συμφεροντολογική ψήφος

οι Αξίες αυτές δεν είναι ούτε δεξιές ούτε αριστερές, όλα τα στομάχια χρειάζονται φαγητό κι αυτό (καθως φαινεται) θα μας λείψει. Σύντομα, όσο δεν παράγουμε, θα πούμε το ψωμί ψωμάκι και δεν μας σώζουν εισαγωγές με λεμόνια από Αργεντινή και σκόρδα από Κίνα. Εψαχνα προσφάτως να ψωνίσω βερύκοκκα για τη διάσημη(!) μαρμελάδα που φτιάχνω κάθε χρόνο και μόνο κάτι πετρώδη κίτρινα πράματα πέτυχα, εισαγωγής από Κροατία. Λυπήθηκα βέβαια, γιατί φέτος δεν προβλέπεται η παραγωγή του (διάσημου επίσης!) λικέρ βερύκοκκου και το έψαξα το θέμα: η παραγωγή ελληνικών αγροκτηνοτροφικών προϊόντων μετά βίας μπορεί πλέον να καλύψει τις ανάγκες του 1/3 του ελληνικού πληθυσμού, καλύπτει μόλις το 31% δηλαδή. Αν αναλογιστούμε μάλιστα ότι πριν απο τριάντα χρόνια η κάλυψη ήταν 117% και μπορούσαμε άνετα να εξάγουμε κιόλας τα παραπανίσια προϊόντα, το πράγμα βουΐζει: πάμε φούντο!
Τι άλλο όμως να περιμέναμε με την εντατική καλλιέργεια ηλιοσυσσωρευτών στα χωράφια μας και ανεμογεννητριών στα βουνά μας; σάμπως τα προϊόντα τους τρώγονται;
Ψηφίζω λοιπόν Αγροτικά-Κτηνοτροφικά-Κόμματα. Βρήκα ένα στη Θράκη, αν έχεις να προτείνεις άλλη λύση για την (πραγματικη, χειροπιαστή) ανάπτυξη της χώρας, μη διστάσεις!
** να πω ότι απορώ που το θέμα αυτό δεν άγγιξε τη θεματολογία των ΜΜΕ, ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για το (πραγματικο) φαγητό;
** φαίνεται ότι αυτό δεν απασχολεί καθόλου τους οπαδούς της μάσας: τα πιάνουνε χοντρά και ψωνίζουν απο σβέρκο!
** βρήκα αυτο το ενημερωτικό βίδεον, 14 λεπτάκια μόλις, δες το: https://youtu.be/JAlqOmxwmm4

αποκρυπτογραφώντας τον πολυχεσμένο άνθρωπο

Πρόκειται για κείμενο σατιρικό, που βασίζεται στο σοβαρό και τεκμηριωμένο άρθρο που βρήκα στη Βικιπαίδεια*, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια και ουδεμία πρόθεση έχω να θίξω τον ηρωικό (όσοι χαρίζουν χρόνο για να γράφουν σημαντικά πράγματα είναι οι σημερινοί ήρωες) συντάκτη του άρθρου. Το χρησιμοποίησα ακριβώς επειδή είναι σοβαρό για να σατιρίσω με το δικό μου τρόπο αυτά που αντιλαμβάνομαι να συμβαίνουν στον κόσμο μας και δυσκολεύομαι να εκφράσω. Ευχαριστώ το συντάκτη, λοιπόν, και πάμε!

Πολυχεσμός

 

Ο όρος πολυχεσμός εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα τον 18ο αι. από τον Αδαμάντιο Κοραή, ως αντιστοίχιση του γαλλικού civilisation αλλά έκτοτε χρησιμοποιείται και με την έννοια του culture/kultur λόγω της έλλειψης ακριβούς αντίστοιχης μετάφρασης της ξενόγλωσσης έννοιας. Στα ελληνικά συγχέονται συχνά οι λέξεις παιδεία, πολυχεσμός, κατούρα.

 

Προβλήματα ορισμού

 

Ο πολυχεσμός παρουσιάζει θεμελιακό πρόβλημα ορισμού,και το ίδιο φαίνεται πως συμβαίνει και με τον συγγενή του όρο «κατούρα». Και οι δύο αυτοί όροι αντανακλούν μέσα από τις διαφορετικές σημασίες που τους έχουν κατά καιρούς αποδοθεί και τις διαφορετικές χρήσεις στις οποίες έχουν αξιοποιηθεί πολλές καίριες ιδέες, συνθήκες, εμπειρίες και συγκρούσεις που προσδιόρισαν τη φυσιογνωμία και την εξέλιξη της σύγχρονης εποχής. Η λέξη πολυχεσμός, καθώς και η συγγενής της και συχνά χρησιμοποιούμενη σήμερα ως συνώνυμη λέξη κατούρα εμφανίστηκαν ίσως απροσδόκητα αργά στην ιστορία.

________________________

* https://el.wikipedia.org/wiki/Πολιτισμός

ΟΧΙ στα αποτρόπαια

 ΟΧΙ, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΥΝΗΘΙΣΩ ΤΟ ΤΕΡΑΣ.

Liberace: Ενα παιδί-θαύμα, ένας αληθινός καλλιτέχνης

  Liberace: Ενα παιδί-θαύμα, που άρχισε να παίζει πιάνο στα τέσσερά του χρόνια και στα επτά θυμόταν απέξω δύσκολα κομμάτια. Οκτώ χρονών γνώρισε τον μεγάλο Πολωνό πιανίστα Ignacy Jan Paderewski (που αργότερα έγινε οικογενειακός φίλος και μέντοράς του), προς τον οποίο δεν έχασε ποτέ καμιά ευκαιρία να αποτίσει φόρο τιμής. Τα παιδιά στο σχολείο τον χλεύαζαν για τη θηλυκή του προσωπικότητα και την αγάπη του για τη μαγειρική και το πιάνο. Τα αγόρια, βλέπεις, πρέπει να ασχολούνται με τον αθλητισμό και να παίζουνε ποδόσφαιρο! 

Εζησε τη συναρπαστική ζωή ενός αληθινού καλλιτέχνη που αποθεώθηκε από τον κόσμο, αλλά και φθονήθηκε ταυτόχρονα από κριτικούς και ορθοφρονούντες. Λοιδωρήθηκε (και μηνύθηκε!) για την ομοφυλοφιλία του, την οποία δεν παραδέχτηκε ποτέ, κερδίζοντας δίκες όπου τον κατηγορούσαν γι αυτήν. 

Εκτός από το να παίζει μουσική, κάνοντας γνωστά στο ευρύ κοινό πολλά σημαντικά έργα μεγάλων κλασσικών συνθετών, κατηγορούμενος για την τολμηρή του δημιουργικότητα να τα "ανακατεύει" με κομμάτια του συρμού, αγαπούσε τη μαγειρική και εξέδωσε σχετικά βιβλία με συνταγές και ήταν ιδιοκτήτης εστιατορίου για πολλά χρόνια. 

Liberace: Ενα ταλέντο ξεχωριστό που κυνηγήθηκε όσο ελάχιστοι άνθρωποι, που όμως όχι απλώς στάθηκε στα πόδια του και άντεξε, αλλά συνέβαλε στο να ανοίξουν τα μάτια και οι καρδιές των ανθρώπων της εποχής του. Κέρδισε τρελλά λεφτά, χάρη και στο επικοινωνιακό του δαιμόνιο, εκμεταλλευόμενος όσο δεν παίρνει το σύστημα που επίσης τον εκμεταλλεύτηκε! 

Και πού δεν έπαιξε! σε μικρές και μεγάλες αίθουσες, σε πολιτείες και χωριά, σε ιδιωτικές συγκεντρώσεις πλουσίων, όπως π.χ. στου Πωλ Γκεττύ, και το ιδιοφυές εύρημά του ήταν να τελειώνει τις παραστάσεις του (όχι υποκλινόμενος και αποχωρών, αλλά) προσκαλώντας το κοινό στη σκηνή για να αγγίξει τα ρούχα, το πιάνο, τα κοσμήματα και τα χέρια του. Συνήθως ακολουθούσαν φιλιά, χειραψίες, αγκαλιές και χάδια. 

Παραδόξως, ένας κριτικός έγραψε λίγο πριν θάνατο του έξοχου πιανίστα-διασκεδαστή: «πίσω από όλη τη λάμψη, την ψεύτικη σεμνότητα και το ντροπαλό χαμόγελο, ο Liberace αποπνέει μια αγάπη που του επιστρέφεται χιλιάδες φορές», κάτι που ελπίζω να πρόλαβε να διαβάσει, μια που μέχρι τότε (ισως και σημερα ακομα) δεν υπήρξε κριτικός που να τον είχε επαινέσει. Οι κριτικοί, βλέπεις, είναι συνήθως κάτι ξινοί άνθρωποι! 

