black marketeer - blackmarketisme - μαυραγοριτισμός

Τι έχουμε να αντιτάξουμε στα κύματα των μαυραγοριτών που έρχονται κατά πάνω μας να μας πνίξουν; Πριν το σκεφτούμε λίγο, μια σύντομη προεπισκόπηση: Μαυραγορίτες είναι αυτοί *οι λίγοι* που κερδίζουν από τον πόλεμο και τη συμφορά *των πολλών*, τους γνώρισε η χώρα μας στην Κατοχή, αλλά και μετά την Κατοχή, τους είχε γνωρίσει και παλιότερα. Μερικοί από αυτούς, εξαναγκάστηκαν να επιστρέψουν κάποια από τα πράγματα που απέκτησαν με το νοσηρό ζήλο τους -κυρίως ακίνητες περιουσίες- σε όσους έτυχε να ζήσουν ή στους ζωντανούς κληρονόμους τους. Οι υπόλοιποι, που ήταν τυχεροί και τα θύματά τους πεθάναν, έμειναν με τις περιουσίες στην κυριότητά τους και κανείς δεν τους ζήτησε τα ρέστα. Ενα ακόμα σκοτεινό μυστικό που βαραίνει συνειδήσεις και μιλιέται στα κρυφά από παπούδες και γιαγιάδες που τυχαίνει να ζουν ακόμα και να θυμούνται. Γνωρίζω και'γώ για μερικά μέγαρα στο κέντρο της Αθήνας πότε και πώς αποκτήθηκαν, γνωρίζω και για κάτι θαλασσοδάνεια που ανέδειξαν τους μεταπολεμικούς αστέρες της οικονομικής και πολιτικής ζωής της χώρας, αλλά τι ωφελεί να μιλάμε γι αυτά; Εχουν γραφτεί σε άρθρα και σε βιβλία, από μένα περιμένετε να μάθετε;

Το θέμα μας όμως δεν είναι ιστορικό, αλλά αφορά μια ιδέα που κατέβηκε στο μυαλό μου πριν από λίγο: Πώς να ονομαστεί το φαινόμενο που κατακλύζει τον πλανήτη και ρημάζει τις χώρες. Πολλοί το λένε "νεοφιλελευθερισμό" ή "παγκοσμιοποίηση" και αυτά ηχούν μάλλον γλυκά στα αυτάκια του κόσμου. Τα συνθετικά "ελευθερία" και "κόσμος" είναι πολύ εύηχα και ελπιδοφόρα και αφήνουν περιθώρια για όμορφα όνειρα. Τι λαχταρούν οι ψυχές των ανθρώπων άλλο, από ένα κόσμο ελεύθερο και γεμάτο χαρά; Αλλού λέγεται "καπιταλισμός", "καπιταλισμός της καταστροφής" ή "κορπορατισμός" και είναι λέξεις που δεν ξαφνιάζουν -εκτός από την τελευταία που είναι ακατανόητη μεν, ανούσια δε. Είδα και τους όρους "χρηματοκρατία" και "κλεπτοκρατία" που κυκλοφορούν, στην αρχή μου άρεσαν αλλά αργότερα σκέφτηκα ότι αναφέρονται σε σχετικά ανώδυνα -ίσως και επιθυμητά!- πράγματα και δεν έχουν το στίγμα του δόλου, της αδιαντροπιάς, της απατεωνιάς, της κακίας, της βρωμερής απάνθρωπης και μίζερης ψυχής, οπότε ο όρος "μαυραγοριτισμός" μου φάνηκε πιο ταιριαστός.

