Νηπιαγωγεία σε κοντέινερ στην Αθήνα

Εμεινα κατάπληκτη όταν έμαθα προχτές ότι υπάρχουν στην Αθήνα Δημόσια Σχολεία (Νηπιαγωγεία, για την ακρίβεια) που στεγάζονται σε... κοντέινερ!! Φαίνεται απίστευτο, αλλά είναι αληθινό. Πώς δεν το είχα πάρει είδηση; Το συγκεκριμένο, για το οποίο με ενημέρωσε ένας φίλος που το ανακάλυψε (και βρήκα στοιχεία στον κ. Γκούγκλη), είναι το 151ο Νηπιαγωγείο Αθηνών και βρίσκεται Ραιδεστού & Ιωαννίνων γωνία, Αθήνα, 10444.Η πρώτη φωτογραφία δείχνει ότι το "σχολικό συγκρότημα" βρίσκεται πλάι στο πάρκο. Αυτό δικαιολογεί, άραγε, την πλακοστρωμένη αυλή για παιχνιδι των νηπίων; (νήπιο  3-6 χρονών)

πλακοστρωμένες αυλές για να παίζουν και να τρώνε τούμπες τα νήπια και γύρω οι... σχολικές τάξεις!

Είναι εντυπωσιακό που δεν έχει απασχολήσει τα ΜΜΕ (δημοσια, ιδιωτικα, Τιβι, Γιουτουμπ, κλπ) το φαινομενο της στέγασης σχολειων της πρωτεύουσας της Ελλάδας (και όχι κανενός ξεχασμενου τοπου) σε κοντέινερ εδω και 20 χρονια τουλάχιστον!!

Να υποθέσω οτι το Αρκαλοχώρι μας κυνηγάει; (ζητώ συγγνωμη απο τους σεισμοπληκτους του Αρκαλοχωριου, αλλα μεχρι πριν λιγες μερες ήξερα μονο για τα κοντέινερ του Αρκαλοχωρίου)
https://blogs.sch.gr/151nipathin/

 

Η πλατεία Συντάγματος άλλοτε και τώρα

1. η πλατεία Συντάγματος μεταξύ Ερμού και Καραγιώργη Σερβίας, 2018, από το χάρτη του Google. Εκεί όπου υπήρχαν τραπεζάκια φυτεύτηκαν μίζερα παρτέρια και στέγαστρα στάσεων για λεωφορεία και τρόλεϋ, ο Παπασπύρος έκλεισε πριν από χρόνια, οι τουρίστες και τα καμάκια εξαφανίστηκαν ή αλλάξαν στέκι, το αραχτό καφεδάκι έγινε φαστ φουντ στο πόδι, οι συζητητές μουγγάθηκαν. Τα λοιπά, τα γνωρίζεις.

2. Η πλατεία Συντάγματος μεταξύ Ερμού και Καραγιώργη Σερβίας, 1968, από το φιλμ "Οικογένεια Χωραφά" με τα τραπεζάκια και τις απολαυστικά αναπαυτικές πολυθρόνες σε χρώμα βυσσινί του ζαχαροπλαστείου "Παπασπύρος". Διακρίνονται αριστερά στο βάθος τα προστατευτικά πανώ της ανεγειρόμενης (τότε) οικοδομής όπου στεγάζεται σήμερα το Υπουργείο Οικονομίας (παλιά λεγόταν υπ. Συντονισμού)

 
3. η πλατεία Συντάγματος μεταξύ Ερμού και Καραγιώργη Σερβίας, 1968, από το φιλμ "Οικογένεια Χωραφά" με τα τραπεζάκια του ζαχαροπλαστείου "Παπασπύρος", στις αναπαυτικές πολυθρόνες του οποίου καθόμασταν για ένα σύντομο καφεδάκι τα πρωϊνά, ανάμεσα στα ψώνια ή για ατέρμονες συζητήσεις τα βραδάκια. Εκεί δίναν τα ραντεβού τους και λιάζονταν τα μεσημέρια οι τουρίστες και, κυρίως τα βράδια, ήταν το στέκι των καμακιών. Τα "καμάκια" ήταν ένα είδος νεαρών ανδρών που έχει πλέον εξαφανιστεί.
_______________
ΣΗΜ. μόλις πριν από λίγο ανέβηκε στο f/b

