μικρό δείγμα αισχροκέρδειας με αποδείξεις

Tο μικρό μπακάλικο της γειτονιάς, έμαθα πως αύξησε στις 14 Ιουλίου (λιγες μερες ΠΡΙΝ το νεο ΦΠΑ) ενα προϊόν (ζυμαρικα) που κόστιζε 2,30Ε σε 3,20Ε.. (σκέτος αναγραμματισμός για να στραβώνει τα γερόντια?)

--Υπάρχει απόδειξη για το ανατιμημένο προϊον σε δυο δόσεις (για ξεκαρφωμα?) δλδ 2,30Ε+1,00 Ε

--Υπαρχουν και τα αποδεικτικα σακκουλακια, πριν και μετά την ανατίμηση.

..και.. αντί να καρφωσω το μπακαλικάκι -είπαμε, ας αρχίσουμε απο τους μεγαλους!- απλώς, θα περιοριστω στην ενημερωση των (εν δυνάμει) πελατών της μικρης αυτης φιρμας "Μπακάλικο", με κρητικα κυριως προϊοντα, περί της αισχροκέρδιας του ιδιοκτητη-μπακαλη .
_________________________
ΣΗΜ.1. τα στοιχεία διατίθενται σε κάθε ενδιαφερόμενο, αρμόδιο ή όχι
ΣΗΜ.2. έχω δίλλημμα: θέλω να μη κλείσει το μπακαλικάκι, αλλά θέλω και να μη με κλέβει.

Κάποτε, στη Σταδίου βόσκαν πρόβατα...

Ναι, έτσι είναι. Πριν από 111 χρονάκια ακριβώς. Μετά, η οδός Σταδίου εξελίχτηκε σε μεγάλο εμπορικό δρόμο γεμάτο μαγαζιά της μόδας -ακριβά μαγαζιά και όχι σαν της Ερμού όπου υπήρχαν απ' όλα τα είδη και για όλα τα βαλάντια.
Προχτές έκανα τη βόλτα μου εκεί πέρα και μαύρισε η ψυχή μου. Από τα καμμένα κι από τα παρατημένα, τα κλειστά... Κτίρια και φίρμες έχουν απογειωθεί κανονικά λέμε. Δεν έμεινε ούτε ρουθούνι από Κάουφμαν, πάει κι ο Στρογγυλός, εξαερώθηκε... Αραγε θα τη γλίτωνε αν ήταν Τετράγωνος; Ο Βιντζηλαίος ζάρωσε, έγινε Ζάρα. Το Εσπέρια, ο διάσημος γαμιστρών πάντων των τραπεζικών, πάει κι αυτό... κλειστόν! Τί να λέμε τώρα.. μαύρη θλίψη. Και ούτε πρόβατα δε γίνεται να βοσκήσουν πλέον εκειπέρα, χορταράκι μηδέν.

Η πάπισσα Μερκελάνα -ή Μερκελάντζελα- συνάντησε το Σαμ, τον πιλότο που θα απογειώσει το αεριωθούμενο Ελλάς χωρίς καύσιμα. Δεν του δίνει λέμε ούτε σταγονίτσα.

Ο Τσιπ πήγε στον Πάπα, ο Σαμ στην πάπια, ενώ ο Μπεν σκάει χωρίς να τρώει.. μυστήρια πράγματα...

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: ποια σκούπα είναι ισχυρότερη; του αστυνομικού ή της καθαρίστριας; ε; Διερωτώμαι ακόμα, επειδή «καθαρίστρια συνέτριψε διμοιρία ΜΑΤ» όπως δείξαν στις ειδήσεις και το αναφέρει και το κατηγορητήριο. Ο Αρειος Πάγος πήγε για Φλεβάρη, αν άκουσα καλά. Πάλι καλά που δεν πήγε στο Αρη. Τον Πλανήτη ντε!

Δεν κατάλαβα ένα πράγμα.. αν την οικονομία μας την ανέλαβε το Λιοντάρι της Χαρδουβέλης ή ο Γίγας της Χαρδουβέλης.. ή μήπως λέμε για το Κάστρο της Χαρδουβέλης ή την οδό Γκίκα και Χαρδουβέλης γωνία... Οποιος γνωρίζει ακριβώς, ας ενημερώσει πληζζζζζ.

Α! έμαθα πως ο Δήμος Αθηναίων κέρδισε ένα βραβείο από ένα φιλάνθρωπο Ιδρυμα.. μπλούμπεργκ νομίζω.. πάλι καλά! Νόμιζα πως είμαι σκυλάκι, αλλά τώρα το εμπέδωσα. Γαβ Γαβ γαβ!

Αυτά και επόμενο ποστ τον Οκτώβρη, την υγειά μας νά 'χουμε -που την έχουμε ακόμα ευτυχώς. Μέχρι τότε, ασκηθείτε καλοί/ές μου αναγνώστες/τριες στον εξής γρίφο: «Ο δούλος μπορεί να ελευθερώσει το σκλάβο; ε;»
___________________
η εικόνα από τον ιστότοπο www.enimerosi360.gr

λεζάντα: Η οδός Σταδίου στο ύψος της Κοραή H Ακρόπολις το 1903

Eισάγουμε μαϊντανό και άνηθο!

Το γιατί θα το μάθεις στη θεσσαλική εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, μαζί με πολλές άλλες λεπτομέρειες. Το άρθρο έχει υπογραφή "Δ. Χατζ." και τελειώνει «Με μια επισήμανση: με εξαίρεση την μπανάνα, όπου δραστηριοποιούνται 4-5 πολυεθνικές, στην εμπορία των φρούτων και λαχανικών δεν λειτουργούν καρτέλ.»

Εδώ μεταφέρω μόνο ποια αγροτικά προϊόντα εισάγουμε ακόμη:

• Σκόρδα εισάγονται καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, κυρίως όμως από Ιανουάριο μέχρι Μάιο (από Κίνα και Αργεντινή), καθώς η ελληνική παραγωγή δεν επαρκεί, ενώ δεν υπάρχουν και ψυκτικές εγκαταστάσεις για τη συντήρησή τους.