Είχε πει το περίφημο «Είμαι μια Disneyland με ένα άτομο» και είχε απόλυτα δίκιο. Ετσι είναι. Εμένα με γοήτευε από τότε που τον πρωτοάκουσα να παίζει και ήταν ένας από τους λόγους που αγάπησα (και) το πιάνο, που μέχρι τότε δεν ανήκε στις προτιμήσεις μου. Liberace: Ενας γενναιόδωρος άνθρωπος. Εκτός από τον εαυτό και το ταλέντο του, χάριζε εκθαμβωτικά δώρα (δικά του πράγματα, γούνες, αυτοκίνητα, κλπ) σε φίλους και αγνώστους χωρίς να σκέφτεται πως θα του λείψουν. Ευτυχώς, περίσσεψαν μερικά και από τις 7 Απριλίου 2016, τα αυτοκίνητα του Liberace εκτίθενται, καθώς και ένα πιάνο και πολλά κοστούμια, στο Liberace Garage που βρίσκεται στο Λας Βέγκας. 

------------------- 

ΣΗΜ. κι άλλες πολλές πληροφορίες-->> https://en.wikipedia.org/wiki/Liberace

μια αξιοπρεπής Επιστολή Παραίτησης

 

Παραίτηση Κυριάκου Κατζουράκη από το ΔΣ του Μουσείου της Ακρόπολης

Ως πολίτης…

 

Είμαι μέλος του ΔΣ του μουσείου της Ακρόπολης και μιλάω για τα έργα που ξεκίνησε το ΥΠΠΟΑ πάνω στο βράχο, όχι ως ειδικός αλλά ως πολίτης με μακρά θητεία στο χώρο του πολιτισμού.

 

Προσπαθώ να περιγράψω τη θλίψη μου για την κακομεταχείριση της κοινής μνήμης μας και την απαξίωση κάποιων βασικών αρχών που κάποτε ούτε καν χρειαζόντουσαν λόγια για να κοινοποιηθούν, ήταν κοινωνικά αυτονόητα. Όπως η αίσθηση της ιστορίας και των παθών του λαού που ζωντάνευαν πάνω στον κακοτράχαλο βράχο – στα μάτια μου ιερός ως φορέας μνήμης και φορέας πολιτισμού – που η προσοχή μας στο δύσκολο βάδισμα πάνω στις πέτρες του, μας οδηγούσε στην κυριολεξία να σκύβουμε με προσοχή, να γινόμαστε ένα με τη δυσκολία του. Κι αυτό μας αναβάθμιζε σε κατ’ ουσία ερευνητές της ιστορίας των 2500 χρόνων του, γιατί δεν είναι μόνον οι ναοί του, οι Καρυάτιδες, τα αγάλματα, το θαύμα της «μη γεωμετρίας» του Παρθενώνα με τις οπτικές διορθώσεις. Είναι και η αντίσταση κατά της γερμανικής κατοχής, η σημαία του Σάντου και του Γλέζου, το τζαμί, ο βίαιος εκχριστιανισμός του, η ασεβής στάση των Άγγλων που το χρησιμοποίησαν σαν οχυρό, ο βομβαρδισμός του Μοροζίνι, οι μύθοι και η μυθοπλασία του, ο ενεργητικός ρεμβασμός των ερωτευμένων, η ληστεία του Ελγίνου, η ηρεμία που αποπνέει όταν σταθείς και κοιτάξεις τη θάλασσα χωρίς βιασύνη, χωρίς να σε εγκαλεί το καθήκον.

 

Τώρα πια το μέλλον είναι ακριβώς όπως το λέει ο Γκάτσος:

 

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα

κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο

τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα

και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

 

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες

ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο

τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες

και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.

 

Τώρα οι απερισκεψίες του ΥΠΠΟΑ συσσωρεύονται αβάσταχτα. Ανάπτυξη, ανάπτυξη:

Ο σταθμός Βενιζέλου, η πυρκαγιά στις Μυκήνες, η 50χρονη «ενοικίαση» αρχαιολογικού πλούτου, η περιφρόνηση των καλλιτεχνών, οι απ’ ευθείας αναθέσεις άνευ διαγωνισμών και ελέγχου, οι απίστευτες προτάσεις για ανεμογεννήτριες στους Δελφούς και στις αγιασμένες Κυκλάδες, η άγνοια του αισθητικού πλούτου των κορυφογραμμών, οι Δεσμώτες του Φαλήρου, η Ακρόπολη τώρα. Όλα δείχνουν το ποίημα του Γκάτσου ως προφητικό.

 

Στη διάρκεια των σπουδών μου στην ΑΣΚΤ 1963 – 68 και με την μεγάλη επιρροή του αρχιτέκτονα αδερφού μου Δημήτρη, που λάτρευε τον Δημήτρη Πικιώνη και τον Άρη Κωνσταντινίδη, ήρθα σε επαφή με το έργο τους. Αμέσως γοητεύτηκα από την οικονομία των μέσων τους, από τις εφαρμογές του μπετόν με τη λιτή γραφή του Κωνσταντινίδη – αυτή η έρημη κατοικία στη Σαρωνίδα αξεπέραστο δείγμα συμβίωσης μοντερνισμού και ιστορικότητας – και φυσικά από τις αντίστοιχες εφαρμογές του Πικιώνη στην περιοχή της Ακρόπολης. Κυρίως ο σεβασμός του στην πέτρα, στο χώμα, στα δομικά υλικά, η τόλμη του ποτέ δεν ξεπερνούσε τα όρια του «μέτρον άριστον», η αγάπη του για το παρόν των ανθρώπων και το ότι ποτέ δεν έκρυψε το δέος που αισθανόταν για τον «βράχο» σαν αρχιτεκτονικό στοιχείο της Ακρόπολης.

 

Μου αφηγήθηκε ο αδερφός μου ένα περιστατικό: επισκέφτηκε τις εργασίες του Πικιώνη στην Ακρόπολη μια μέρα που είχε πεισμώσει με μια μεγάλη τετράγωνη πλάκα που τοποθετούσε – ήταν κάθε μέρα παρών μαζί με τους μαστόρους – σκυμμένος πάνω από τον μαρμαρά του έδινε οδηγίες: « χτύπα τη με το σφυρί τη γωνία, όχι εκεί στην άλλη γωνία, όχι όχι εκεί στη μέση, πιο λοξά το σφυρί, όχι έτσι σηκώνεται, στη κάτω γωνία με μικρές σφυριές, απ’ την άλλη τώρα, πιο δυνατά, πιο δυνατά» κάποια στιγμή ο μάστορας δίνει μια σφυριά σ’ ένα σημείο και ραγίζει η πέτρα με μια λοξή εγκάρσια ραγισματιά, «αυτό μπράβο… αυτό ήθελα» φώναξε ανακουφισμένος ο Πικιώνης που έγινε αυτό που ευχόταν. Μια ωδή στο τυχαίο! Βασικό εργαλείο; Υπομονή και επιμονή.

 

Δεν ξέρω γιατί αυτήν την φριχτή περίοδο της πανδημίας οι γιατροί και οι νοσηλευτές, με την αφοσίωσή τους στο επιστημονικό τους καθήκον, τη φροντίδα και τον σεβασμό τους για τους πάσχοντες, μου θυμίζουν εκείνη την εποχή. Ίσως γιατί διακρίνω σ’ αυτούς συμπεριφορές ξεχασμένες που όμως ποτέ δε σβήνουν από τη μνήμη μας, παραμένουν κάπου μέσα μας σαν μέτρο σύγκρισης, με τον τρόπο που σκύβουν πάνω στους αρρώστους με αυτοθυσία ρισκάροντας τη ζωή τους την ίδια, με μια θαυμάσια σχεδόν νεόφερτη ανιδιοτέλεια.

 

Κάπως έτσι έσκυβε ατέλειωτες ώρες ο Πικιώνης μαζί με τους μαστόρους και δουλεύανε με αφάνταστη προσοχή τα αρχαία μονοπάτια. Είχε καλή παρέα όμως, τον Εγγονόπουλο και τον Χατζηκυριάκο Γκίκα στη σχολή, τον Μόραλη, τον Κουν, τον Μάνο και τον Μίκη και καμία βιασύνη, μόνο υπομονή και σιγουριά διέκρινε το έργο όλης αυτής της γενιάς.