Ποια σχολεία θα μείνουν κλειστά σε Αθήνα και Πειραιά, λόγω κακοκαιρίας

 Λόγω κακοκαιρίας, στην Αθήνα δεν θα λειτουργήσουν τα παρακάτω νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία:

1. 33ο Δημοτικό & 122ο και 123ο Νηπιαγωγεία Αθήνας
2. 105ο Δημοτικό & 25ο και 138ο Νηπιαγωγεία Αθήνας
3. 102ο Δημοτικό Αθήνας
4. 134ο Δημοτικό & 108ο & 5ο Νηπιαγωγεία Αθήνας
5. 29ο Δημοτικό Αθήνας
6. 172ο Δημοτικό Αθήνας
7. 14ο Δημοτικό & 14ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
8. 36ο Δημοτικό & 82ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
9. 56ο Δημοτικό & 83ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
10. 66ο Δημοτικό & 134ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
11. 60ο Δημοτικό & 130ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
12.162ο Δημοτικό & 115ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
13. 58ο Δημοτικό & 61ο Νηπιαγωγείο Αθήνας
14. 111ο Δημοτικό & 120ο Νηπιαγωγείο Αθήνας

Επίσης, δε θα λειτουργήσουν τα παρακάτω Γυμνάσια και Λύκεια:
1. 3ο & 9ο ΕΠΑΛ

2. Μουσικό Γυμνάσιο
3. 66ο Γυμνάσιο Αθήνας
4. 38ο Γυμνάσιο- 38ο ΓΕΛ
5. 24ο Γυμνάσιο- 24ο Λύκειο
6. 23ο Γυμνάσιο
7. 39ο Γυμνάσιο- 39ο ΓΕΛ
8. 72ο Γυμνάσιο
9. 2ο ΕΠΑΛ

Στον Πειραιά δεν θα λειτουργήσουν συνολικά δέκα σχολεία:

1ο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Πειραιά
1ο Ειδικό Νηπιαγωγείο Πειραιά
2ο Νηπιαγωγείο Πειραιά
12ο Νηπιαγωγείο Πειραιά
13ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά
17ο Νηπιαγωγείο Πειραιά
31ο Νηπιαγωγείο Πειραιά
41ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά
44ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά
56ο Νηπιαγωγείο Πειραιά

Οι πολίτες για οποιαδήποτε πληροφορία μπορούν να απευθύνονται όλο το 24ωρο στον τετραψήφιο τηλεφωνικό αριθμό του δήμου Αθηναίων 1595, ενώ όχημα της Δημοτικής Αστυνομίας θα βρίσκεται σε ετοιμότητα για τη μεταφορά σε ασφαλείς χώρους, ατόμων που το έχουν ανάγκη.

Κάποτε, στη Σταδίου βόσκαν πρόβατα...

Ναι, έτσι είναι. Πριν από 111 χρονάκια ακριβώς. Μετά, η οδός Σταδίου εξελίχτηκε σε μεγάλο εμπορικό δρόμο γεμάτο μαγαζιά της μόδας -ακριβά μαγαζιά και όχι σαν της Ερμού όπου υπήρχαν απ' όλα τα είδη και για όλα τα βαλάντια.
Προχτές έκανα τη βόλτα μου εκεί πέρα και μαύρισε η ψυχή μου. Από τα καμμένα κι από τα παρατημένα, τα κλειστά... Κτίρια και φίρμες έχουν απογειωθεί κανονικά λέμε. Δεν έμεινε ούτε ρουθούνι από Κάουφμαν, πάει κι ο Στρογγυλός, εξαερώθηκε... Αραγε θα τη γλίτωνε αν ήταν Τετράγωνος; Ο Βιντζηλαίος ζάρωσε, έγινε Ζάρα. Το Εσπέρια, ο διάσημος γαμιστρών πάντων των τραπεζικών, πάει κι αυτό... κλειστόν! Τί να λέμε τώρα.. μαύρη θλίψη. Και ούτε πρόβατα δε γίνεται να βοσκήσουν πλέον εκειπέρα, χορταράκι μηδέν.

Η πάπισσα Μερκελάνα -ή Μερκελάντζελα- συνάντησε το Σαμ, τον πιλότο που θα απογειώσει το αεριωθούμενο Ελλάς χωρίς καύσιμα. Δεν του δίνει λέμε ούτε σταγονίτσα.