• Λεμόνια, το χειμώνα εισάγονται από την Τουρκία (σε ποσοστό έως και 70%), ενώ από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο, από τη Ν. Αφρική, την Αργεντινή και την Ουρουγουάη (σε ποσοστό που φτάνει και το 90%)

• Μπρόκολα, κουνουπίδια, μαρούλια, είναι, σε ποσοστό που φτάνει και το 50% εισαγόμενα (Τουρκία, Ιταλία), από τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο.

• Τα καλοκαιρινά φρούτα (κεράσια, βερίκοκα, ροδάκινα, νεκταρίνια), τον Απρίλιο ως και τα τέλη Μαϊου είναι αποκλειστικά εισαγόμενα (από Ισπανία, Μαρόκο)

• Η ντομάτα, ο «βαρώνος της αγοράς», όπως αποκαλείται, στις εποχικές εξάρσεις της ζήτησης (γιορτές, περιόδους νηστείας και καλοκαίρι), καθώς αυξάνει η τιμή της, αυξάνουν και οι εισαγωγές (από Τουρκία, Ολλανδία, Βέλγιο και Ισπανία)

• Πατάτες, το χειμώνα έρχονται και από Γαλλία, Γερμανία, την άνοιξη από Κύπρο και Αίγυπτο.

• Κρεμμύδια, από το τέλος του χειμώνα και μετά εισάγουμε από όλο τον κόσμο (ακόμη και από Ιράν, Ινδία)

• Μήλα: η ποικιλία «φούτζι» έχει εκτοπίσει το ελληνικό κόκκινο μήλο. Από το Μάρτιο και μετά εισάγουμε κάποιες ποσότητες από Ιταλία και Γερμανία, ενώ από τον Απρίλιο μέχρι και τις αρχές Σεπτέμβρη στην Ελλάδα πωλούνται αποκλειστικά μήλα εισαγωγής (Αργεντινή, Ν. Αφρική, Χιλή)

• Ακτινίδια, από τα μέσα Μαΐου έως τον Οκτώβριο γίνεται σχεδόν αποκλειστική διάθεση εισαγόμενων από την Ν. Ζηλανδία και τη Χιλή (την υπόλοιπη περίοδο διατίθενται μόνο ελληνικά)

• Αχλάδια, από Αύγουστο μέχρι τον Μάρτιο είναι ελληνικά, ενώ την υπόλοιπη περίοδο κάνουμε εισαγωγές με εξαίρεση τον Ιούλιο.

• Μανταρίνια και πορτοκάλια είναι μόνο ελληνικά σε αντίθεση με τις μπανάνες που είναι όλες εισαγόμενες.

__________________________________
ΣΗΜ. έχει δοκιμάσει κανείς τα υπέροχα μήλα Τριπόλεως; Κακομούτσουνα μεν, αρωματικότατα και νοστιμώτατα δε. Μόνο ένας παραγωγός τα φέρνει στην περιοχή μου και είναι λιγοστά. Ο πολύς κόσμος δεν τα γνωρίζει κι έτσι προλαβαίνω να ψωνίσω!

Γράμμα από την ΤΕΑΝΚΑ - το δράμα του μικρού επιχειρηματία

Πολλές μικρομεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις, στημένες με κόπο και μεράκι, βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού. Οι συνεπείς νοικοκυραίοι επιχειρηματίες, αυτοί που πλήρωναν ανελιπώς τις υποχρεώσεις τους στο ελληνικό κράτος, ανησυχούν για το μέλλον τους· το μέλλον της επιχείρησής τους, των ίδιων και των οικογένειών τους, καθώς και για τις ζωές των υπαλλήλων τους που θα βρεθούν -αν δεν έχουν ήδη βρεθεί- ξεκρέμαστοι, να ενισχύουν τις ορδές των ανέργων. Οι επιχειρηματίες αυτοί δούλευαν επί χρόνια αθόρυβα, παράγοντας διάφορα προϊόντα πρωτότυπα, μηχανήματα, κλπ, λαβαίνοντας μέρος σε διεθνείς εκθέσεις, προάγοντας την εικόνα της χώρας μας και εισάγοντας χρήμα ζεστό στην ελληνική -και κατ' επέκταση στην ευρωπαϊκή- επικράτεια.

Με τις υγείες σας κ. υπουργέ και καλή χώνεψη

Διάβασε οπωσδήποτε αυτό που έγραψε ο Ερμιππος. Για ορεκτικό, μια εικονίτσα κι ένα μικρούτσικο απόσπασμα:

Τι έκανε η φουκαριάρα (σ.σ. η πολυεθνική εταιρεία Johnson & Johnson) και έχει τέτοιους μπελάδες; Τίποτε σπουδαίο. Λάδωνε γιατρούς στην Ελλάδα. Και λιγουλάκι στην Ρουμανία. Ώστε να πουλάει τα προϊόντα της λίγο παραπάνω από την πραγματική τους εμπορική αξία. Περίπου 800% παραπάνω. Εδώ, για μας είναι το 800. Όχι για την Ρουμανία.

____________________________
Ο τίτλος απευθύνεται προς τον κ. Πάγκαλο, βεβαίως, και τους συνδαιτημόνες του. Επειδή αυτός έχει βάλει στο τραπέζι το θέμα "φαγητό". Μεγάλη μάσα λέμε...

Σε ποιόν ανήκει το πτώμα;

Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ με τίτλο «Ποιοι μας θέλουν νεκρούς;» απευθύνω το ερώτημα του τωρινού τίτλου, ελπίζοντας σε μια εποικοδομητική συζήτηση χωρίς κάθε τύπου τσιτάτα. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και, κατά τα φαινόμενα, σύντομα θα.. αποφυλακιστεί από τα στενά όρια της δωρεάς ανθρώπινων οργάνων, όπου σήμερα δίνονται λεκτικές μάχες, εντελώς ακατάληπτες για τη δική μου σκέψη. Οταν αφαιρείται η δυνατότητα διάθεσης του μοναδικού στοιχείου που δηλώνει την ανθρώπινη ύπαρξη, όταν εκχωρείται στην εξουσία (κατά τα φαινόμενα την οικονομική εξουσία, πλέον) το δικαίωμα διάθεσης --σύμφωνα με νόμους, δεν διαφωνώ, αλλά με τί νόμους; και ποιους υπεύθυνους για την τήρησή τους;-- τότε μάλλον έχουμε πάρει το λάθος δρόμο, μακριά νυχτωμένοι για τις αλλαγές που καλπάζουν.

