
[18] πρώτη την έχουμε (βλ. φωτο εποχής), αλλά τεσπα, ας υποθέσουμε ότι ανήκεις σε εκείνους που αφήνουν τη καλύτερη μπουκιά για το τέλος
[19] μπα; είναι στοίχημα η Δημοκρατία; Ποιος το χάνει όταν το κερδίζει ο λαός;
[20] πρόσεχε είπαμε.. όλα αυτά που περιγράφεις συνέβαιναν στην εποχή της χούντας.. εκτός πάλι αν διαβάζεις πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα, οπότε πάω πάσο
[21] επιτέλους, φτάσαμε στο ψητό!
[22] εχμ.. νομίζω ότι συμβαίνει το εντελώς αντίθετο: η πολλή ασφάλεια βλάπτει τις έλικες του εγκεφάλου και ο πολίτης γίνεται εξάρτημα στο σύστημα γραναζιών, μη τολμώντας να ενεργήσει ελεύθερα.
[23] έλα μου ντε!
[24] μα όλοι οι χαζοί στη Βουλή μαζεύτηκαν και πρέπει ο κ. Ροντούλης να τους εξηγεί "το αυτονόητο"; έλα Παναΐα μ'
[25] καλά, ε, ούτε ο Νταίνικεν τόση φαντασία, υποκλίνομαι λέμε
[26] προς το γκρεμό; τολμώ να ρωτήσω. Ο γκρεμός όμως απέχει αρκετά πλέον, εχει μείνει πολύ πίσω μας, και θα κουραστούμε πολύ να τον (ξανα)πλησιάσουμε -ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ
[27] εμείς ευχαριστούμε, για το πλούσιο γέλιο που μας χάρισες :)

Πέρα από πλάκα, όταν ανέφερε τη φράση με την Ελευθερία και την Ασφάλεια, ένα κρύο χέρι άγγιξε τη ραχοκοκκαλιά μου...
Τότε ακριβώς, σκεφτηκα να ανεβάσω αυτό το ποστ. Η διακωμώδηση είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο, αλλά δεν ξέρω αν τα κατάφερα καλά. Οποιος θέλει, ας κάνει παιχνίδι. Ο Λόγος του κ. Ροντούλη είναι εδώ, βρήκε τη θέση του στο διαδίκτυο. Μπορεί να τον δώσω και σε αρχείο ήχου.
..και να σκεφτεί κανείς πως αυτά που είπε τα είπε την ημέρα που η Βουλή των Ελλήνων συνεδρίασε για να τιμήσει τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου..
(το πληκτρολόγιό μου διαμαρτύρεται και δεν θέλει να γράψει άλλα. ΣΙΩΠΗ)

Το Πολυτεχνείο του χτες και τα "Πολυτεχνεια" του σημερα

Φέτος, λέω να μη γραψω για το παλιό Πολυτεχνείο. H "Τσουκνίδα" μου εκανε τη τιμη να αναμεταδωσει το ποστ που είχα ανεβασει το Νοέμβρη του 2006 και φέτος δεν εχω να γραψω κάτι. Παραπέμπω και στο μπλογκ του κ. Πολσεμάννεν, όπου έχει και δυο κατατοπιστικά βιντεάκια μαζί με την ενδιαφέρουσα άποψη που εκφράζει συγκρίνοντας τα εδώ πράγματα με τα της Σκανδιναβίας...

Παει λοιπόν το Πολυτεχνείο, που για μένα είναι σαν να συνέβη χτες, πέρασε στη σφαίρα των Συμβόλων. Μένει ζωντανό στη μνήμη και στη καρδιά μας, αλλά δεν λέει σχεδόν τίποτα στον άνθρωπο που ζει και μεγαλώνει σήμερα στη χώρα μας.
Πώς να νοιώσει ο νέος άνθρωπος την ατμόσφαιρα του ζόφου, μέσα στην οποία ζούσαμε τότε;

Αλλωστε, ούτε'γώ μπορώ να νοιώσω πώς είναι να πεθαίνουν οι άνθρωποι από πείνα και να μαζεύουν τα πτώματα με χειράμαξες απο τους δρόμους του Κολονακίου, πράγματα και καταστάσεις που μου διηγείται η μάνα μου για το χειμώνα της πείνας μέσα στη γερμανική Κατοχή.