Ο Τσιπ πήγε στον Πάπα, ο Σαμ στην πάπια, ενώ ο Μπεν σκάει χωρίς να τρώει.. μυστήρια πράγματα...

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: ποια σκούπα είναι ισχυρότερη; του αστυνομικού ή της καθαρίστριας; ε; Διερωτώμαι ακόμα, επειδή «καθαρίστρια συνέτριψε διμοιρία ΜΑΤ» όπως δείξαν στις ειδήσεις και το αναφέρει και το κατηγορητήριο. Ο Αρειος Πάγος πήγε για Φλεβάρη, αν άκουσα καλά. Πάλι καλά που δεν πήγε στο Αρη. Τον Πλανήτη ντε!

Δεν κατάλαβα ένα πράγμα.. αν την οικονομία μας την ανέλαβε το Λιοντάρι της Χαρδουβέλης ή ο Γίγας της Χαρδουβέλης.. ή μήπως λέμε για το Κάστρο της Χαρδουβέλης ή την οδό Γκίκα και Χαρδουβέλης γωνία... Οποιος γνωρίζει ακριβώς, ας ενημερώσει πληζζζζζ.

Α! έμαθα πως ο Δήμος Αθηναίων κέρδισε ένα βραβείο από ένα φιλάνθρωπο Ιδρυμα.. μπλούμπεργκ νομίζω.. πάλι καλά! Νόμιζα πως είμαι σκυλάκι, αλλά τώρα το εμπέδωσα. Γαβ Γαβ γαβ!

Αυτά και επόμενο ποστ τον Οκτώβρη, την υγειά μας νά 'χουμε -που την έχουμε ακόμα ευτυχώς. Μέχρι τότε, ασκηθείτε καλοί/ές μου αναγνώστες/τριες στον εξής γρίφο: «Ο δούλος μπορεί να ελευθερώσει το σκλάβο; ε;»
___________________
η εικόνα από τον ιστότοπο www.enimerosi360.gr

λεζάντα: Η οδός Σταδίου στο ύψος της Κοραή H Ακρόπολις το 1903

το παζάρι της οδού Αιόλου

Θυμάμαι σαν όνειρο μια παραμονή πρωτοχρονιάς, την τελευταία πριν διωχτούν από το δρόμο αυτό οι περιστασιακοί μικροπωλητες. Είχαμε κατέβει με τη μάνα μου να ψωνίσουμε μποναμάδες. Ηταν η πρώτη φορά που ακουγα τη λέξη "μποναμάς" και νόμισα πως ήταν οι μικρούτσικες κονκάρδες από τσόχα που ψωνίσαμε και κάναμε δώρο στους αγαπημένους μας. Φαίνεται πως αυτά θα ήταν τα φτηνότερα πραγματάκια που μπορούσαμε να αγοράσουμε τότε.

Εκανε τσουχτερό κρύο, ψιλόβρεχε χιονόνερο και ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπες και λακκούβες με νερό. Οι συνεχόμενες τέντες των μικροπωλητών προστάτευαν από το ολοκληρωτικό μούσκεμα των ρούχων. Φορούσα ένα παλτουδάκι ραμμένο από μια κουβέρτα σε χρώμα ραφ -βοήθεια της ΟΥΝΡΑ, υποθέτω- ασσορτί με το παλτό της μάνας μου, μόνο που το δικό της ήταν βαμμένο σκούρο μπλε και μεσάτο. Ανέμιζε ελεύθερα γύρω από το κορμί της σε κάθε κίνηση. Η μάνα μου, αν δεν με γεννούσε, θα γινόταν χορεύτρια ή ζωγράφος.

Την επόμενη χρονιά, άκουσα συζητήσεις στο σπίτι για τη κατάργηση του παζαριού στην οδό Αιόλου και περιγραφές με το ωμό εξωπέταγμα των μικροπωλητών από την αστυνομία. Κατάλαβα ότι εκείνη τη χρονιά μποναμάδες τέρμα. Τότε ήταν που έπλεξα ένα μικρό καλαθάκι για τη δασκάλα του χορού, την κυρία Ζουρούδη, να το κρατά η κούκλα της. Εμαθα να πλέκω βελονάκι για το σκοπό αυτό, για να κάνω πράξη την ιδέα μου για το καλαθάκι της κούκλας που πίστευα πως θα έδινε χαρά στη κυρία Ελλη, που -ευτυχως!- ενθουσιάστηκε. Είχα βάλει μέσα κι ένα μικρό καρύδι, από κείνα που μου είχε δώσει η γιαγιά μου -μεγάλη θυσία για "τότε".