η ποντικοπαγίδα και ο κύριος Οργουελ

δεν έχω να γράψω κάτι συνταρακτικό εκτός από το ότι έχασα κάθε όρεξη να γράφω εδώ μέσα και τι να πρωτογράψω και ποιος να πρωτοδιαβάσει αφού ούτε'γώ διαβάζω πια τα γραφόμενά μου έπηξα στις ανοησίες και τις βλακείες μπούχτισα η αντοχή τέλειωσε το ίδιο και η ανοχή και δεν εννοώ το παράλογο που ξεπέρασε πια τη φαντασία εμφανιζόμενο σαν λογικό ούτε την παράνοια που κυριαρχεί ούτε τις αντιφάσεις εννοώ τη βλακεία και την κακομοιριά που έχουν γιγαντωθεί έχουν γίνει τεράστιες σε ύψος και περίμετρο εννοώ το μίσος που τρέχει γύρω μας και δεν το βλέπουμε εννοώ την απανθρωπιά που βγήκε χαρωπή από την κρυψώνα της να φτύσει στην τούκα και τώρα που τέλειωσαν τα παιχνίδια χώστε τα κεφάλια μέσα και μη τρώτε θα παχύνετε μη καπνίζετε θα πεθάνετε ρεμάλια η ζωή στέκεται και κοιτάζει παραξενεμένη που σας χαρίστηκε αλλά αρνείστε να τη ζήσετε η εργασία έγινε αυτοσκοπός η παιδεία την άραξε και σιωπά και η σιωπή βασιλεύει μαζί με τον τρόμο τι θα πει ο γείτονας αν θα κλάσει ο εκπρόσωπος των φασιστών και σε ποια εκπομπή είναι προσκεκλημένος αμ αν τον καλείς κυρά μου όχι μόνο θα κλάνει στην εκπομπή σου αλλά θα χέζει και τα μικρόφωνα εκτός γυρίσματος φυσικά α όλα κι όλα είναι πολιτικώς ορθός γραββατωμένος και comme il faut η βράκα μεν είναι καθαρή αν και ζέχνει αλλά το σκατό βγαίνει από το στόμα και στη ποντικοπαγίδα όλο και περισσότερα ποντίκια χωράνε στριμωχτά είναι η αλήθεια και οι άνθρωποι νομίζουν ότι αυτοί δεν είναι ποντίκια και δεν θα γίνουν ποτέ ποντίκια κούνια που τους κούναγε ο φασισμός δεν ανθίζει χωρίς ποντίκια χωρίς ύπουλα ποντίκια που τρέχουν να κρυφτούν χωρίς φοβισμένα ποντίκια και ποντίκια με κομμένες τις ποντικοουρές τους ανεγκέφαλα ποντίκια καλά τα έλεγες κύριε Οργουελ αλλά ποιος σε άκουσε ή μάλλον σε άκουσαν και σε ξεπατίκωσαν εκείνοι προς τους οποίους δεν απευθυνόσουν ή μήπως απευθυνόσουν αποκλειστικά σε κείνους;

Χρυσούς Αιών Διορισμένων και Διορισμών

Αυτός είναι ο αιώνας που διάγουμε. Στην αρχή, δειλά δειλά, αλλά τωρα που κλείνει η πρώτη δεκαετία, δείχνει θρασύτατα κατά πού το πάει. Προς την πλήρη ανατροπή των πάντων. Εξηγω:

Τι είχαμε και τι χασαμε και τι έχουμε και τι μας βρήκε

1.πριν. Ειχαμε εκλεγμενους πολιτικους διαχειριστες της εξουσιας
1.μετα. Εχουμε διορισμενους γραφειοκρατες (Κομισσιον, ΔΝΤ, ΕΚΤ, κλπ) να δίνουν εντολες στους πολιτικους

σχολιο 1: Σήμερα, πληρώνει ο φτωχός απο το υστέρημά του τους διορισμένους ηγέτες, που είναι άγνωστο ΠΟΙΟΣ τους διορίζει και Πώς διορίζονται, οπότε δεν εχουν κανενα ενδοιασμό να πράττουν όσα πράττουν -για το καλό τους. Το ζητούμενο είναι να βρεθεί (και μάλιστα σύντομα!) απο τους λαούς της Ε.Ε. τρόπος απόλυσής τους. Διορισμοί τελος κύριοι. Πάπαλα. Ετελείωσε.

σχόλιο 2. Απορώ πώς δεν καταλαβαίνουν οι κ.κ. διορισμένοι ότι δεν εχουν να κερδισουν τπτ στραγγίζοντας το μεδούλι των ευρωπαίων πολιτών. Ωραια, θα αποκτησει ο πλανητης μερικες εκατονταδες πάμπλουτους ακομα.. αλλά.. τί θα το κανουν το χρημα οταν θα μενει ακινητο στα σεντουκια τους;

2.πριν. Είχαμε Σύνταγμα και Νομους
2.μετα. Εχουμε Εντολες απο τη Κομισσιον, το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, και συνταγμα κουρελοχαρτο

σχόλιο: Ουδέν. Ολα είναι γνωστά και πασιφανή.