Ποιοι μας θέλουν νεκρούς;

Είναι αδύνατο να είναι αληθινοί άνθρωποι αυτοί που θέλουν νεκρούς τους ανθρώπους. Πόλεμοι, αρρώστιες, καννιβαλισμός, κλασσική σωματεμπορία, εκμετάλλευση έως θανάτου, λιμός, δουλεία, human trafficking, αναγκαστική "δωρεά" ανθρώπινων οργάνων, όλα αυτά "για το καλό μας". Αρα; Μάλλον για εξωγήινους εχθρούς πρόκειται. Εχει παρατραβήξει το σκοινί, πολλά συμβαίνουν ταυτόχρονα, τα θέματα είναι πολλά. Θα επανέλθω σύντομα.

Για την ώρα, μελετήστε αυτά (κατά τη σειρά που τα βρήκα, μαζί με τα σχόλια) και ενημερώστε παρακαλώ για ό,τι άλλο σχετικό κυκλοφορεί:

1. Δωρεά οργάνων
2. Δωρεάν προσφορά ή... κατάσχεση οργάνων;
3. ΝΕΦΡΑ ΚΑΙ ΣΥΚΩΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ
4. Ο Λοβέρδος κανίβαλος
5. Μετά το θάνατο, το σώμα μας ανήκει στο κράτος; -πολύ σημαντικό απο νομική σκοπιά, μέσω του
6. Υποχρεωτικη δωρεα οργανων;
7. Τιτλοποίηση σωματικών οργάνων νεκρών
8. Πρόβατα επί σφαγή ή, αλλιώς, εν δυνάμει δότες οργάνων...
9. Χαίρε Κράτος, οι τεμαχισμένοι σε χαιρετούν(;)
10. Επανάσταση η θεραπευτική κλωνοποίηση -ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 14/11/2007
11. Σε ποιόν ανήκει το πτώμα;
12. Ανοίγει η πόρτα για μεταμοσχεύσεις σε ιδιώτες, κίνδυνος για παζάρι οργάνων -ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 1/4/2007
13. WHEN ARE YOU DEAD? (By John Sanford, Stanford University School of Medicine)
14. Προβληματισμοί: το νέο σχέδιο νόμου για τις μεταμοσχεύσεις
15. Νέα νομοθεσία δωρεάς οργάνων – καμία επιστημονική απόδειξη ότι αυξάνει το ποσοστό δωρεών
16. Δωρίζονται (τρεις τελείες) όργανα

Οι αναρτήσεις που, σύμφωνα με τους συντάκτες τους, ονομάζονται "αντίθετες", είναι απλώς σύμφωνες με το νόμο.
Αρα, αρκεί κάποιος να μελετήσει το νόμο που βρίσκεται εδώ. Δεν βοηθούν να γίνεται συζήτηση μια και υπάρχει αποκρυσταλλωμένη άποψη και δεν προτίθεμαι να (συνεχίσω να) εισπράττω απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς --μια φορά που την πάτησα, μου είναι αρκετή!

Εντύπωση μου κάνει ότι, ενώ αναφέρομαι επιγραφικά σε ένα πλήθος αιτιών θανάτου, οι σχολιαστές επικεντρώνουν στο πρόσφατο νομοσχέδιο του κ. Λοβέρδου. Κάτι σημαίνει αυτό, αλλά τί ακριβώς; Τόση πρεμούρα; Για ποιο λόγο; Λάθος κάνω που σκέφτομαι διάφορα; Κάνω μήπως λάθος που σκέφτομαι, γενικώς;

Μερικές σκέψεις ακόμα: 1. Γιατί ανακινείται το ζήτημα των μεταμοσχεύσεων ειδικά τώρα που η θεραπευτική κλωνοποίηση (κλωνοποίηση οργάνων και ιστών με απώτερο σκοπό τη χρησιμοποίησή τους είτε σε μεταμοσχεύσεις είτε σε θεραπεία νόσων οι οποίες μέχρι τώρα θεωρούνταν ανίατες) βρίσκεται προ των πυλών; Αφού, με την πρόοδο της επιστήμης, βρίσκεται πολύ κοντά η μέρα όπου κάθε άνθρωπος θα έχει τη δυνατότητα να ανανεώνει τα ζωτικά του όργανα, γιατί προωθείται με τόση ζέση το θέμα των μεταμοσχεύσεων;
2. Μήπως τάχα έχει προχωρήσει και η κλωνοποίηση ανθρώπων; Και όλος αυτός ο θόρυβος, ο απαξιωτικός για το πλάσμα ανθρωπος, γίνεται με σκοπό να αποδεχθεί η κοινωνία τα τεχνητά "ανθρώπινα" πλάσματα;
3. Οποιος νομίζει ότι θα πάψουν τα παρατράγουδα με το νέο νόμο, είναι μακριά νυχτωμενος. Αφού συνέβαιναν σε κρατικά νοσοκομεία, ας σκεφτεί τι θα συμβαίνει στα ιδιωτικά εργαστήρια -με 3ετή δοκιμαστική περίοδο.

το παζάρι της οδού Αιόλου

Θυμάμαι σαν όνειρο μια παραμονή πρωτοχρονιάς, την τελευταία πριν διωχτούν από το δρόμο αυτό οι περιστασιακοί μικροπωλητες. Είχαμε κατέβει με τη μάνα μου να ψωνίσουμε μποναμάδες. Ηταν η πρώτη φορά που ακουγα τη λέξη "μποναμάς" και νόμισα πως ήταν οι μικρούτσικες κονκάρδες από τσόχα που ψωνίσαμε και κάναμε δώρο στους αγαπημένους μας. Φαίνεται πως αυτά θα ήταν τα φτηνότερα πραγματάκια που μπορούσαμε να αγοράσουμε τότε.

Εκανε τσουχτερό κρύο, ψιλόβρεχε χιονόνερο και ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπες και λακκούβες με νερό. Οι συνεχόμενες τέντες των μικροπωλητών προστάτευαν από το ολοκληρωτικό μούσκεμα των ρούχων. Φορούσα ένα παλτουδάκι ραμμένο από μια κουβέρτα σε χρώμα ραφ -βοήθεια της ΟΥΝΡΑ, υποθέτω- ασσορτί με το παλτό της μάνας μου, μόνο που το δικό της ήταν βαμμένο σκούρο μπλε και μεσάτο. Ανέμιζε ελεύθερα γύρω από το κορμί της σε κάθε κίνηση. Η μάνα μου, αν δεν με γεννούσε, θα γινόταν χορεύτρια ή ζωγράφος.