Πώς έγινε και θυμήθηκα την οδο Αιόλου και το παζάρι της; Οι σημερινοί μικροπωλητες της Αθήνας έφεραν στην επιφάνεια τη θολή αυτή ανάμνηση. Τότε, παλιά, ήταν οι κυνηγημένοι αγρότες που είχαν έρθει στη πρωτεύουσα να βρουν στον ήλιο μοίρα, σήμερα είναι οι φτωχοί ξένοι, κυνηγημένοι και αυτοί από τις χώρες τους, που ψάχνουν για ένα καλύτερο αύριο. Μήπως θα ήταν καλύτερο, αντί να κατατρεχονται ως ανεπιθύμητοι, να οριστούν κάποιοι χώροι όπου να μπορούν να πουλάν τα εμπορεύματά τους; Οι καιροί είναι δύσκολοι και το χρήμα έχει στερέψει από πολλά πορτοφόλια. Οπως και νά'ναι, καλύτερα να βγάζει ο άνθρωπος τίμια το ψωμί του παρά να εξωθείται σε άνομες λύσεις επιβίωσης.
________________________________
-->> η εικόνα του βιβλίου απο εδω

Parthenon by Costas Gavras

Το φιλμάκι του Κώστα Γαβρά για τον Παρθενώνα χωρίς περικοπές



-->> http://www.youtube.com/watch?v=aGitmYl6U90

Σε αρκετά καλή ποιότητα. Για να το απολαύσετε, δείτε το σε ολόκληρη την οθόνη του πισι σας.

Προσωπικό ασφαλείας στα αρχαία μνημεία και ΕΛΛΑΔΑ-ΜΟΥΣΕΙΟ

Με αφορμή το ποστ του Μπαμπάκη με τίτλο Πρώτη φορά στο Βράχο, βρήκα την ευκαιρία να εκφράσω δημόσια μια παλιά μου ιδέα/επιθυμία: Να υπάρχει προσωπικό ασφαλείας στα αρχαία μνημεία.

Είναι απαράδεκτο να κλείνουν οι αρχαιολογικοί χώροι στη διάρκεια απεργίας, λες και είναι τσιφλίκι του κάθε διαμαρτυρόμενου υπαλλήλου. Είναι σαν να κλείνει ένα νοσκομείο επειδή απεργούν οι γιατροί ή οι νοσοκόμοι. Σαν να κλείνει το ρεύμα σε ολόκληρη τη χώρα όταν απεργούν οι υπάλληλοι της ΔΕΗ. κλπ κλπ

Οχι μονάχα επειδή δυσφημίζεται η χώρα μας (η δυσφήμιση μπορεί να αποτελεί και μέσο πίεσης των απεργών, υποθέτω) όταν φτάνουν άνθρωποι από τα πέρατα του κόσμου για να δουν π.χ. την Ακροπολη ή τις Μυκήνες, αλλά επειδή ένας αρχαιολογικός χώρος είναι η μοναδική επαφή μας με αυτό που μας ενώνει συλλογικά: την προέλευση, την ιστορία μας.

Χωρίς μια, τουλάχιστον, επίσκεψη το χρόνο στον αρχαιολογικό χώρο της περιοχής μας, να μυρίσουμε την ευωδιά της πέτρας και του μάρμαρου, να νιώσουμε τη ζεστασιά της ατμόσφαιρας του χώρου, είναι σαν να έχουμε παραπετάξει τη γιαγιά μας σε ένα οίκο ευγηρίας και να την ξεχάσαμε. Ιστορία δεν είναι ένα βιβλίο, η Ιστορία είναι μια πραγματικότητα, κάτι υπαρκτό, ένα εφαλτήριο για μελλοντική δημιουργία, μια απαραίτητη βάση για το χτίσιμο του μέλλοντός μας.