3.πριν. Ειχαμε αυτοδιοίκητα Πανεπιστημια, Ασυλο παν/μιακο, δωρεάν Παιδεία
3.μετα. Εχουμε εργοστάσια παραγωγης μονοπλευρης εξειδικευσης με πληρωμενη Παιδεία

σχόλιο 1: Τουλάχιστον σε αυτό τον τομέα περίμενα κάτι καλύτερο απο τον Γ.Α.Π., δεδομένου ότι ο παπούς του (όπου αναφέρεται συχνότατα) είχε βάλει στόχο το 5% του ΑΕΠ για την Παιδεία, είχε εκλεγεί με αυτή την εξαγγελία σημαία και είχε πετύχει πολλά, αλλά όχι αρκετά, καθώς φαίνεται σήμερα.

σχόλιο 2. Είναι οξύμωρο να πληρώνουν οι σπουδαστές εκείνους που θα τους προσλάβουν, για γνώσεις που θα χρησιμέψουν στους μελλοντικους εργοδοτες τους. Δεν είναι; Κάπως έτσι στο περιπου: «Σε πληρώνω για να μάθω κάτι που θα χρησιμέψει σε σένα και θα λάβω ανταποδοτικό μισθό κατά τα γούστα σου και όχι κατά τις ανάγκες μου και την αξιοπρεπή διαβίωσή μου»

Γενικο σχόλιο: Δεν μπορώ να καταλαβω τι ακριβως συμβαινει. Αυτη η Ενωμενη Ευρωπη δεν μοιαζει καθολου με την Ευρωπη που οραματιζόντουσαν οι λαοί της, ίσως και οι κυβερνησεις των λαων της. Αυτη η Ενωμενη Ευρωπη ειναι μια καρικατούρα, ένα κατασκευασμένο ηλίθιο ρομπότ, ένα μισαλλόδοξο ζόμπι, που γύρευε απο ποιο νεκροταφειο εμφανιστηκε!
_____________________
Θα ηθελα να γραψω και αλλα και άλλα πολλα, αλλα ΔΕΝ. Θα ηθελα να γραψω για τη μοιρα της χωρας μου να παιζει ρολο πειραματόζωου, οπως με τις βομβες ναπαλμ, τη δικτατορια των συντ/χών, κλπ, σήμερα με την πρώτη βάρβαρη εκδήλωση οικονομικού πολέμου, αλλά ΔΕΝ. Θα ήθελα να γράψω ότι μας βρήκαν μικρούς, χαζούληδες, βολικούς και δουλικούς και μας δουλεύουν, αλλά ΔΕΝ. Θα ήθελα να γράψω ότι αυτη η Ευρωπη που προέκυψε τώρα, ήταν απο την αρχή σχεδιασμένη να προκύψει έτσι ακριβώς, μόνο που εμείς κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε και μας άφηναν στη πλάνη μας επειδή συνέφερε τους αρχιλήσταρχους να νομίζουμε "Ευρώπες των λαών" και κοκκινοπράσινα άλογα, αλλά ΔΕΝ.
(σε επομενη φαση, ισως)

Αυτό που δεν θα μου γλιτώσει και θα το γράψω είναι: ΞΥΠΝΑΤΕ ΑΔΕΡΦΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Η Βαρβαρότητα της Εξουσίας - Μέρος 2

The Evilness of Power Part 2

Αντέγραψα τους υπότιτλους του 2ου μέρους του φιλμ, επειδή θέλω να υπάρχει κάπου γραμμένο ολόκληρο αυτό το κείμενο που το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον. Ερεθίζει τη σκέψη να πάει πιο πέρα, να ξεφύγει από το κλουβί όπου υποχρεωνόμαστε να ζούμε...

Το κομμάτι αυτό του φιλμ δεν έχει ήχο, οι λόγοι εξηγούνται εδώ. Ξεκινά με εικόνες που μεταφέρουν το θεατή στον κόσμο που περιγράφει ο George Orwell στο βιβλίο του "Homage to Catalonia". Πάμε κι εμείς να επισκεφτούμε αυτό τον κόσμο και μετά να συνεχίσουμε ...