 

Σήμερα στο υπουργείο πολιτισμού δεν υπάρχει αυτό το χάρισμα της υπομονής. Προγραμματισμός σημαίνει μόνο υπομονή και στο ΥΠΠΟΑ αυτή απουσιάζει και έτσι το ιερατείο του υπουργείου αφοσιώνεται σε βιαστικά έργα βιτρίνας, επίδειξης και νεοπλουτισμού. Το θέμα είναι όμως βαθιά πολιτικό. Η προχειρότητα είναι μια σκυτάλη που περνάει από τον εντολέα στον εκτελεστή.

 

Είμαι ευγνώμων που λίγο πριν τη λήξη της θητεία της προηγούμενης κυβέρνησης η Μαρία Βλαζάκη (γ.γ. τότε του υπουργείου) με πρότεινε για μέλος του ΔΣ στο μουσείο της Ακρόπολης. Εκεί μέσα γνώρισα μια ποιότητα που με ξάφνιασε. Συζητήσεις και πληροφορίες πολύτιμες με ευγένεια και επιστημοσύνη είναι η καθημερινότητα στις συνεδριάσεις μας. Αγάπησα κάποιους ιδιαίτερα και παρόλο που αντιπαθώ το κτίριο του μουσείου Ακρόπολης – ποτέ δεν το ένοιωσα σαν δικό μου – προσαρμόστηκα καλά λόγω της ποιότητας των συνεργατών.

 

Το τελευταίο διάστημα – συμπίπτει με το διάστημα του covid, εξ ου και η αναφορά μου στην πανδημία – άρχισα να μαθαίνω τις βασικές λεπτομέρειες για τα έργα της αναβάθμισης στην πρόσβαση της επιφάνειας του βράχου, με οπλισμένο σκυρόδεμα, με πλάτυνση του μονοπατιού του Τραυλού προς τον Παρθενώνα και με προοπτικές «ταρατσών» δε διάφορα σημεία της επιφάνειας. Και όπως ειπώθηκε από τον πρώην βοηθό του Τραυλού τον καθηγητή Τάσο Τανούλα, με βαρέα υλικά, χωρίς να έχει γίνει υδραυλική μελέτη, κάτι που είδαμε με τρόμο στις δυο τελευταίες πλημμύρες πάνω στο βράχο.

 

Άκουσα τον ίδιο τον κο Τανούλα σε συνέντευξη στο ραδιόφωνο και ομολογώ ότι ταράχτηκα. Μια φωνή που εξέπεμπε μεγάλη ανησυχία για τη βιασύνη των έργων και φυσικά μεγάλη αγωνία για το μέλλον της Ακρόπολης. Σ’ αυτήν την αγωνία θέλω να προσθέσω και τη δική μου: η ανάπτυξη / εξέλιξη όπως εφαρμόζεται στο κορμάκι της Ακρόπολης είναι με μία λέξη επιπόλαια και μπορεί να εξελιχθεί σε εγκληματική. Και γίνεται μόνον για επίδειξη και για αύξηση επισκεπτών, δηλαδή εσόδων. Τα ΑΜΕΑ – το λένε και οι ίδιοι – κάλλιστα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν με απλά μέσα, κατάλληλα, ακίνδυνα, αισθητικά ωραιότερα – ακόμα και το αναβατόριο στο τείχος που αναβαθμίστηκε σε ασανσέρ είναι σαν κακό σπυρί στην πλάτη του τείχους.

 

Το ΥΠΠΟΑ είναι υπόλογο γι’ αυτήν την εξέλιξη. Δεν επιτρέπεται να γίνονται τέτοια έργα χωρίς να έχουν προηγηθεί εγκεκριμένες μελέτες και προβλέψεις. Όπως λέει ο κος Τανούλας: «Η Ακρόπολη είναι ένα εμβληματικό μνημείο της ανθρωπότητας από τη Δύση μέχρι τα άκρα της Ασίας». Δεν είναι ένα απλό οίκημα που χρήζει επισκευών. Είναι ένα μπαλκόνι που ανήκει στον κόσμο. Κάθε έργο τέχνης για να τα απολαύσει ο άνθρωπος και να γίνει ό εαυτός του έργο τέχνης απαιτείται κόπος, τεράστιο κόπος. Ο θεατής εκπαιδεύεται, ενεργοποιεί την δική του τρυφερότητα, την ανθρωπινότητα του, δεν καταναλώνει.

 

Λυπάμαι βαθύτατα που αναγκάζομαι να παραιτηθώ από μέλος του Δ.Σ. του μουσείου. Σε κάθε συνεδρίαση πήγαινα με χαρά που θα συναντούσα τους νέους φίλους μου, γεμάτους γνώση και αγάπη για τα απομεινάρια της ιστορίας του τόπου μας. Όμως φοβάμαι πολύ ότι – ειδικά στα επόμενα δίσεκτα χρόνια - αυτό το «εμβληματικό μνημείο της ανθρωπότητας», εις το όνομα της κακώς εννοούμενης τουριστικής ανάπτυξης θα έχει ακόμη πιο δυσάρεστη συνέχεια.

 

Πρέπει να σταματήσουν τα έργα και να γίνει ενδελεχής μελέτη πιθανής αποκατάστασης, εφόσον είναι αναστρέψιμα. 

 

Ναι ευχολόγιο είναι το ξέρω αλλά θάθελα να τραγουδήσω με πολύ κόσμο, δακρύζοντας και φωνάζοντας δυνατά προς το υπουργείο για την απερισκεψία του:

 

«Κοιμήσου Περσεφόνη

στην αγκαλιά της γης

στου κόσμου το μπαλκόνι

ποτέ μην ξαναβγείς.»

 

Κυριάκος Κατζουράκης, Ζωγράφος

Ομότ. καθηγητής Σχολή Καλών Τεχνών ΑΠΘ

Κάποτε, στη Σταδίου βόσκαν πρόβατα...

Ναι, έτσι είναι. Πριν από 111 χρονάκια ακριβώς. Μετά, η οδός Σταδίου εξελίχτηκε σε μεγάλο εμπορικό δρόμο γεμάτο μαγαζιά της μόδας -ακριβά μαγαζιά και όχι σαν της Ερμού όπου υπήρχαν απ' όλα τα είδη και για όλα τα βαλάντια.
Προχτές έκανα τη βόλτα μου εκεί πέρα και μαύρισε η ψυχή μου. Από τα καμμένα κι από τα παρατημένα, τα κλειστά... Κτίρια και φίρμες έχουν απογειωθεί κανονικά λέμε. Δεν έμεινε ούτε ρουθούνι από Κάουφμαν, πάει κι ο Στρογγυλός, εξαερώθηκε... Αραγε θα τη γλίτωνε αν ήταν Τετράγωνος; Ο Βιντζηλαίος ζάρωσε, έγινε Ζάρα. Το Εσπέρια, ο διάσημος γαμιστρών πάντων των τραπεζικών, πάει κι αυτό... κλειστόν! Τί να λέμε τώρα.. μαύρη θλίψη. Και ούτε πρόβατα δε γίνεται να βοσκήσουν πλέον εκειπέρα, χορταράκι μηδέν.

Η πάπισσα Μερκελάνα -ή Μερκελάντζελα- συνάντησε το Σαμ, τον πιλότο που θα απογειώσει το αεριωθούμενο Ελλάς χωρίς καύσιμα. Δεν του δίνει λέμε ούτε σταγονίτσα.

Ο Τσιπ πήγε στον Πάπα, ο Σαμ στην πάπια, ενώ ο Μπεν σκάει χωρίς να τρώει.. μυστήρια πράγματα...

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: ποια σκούπα είναι ισχυρότερη; του αστυνομικού ή της καθαρίστριας; ε; Διερωτώμαι ακόμα, επειδή «καθαρίστρια συνέτριψε διμοιρία ΜΑΤ» όπως δείξαν στις ειδήσεις και το αναφέρει και το κατηγορητήριο. Ο Αρειος Πάγος πήγε για Φλεβάρη, αν άκουσα καλά. Πάλι καλά που δεν πήγε στο Αρη. Τον Πλανήτη ντε!

Δεν κατάλαβα ένα πράγμα.. αν την οικονομία μας την ανέλαβε το Λιοντάρι της Χαρδουβέλης ή ο Γίγας της Χαρδουβέλης.. ή μήπως λέμε για το Κάστρο της Χαρδουβέλης ή την οδό Γκίκα και Χαρδουβέλης γωνία... Οποιος γνωρίζει ακριβώς, ας ενημερώσει πληζζζζζ.