Ετσι είναι. Αν δεν ζήσει ο ίδιος ο άνθρωπος, δεν μπορεί να καταλάβει απολύτως, καταλαβαίνει μοναχά με το μυαλό χωρίς να έχει πλήρη συναίσθηση, που λένε. Γι αυτό χρειάζονται οι ημέρες Σταθμοί και Σύμβολα. Για να θυμάται ο νους του ανθρώπου και να αποφεύγει τις... επαναλήψεις!

(εδώ ακριβώς, σκεφτηκα να ανοίξω μια παρένθεση αναφέροντας μερικές ανοησίες που ειπώθηκαν απο κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κόμματος που προτιμά τη δικτατορία κατόπιν εκλογών(!), αλλά το σκέφτηκα καλύτερα και θα αναφερθώ σε επόμενο ποστ στα λεγόμενά του)

Αν πάψει το μυαλό να καταλαβαίνει, κλάφτα Χαράλαμπε! Ισως για τούτο να γίνονται και να ξαναγίνονται πόλεμοι: Επειδή οι άνθρωποι ξεχνούν -ή δεν θελουν να θυμούνται τα δυσάρεστα, το ίδιο κάνει.




Τη μνήμη (αλλά και την αντίληψη) βοηθούν οι διάφορες απεικονίσεις, απο τις οποίες ξεχωρίζω το φιλμ των Γιώργου Τσεμπερόπουλου και Σάκη Μανιάτη με τίτλο ΜΕΓΑΡΑ. Αναφέρεται σε ένα "παράπλευρο" γεγονός, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι η καταστροφή της πεδιάδας των Μεγάρων, του Δήμου των αρχαίων Μεγαρέων. Είναι συγκλονιστική η αποτύπωση της συμπεριφοράς της δικτατορίας, η οποία δεν δίστασε να προβεί σε αυτή τη καταστροφή, αφήνοντας ξεκρέμαστους εκατοντάδες αγρότες κατοίκους της περιοχής για χατήρι του εφοπλιστή κ. Ανδρεάδη. Μάλιστα, τόσο απλά.



Το φιλμ αυτό θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία, να μοιραστεί δωρεάν στους πολίτες αυτης της χώρας, είναι συνταρακτικές οι εικόνες και οι μαρτυρίες που έχουν αποτυπωθεί απο τους δημιουργους του. Μιλουν πολυ καλυτερα και πειστικότερα απο οποιαδήποτε ομιλία για την επέτειο. Δίνουν ανάγλυφα το κλίμα που επικρατούσε. Προτρέπουν σε σκέψεις... Να μη ξανασυμβούν παρόμοια πράγματα στον τόπο μας. Στοπ στο ξεπούλημα γης και ανθρώπων.

Στο Youtube απο piazzapopolo πέντε βιντεακια για τις μερες εκείνες.
Εδω το πρώτο, τα υπόλοιπα βρείτε τα, είναι εύκολο. Να πάρετε μια ιδέα οι νεότεροι, πού αντιστάθηκαν και γιατί εξεγέρθηκαν οι νέοι τότε.
-->> Η καθημερινή ζωή στα χρόνια της χούντας #01

Η καθημερινή ζωή σήμερα είναι απείρως καλύτερη από παλιά, κάθε μέρα όλο και κάτι καλύτερο συμβαίνει. Προχωρούμε με βήμα σημειωτόν, αλλά προχωρούμε. Το παλεύουμε, πώς το λένε! Μην ακούτε, ή μάλλον να είστε επιφυλακτικοί προς όσους λένε το αντίθετο...