Στα κουρεία υπήρχαν αναρχικές ανακοινώσεις. Οι περισσότεροι κουρείς ήταν αναρχικοί, διασαφηνίζοντας επίσημα ότι οι κουρείς δεν ήταν πλέον σκλάβοι. Στους δρόμους υπήρχαν έγχρωμες αφίσες, που απευθύνονταν στις πόρνες, ώστε να σταματήσουν να είναι πόρνες. Οι αναρχικοί ήταν ακόμα σε έναν εικονικό έλεγχο της Καταλωνίας και η επανάσταση ήταν ακόμα σε πλήρη ταλάντευση. Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ήμουν σε μια πόλη όπου η εργατική τάξη είχε την διαχείριση. Κάθε κατάστημα και καφετέρια είχαν μια επιγραφή που έλεγε ότι ήταν κολλεκτιβοποιημένη. Ακόμα και οι λουστραδόροι ήταν κολλεκτιβοποιημένοι. Οι σερβιτόροι και οι εργαζόμενοι των καταστημάτων σε κοίταζαν στο πρόσωπο και σου συμπεριφέρονταν ως ίσοι. Οι δουλικές, ακόμα και εθιμοτυπικές, μορφές ομιλίας είχαν εξαφανιστεί σε πολύ λίγο χρόνο. Κανένας δεν έλεγε το "κύριε" ή το "Δον" ή ακόμα και το "Εσείς". Ο καθένας καλούσε τον άλλο "Σύντροφο" και "Εσύ", και έλεγε "Σε χαιρετώ" αντί του "Καλημέρα". Εβλεπες πολύ λίγους άπορους ανθρώπους και κανέναν επαίτη, εκτός από τους τσιγγάνους. Προπάντων, υπήρχε η πίστη στην επανάσταση και στο μέλλον, ένα συναίσθημα να έχει ξαφνικά προκύψει σε μια εποχή της ισότητας και της ελευθερίας. Τα ανθρώπινα όντα προσπαθούσαν να συμπεριφερθούν ως ανθρώπινα όντα, και όχι ως ο τελευταίος τροχός της αμάξης στην καπιταλιστική μηχανή.

Μετά από αυτές τις ιδανικές εικόνες του κόσμου, ακολουθούμε τη σκέψη του ομιλητή, που νομίζω ότι είναι ο Νόαμ Τσόμσκυ. Δεν είμαι σίγουρη πως μιλά αυτός από εδώ και περα, γιατί δεν υπάρχει ήχος. Αργότερα όμως, εμφανίζεται η εικόνα του και για τούτο υποθέτω ότι πιθανόν να είχε ξεκινήσει την ομιλία του από εδώ:

Ενα γρήγορο βλέμμα στην ιστορία αποκαλύπτει ένα μεγάλο ποσό κακίας και βασάνων στον κόσμο.

Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας οι άνθρωποι έχουν προσπαθήσει να προσδιορίσουν και να κατανοήσουν την αρχική αιτία αυτού.

Οι εξηγήσεις έχουν κυμανθεί από την διεφθαρμένη επιρροή των τεχνητών θεσμών, την εγγενή μοχθηρία της ανθρώπινης φύσης, ως τα έργα του διαβόλου και των κακών πνευμάτων, ή ορισμένων ομάδων όπως: οι Βασιλικες Οικογένειες, οι Καπιταλιστές, οι Κομμουνιστές, οι Ιδιοκτήτες Σκλάβων, οι Αθεοι, οι Θεϊστές, οι Εβραίοι, οι Μασόνοι, κλπ.

Ενώ θα ήταν αδύνατο να αποδοθεί όλο το κακό του κόσμου σε μια αιτία, φαίνεται να υπάρχει μια έννοια που είναι αρκετά κεντρική στις περισσότερες εκδηλώσεις αυτής: Η Ιεραρχία! (σημ. αυτό με εκπλήσσει γιατί έχω κάνει αρκετές φορές τη σκέψη ότι η ταξινόμηση των ανθρώπων είναι κάτι τι απάνθρωπο, η σχετική ταύτιση της σκεψης με ξαφνιάζει)

Μια μορφή οργάνωσης στην οποία οι άνθρωποι ή οι ομάδες είναι ταξινομημένες, ο ένας επάνω από τον άλλο σύμφωνα με μια θέση ή εξουσία.