Α! έμαθα πως ο Δήμος Αθηναίων κέρδισε ένα βραβείο από ένα φιλάνθρωπο Ιδρυμα.. μπλούμπεργκ νομίζω.. πάλι καλά! Νόμιζα πως είμαι σκυλάκι, αλλά τώρα το εμπέδωσα. Γαβ Γαβ γαβ!

Αυτά και επόμενο ποστ τον Οκτώβρη, την υγειά μας νά 'χουμε -που την έχουμε ακόμα ευτυχώς. Μέχρι τότε, ασκηθείτε καλοί/ές μου αναγνώστες/τριες στον εξής γρίφο: «Ο δούλος μπορεί να ελευθερώσει το σκλάβο; ε;»
___________________
η εικόνα από τον ιστότοπο www.enimerosi360.gr

λεζάντα: Η οδός Σταδίου στο ύψος της Κοραή H Ακρόπολις το 1903

Αυτή την παραλία ποιος θα την πάρει; Τρέξε κόσμε! Ολα τζάμπα! Το αφεντικό τρελάθηκε!

Αιγιαλός σημαίνει Παραλία και οι παραλίες είναι κοινόχρηστες. Ετσι, για να μαθαίνουμε, να αποκρυπτογραφούμε τις ωραίες άγνωστες παλιές λέξεις, που χρησιμοποιούνται με σκοπό την αποδυνάμωση της σημασίας τους. 

«Εμείς πάμε για μπάνιο στην παραλία, ποιος τον χέζει τον αιγιαλό» ίσως σκεφτεί ο μέσος ταλαίπωρος ελληνας. 

Κι όμως! αρκεί να θυμηθει το παλιό ξεχασμένο τραγουδάκι "γιαλό γιαλό πηγαίναμε" που σε λίγο -αν συνεχίσει έτσι το πράγμα- θα απαγορευτεί κι αυτό, μαζί με τις βόλτες στις παραλίες.

Να ρίξουμε τώρα μια ματιά στη νότια Γαλλία; να δούμε τί συνέβη εκεί πέρα και πώς οι γάλλοι χάσαν τις ωραιότερες παραλίες τους πριν από καμμιά 35ριά χρονάκια περίπου, όταν σχεδιάστηκε η αξιοποίησή τους;

Ετυχε να δω την Cap d' Agde όταν χτιζόταν.. πριν απο καμμιά 30ριά χρονάκια και βάλε -πού να θυμάμαι ακριβως!- σε ένα τόπο μαγευτικό, μια απέραντη αμμουδερή παραλία στη Γαλλία του Νότου... Οι κατοικοι των γυρω χωριών ηταν εξαλλοι, αλλα κανεις δεν τους λογαριασε. 

Με άλλοθι τη "φυσική παραλία των γυμνιστών" ορθώθηκαν τα κουτιά κατοικίας τουριστών και δημιουργήθηκαν οι μαρίνες για τα σκάφη τους.

Ενας χώρος ακομα στο γαλλικό Νότο, κοντα στη La Grande Motte που ήταν ήδη σε τουριστικο παροξυσμό! Ενας τόπος ίδιος με πολλους άλλους, όπου μεταφέρονται οι  διαφημιζόμενες "ομορφιες του πολιτισμού", δηλαδή τα μπαρακια, τα διαμερισματα τα εξοπλισμενα με "συγχρονες ανέσεις". Μη τυχον αλλάξει κάτι στη διαρκεια των καταραμένων διακοπων του λοβοτομημένου πλάσματος που λεγεται άνθρωπος. Μη και δεν βρει το καλά παγωμενο προτιμώμενο ποτό του σερβιρισμένο δίπλα στην κακόγουστη πισίνα -κακόγουστη επειδή σίγουρα θα βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα- "για την ασφάλεια" του κακότροπου πλάσματος «άνθρωπος» του καταστροφέα (με κάθε δυνατό τρόπο και ασύλληπτη αναλγησία και παγερή αδιαφορια) του πλανητη που το φιλοξενεί.

Πάρε χάρισμα και μια πρέτζα απο την κοντινή παραλία όπου χτίστηκε (1960-1970) το τσιμενταρισμένο "θαύμα" La Grande Motte.

Τότε που πήγα, ειχα τραβηξει αρκετες φωτο που κάποια φορά.. κάποτε θα τις σκαναρω.. Αγαπημένε/η μου αναγνώστη/τρια, αρκέσου για την ωρα σε μερικές αντιπροσωπευτικές εικόνες, να δεις τι περιμενει τις παραλιες μας.  

__________________________
ΣΗΜ.1. αλήθεια, τί απέγινε ο Νομος Τρίτση (1983 νομίζω) περί ελεύθερης πρόσβασης στην παραλία; Αυτός ο Νόμος, ξέρεις, που έκοβε ένα στενό διάδρομο (πλάτους περίπου 1,5 μ.) από την ιδιοκτησία των ξενοδόχων ώστε να περνούν προς τη θάλασσα οι πτωχοί παραθεριστές που θέλαν να κολυμπήσουν;
ΣΗΜ.2. ψάχνοντας βρήκα αυτό, που απανά στο προηγούμενο ερώτημα: περί προστασίας ακτών και δουλείας διόδου προς τις παραλίες

Σε ποιο σημείο του "κύματος" βρίσκεται τωρα η ανθρωπότητα;

η εικονα από εδω
____________________
ΣΗΜ. ρωτούσαν παλιότερα: «πολιτισμός ή βαρβαρότητα;» θεωρώντας ασύμβατα αυτά τα δυο.. σήμερα, η απάντηση που δινουν μερικοί ανεγκέφαλοι με απογοητεύει: «και πολιτισμός και βαρβαρότητα»..

το pedy του Adoni-DOS

Ακολουθώντας την παράδοση των ελλήνων θεών -του Δία κυρίως- διακρινόμεθα εις την ανδρογένεσιν. Οπως ο Ζεύς γέννησε την Αθηνά από το κεφάλι του και τον Ερμή από το πόδι του, έτσι και ο σύγχρονος θεός της Ιατρικής ανακοίνωσε ότι θα γεννήσει το δικό του παιδί σε κάνα μήνα. Αναμένομεν λοιπόν... Το παιδάκι του Γεννηματά, το ΕΣΥ, στάθηκε πιο τυχερό και έφτασε στην εφηβία, μόνο που πριν συμπληρώσει τα τριάντα του χρόνια το είπαν απροσάρμοστο και το διέγραψαν οι σοφοί λογιστές. Αλήθεια, πότε θα νομοθετηθεί το ασύμβατον μεταξύ λογιστικής και ιατρικής; ε;

Φτάνει να μη το δολοφονήσει άμα τη γενέσει, όπως θνησιγενές ήτο το παιδί του κ. Λοβέρδου στον τομέα των κοινωνικών ασφαλίσεων... ο καημένος ο ΕΟΠΥΥ μας άφησε χρόνους και δεν φάγαμε κόλυβα ούτε και γνωρίζουμε τον τόπο της ταφής του να πάμε λουλούδια... Ανησυχώ επειδή ακούω να διαδίδεται διεθνώς ο νόμος περί θανατώσεως (με "ευθανασία") των παιδιών που ασθενούν. Ηδη, όπως με ενημέρωσε φίλος από Καναδά, εκειπέρα ο σχετικός νόμος βρίσκεται προ των πυλών -ίσως τώρα δα που γράφω να έχει ψηφιστεί κιόλας.

Τί να γράψω τώρα για την ευθανασία των παιδιών; Πίσσα στα κόκκαλα οποιανού σκέφτηκε αυτό το μακάβριο πράγμα, την αποθέωση της βίας, την επιτύμβιο πλάκα του πολιτισμένου κόσμου μας... ΝΤΡΟΠΗ λέμε._

_________

ΣΗΜ. για DOS δες εδω Κάτι σε μαυρόασπρο είναι.