Την επόμενη χρονιά, άκουσα συζητήσεις στο σπίτι για τη κατάργηση του παζαριού στην οδό Αιόλου και περιγραφές με το ωμό εξωπέταγμα των μικροπωλητών από την αστυνομία. Κατάλαβα ότι εκείνη τη χρονιά μποναμάδες τέρμα. Τότε ήταν που έπλεξα ένα μικρό καλαθάκι για τη δασκάλα του χορού, την κυρία Ζουρούδη, να το κρατά η κούκλα της. Εμαθα να πλέκω βελονάκι για το σκοπό αυτό, για να κάνω πράξη την ιδέα μου για το καλαθάκι της κούκλας που πίστευα πως θα έδινε χαρά στη κυρία Ελλη, που -ευτυχως!- ενθουσιάστηκε. Είχα βάλει μέσα κι ένα μικρό καρύδι, από κείνα που μου είχε δώσει η γιαγιά μου -μεγάλη θυσία για "τότε".

Πώς έγινε και θυμήθηκα την οδο Αιόλου και το παζάρι της; Οι σημερινοί μικροπωλητες της Αθήνας έφεραν στην επιφάνεια τη θολή αυτή ανάμνηση. Τότε, παλιά, ήταν οι κυνηγημένοι αγρότες που είχαν έρθει στη πρωτεύουσα να βρουν στον ήλιο μοίρα, σήμερα είναι οι φτωχοί ξένοι, κυνηγημένοι και αυτοί από τις χώρες τους, που ψάχνουν για ένα καλύτερο αύριο. Μήπως θα ήταν καλύτερο, αντί να κατατρεχονται ως ανεπιθύμητοι, να οριστούν κάποιοι χώροι όπου να μπορούν να πουλάν τα εμπορεύματά τους; Οι καιροί είναι δύσκολοι και το χρήμα έχει στερέψει από πολλά πορτοφόλια. Οπως και νά'ναι, καλύτερα να βγάζει ο άνθρωπος τίμια το ψωμί του παρά να εξωθείται σε άνομες λύσεις επιβίωσης.
________________________________
-->> η εικόνα του βιβλίου απο εδω

«Χαρτί άνδρα δείκνυσι» ή «Ο άνθρωπος ως αξία»

1.1. Το πρώτο μέρος του τίτλου παραφράζει τη ρήση του Πιττακού του Μυτιληναίου «Αρχή άνδρα δείκνυσι», που σημαίνει ότι «Η εξουσία δείχνει την ποιότητα του ανδρός» -ανθρώπου, θα λέγαμε σήμερα που εξουσία ασκούν και οι γυναίκες. Πόσο δηλαδή μπορεί η εξουσία να επιδράσει σε έναν άνθρωπο, να διαφθείρει το χαρακτήρα του ή να του δώσει την ευκαιρία να αναδείξει τις ικανότητές του.

Η εξουσία δίνεται -με ψήφο, κυρίως- από τους εξουσιαζόμενους -λαό, κυρίως- σε κάποιο πρόσωπο που εμπνέει εμπιστοσύνη, έτσι ώστε να μη καταχραστεί το προνόμιο αυτό εκείνος που αναδεινύεται στα υψηλά αξιώματα. Το πρόσωπο το οποίο καλείται να εξουσιάσει, να διαχειριστεί τις τύχες των εξουσιαζομένων δηλαδή, έχει συχνά γενική παιδεία και όχι ειδική εκπαίδευση. Δεν υπάρχουν σχολές που βγάζουν πολιτικά ή άλλα πρόσωπα με δυνατότητες άσκησης εξουσίας, αλλά -κυρίως στη σύγχρονη εποχή- οι εξουσιαστές πιθανότατα κατέχουν τίτλους σπουδών συναφείς με το αντικείμενο της εξειδίκευσής τους. Γράφω "πιθανότατα", γιατί δεν νοείται π.χ. ένας υπουργός οικονομικών άσχετος με τις οικονομικές σπουδές, ενώ ένας υπουργός υγείας κάλλιστα μπορεί να μην είναι σχετικός με τα επαγγέλματα υγείας, επειδή ένα υπουργείο υγείας δεν διαχειρίζεται την υγεία ειδικά αλλά το συντονισμό των υπηρεσιών που φροντίζουν για την υγεία του λαού.

1.2. Ας μείνουμε τώρα στη παράφραση του α' μέρους του τίτλου, η οποία αλλοιώνει και το νόημά της αρχαίας ρήσης. Το "χαρτί" είναι το οποιδήποτε πτυχίο, δίπλωμα, τίτλος σπουδών γενικά και αυτό που έχει καθιερωθεί να δείχνει το "χαρτί" σήμερα -κυρίως στη χώρα μας- είναι οι ικανότητες του ανθρώπου. Αποδεικνύει δηλαδή ότι ο/η κατέχων/ουσα ένα "χαρτί" είναι ικανός να εφαρμόσει στη πράξη τα όσα διδάχτηκε, αυτά που αποδεικνύει το "χαρτί" δηλαδή. Είναι όμως έτσι; Αρκεί το χαρτί; Και αν το χαρτί είναι κάλπικο; Αν αποκτήθηκε λαθρα; Αν ο/η κατέχων/ουσα δεν ήθελε καθόλου να αποκτήσει το συγκεκριμένο χαρτί, αλλά επιθυμούσε να σπουδάσει κάτι διαφορετικό και απλώς έτυχε να πάρει το συγκεκριμένο επειδή ήθελε απλώς να έχει ένα χαρτί στα χέρια του/της; Γιατί «χωρίς χαρτί είσαι ένα τίποτα», όπως λέγεται απλοϊκά -ιδίως στις μέρες μας, που τα πάντα καλπάζουν και δεν τα προλαβαίνουμε.