Αυτό συνδέεται με την παραβίαση μιας βασικής ηθικής αρχής: Εκείνοι που έχουν ή επιδιώκουν περισσότερη δύναμη από τους άλλους, δεν εφαρμόζουν στους εαυτούς τους τα ίδια πρότυπα που εφαρμόζουν στους άλλους.

Προφανώς, κάποιος δεν μπορεί να πει ότι όλες οι μορφές εξουσίας είναι κακές. (σημ. εδώ δείχνει τη σχέση μητέρας-παιδιού και άλλες σχέσεις θετικές, όπως π.χ. γιατρού-ασθενή, κλπ)

Ιδιαίτερα η μη-εκμεταλλευτική, η επιχειρηματολογημένη και η υπεύθυνη εξουσία, που επιτρέπει στα άτομα να επιζήσουν και να αναπτυχθούν.

Εντούτοις, η ιεραρχική εξουσία συνδέεται περίπλοκα με την περιθωριοποίηση και την αποδυνάμωση εκείνων χωρίς εξουσία, σε μια έλειψη ελέγχου των ενεργειών και των πεπρωμένων τους, και σε μια επακόλουθη αιτιολόγηση της θέσης κάποιου πάνω στον ιεραρχικό κανόνα.

Αυτό, όχι μόνο ξυπνάει ένστικτα που προδιαθέτουν τους ανθρώπους στη σκληρότητα και την αδιαφορία, παρά το βάσανο των συνανθρώπων τους, αλλά παρεμποδίζει την τίμια επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων σε διαφορετικά επίπεδα εξουσίας, και μετατρέπει τους ανθρώπους σε υποτελείς - που να ακολουθούν διαταγές από τους ανωτέρους τους ανεξάρτητα από την επίδραση στους άλλους.

Δεδομένου ότι η εξελικτική βιολογία έχει αποδείξει ότι η "αμοιβαία υποστήριξη" είναι περισσότερο σημαντικη για την επιβίωση από τον ανταγωνισμό, δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη ότι οι ογκώδεις δομές της ιεραρχίας και του ανταγωνισμού, που έχουμε δημιουργήσει στην πρόσφατη εκπολιτισμένη ιστορία, έχουν φτάσει τώρα να εκθέτουν σε κίνδυνο την επιβίωσή μας, καθώς και αυτήν πολλών άλλων ειδών. (σημ. Δεν έχω υπόψη μου κάποια σχετική μελέτη)

Στη σύγχρονη εποχή, εάν μετρήσουμε τον αριθμό των εγκλημάτων, για παράδειγμα, τον αριθμό των ανθρώπων που σκοτώνονται και το χρηματικό ποσό που κλέβεται από τους ιεραρχικούς θεσμούς των προνομιούχων, όπως τις κυβερνήσεις και τις επιχειρήσεις, και τα συγκρίνουμε με τους μικρότερους εγκληματίες, όπως τους ληστές τραπεζών, τους ειδεχθείς δολοφόνους, τις συμμορίες, τους ισλαμικούς τρομοκράτες, κλπ, τότε αυτά μεταξύ τους δεν είναι ούτε καν ίσα.

Επιπλέον, τα στοιχεία δείχνουν ότι, αντίθετα προς την κοινή πεποίθηση, οι θεσμοί της εξουσίας που διαμορφώνουν το νόμο δεν περιορίζουν την εγκληματική συμπεριφορά, αλλά στην πραγματικότητα προωθούν την αποξένωση, τη βία και την κοινωνικο-οικονομική ανισότητα, πράγματα τα οποία δημιουργούν τους περισσότερους από αυτούς τους μικρότερους εγκληματίες.

Πρόκειται για μια συνήθη υπόθεση, ότι κάθε άνθρωπος με σάρκα και οστά είναι ένα ηθικό πρόσωπο. Ξέρετε, έχουμε πάρει τα ίδια γονίδια, είμαστε λίγο πολύ ίδιοι. Αλλά η φύση μας, η φύση των ανθρώπων, επιτρέπει όλα τα είδη συμπεριφοράς. Εννοώ, καθένας από μας κάτω από μερικές περιστάσεις, θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα ένας χρήστης (σημ. "χειριστής" ήθελε να γράψει, νομίζω) θαλάμου αερίων και ένας Αγιος.