Λέμε συχνά ότι είμαστε ένας λαός δίχως μνήμη, ξεχνούμε εύκολα δηλαδή, και σε αυτή την έλλειψη οφείλεται η κακοδαιμονία μας. Ενας λόγος παραπάνω λοιπόν, να γίνουν οι αρχαιολογικοί μας χώροι ζωντανοί χώροι και όχι να παραμένουν νεκροταφεία με εισιτήριο και η επίσκεψη σε αυτούς να εξαρτάται από τις διαθέσεις του καθε καντηλανάφτη!

Α! Η είσοδος στους ντόπιους να είναι δωρεάν ΠΑΝΤΟΤΕ. Ας υπάρχει εισιτήριο μόνο για τους τουρίστες, αν και για τούτο έχω ένσταση: Τόσα έχουν πληρώσει διεθνείς οργανισμοί για αποκαταστάσεις μνημείων, τόσους φόρους πληρώνουμε, δεν φτάνουν;

-->> το πρόβλημα των αρχαιολογικών χώρων είναι τεράστιο. Υπάρχει πρόβλημα φύλαξης. Το προσωπικό είναι ανεπαρκές. Πολλά αρχαία μένουν θαμένα, πολλές ανασκαφές δεν γίνονται, επειδή δεν υπάρχει τρόπος να αναδειχτούν και -κυρίως!- να φυλαχτούν από αρχαιοκάπηλους, κλπ.

-->> στο πρόβλημα αυτό χρειάζεται να επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας, να βρεθεί λύση. Ετσι κι αλλιώς, ενα μουσείο είναι ολόκληρη η χώρα... οπότε:

-->> η δική μου πρόταση είναι ΝΑ ΚΗΡΥΧΤΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΕΘΝΕΣ ΜΟΥΣΕΙΟ! Με τον τρόπο αυτό, α] γλιτώνουμε από το θέμα της αρχαιοκαπηλείας, μεταφέροντας την ευθύνη φύλαξής του σε παγκόσμια κλίμακα και β] αυξάνουμε κατακόρυφα την επισκεψιμότητα της χώρας μας.

-->> φυσικά, και άλλες χώρες μπορούν να διεκδικήσουν αυτό το χαρακτηρισμό, όπως π.χ. η Αίγυπτος με τις πυραμίδες της, η Κίνα με τα δικά της φοβερά μνημεία, η Ινδία, κλπ. Μένει να βρεθεί μια ισορροπία στο διεθνή χάρτη...

τα γέλια ενοχλούν τους σοβαρούς αθηναίους

Σήμερα το μεσημεράκι περνούσα από μια μικρή πλατεία της πόλης και είδα σε ένα παγκάκι μια παρέα νεαρών αγγλόφωνων (δεν ξεχώρισα αν ήταν άγγλοι ή αμερικανοί) ένα σμάρι κορίτσια και αγόρια να λένε αστεία και να ξεκαρδίζονται δυνατά στα γέλια. Ξαφνιάστηκα ευχάριστα, μια και δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο να ακούγονται γέλια στη μουρτζουφλιασμένη μας πρωτεύουσα. Προχωρώντας όμως, άκουσα ένα ζευγάρι νέων επίσης ανθρώπων (γύρω στα 35 με 40 χρονών) να σχολιάζουν αρνητικά το γεγονός, να λένε δλδ ότι πώς γίνεται να αφήνεται να συμβαίνει αυτή η ενόχληση, γιατί δεν επεμβαίνει η άμεση δράση, και άλλα παρόμοια. Ξαφνιάστηκα επίσης, αλλά δυσάρεστα. Πόσο ψυχικά υγιείς είμαστε τελικά; Προτιμούμε τη κλάψα από τη χαρά, τα κλαψουροτράγουδα από το ροκ, τη μαυρίλα από τη λάμψη, τα σύννεφα από τη λιακάδα. Αξιοι απόγονοι των προγόνων μας, κλεινόμαστε μέσα και βλέπουμε τιβι, παρακολουθούμε τις ληστείες και τις δολοφονίες, την τρέχουσα επικαιρότητα, πότε θα γίνουν εκλογές, ποιον θα ψηφίσουμε να τσεπώσει τους φόρους μας, πόσο θα αυξηθούν οι διαβητικοί, τι γίνεται με την οικονομική κρίση, και άλλα τέτοια ενδιαφέροντα θέματα. Τόσο σοβαροί άνθρωποι και πολίτες είμαστε. ΟΚ.