2.1. Η επιστήμη καλπάζει, στην οικονομία αλλάζουν τα πάντα, η τέχνη κάνει άλματα, κάθε δευτερόλεπτο που περνά συμβαίνουν χιλιάδες πράγματα: ανακοινώνονται νέες ανακαλύψεις, αποκαλύπτονται σφάλματα, διαψεύδονται οράματα. Υποτίθεται δε, πως όλα αυτά συμβαίνουν για το καλό του ανθρώπου. Είναι όμως έτσι; Μήπως συμβαίνει παράλληλα και κάτι άλλο; Μήπως, μέσα απο ευφάνταστα σχέδια που πραγματοποιούνται για το καλό του ανθρώπου, εξυφαίνονται και σχέδια αφανή -για την ώρα- που σφυρηλατούν σταθερά και με ζέση την οδό προς την απανθρώπιση; Προς την κατασκευή του ανθρώπου ως οργάνου παραγωγής και ως εμπορεύματος, δηλαδή, προς την ολοκληρωτική αλλοτρίωσή του.

2.2. Τον τελευταίο καιρό, ο καλπασμός της οικονομίας πλησιάζει τη ταχύτητα του φωτος! Παλιότερα, οι σπουδές περί τα οικονομικά πράγματα ήταν κάτι ακατανόητο για τους πολλούς -«μα τι θα κάνει στη ζωή τους ένας απόφοιτος οικονομικής σχολής;» ρωτάγαν τις περασμένες 10ετίες για τους αποφοίτους της ΑΣΣΟΕΕ. Ενώ ήταν ένα επάγγελμα απολύτως εξαρτώμενο από τα υπόλοιπα επαγγέλματα, φτάσαμε σήμερα να υποκλινόμαστε μπροστά στη σοφία των οικονομικών επιστημόνων. Τα οικονομικά έγιναν οικονομική επιστήμη. Ο ορισμός της επιστήμης άλλα λέει, διαφορετικά ορίζεται η έννοια "επιστήμη", αλλά για οικονομία(!) χρόνου πάμε παρακάτω.

2.3. Οι επιστήμονες αυτοί λοιπόν, βάλθηκαν να αξιολογήσουν/τιμολογήσουν τα πάντα, εκτός από τον εαυτό τους. Μέσα σε 4 δεκαετίες είδαμε το χρήμα να χανει τις βάσεις του -χρυσό και πετρέλαιο- και να γίνεται ένα προϊόν αέρινο, άϋλο, μηδενικής πραγματικής αξίας. Το χρήμα ως χρήμα δεν έχει κανένα απολύτως αντίκρυσμα, είναι μια ιδέα! Αντιπροσωπεύει την αξία εκείνου ο οποίος το κατέχει και η αξία του κατέχοντος καθορίζεται από τη θέση την οποία είναι ικανός (με οποιοδήποτε τρόπο/μέσον) να λάβει στη κοινωνία. Απλά πράγματα. Τη θέση αυτή, την ορίζει αφενός το επάγγελμα που ασκεί -εδώ παίζει βασικό ρόλο το "χαρτί" που λέγαμε- και αφετέρου ο κύκλος (ή κύκλωμα) που θα τον προωθήσει στη θέση, την οποία καταλαμβάνει με κάθε τρόπο/μέσο.

Δεν έχεις χαρτί; Είσαι ένα τίποτα. Εργάζεσαι με τα χέρια σου; Σχεδόν τίποτα. Εχεις χαρτί (ή περισσότερα χαρτιά) χωρίς να έχεις κύκλο; Λίγο πάνω απο το τίποτα. Για να προκόψεις, χρειάζεσαι και χαρτιά και κύκλωμα. Οσο περισσοτερα χαρτιά, τόσο το καλύτερο και, αν έχεις κυκλώματα, τι τα θες τα χαρτιά; Λίγο μπερδεμένο, αλλά εκεί πάει το πράγμα -ή μήπως όχι ακριβώς εκεί;

2.4. Αναρωτιέμαι, γιατί αγοράζουν (με όλη τη σημασία της λεξης "αγοράζω") πτυχία και διπλώματα ανθρωποι που δεν τα χρειάζονται καθόλου; Μήπως επειδή το εγγύς μέλλον μας ετοιμάζει εκπλήξεις;

Δεδομένου ότι το χρήμα έχει χάσει την αξία του και είναι χρήσιμο μονάχα ως αποδεικτικό στοιχείο ανταλλαγών, στοιχείο με σχετική σταθερότητα επειδή δεν είναι π.χ. σαν τις μετοχές που είναι εξαιρετικά ασταθείς, φτάνω στο συμπέρασμα ότι το χρήμα στο εγγύς μέλλον θα χρησιμοποιείται κυρίως ως αποδεικτικό της αξίας του κατέχοντος αυτό, οπότε, δεν θα είναι πλέον αναγκαίο ούτε καν να κυκλοφορεί όπως το γνωρίζουμε, σε οποιαδήποτε μορφή. Τέλος τα νομίσματα, χάρτινα και μεταλλικά. Τέλος οι αμοιβές σε χρήμα ρευστό. Μόνο άϋλο χρήμα σε κάρτες. Θέλεις π.χ. υδραυλικό; Το ερώτημα δεν θα τίθεται έτσι, θα είναι «δικαιούσαι να έχεις υπηρεσίες υδραυλικού;», δηλαδή, «ποιος είσαι εσύ που θέλεις υδραυλικό; τι χαρτιά έχεις; ποια θέση κατέχεις; πόσο αξίζεις;», με δυο λόγια, ποια είναι η δική σου ανταλλακτική αξία στην αγορά;

Παρέχεις υπηρεσίες, εργάζεσαι; Τόσα σου αναλογούν να ξοδέψεις το χρόνο για να διατηρήσεις τη θέση που κατέχεις. Θέλεις να καλυτερέψεις τη θέση σου; Πάρε κι άλλα χαρτιά, μπες και σε άλλα κυκλώματα. Θέλεις κι άλλη κάρτα εξόδων/κατανάλωσης; Ελα να μου πλένεις τις σκάλες στη Τράπεζά μου και θα σου δώσω -αν θέλω. Η μετάβαση σε ένα κόσμο απανθρωπισμού είναι εφιαλτική. Ο άνθρωπος εξελίσσεται σε άνθρωπο εμπόρευμα, άνθρωπο μοχλό, άνθρωπο πράγμα, ούτε καν μηχανή. Μηχανές υπάρχουν και περισσεύουν. Ο άνθρωπος δεν αξίζει τίποτα. Ούτε να σκέφτεται χρειάζεται, σκέφτονται οι άλλοι γι αυτόν, οι λίγοι, οι ελάχιστοι, ο ένας. Η μηχανή που θα ξεκούραζε τον άνθρωπο, τον καταβροχθίζει τώρα. Το κορμί του είναι ένα εμπόρευμα κοστολογούμενο καθημερινά, όπως και το μυαλό του. Πόσο παράγεις; Πόσο σκέφτεσαι; Τόσο δικαιούσαι να ξοδεύεις. Η μάχη είναι δύσκολη, ο πόλεμος έχει αρχίσει.