διαφορές πολιτισμοτεχνολογικών φάσεων

..ενώ οι γριές ξορκίζουν τους μετανάστες (και το ρατσισμό βεβαίως) καθήμενες στα παγκάκια, πέφτω μέσα σε μια μαγευτική σελίδα.. μαγευτική στην απλότητα και στο εύληπτο και συμπυκνωμένο λειτουργικό της να το πώ... όπως και να το πώ μπες και δες μονάχος/η σου λέμε.. τί θα δεις; ένα πάρκο με τα όλα του.. με τα δέντρα, τα λουλούδια, τις συλλογές του.. είναι κάτι σαν μουσείο, ίσως και καλύτερο γιατί γυμνάζεσαι περιδιαβαίνοντας.. Σε βάζω στη σελίδα με το ευρετήριο των δέντρων, όπου -αν δεν τεμπελιάσεις- θα βρεις σε κάθε βουλίτσα κι από ένα δεντράκι με όλες τις σχετικές με αυτό πληροφορίες πατώντας ένα απλό κουμπάκι που στα δείχνει όλα και συμφέρει.. αν το ψάξεις κιόλας λιγουλάκι, μπορείς να περάσεις μερικές θαυμάσιες μέρες εκεί πέρα.. δες λοιπόν καλά τί έχουν κάνει οι άνθρωποι -νομίζω δλδ γιατί ακόμα δεν δήλωσαν εξωγήινοι οι λονδινέζοι- μεθοδικά και με μεράκι (αυτό που χάσαμε ή μας το κλέψαν) που δεν περιορίστηκαν σε ένα τόπο που μπορείς να πεις ότι "ε, έχουν λεφτά και τό'φτιαξαν" αλλά πήγαν και σε τζάμπα τόπους, όπως αυτός εδώ και επεκτάθηκαν... μετά, πέρνα από εδώ να μάθεις μερικά πραγματάκια.. τί δεν έχει καταφέρει δλδ να κάνει το πτωχό (τώρα πτωχό, αλλά πολύφερνο προ κρίσης -σε ορισμένα βαλάντια πολύφερνο) Ελλαδιστάν.. και να προσπαθεί κάποιος είναι πολύ δύσκολο να μένει τόσο πίσω, ακόμα κι αν δηλώνει οπισθοδρομικός λέμε.. για να μη γράψω τπτ μπινελίκια για ένα λογότυπο -ο θεός να το κάνει- που αποδεικνύει το στενό σύνδεσμο των ΕΛ με το ασπρογάλαζο, τα φυλλαράκια και τις γραμμούλες που όλο και κάτι θα συμβολίζουν -ήμαρτον πια και φτού στα μούτρα των υπευθύνων να μη τους πιάσει μάτι. ως εδώ για τώρα, θά'σκαγα αν δεν το ανέβαζα.. όχι πως κερδίζω τπτ η ίδια ή ο ταλαίπωρος ο Κράτος με το να ξεμπροστιάζεται ενώπιον ικανοτέρων του και σχετικά ακαταπίεστων.. αλλά, να, στενοχωριέμαι γιατί με κλέβαν τόσα χρόνια κι ενώ το καταλάβαινα δεν έψαχνα για αποδείξεις.. «Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη!» έλεγε το παλιο σλόγκαν, αλλά πού να μαντέψει κανείς ότι δεν ζητούσε να παίρνεις απόδειξη από τον περιπτερά αλλά να βρίσκεις απόδειξη για τα όσα υπογείως σου ετοιμάζαν κλέβοντάς σε οφθαλμοφανώς μεν, άνευ απτών αποδείξεων δε..
__________________________
ΣΗΜ. μπορώ να γράφω καλύτερα, το ξέρεις δα, αλλά δοκιμάζω μια γραφή λόου προφάιλ που λένε.. προς τούτο και οι τελίτσες.. κάπως σαν να ψιθυρίζω στο περίπου.. καταλαβαίνεις φαντάζομαι ότι ζούμε πλέον σε καιρούς χαλεπούς..

Εχουν άδικο όσοι υποστηρίζουν την κα Δημουλά;

Διάβασα αυτό το ποστ διάβασα και αυτό και απαντώ εδωπέρα, να θυμάμαι την απάντηση/γνώμη μου -επειδή διαρκώς.. αλλάζω!

Φυσικά και έχουν άδικο! Η κα Δημουλά δεν είναι μια τυχαία κυριούλα, είναι μια γυναίκα ακαδημαϊκός, που την χρυσοπληρώνουμε, που πολλοί τη θεωρούν ποιήτρια, που δεν δικαιολογείται να μη γνωρίζει τί σημαίνει μετανάστης, που δεν είναι δυνατό -ως ποιήτρια- να μη διαθέτει την απαιτούμενη φαντασία ώστε να συνδυάζει γεγονότα, καταστάσεις και κυβερνητικές πράξεις, όλα όσα δλδ δημιούργησαν και εξακολουθούν να γιναντώνουν το πρόβλημα της μετανάστευσης προς Ελλάδα, κλπ κλπ...
_________________
ΣΗΜ. εκτός βέβαια αν ο κος Αϊζενχάουερ έχει κάνει το θαύμα του και η άνοια έχει προχωρήσει επικίνδυνα -σεβόμαστε τους ασθενείς, αλλά όχι την ανοιακή τους γνώμη που τους γελοιοποιεί.. έτσι δεν είναι;

"φοβάμαι το μυαλό της κότας"

http://youtu.be/1ZHP2SUbBg0 

Εκτός των άλλων, ο εντοπισμός της έναρξης του "σχεδίου" της παγκοσμιοποίησης στη Χιλή αποδεικνύει τη διορατικότητα του αξέχαστου Μάνου --που μας λείπει..

Στη Σύρο έγινε η ανατροπή!

http://youtu.be/CTWE_qlwXdI

Μεγαλειώδης παρέλαση κόντρα στην "ματαίωση" της Περιφέρειας

Στη Σύρο, κόντρα στην απόφαση της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, να ματαιώσει την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, με πρόσχημα τις επί δύο εβδομάδες απεργίες και καταλήψεις στο νησί, πραγματοποιήθηκε παρέλαση και μάλιστα υποδειγματική!

Η μεγάλη συμμετοχή του κόσμου έδειξε και απέδειξε ότι ο λαός της Σύρου ξέρει να αυτο-οργανώνεται κόντρα σε όποια απόφαση τοπικών ή εθνικών πολιτικών "αρχόντων".

Η συμμετοχή των παιδιών και σε μερικές περιπτώσεις και των γονέων του, ήταν μεγάλη και ο κόσμος χειροκρότησε αυτά τα παιδιά.

Στην θέση των επισήμων τοποθετήθηκαν μικρα παιδιά.

Η παρέλαση μετατράπηκε σε μία ειρηνική διαμαρτυρία στην πολιτική του σήμερα και τίμησε τους ήρωες του χθες.

Ίσως η μόνη ειρηνική και φιλήσυχη παρέλαση σε όλη την Ελλάδα, οργανώθηκε από τον ίδιο τον κόσμο και τους εργαζόμενους της Σύρου, οι οποίοι αψήφησαν την πρωτοφανή στα χρονικά, απόφαση ματαίωσης της παρέλασης.

Αμήχανοι οι τοπικοί "άρχοντες" , ακυρώθηκαν από τον ίδιο τους, τον λαό.

Η όπερα μετακομίζει στις πλατείες

Σήμερα το βραδυ, 9:00 με 10:00, μια μικρή πλατεία της Αθήνας μεταμοσφώθηκε σε Σκάλα του Μιλάνου! Αριες απο όπερες και παλιές ελληνικές οπερέτες χάρισαν το υπέροχο ηχόχρωμά τους στα αυτάκια των τυχερών κατοίκων. Δυο τραγουδιστές όπερας (άντρας και γυναίκα), ένας μουσικός στα πλήκτρα, με εξοπλισμό ένα μικρόφωνο, μεγάφωνα, μερικές καρέκλες... αυτά τα λίγα χρειάστηκαν μόνο, αυτά τα λίγα που έγιναν πολλά!

Οι "σημειώσεις" (φωτο και κείμενα) που κράτησα στο twitter:



σημερα το βραδυ οι κατοικοι μιας μικρης γειτονιας του Παγκρατιου δεν βλεπουν τιβι.. ακούν άριες απο όπερες κ οπερετες.. Θαύμα!

χειροκροτηματα απο τον κοσμο της πλατειας, αλλα κ απο τα γυρω μπαλκονια! μοιαζει με ονειρο

στη πλατεΐτσα βρισκονται κ τα παιδακια που παίζαν αλλα βραδια, καθισμενα πανω στις μπαλες κ τα ποδηλατακια τους, ακουνε κ χειροκροτουν!

το συγκροτημα περιλαμβανει 2 τραγουδιστες οπερας [αντρας κ γυναικα] κ ενα μουσικο στα πληκτρα.. Μεγαφωνα κ μικροφωνο, λιγα καθισματα

μιλαμε για εξαιρετικες εκτελεσεις!

δεν ξερω ακομα πώς δουλευει το βιντεο.. Την επομενη φορα θα έχουμε και ήχο! :)

η ψυχολογια φτιαχτηκε στο πι και φι! δυστυχως μονο 1 ωριτσα κρατησε.. αλλα αξιζε πολλά!