Ας περάσω όμως τώρα στους σημερινούς αγώνες για κοινωνική φροντίδα, που είναι (γνωμη μου) οι σημαντικότεροι για να χτιστεί η κοινωνία της αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων που την αποτελούμε.

Αγώνες για τη ψυχικη υγεια-->>

1.
Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα μιας προφορικής μαρτυρίας του ψυχίατρου Γιώργου Λυκέτσου (από το βιβλίο: "Ιερά οδός 343. Μαρτυρίες από το Δρομοκαϊτειο" της Μαρίας Φαφαλιού).
Για την ιδρυματική περίθαλψη το 1947 με το 2009, δεν είναι τόσο μακρυά:

2. Χωματερές για ξεχασμένους ανθρώπους (video)

3. Μια παράσταση για τον εγκλεισμό στο άσυλο

"Πουθενά αλλού το αίσθημα της ερημιάς, της απομονώσεως, δεν είνε τόσο οδυνηρά καταθλιπτικόν όσο εις το άσυλο των παραφρόνων. Ο,τι χαρακτηρίζει την τρέλλαν είνε ένας απόλυτος και αθώος εγωισμός που αιχμαλωτίζει αδιέξοδα την ψυχήν μέσα εις τον ίλιγγον των υποκειμενικών παραισθήσεών της. Καμμιά επικοινωνία με την πραγματικότητα, καμμιά επαφή με τους "άλλους", κανένας τρόπος συνεννοήσεως μεταξύ του ενός και του άλλου τρελλού".
Ρώμος Φιλύρας

Αγώνες για τους αναπηρους-->>

Αποκλεισμένο το Ι.Κ.Α. Νεαπόλεως της Θεσσαλονίκης από κάδους απορριμμάτων που έχουν παρκάρει στον χώρο στάθμευσης και στάσης των ασθενοφόρων του Ι.Κ.Α. ενώ στις φωτογραφίες που βρίσκονται στη διεύθυνση http://www.disabled.gr/lib/?p=23582 θα δείτε και τα σκουπίδια να πολιορκούν το Ι.Κ.Α. αλλά και τον ασφαλισμένο έτοιμο να πετάξει από το ασθενοφόρο στο Ι.Κ.Α. για να εξεταστεί.

Και άλλα πολλά και ενδιαφεροντα άρθρα εδω:-->> http://www.disabled.gr/lib/?cat=1

κοιλοπονώ κι αυτοκτονώ

Α! ξέχασα. Σήμερα γιορτάζουμε το πολυτεχνείο, πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης ή από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα κατέβασ' το καπέλο σου να μη βραχεί η ομπρέλα, κλπ παροιμιώδεις φράσεις, εκτός από τη φρασούλα μακαρόνι «κλέψε το κουστουμάκι του συμπολίτη σου, αυτουνού που τον έχεις ήδη χεσμένο αλλά που θέλεις να ταπεινώσεις κι άλλο, αυτουνού που φοβάσαι μη ξεμπροστιάσει τις πομπές σου και τα χάλια σου, κόψτο ράψτο και φέρτο στα μέτρα σου, να ντρέπεται και να σιχαίνεται να το ξαναφορέσει».

Ετσι λοιπόν, για μένα το "Πολυτεχνείο" έγινε πολυτεχνειάκι και δεν περνώ ούτε απέξω εδώ και μερικά χρονάκια και φέτος δε θα περνούσα με τπτ λέμε γιατί ντρέπομαι το μικρούλη Διομήδη που έζησα λεπτό λεπτό το σκοτωμό του στην άσφαλτο, σαν τραγί τον φάγαν, από το μηχανάκι κατευθείαν στο Παράδεισο ο μικρούλης -ο Μεγάλος. Δεν έζησε να χαλαστεί ή να φτιαχτεί σαν τους πολλούς ή να φτιάξει με το λιθαράκι του το αύριο που περιμέναμε τότε.