επιχειρηματίες, οι καινούργιοι νεόπτωχοι

Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, λέει η παροιμία και είναι σωστή. Στην αρένα που λέγεται κόσμος των επιχειρήσεων, όποιος πρόλαβε τον Κύριον είδε! Οποιος πρόλαβε να έχει πρώτος την καλή ιδέα, την πιασάρικη, αυτή που θα τραβήξει τους αγοραστές προς το προϊόν του δηλαδή. Αυτά ξέραμε παλιά, γιατί τώρα τα πράγματα αλλάξαν και δεν φτάνουν οι ιδέες και η γρηγοράδα να τις προβάλεις μη τυχόν σε προφτάσει κάποιος άλλος. Οχι. Σήμερα δεν παλεύουν ψαράκια μικρομεσαίου βεληνεκούς μεταξύ τους, αλλά μερικές δεκάδες καρχαρίες με μιλιούνια αφρόψαρα. Μάλιστα.

Ετσι, όποιος πάει να παίξει τον επιχειρηματία πρέπει να ξέρει ότι αποκλείεται να πετύχει ο,τιδήποτε αν πηγαίνει με το σταυρό στο χέρι, που λένε. Πρέπει να είναι αποφασισμένος ότι πράγματι θα "παίξει" το ρόλο του επιχειρηματία, αλλά επιχειρηματίας δεν θα είναι και ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ του. Θα είναι ένας επιχειρηματίας κομπάρσος, πίσω από τους μεγάλους πρωταγωνιστές του θεάματος που λέγεται "επιχείρηση". Ο τελευταίος τροχός της αμάξης κι ακόμα κάτι λιγότερο: ένα ψευτομπουλόνι, μια μούφα, ένας γρύλος, το πολύ ένα αμορτισέρ. Αμάξι ολόκληρο και πλήρες, με όλα τα σέα του, αποκλείεται, έστω και 600αράκι. Ούτε καν μια μηχανή, ούτε και ποδήλατο ακόμα.

Αυτός θα είναι το πεντάλ
που θα το πατάνε άλλ...

Χαίρετε. Αμα δεν καταλάβατε, δεν φταίω. Για δοκιμάστε και ενημερώστε τι θα πετύχετε!

-->> μετά ρωτάν γιατί οι νέοι κυνηγάν θέσεις στο δημόσιο τομέα. Εμ, έμεινε και τίποτ'άλλο; Χαίρετε, σας χαιρέτισα;
-->> οι παλιότεροι νεόπτωχοι είναι οι σπουδασμένοι, π.χ. οι ταξιτζήδες με δίπλωμα ΕΜΠ και οι πιτσαδόροι με πτυχίο ιατρικής.

τα σημερινά Πολυτεχνεία

Ρίχνω μερικές ιδέες για πιθανούς στόχους αντίστασης:

01. ΟΧΙ στην υπερκατανάλωση
02. ΟΧΙ στα παραμύθια των διαφημισταράδων
03. ΟΧΙ στα παραμύθια των τραπεζιτών
04. ΟΧΙ στα παραμύθια των τηλεοπτικών μαϊντανών (ψυχο/κοινωνιολόγων, κλπ)
05. ΟΧΙ στα παραμύθια των πολιτικών
06. ΟΧΙ στα παραμύθια και στα παραμυθιάσματα γενικώς (ΝΑΙ μόνο στα παραμύθια της γιαγιάς και στους μύθους του Αισώπου, εννοείται)
07. ΟΧΙ στην άνιση μεταχείριση των πολιτών
08. ΟΧΙ στην οικονομική εκμετάλλευση
09. ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
10. ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ γενικώς
11. ΟΧΙ στο διεθνές δουλεμπόριο

Συμπληρώστε και άλλα ΟΧΙ, κατά την έμπνευσή σας

Σήμερα, καλούμαστε να αντισταθούμε όχι στιγμιαία αλλά διαρκώς και σε μεγάλη έκταση, σε πολλά μέτωπα ταυτοχρόνως. Να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, να προσέχουμε, να κρίνουμε, να διακρίνουμε, να ελέγχουμε. Να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, να έχουμε ΟΡΑΜΑΤΑ την αλήθεια και τη γνώση, το ΚΑΘΑΡΟ ΜΥΑΛΟ. Τόσους αιώνες μετά τη Γαλλικη Επανάσταση και τα συνθήματα για Ισότητα, Αδελφοσύνη, Ελευθερία -τα τρία Υπέρτατα αγαθά για τον Ανθρωπο- δεν έχουν γίνει ακόμα πράξη, μένουν στη σφαίρα των ΟΡΑΜΑΤΩΝ.

-->> Δεν χρειαζόμαστε όνειρα, αυτά τα αφήνουμε για τους... κοιμισμένους!

Αντε, και του χρόνου! :)

Zeitgeist II Addendum (ελληνικοί υπότιτλοι)

Είδα και το 2o μέρος λοιπόν και παρατηρώ ότι, ενώ λέει μερικά πράγματα απολύτως αποδεκτά, καταλήγει στο τέλος σε μια σχεδόν μεταφυσική πρόσκληση για... "σωτηρία"! Σαν να διαφημίζει τη θρησκεία της τεχνολογίας ένα πράγμα. Αν σταματούσε δέκα λεπτά πριν το τέλος, θα συμφωνούσα σχεδόν απολύτως...
Τώρα, μπερδεύτηκα πάλι. Τι λέτε; Αν έχετε κουράγιο να το δείτε -ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ όμως, έτσι;- ελάτε να συζητήσουμε! :)

εδώ το βλέπετε σε μεγάλο μέγεθος-->>
http://video.google.com/videoplay?docid=-7492068823950286254&hl=de
εδώ η σελίδα των δημιουργών του-->>
http://www.thezeitgeistmovement.com/
εδώ μπορείτε να ζητήσετε να το κατεβάσετε στο πισι σας-->>
http://www.keepvid.com/


Καλή θέαση :)) δυο ωρίτσες είναι, περνάνε γρήγορα, αξίζει τον κόπο. Προσοχή όμως, μη σταματήσετε να σκέφτεστε!