ο κοσμος συγχαιρει τους αφανείς συντελεστες, συζηταει.. ειναι κατι σαν... φουαγέ της Σκάλας του Μιλάνου! :)

για ζηλειες ειμαστε τωρα; Μαζευτειτε οι γειτονες να φτιαξετε κατασταση! :)

Να σώσουμε το Θεατρικό Μουσείο Μας

Οι εργαζόμενοι στο Θεατρικό Μουσείο κάνουν έκκληση για τη σωτηρία του, την οποία μεταφέρω με πολύ θυμό. Είμαι έξαλλη λέμε. Σα δεν ντρέπονται τα ζαγάρια... Αλλά, τι να περιμένει κανείς από ανθρώπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε αποστειρωμένα κλουβιά; Μακριά από τον κόσμο της χώρας μας, μακριά από τον πολιτισμό μας και την Ιστορία μας, αλλά πολύ κοντά στα απολειφάδια της οικονομικίστικης Υστερίας.
Κατακαημένε έλληνα συμπολίτη μου, μεγάλα τα βάρη που μας φορτώσαν, αλλά μπορούμε να σηκώσουμε κι άλλο ένα, να σώσουμε το Θεατρικό Μουσείο Μας.
Ψηφίζουμε εδώ, ή πατάμε το σηματάκι στην πλαϊνή μπάρα.

Εκκληση Για Το Θεατρικό Μουσείο

«Στα σκουπίδια του Υπουργείου Πολιτισμού
τριών αιώνων Θεατρική Ιστορία»

Παρά τις μακροχρόνιες και επανειλημμένες εκκλήσεις προς το Υπουργείο Πολιτισμού, το μοναδικό Θεατρικό Μουσείο της χώρας που γέννησε το Θέατρο, κλείνει. Η ιδέα του θεατρικού Μουσείου που ξεκίνησε το 1938 από τον Γιάννη Σιδέρη, άντεξε τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, την Δικτατορία, και εδραιώθηκε το 1976 την εποχή της μεταπολίτευσης, εκπνέει την εποχή του ΔΝΤ, την εποχή της απόλυτης εκποίησης όχι μόνο των οικονομικών αξιών, αλλά κυρίως της εθνικής και πολιτισμικής απαξίωσης. Ως υπόδουλοι διαχειριστές οι κρατικοί λειτουργοί εκποιούν την πολιτισμική μας ταυτότητα. Είναι μοιραίο η μοναδική θεατρική κιβωτός του τόπου να κλείνει την εποχή που κυβερνάει τη χώρα ο εγγονός του ιδρυτή του Εθνικού Θεάτρου (Γεώργιος Παπανδρέου) και που υπουργός Πολιτισμού είναι ο εγγονός του ιδρυτή του Μουσείου Μπενάκη (Αντώνης Μπενάκης).

Η Ζωντανή Βιβλιοθήκη στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης

Μια εκπληκτική ιδέα! Μακάρι να γίνουν κι άλλες τέτοιες βιβλιοθήκες και να λειτουργούν σε περισσότερους τόπους, σε μόνιμη βάση και όχι μόνο για πέντε ωρίτσες...

H Ζωντανή Βιβλιοθήκη είναι μια βιωματική δράση για τις διακρίσεις, την προκατάληψη, τον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Θα λειτουργήσει στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης, την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου, για πέντε ώρες, από τις 12:00 το μεσημέρι μέχρι τις 5:00 το απόγευμα.

Η Ζωντανή Βιβλιοθήκη δεν αποτελείται από χάρτινα βιβλία, αλλά από ανθρώπους με διάθεση να μοιραστούν τις ιστορίες τους και τις εμπειρίες τους, με στόχο να καταπολεμήσουν τις προκαταλήψεις και να ενισχύσουν την προώθηση της ποικιλομορφίας.

Οι ιστορίες ενός πρόσφυγα από το Αφγανιστάν, μιας κωφής ηθοποιού, μιας γυναίκας από την Αφρική, ενός gay άνδρα ή ενός οροθετικού, ανθρώπων που έχουν υποστεί χρόνιο θεσμικό και κοινωνικό ρατσισμό, ξετυλίγονται όχι μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου αλλά μέσα από μια προσωπική συζήτηση του αναγνώστη / αναγνώστριας με το "ζωντανό βιβλίο" που αυτός / αυτή έχει επιλέξει.

Τον τελευταίο χρόνο στην Αθήνα, μια ομάδα από εθελοντές και εθελόντριες ξεκίνησαν την πρωτοβουλία «Ζωντανή Βιβλιοθήκη», η οποία είναι ένα εξαιρετικό μέσο άσκησης στη συνύπαρξη, εκπαιδεύοντας στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην καταπολέμηση των κοινωνικών διακρίσεων. Μέχρι τώρα έχουν διεξαχθεί με επιτυχία εκδηλώσεις στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης αλλά και στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.

Στην απλούστερή της μορφή, η «Ζωντανή Βιβλιοθήκη» είναι ένα είδος κινητής βιβλιοθήκης, που ενθαρρύνει τη διάδραση και το διάλογο, μέσα από την απλότητα και τη θετική διάθεση. Αντικείμενα δανεισμού δεν είναι, όμως, βιβλία, αλλά εθελοντές και εθελόντριες συνάνθρωποί μας που εκθέτουν την μοναδικότητα τους, σε μια προσπάθεια να σπάσουν τα στερεότυπα και να καταπολεμήσουν τις προκαταλήψεις μας. Τα ράφια της Ζωντανής βιβλιοθήκης διαθέτουν προς τους / τις αναγνώστες / στριες «ανθρώπινα βιβλία», τις ιστορίες τους και τις εμπειρίες τους. Και κάτι παραπάνω: τη διάθεσή τους να τα επικοινωνήσουν όλα αυτά με έναν τρόπο που να ενισχύει την προώθηση της ποικιλομορφίας.

Πώς λειτουργεί η Ζωντανή Βιβλιοθήκη

Η Ζωντανή Βιβλιοθήκη αντιστρέφει την ιδέα μιας παραδοσιακής βιβλιοθήκης, προσφέροντας για δανεισμό ανθρώπους και όχι βιβλία. Η καινοτόμος αυτή ιδέα δίνει την ευκαιρία σε ανθρώπους από διαφορετικές προελεύσεις να μοιραστούν τις εμπειρίες τους με «αναγνώστες / αναγνώστριες» που ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν με την ποικιλομορφία.

Μέσα από τη «βιβλιογραφία», της Ζωντανής Βιβλιοθήκης έχετε τη δυνατότητα να διαλέξετε το Ζωντανό Βιβλίο με το οποίο θα θέλατε να συναντηθείτε και να συνομιλήσετε για 30 λεπτά.

Αν δεν μιλάτε τη γλώσσα του Ζωντανού Βιβλίου η Ζωντανή Βιβλιοθήκη θα σας παράσχει ένα Ζωντανό Λεξικό (διερμηνέα) κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.

Μπορείτε να ξεκινήστε τη συζήτηση με μικρή παρουσίαση του εαυτού σας και να θέσετε στο δανεισμένο βιβλίο ερωτήσεις σχετικά με τη ζωή του και τις αξίες του. Μη ντρέπεστε! Αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή για να μάθετε αν όσα πιστεύετε για τους Μουσουλμάνους, τις λεσβίες ή τα άτομα με αναπηρία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα του Ζωντανού σας Βιβλίου.

Ο αναγνώστης οφείλει να επιστρέψει το Ζωντανό Βιβλίο στην ίδια πνευματική και φυσική κατάσταση που το δανείστηκε. Δεν επιτρέπεται να προκαλέσει ζημιά σε ένα Ζωντανό Βιβλίο, να του τσαλακώσει τις σελίδες ή να θίξει την αξιοπρέπειά του / της με οποιονδήποτε τρόπο.

Οι αναγνώστες μας είπαν

Ζητήσαμε από τους αναγνώστες και τις αναγνώστριές μας να μας πουν τη γνώμη τους. Στην ερώτησή μας «ποια ήταν η σημαντικότερη εμπειρία σας κατά την ανάγνωση του Ζωντανού Βιβλίου» μας απάντησαν:

Η συναισθηματική «εμπλοκή» στην πλοκή γίνεται εντονότερη αφού πλησιάζεις τόσο την ιστορία, όσο και το «συγγραφέα».