Το αύριο ήρθε βεβαίως και ακόμα έρχεται, όλο έρχεται, Ε-Ε-Ερχεται κι αυτό σαν τον Καραμανλή από το αεροδρόμιο και σαν τον Ανδρέα από τον Καναδά, όλοι απέξω έρχονται οι Προφήτες γιαυτό ουδείς προφήτης στον τόπο του μέχρι που λέω να μεταναστέψω μήπως γινώ προφητέσσα λέμε, αν και όλα αυτά δεν τα γουστάρω επειδή άμα τα γουστάριζα δεν θα ήμουν εδώ, δεν θα με κρατούσε ούτε το κλίμα λέμε.

Οχι το κλήμα που ήταν κοντό και τόφαγε ο γάιδαρος, ούτε τα διάφορα κλίματα (πολιτικά, καλλιτεχνικά, κλπ, που είναι μάλλον ρεύματα ακολουθούμενα από μονίμως γριπιασμένους) που διαμορφώνονται στη μικρή γειτονιά του πλανήτη που λέγεται Ελλάδα, αλλά το άλλο κλίμα, το φυσικό, αυτό που οι τρομολάγνοι όλο το καταστρέφουν και συγκεντρώνουν εκεί, στην αποτροπή καταστροφών και κλιματικών αλλαγών, όλο το μένος και την οργή του κοσμάκη και ο κοσμάκης τα χάβει και κόβει το τσιγάρο επειδή πείστηκε πως πρόκειται για την υγεία του και ότι δεν είναι αυτές οι απαγορεύσεις μια κατάφωρη εισβολή στα δικαιώματά του και στην ιδιωτικότητά του μέχρι να του κόβουν λίγο λίγο όλα όσα γουστάρει και μέχρι να του κόψουν ακόμα και την αφόδευση -«μόνο τρεις με πέντε στον καμπινέ για να σώσουμε την Ψυττάλεια», θα λένε αύριο μεθαύριο, αλλά ίσαμε τότε υποθέτω να είμαι θανούσα και ταφοπλακωμένη, Αμήν, και να μην έχω φύγει με το σκατό σε αναμονή εξόδου από το κόλον έντερον.

Σήμερα όμως ζω ακόμα και απολαμβάνω τις εκκλήσεις φρικιών -φρικιούσα τα μάλα λέμε- να επικαλούνται αγώνες υπέρ Ελευθερίας και μόνο που δε φτάσαν ίσαμε το αμαρτωλό εικοσιένα του Παλαιών Πατρών γερμανού, ούτε στο δοξασμένο σαρανταένα του Χίτλερ -γερμανός και αυτός γαρ.

Κατά τα άλλα, η νεολαία ανέκαθεν αυτοκτονούσε, με κινίνο τα παλιά χρόνια μια κάποια Κλειώ είχε κατεβάσει δυο σωληνάρια στον 13χρονο καταπιώνα της ένεκα του έρωτα ενός κάποιου Γιώργου, αλλά τη γλίτωσε στο παρατσάκ και η μάνα της δεν τη ξανάστειλε σχολείο να μη διαφθαρεί περισσότερο. Φτηνά τη γλίτωσε πράγματι, την είδα μια μέρα πριν κάτι χρόνια καθαρίστρια σε ένα υπουργείο, τώρα θα είναι συνταξιούχα -αν ζει, που το εύχομαι- με άντρα υδραυλικό, παιδιά μπόλικα, εγγόνια στο περίμενε και πολλά παράπονα και έβαλα τύψεις στο νου μου επειδή δεν κάναμε τπτ οι συμμαθητές να διορθώσουμε τη γνώμη της μάνας της για το σχολείο και δεν τολμώ να δω στα μάτια τα σημερνά παιδιά που κάτι κάνουν, για κάτι καλύτερο πασχίζουν, και τα λένε πρεζόνια και άχρηστα και χαλασμένη νεολαία -οι ποιοί;- οι απατεώνες και τα όρνια. Αυτά και καλά Κούλουμα, μόλις περάσει η Αποκριά με τα σουβλάκια και τα μασκαρέματα.