Θέλεις να κάνουμε το χωρισμό μεταξύ του θεσμικού και του ατομικού. Ετσι, η δουλεία για παράδειγμα, ή άλλες μορφές τυραννίας, είναι εγγενώς τερατώδεις. Αλλά τα άτομα που συμβάλλουν σε αυτά, μπορεί να είναι οι συμπαθητικότεροι τύποι που μπορείτε να φανταστείτε: γενναιόδωροι, φιλικοί, καλοί με τα παιδιά τους, ακόμα και συμπαθητικοί στους σκλάβους τους, που νοιάζονται για τους άλλους ανθρώπους. Εννοώ, σαν άτομα μπορούν να είναι ό,τιδήποτε. Αλλά στο θεσμικό τους ρόλο είναι τέρατα, επειδή ο θεσμός είναι τερατώδης.

Εσύ βλέπεις ένα πεινασμένο παιδί και μπορείς να κλέψεις το φαγητό του, αφού δεν υπάρχει κανένας αστυνομικός τριγύρω. Ομως πολύ λίγοι άνθρωποι θα το έκαναν. Εάν θα το έκαναν, τότε είναι πραγματικά άρρωστοι. Εννοώ, υπάρχουν μερικά παθολογικά άκρα. Αλλά οι κανονικοί άνθρωποι δεν θα συμπεριφέρονταν κάπως έτσι.

Συμπεριφέρονται όμως έτσι σε μια μεγαλύτερη κλίμακα, γιγαντιαία κλίμακα, αλλά είναι απληροφόρητοι για αυτό, και υπάρχει ένα τεράστιο σύστημα πολιτικής κατήχησης σχεδιασμένο για να τους καταστήσει απληροφόρητους για αυτό, και ακόμη και για να τους κάνει να νομίζουν ότι το πεινασμένο παιδί κλέβει από αυτούς, και οπότε εμείς είμαστε τα θύματα.

Δηλαδή, όλα αυτά σχετίζονται με την προπαγάνδα και την επιβολή στην πειθαρχία και την τάξη. και κάπως έτσι δουλεύει όλο αυτό.

- Και πώς στο καλό τόλμησε κάποιος εκεί έξω να κάνει πλάκα με τη Britney. Μετά από όλα όσα έχει βιώσει! *

Και αυτό φθείρει τον ηθικό χαρακτήρα. Σε αποτρέπει να εξετάσεις αυτό που εσύ κάνεις, ή αυτό που οι ηγέτες σου κάνουν και να έχεις ανησυχία για τους άλλους.

- Και τώρα αυτή δίνει τη μάχη για την κηδεμονία των παιδιών της.

Το βλέπετε αυτό όλη την ώρα. Κατ' αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι μπορούν να είναι πολύ ηθικοί.

- Αυτή είναι άνθρωπος!

Αλλά αυτοί ενεργούν μέσα στις θεσμικές δομές κατασκευασμένων συστημάτων, στα οποία μόνον ορισμένες επιλογές είναι εύκολο να ακολουθηθούν.

______________________
ΣΗΜ.1. * οι φράσεις με μεγαλύτερα και italic στοιχεία εκστομίζονται από μια γυναίκα συγκινημένη, που κοιτάζει τη κάμερα κλαίγοντας σχεδόν, σε κατάσταση μεγάλης θλίψης και οργής, και διανθίζουν την ομιλία του Τσόμσκυ.
ΣΗΜ2. Μέσα σε παρενθέσεις και italic στοιχεία γράφω τις παρατηρήσεις μου για το κείμενο.
ΣΗΜ.3. Τονίζω με bold στοιχεία τις φράσεις που ενδιαφέρουν τη σκέψη μου.
ΣΗΜ.4. Το 2ο μέρος δεν έχει ήχο, δείτε τις εικόνες και τους υπότιτλους στα ελληνικά:
http://www.youtube.com/watch?v=30tCv3q53_k part -2
ΣΗΜ.5. Το 1ο μέρος, με υπότιτλους στα ελληνικά επίσης:
http://www.youtube.com/watch?v=RtU9-ToEBKo part -1