Ανάπτυξη και "ανάπτυξη"

Δηλώνω πρώτα πρώτα ότι δεν είμαι ειδική περί τα οικονομικά. Αυτό όμως δεν με εμποδίζει να σκέφτομαι περί τα οικονομικά. Σκέφτηκα λοιπόν κάτι για την "ανάπτυξη". Τι σκέφτηκα; Χμμ.. διαβάστε και γελάστε -ή μη γελάτε, το ίδιο κάνει-, αρκεί να μη πάρετε στα σοβαρά όσα γράφω και, αν το πάρετε στα σοβαρά, ξεχάστε το γρήγορα!

Σκέφτηκα ότι η ανάπτυξη της οικονομίας μιας χώρας βασίζεται στην παραγωγή προϊόντων και στις εξαγωγές αυτών των προϊόντων κυρίως, παρά στην κατανάλωσή τους στο εσωτερικό της χώρας αυτής. Ωραίο το εμπόριο, ευνοεί και την επικοινωνία, συνάπτουμε και κοινωνικές σχέσεις με μακρινούς λαούς, μαθαίνουμε καινούργια πράγματα, κλπ κλπ.

Από το σημείο αυτό όμως μέχρι το σημείο να εξαρτάται η ευημερία μας απολύτως από το εμπόριο υπάρχει κάποια απόσταση. Υπάρχουν και άλλα πολλά πράγματα που μπορούν να φέρουν τους λαούς κοντά εκτός από την ανταλλαγή προϊόντων. Είναι τα πολιτισμικά και πολιτιστικά προϊόντα, είναι τα προϊόντα της γνώσης, της εκπαίδευσης, της τέχνης, κλπ κλπ, τα οποία αναπτύσσονται μεν και αυτά, αλλά στο περιθώριο των εμπορικών σχέσεων.

Αν έπαιρνε μια στροφή το όλο σύστημα -ΑΝ λέμε- και γινόντουσαν τα πολιτιστικά αγαθά τα κυρίως ανταλλάξιμα και εμπορεύσιμα αγαθά, αντί των υλικών αγαθών; Τι θα άλλαζε τότε; Πρώτα πρώτα, η Ε.Ε. ως τόπος με "βαρειά βιομηχανία πολιτισμού" -έκφραση κλεμμένη από την αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη- θα μεγαλουργούσε διεθνώς. Η Κίνα επίσης, αν βασιζόταν κυρίως στον πλούσιο πολιτισμό της, θα ηρεμούσε κάπως από την παραγωγική τσίτα(!) που βρίσκεται σήμερα και που την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο χάος που όλοι γνωρίζουμε ως παθόντες!

Αν μπορούσε να περιοριστεί η μανία κατανάλωσης; Αν παραγόντουσαν ξανά "αθάνατες" συσκευές, όπως πριν μερικές δεκαετίες, που θα κρατούσαν μια ζωή -που λένε- χωρίς να είσαι αναγκασμένος να τις ανανεώνεις κάθε τρεις και λίγο, δεν θα ξοδευόταν μεγάλο μέρος των αποδοχών σου σε τέτοιες αγορές. Θα μου πεις ότι τότε θα μειωνόταν η παραγωγή και δεν θα χρειαζόντουσαν τόσοι πολλοί εργάτες και θα αυξανόταν η ανεργία και και και...

Ναι μεν, αλλά. Αν οι εργάτες δούλευαν ανθρωπινά τρεις μέρες τη βδομάδα -λέμε τώρα- και πληρωνόντουσαν κανονικά μηνιάτικα, τι θα γινόταν; Θα γέμιζε ο κόσμος ευτυχισμένους ανθρώπους, αλλά θα μειωνόταν παράλληλα το κέρδος των επιχειρήσεων. Μάλιστα... Το πρόβλημα λοιπόν εστιάζει στις επιχειρήσεις και στα κέρδη τους.

Αν οι επιχειρήσεις άλλαζαν νοοτροπία -μπροστά στον κίνδυνο να κλείσουν λέμε- και αποφάσιζαν να περιορίσουν τα κέρδη τους; Θα μπορούσαν να αποκομίζουν πρόσθετα οφέλη από άλλες δραστηριότητες, όπως π.χ. η τόνωση του εμπορίου, η παραγωγή, κλπ κλπ, σε άλλες σφαίρες, όπως οι πολιτιστικές. Ενας εργοστασιάρχης ηλεκτρικών συσκευών, κάλλιστα θα μπορούσε να παράγει τις μισές συσκευές σε άριστη ποιότητα -ανθεκτικές δλδ- και παράλληλα να οργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις, να χρηματοδοτεί καλλιτέχνες και να εμπορεύεται τα έργα τους, να τυπώνει εκατομμύρια βιβλία, να συσκευάζει φάρμακα ή τρόφιμα, κλπ κλπ.

Να γίνουν οι επιχειρήσεις πολλαπλών ενδιαφερόντων και να σπάσουν τα μονοπώλια, όπως π.χ. των φαρμακευτικών εργοστασίων ή των εργοστασίων παραγωγής και συσκευασίας τροφίμων, κλπ κλπ. Θα μίκραιναν μεν επιχειρήσεις με το να μοιράζονται σε πολλούς τομείς, αλλά θα κέρδιζαν οι πολλοί. Η εξειδίκευση σε ένα είδος, σε ένα τομέα, είναι το απόλυτο ευαγγέλιο σήμερα. Εχω ακούσει να διηγούνται το παράδειγμα της καλτσοβιομηχανίας ΠΟΥΡΝΑΡΑ, ότι δλδ φαλίρισε όταν ξανοίχτηκε σε πολλά σχέδια και τύπους καλτσών και δεν έμεινε στα τρία τέσσερα γνωστά είδη, να αναπτύξει και μεγιστοποιήσει την παραγωγή αυτών των μετρημένων ειδών κάλτσας δηλαδή.