-->> η Ρήση λέει «μη ρίχνετε τα Αγια στα σκυλιά», αλλά δεν λέει τι γίνεται όταν τα σκυλιά πέφτουν πάνω στα Αγια από μόνα τους χωρίς να τους τα ρίχνει κανείς κι έτσι καλό είναι -λέμε τώρα- να τα φυλάμε τα Αγια στην καρδιά μας, όπου τα σκυλιά δεν έχουν πρόσβαση, παρεκτός αν τα συχωρνάμε και λέμε π.χ. «τι να κάνουν κι αυτά; συμπεριφέρονται σύμφωνα με τη φύση τους» κλπ κλπ χαζοκουβέντες ηλιθίων γερόντων, που όταν έβλεπαν το «Θυρωρό της νύχτας» έριχναν τούφες στο σινεμά ή, όσοι δεν κοιμόντουσαν, μάλλον γουστάριζαν πολύ τις φάσεις με τα μπουτάκια της καημένης Μισέλ.

-->> ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙΣ, ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ. Ναι, αλλά το θέμα παραμένει: Πού ζεις και πού οδηγείς και, κυρίως, ποιούς οδηγείς; ΑΝ ζεις, πράγμα για το οποίο (έχω σημαντικούς λόγους να) αμφιβάλλω. Γιατί, αν ζούσες πραγματικά, τι λόγο θα είχαν να συνεχίζονται οι κοινωνικές εξεγέρσεις; Το "νόημά" σου παραποιήθηκε, διαστρεβλώθηκε, κάθε χρόνο το χαλάνε λίγο ακόμα, προσθαφαιρώντας καλλιγραφικές τζιριτζάντουλες, ώσπου να έρθουν μέρες που "ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ" να σημαίνει συντηρητικούρα και εθνικοσύνη, ώσπου στο όνομά σου να πλακώσουν τπτ μελλοντικοί σωτήρες -ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ, φτύνω στον κόρφο μου τώρα!

-->> ΑΜΑΝ και ΟΥΦΦΦΦΦΦ

...αλήθεια, το όνομα ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ έχει πατενταριστεί ή θα μας το φάει κάνας τυροκόμος ή κατασκευαστής τσίπουρου;

Update-->> Θυμήθηκα μερικά παλιότερα ποστάκια, ρίξτε μια ματιά:-->>
-->> Πέμπτη, Νοέμβριος 16, 2006: το Πολυτεχνείο: πόση αλήθεια και πόσο μύθος
-->> Πέμπτη, Νοέμβριος 16, 2006: ΤΙ ΓΙΝΟΤΑΝ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 1973 ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΓΥΡΩ ΑΠ' ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
-->> Πέμπτη, Νοέμβριος 16, 2006: ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ (από το indymedia.org)
-->> Παρασκευή, Νοέμβριος 17, 2006: ΥΠΟΘΗΚΕΣ παπ+πατ αυτόχθων σουρρεαλισμός
-->> Σάββατο, Νοέμβριος 18, 2006: Το ΟΡΑΜΑ είναι ΕΝΑ και διαχρονικό: Μυαλό καθαρό
-->> Σάββατο, 17 Νοέμβριος 2007: 600 post - Λαμπρος Τζιανος
-->> Σάββατο, 17 Νοέμβριος 2007: η κουκουλα του Γιαγκουλα
-->> Σάββατο, 17 Νοέμβριος 2007: διαχρονικα αιτηματα
-->> Κυριακή, 18 Νοέμβριος 2007: ο Αλλιεντε και ο Σεφερης μιλουν εναντιον της ολιγαρχιας οπου γης (videos)