Άκουσα από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή μιας ιστορίας, για την οποία ήδη γνώριζα από τα ΜΜΕ, το πώς ο ίδιος τη βίωσε από μέσα.

Ήρθα σε επαφή με ένα πρόσωπο που σε άλλες συνθήκες δεν θα είχα γνωρίσει.

Συνειδητοποίησα καταστάσεις που αγνοούσα, όπως το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, τόσο σε ψυχολογικό, όσο και σε βιοτικό επίπεδο.

Μου έκανε εντύπωση ότι ένα άτομο, το οποίο μου ήταν άγνωστο, μου μίλησε τόσο οικεία για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Μπόρεσα να έχω άμεση επαφή με ένα άνθρωπο και να τον ρωτήσω ό,τι απορίες είχα σχετικά με την κατάστασή του.

Με εντυπωσίασε το σθένος, η αξιοπρέπεια, η στωικότητα και η αγωνιστικότητα του «βιβλίου».

Μπόρεσα να έρθω αντιμέτωπος με το στερεότυπό μου και να το ξεπεράσω.

Υπέρβαση της προκατάληψης ή ο ρόλος της Ζωντανής Βιβλιοθήκης

Στόχος όσων συμμετέχουν στη Ζωντανή Βιβλιοθήκη είναι να στηρίξουν έναν πολιτισμό που να συμπεριλαμβάνει, να αναγνωρίζει και να εκτιμά την ποικιλομορφία.

Η Κατανόηση είναι το κλειδί

Είναι πάντα πιο εύκολο να ζεις δίπλα σε κάποιον/κάποια που τον/την κατανοείς, έχεις κάποιο σημείο επαφής, ή μπορείς να ταυτιστείς μαζί του/της, παρά να ζεις απέναντι σε μια ομάδα με την οποία δεν έχεις καμιά σχέση. Η Ζωντανή Βιβλιοθήκη, φέρνοντας τους ανθρώπους από διαφορετικές προελεύσεις κοντά να συνομιλήσουν για την ουσία και όχι περί ανέμων και υδάτων, έχει τη δυνατότητα να φωτογραφίσει όλες τις αποχρώσεις του γκρι, που κάνουν τον κόσμο μας τόσο πολύχρωμο, και να κάνει τη διαφορά. Έτσι, ίσως οι άνθρωποι να νιώσουν πιο σίγουροι και ασφαλείς, γιατί θα νιώσουν ότι τους καταλαβαίνουν. Η κατανόηση είναι το κλειδί για την ειρήνη και την αρμονία.



Το να αντιμετωπίζεις τις προκαταλήψεις σου δεν είναι ποτέ εύκολο πράγμα...

Ίσως όμως σε βοηθήσει να νιώσεις ανακούφιση και ότι ξεφορτώθηκες ένα βάρος. Το να κάνεις το βήμα να συνειδητοποιήσεις τι είδους στερεότυπα έχεις υιοθετήσει για κάποιες ομάδες ανθρώπων που συνδέονται με την εθνική τους προέλευση, τη σεξουαλικότητά τους, τη θρησκεία τους, τη δουλειά τους, την κουλτούρα τους ή την συνθήκη της αναπηρίας τους, είναι μια σημαντική απόφαση. Μα, εγώ δεν έχω προκαταλήψεις, μπορεί να πει κάποιος/κάποια. Εμείς λέμε ότι η Ζωντανή Βιβλιοθήκη είναι μια ευκαιρία για νέες εμπειρίες και για να βάλεις σε δοκιμασία τις πεποιθήσεις και τις απόψεις σου.

Γιατί όταν προκαλείς τα πιο συνήθη στερεότυπα με ένα θετικό και χιουμοριστικό τρόπο, δίνεις την ευκαιρία στους ανθρώπους να τα σπάσουν.

Γιατί τι νόημα έχει να κουνήσεις δασκαλίστικα το δάχτυλο σε όσους έχουν και αναπαράγουν στερεότυπα, φοβίες και ρατσισμό, αν δεν τους δώσεις τη δυνατότητα να γνωρίσουν εκείνο που φοβούνται;

Γιατί είναι ένας συμπαγής, αλλά και εύκολος (και εύκολα μεταβιβάσιμος) τρόπος προώθησης της αλληλοαποδοχής και της κατανόησης.

______________________________
Την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου, δύο ημέρες μετά την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, διοργανώνεται μία ακόμα «Ζωντανή Βιβλιοθήκη», στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, από τις 12.00 ως τις 17.00.

Ο χώρος είναι προσβάσιμος για Άτομα με Αναπηρία, ενώ θα υπάρχει δυνατότητα διερμηνείας στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (Ε.Ν.Γ.) και κατάλογος βιβλίων σε Braille και μεγαλογράμματη γραμματοσειρά. Θα παρέχεται ακόμα ζωντανό λεξικό (διερμηνεία) στα Φαρσί, τα Νταρί και τα Αγγλικά, σε περίπτωση που ο αναγνώστης δεν μιλάει τη γλώσσα του βιβλίου, και δυνατότητα δημιουργικής φύλαξης των παιδιών των αναγνωστών κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους στη Ζωντανή Βιβλιοθήκη.

Ελάτε να διαβάσετε εκείνες τις ιστορίες που σας προκαλούν, σας δυσκολεύουν, σας ιντριγκάρουν. Ελάτε εκεί που οι ιστορίες ζωντανεύουν...

Για περισσότερες πληροφορίες, τηλ. επικοινωνίας και πλήρη κατάλογο των βιβλίων: www.livinglibrary.gr

Θερμά συγχαρητήρια στους συντελεστές και ιδιαιτέρως στις: Ζωή Κόκαλου, Λουίζα Καραγεωργίου, Ξένια Κουτεντάκη. Μπράβο κορίτσια!

Jean-Baptiste-Andre Godin ~ Familistere ~ Ουτοπία..?

Αλλο ένα σημαντικό ποστ, που ανέσυρα απο το παλιό Mixer: Για τον Jean-Baptiste-Andre Godin και το δημιούργημά του, το Familistere, μπορείτε να βρείτε μπόλικο υλικό: στη διαδικτυακή εγκυκλοπαιδεια: wikipedia.org εδώ: encyclopedia.jrank.org εδώ: answers.com εδώ: 1911encyclopedia.org εδώ: familistere.com εικόνες εδώ: images εδώ η πηγή έμπνευσης, το Phalanstère (1834) του Francois Marie Charles Fourier (1772-1837) albums φωτογραφιών για το familistere de guise: mylpat.canalblog.com Ψάξτε: °°°mon univers a moi °°°vous y trouverez de tout et n'importe quoi °°°familistere de guise °°°Diaporama Το google δίνει 10.300 αποτελέσματα για "andre godin familistere", που σημαίνει ότι αρκετός κόσμος ενδιαφέρεται, άρα μπορώ να υποθέσω ότι: Ο ουτοπικός σοσιαλισμός ζει και εμπνέει ακόμα, καθώς φαίνεται... ______________________________ ΣΗΜ.1. Αφορμή για να ψάξω το θέμα στο διαδίκτυο έλαβα από το δημοσίευμα της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ: Ιερό ξεσπίτωμα στους Αρκούς , που το διάβασα και έφριξα. ΣΗΜ.2. Ο σημαντικός αυτός Ανθρωπος σκέφτηκε πού θα παίζουν τα παιδιά όταν βρέχει και έφτιαξε τα κτίρια των κατοικιών με εσωτερικές σκεπαστές αυλές, ώστε να μπορούν να παίζουν εκεί μέσα, προφυλαγμένα από τη βροχή και το κρύο. ΣΗΜ.3. Οχι, δεν ήταν αρχιτέκτονας, μόνο ένας οραματιστής-ουτοπιστής ήταν, που δεν σκεφτόταν μόνο τον εαυτό του και πώς θα "κονομήσει". ΣΗΜ.4. Δυστυχώς, το έργο του απαξιώθηκε μετά το θάνατό του, με πρώτο θύμα τον Πρότυπο Παιδικό Σταθμό. Τα κτίρια είναι σήμερα κοινά συγκροτήματα κατοικιών, όπου γίνονται αγοραπωλησίες των διαμερισμάτων.

Συμπλήρωση σημερινή: Πόσο απανθρωπιστήκαμε μέσα σε 200 χρόνια; Τόσο ώστε να χαρίζουν οι έλληνες εφοπλιστές 110 μοτοσυκλέτες στην πυροσβεστική (πηγη: www.ethnos.gr - τιτλος αρθρου "Δωρεά εφοπλιστών στο Πυροσβεστικό Σώμα") και δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος να τους ρωτήσει πόσο είναι το ποσό του φόρου που γλιτώνουν συνολικά, ή έστω, πόσο είναι το ποσοστό της δαπάνης για την αγορά των μοτοσυκλετών επί του ποσού που δεν πληρώνουν στο ελληνικό κράτος.