Μπορώ να το καταλάβω αυτό, αλλά μπορώ καλύτερα να καταλάβω τον ευφάνταστο εργοστασιάρχη που έδινε εργασία σε πολύ περισσότερους ανθρώπους από όσους χρειαζόντουσαν για την παραγωγή περιορισμένων ειδών. Επειδή, για τα πολλά είδη και σχέδια, έδινε δουλειά σε μεγαλύτερη ποικιλία εργαζομένων, όπως π.χ. σε καλλιτέχνες, σχεδιαστές, πλασιέ, κλπ κλπ, πέρα από τον μεγαλύτερο αριθμό εργατών.

Νομίζω ότι έκλεισε τελικά επειδή η αγορά δεν τον σήκωσε, που λένε, ήταν μικρή. Το περιορισμένο αγοραστικό κοινό προτίμησε τα νέα φτηνότερα και λιγότερο ανθεκτικά προϊόντα νάυλον, που ξεμύτισαν εντωμεταξύ. Είμαι περίεργη να δω πώς θα πάει στην αγορά το αναμενόμενο πλαστικό ινδικό τουτού που καταναλώνει αέριο! Η φτήνεια τρώει τον παρά και αν ο κόσμος δεν έχει χρήματα να ψωνίσει βλέπω να φαλιρίζουν σύντομα όλες οι ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες! (αστείο είναι αυτό, θα αγοράσουν από πέντε τουτού ο καθένας οι κάτοικοι των αντιστοίχων Β.Π. της Ε.Ε. και θα επέλθει ισορροπία)

-->> Λίγο (ή πολύ) ασυνάρτητο κείμενο, αλλά μόνο σκέψεις γράφω στα κουτουρού...

Α! Μια άλλη ιδέα είναι να διανέμεται από κάθε μεγάλη επιχείρηση ένα ποσοστό προϊόντων δωρεάν ή με πολύ μικρό τίμημα σε όσους δεν διαθέτουν χρήματα να αγοράσουν σε κανονική τιμή ή να γίνεται η διανομή με κλήρωση. Τι θα κέρδιζαν έτσι; Τη διατήρηση του ρυθμού παραγωγής; Ασε να το σκεφτώ λιγάκι ακόμα...

Εδώ που τα λέμε όμως, η ανάπτυξη δεν μετατρέπεται σε πρόβλημα εξαιτίας των επιχειρήσεων, όσο εξαιτίας της εμπορευματοποίησης του ίδιου του χρήματος. Το χρήμα έχει γίνει προϊόν το ίδιο και παράγει υπεραξία μέσα από το πέρασμά του από τα διεθνή χρηματιστήρια. Οπότε; Να καταργηθεί το χρήμα ή τα χρηματιστήρια; Μπα, το μόνο που απαιτείται -λέμε τώρα, ε- είναι να αποκτήσει ξανά μια βάση, ένα σημείο αναφοράς. Αν π.χ. ένα βότσαλο συγκεκριμένου μεγέθους αντιστοιχεί σε ένα ευρό, να μπορεί να ψωνίζει κανείς με βότσαλα!!!

Ελευθερία στο διαδίκτυο: πρωτοβουλία των Google, Microsoft και Yahoo

AFP

ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ. Οι αμερικανικοί εταιρικοί κολοσσοί του διαδικτύου, Google, Microsoft και Yahoo ανακοίνωσαν χθες από κοινού ένα νέο «κώδικα συμπεριφοράς» που στοχεύει στη διασφάλιση της ελευθερίας έκφρασης των χρηστών του διαδικτύου όταν αυτοί αποτελούν στόχο ανελεύθερων καθεστώτων όπως είναι παραδείγματος χάρη της Κίνας, κάποιων κρατών της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, όπως και αλλού. Η «Πρωτοβουλία για το Παγκόσμιο Δίκτυο» στην οποία συμμετέχουν ιντερνετικές εταιρείες, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακαδημαϊκοί και επενδυτές πρόκειται να διασφαλίσει ότι οι εταιρείες τεχνολογίας που δραστηριοποιούνται στην παροχή υπηρεσιών στο διαδίκτυο περιφρουρούν κατά τον πιο αποτελεσματικό τρόπο την ελευθερία έκφρασης και το δικαίωμα απορρήτου των προσωπικών δεδομένων των χρηστών του διαδικτύου.

Η «Πρωτοβουλία», η οποία συστάθηκε αφού πολλοί πάροχοι υπηρεσιών εταιρείες επικρίθηκαν ότι παρείχαν βοήθεια στις κινεζικές αρχές ώστε να επιβάλλουν λογοκρισία, απαιτεί να εξετάζεται κατά περίπτωση κάθε αίτημα κυβερνητικής υπηρεσίας για τη χορήγηση πληροφοριών ή την επιβολή λογοκρισίας, ενώ θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί κάθε συνεργασία με τις αρχές.

Οι προσπάθειες φίμωσης των χρηστών του Ιντερνετ καθώς και παραβίασης του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων αυξάνονται σε όλο τον κόσμο και όπως λένε οι ειδικοί η κατάσταση θα επιδεινωθεί καθώς διαρκώς αυξάνονται οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν συστηματικά το διαδίκτυο. Επίσης η «Πρωτοβουλία» δεσμεύτηκε ότι θα αποκαλύπτει οποιαδήποτε άσκηση πίεσης από αρχές όταν στοχεύουν στην απόκτηση πρόσβασης σε πληροφορίες και προσωπικά δεδομένα χρηστών.

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, με τίτλο «Καινούργιος Κώδικας Συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο» -->>
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_30/10/2008_290108
_____________________
ΣΗΜ.1. Αν μπορούσαν, ας έκαναν κι αλλιώς! Μια από τις φορές που το εμπόριο βοηθά τον πολίτη ή «κοντά στο βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα».
ΣΗΜ.2. Ο τίτλος που δίνει στο άρθρο η εφημερίδα παραπέμπει σε άλλου τύπου περιεχόμενο, κατά τη γνώμη μου. Περίμενα π.χ. να διαβάσω για Κώδικα Συμπεριφοράς χρηστών και όχι εταιρειών. Ευτυχώς διαψεύστηκα!!!
ΣΗΜ.3. Είναι πολύ θετική η θέση των τριών μεγάλων του διαδικτύου. Ας το μελετήσουν και οι δικοί μας δικαστές, εν όψει της υπόθεσης blogme.gr, που θα εκδικαστεί το Φεβρουάριο (18/2/2009)