Blogάρω ασυστόλως #01

Μου εκαναν εντύπωση οσα διάβασα εδω:

//Στις 20 του Σεπτέμβρη βραβεύθηκαν από τον ΟΗΕ σημαντικές προσπάθειες για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας σε συνδυασμό με την ανάπτυξη για την κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών. Μικρές γηγενείς κοινότητες σε μακρινά μέρη του πλανήτη, κάνουν πράξη αυτή τη νέα συνάφεια/συνεργασία. Με στρατηγική και δραστηριότητες που ωφελούν οικονομικά τον τοπικό πληθυσμό αλλά είναι ταυτόχρονα στοχευμένες προς μια βιώσιμη σχέση με το περιβάλλον. Ιδού:

http://www.youtube.com/watch?v=nJCiDDgYLu0

Είναι τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι αυτές οι προσπάθειες γίνονται πράξη από τους πιο φτωχούς, από αυτούς που όλοι τους εκμεταλλεύονται, από αυτούς που ίσως έχουν την λιγότερη ευθύνη για το πρόβλημα. Αναρωτιέμαι λοιπόν πως σε κάνει να αισθανθείς αυτό το γεγονός, εσένα που βολεύεσαι στον καναπέ, πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, το ότι σου δίνουν το παράδειγμα και σου δείχνουν το δρόμο αυτοί οι άνθρωποι. Και μέσα από μια ρομαντική θέαση σκέφτομαι μήπως τελικά αυτοί είναι λίγο πιο ευτυχισμένοι από σένα.//

___________________________________
ΣΗΜ.1. Ποια ειναι η επανάσταση του αυτονόητου, αν δεν είναι αυτη;
ΣΗΜ.2. Γιατί με τη λέξη "πολιτισμός" εννοούμε κυρίως τα προϊόντα της "Τέχνης"; (εντος και εκτος εισαγωγικων, αλλα μαλλον εντος εισαγωγικων στις μερες μας)

Ξανά Σκατά

Μετά από σύντομη περιήγηση στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, επιστροφή στα δικά μας εδωπέρα, και αν επιμένει κανείς ότι "ανήκομεν εις την Δύσιν" και "είμεθα χώρα της ΕΕ", ε, πείτε του να ξυπνήσει. Μετά την ηρεμία, λοιπόν, η αναιμία και η δυσκοιλιότητα. Να κλίνουμε ρήματα όπως το "πυροδοτώ, πυροδοτείς, πυροδοτεί, πυροδοτούμε, πυροδοτείτε, πυροδοτούν" και να συλλέγουμε αποπατήματα ελεφάντων. Ελέφαντες υπάρχουν -όπως και λεφτά, βεβαίως. Αλλιώς, πώς θα πνιγόμασταν σε σκατά ελεφάντων; Εκτός από τη βρόμα, είναι και τεράστια, πανάθεμά τα!
Οι αριστεροί μελαγχολούν, ο Καλλικράτης καλά κρατεί, οι εκλογές έ-έ-έρχονται, υποστηρίζω ΟΛΟΥΣ τους υποψήφιους ΟΛΩΝ των κομματων σε ΟΛΕΣ τις περιφέρειες (στο Facebook εννοείται) και εύχομαι να εκλεγούν ΟΛΟΙ.
Ενημερώθηκα για τα πάντα, ακόμα και για ένα παπούτσι που έφυγε από το πόδι ενός πλουσίου -δεν πετάνε ετσι ευκολα τα παπούτσια των φτωχών σήμερα, πώς να το κάνουμε, κοστίζουν.
Ακουσα πως οδεύουμε προς μετασοδομισμό, δλδ, μετά την πρώτη κρίση που περνάμε (ή πέρασε, ή θα περάσει, ή "κι αφτώ θα παιράσι", ή κάτι τέτοιο), θα επέλθει και δεύτερη και τρίτη κρίση και μετά βλέπουμε πόσο ακόμα θα ανοίξει η μαύρη τρύπα της οικονομίας μας -για να κλείσει, χλωμό το βλέπω.
Ακουσα και για τον αγώνα που κάνουν οι πολίτες για τα διόδια και απορώ πώς γίνεται να έχουν ακόμα αυτοκίνητα, πώς περισσεύουν λεφτά για βενζίνη, δλδ, και χρόνος για μακρινές μετακινήσεις.
Ακουσα ότι αγώνας γίνεται για την εξάλειψη της ανεργίας, το δικαίωμα στην εργασία -πλήρη απασχόληση, κλπ- και για τους μειωμένους μισθούς και απορώ. Κανονικά, θα έπρεπε να γίνεται αγώνας για την υπερασπιση της ημιαπασχόλησης με καταβολή πλήρους μισθού για 20ωρο τη βδομάδα, τη στιγμή που έχουν βγει στην αγορά εργασίας τόσα πολλά μηχανήματα. ΟΛΟΙ στο δρόμο για 4 ώρες τη μέρα και χίλια ευρά το μήνα. Ξυπνάτε ωρέ!
Εμαθα ότι κοπτόμεθα για τις χελώνες της Κοσταρίκα και για τα γουνώδη ζωάκια. Πρώτον, οι κοστορικάνοι φέρονται με τον ίδιο τρόπο στις χελώνες τους εδώ και κάμποσες δεκαετίες, εικοσαετίες, εκατονταετίες, θα σας γελάσω, αλλά είναι μακριά η χώρα αυτή και τώρα μόλις το ανθιστήκαμε. Δεύτερον, τα ζωάκια με τη γούνα δημιουργήθηκαν έτσι για το γνωστό σκοπό να καλύπτουν τις ανάγκες για θέρμανση των κυριών που έχουν λεφτά ή έχουν φίλους/συζύγους με λεφτά, οπότε είναι άστοχο να τα προστατεύουμε. Δεν νομιζω να έχουν μεγαλύτερη αξία από μερικούς ευαίσθητους ώμους. Ολα αυτά είναι υστερίες για να αποσπούν την προσοχή μας. Προσέξτε το αυτό το σημείο. Προσεκτικά, ε.
Εμαθα και άλλα και λέω να ξαναφύγω. Ψάχνω λεφτά για τη μετακόμιση, αυτά που έμειναν λέω να τα καταθέσω σε καμμιά αμμουδερή παραλία, να κάνω μερικές βουτιές ακόμα, μη τρίζουν τα κόκκαλά μου το χειμώνα. Χαίρετε. Ισως αυτό να είναι το τελευταίο μου ποστ κατευθείαν. Θα προγραμματίσω μερικά, μη χαθούμε κιόλας, ε.
A! Εχω μια συμβουλή για τους προοδευτικούς νέους ανθρώπους, που θέλουν (και το εύχομαι) να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα μας: Να διαβάσουν, να μελετήσουν, να ασκηθούν σε καινούργιους τρόπους επικοινωνίας/γνώσης/μετάδοσης -μετάγγισης, στην ανάγκη. Μη παπαγαλίζουν αυτά που ακούν να λένε οι παλιότεροι. Αυτό δεν είναι πια σεβασμός, είναι αυτοπυροβολισμός, αυτοακύρωση. Χρειάζονται καινούργια μυαλά οι καινούργιοι καιροί και όποιος το καταλάβει πρώτος κερδίζει. Ακουσα ότι και ο κ. Καρατζαφύρερ προσπαθει προς αυτή την κατεύθυνση -κάτι για υπολογιστές που αχρηστεύονται μετά απο μια διακοπή ρεύματος είπε, άσχετο μεν αλλά στη σωστή κατεύθυνση, μοντέρνα πράγματα λέμε.

_______________________
photo from: www.cricketsoda.com/

Ποιος κ. Κουβέλης;

«Σήμερα ειναι η μερα της Ελλαδος, το μεσημερι ηρθε ο κ. Κουβελης, το απογευμα ο κ. Πρωθυπουργος και το βραδυ σεις, κ. υπουργε πολιτισμου» ειπε ο πατριαρχης κ. Βαρθολομαιος. (Δελτιο Ειδησεων ΝΕΤ, σήμερα, 24/6/2010, μεσημερι)
______________________
ΣΗΜ. Δεν καταλαβα ποιον κ. Κουβέλη εννοούσε. Τον Φώτη ή τον Σπύρο; Γνωρίζει κάποιος;