τι έγινε το 1821 - μια πιθανή ή απίθανη εικόνα

Πριν 200τόσα χρόνια, κάπου στην Πάτρα, ένας φουκαρατζίκος παπουτσής ονόματι Καρατζάς (αν θυμάμαι καλά) πατημένος κάργα από τους φόρους πού'βαζε ο τοπικός αγάς. πασάς, ή ό,τι_άλλο_ήτανε, είπε απομέσα του "μπάστα καριόληδες, ως πού θα πάει το βιολί, έχω και παιδιά να θρέψω" και βγήκε τρέχοντας από το τσαγκάρικο κραδαίνοντας μια χατζάρα ΝΑ, κάνα μέτρο και βάλε, και σκούζοντας ΚΑΤΩ Η ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ --καταπώς θα λέγαμε σήμερα, τότε δεν ξέρω ακριβώς τι θα φωναζε ενας εξεγερμενος ανθρωπος.

Προχωρωντας στην προκυμαία και στους δρόμους της πόλης όλο και πίσω του μαζευόντουσαν κι άλλοι κι άλλοι πολλοί κραδαινοντας ό,τι όπλο είχε καθένας (χατζάρα, δρεπάνι, ντουγένι, παλαμαριά, δοκάνι, τσουκάνι, δικράνι, κουπί, κλπ) και κραυγάζοντας. Ο πασάς, αγάς ή ό,τι_άλλο_ήτανε, λούφαξε για να σκεφτεί τι να κάνει.

Οσο σκεφτόταν ο αγάς, πασάς ή ό,τι_άλλο_ήτανε, το νέο έφτασε στους παπάδες που είχανε κι αυτοί παράπονα παρόλα τα φιρμάνια που έβγαζε η Πύλη για λογαριασμό τους, γιατί και αυτοί παίρνανε κάποιο μικρό μερίδιο φόρων. Καθώς φαίνεται, το μερίδιο ήτανε πολύ μικρό και, θέλοντας να το μεγαλώσουν ή να το πάρουν ολόκληρο, αποφασίσανε να σταθούν πλάι στους εξεγερμένους φουκαρατζίκους, τον υπερήφανο λαό που λένε, κι έτσι κηρύξανε την έναρξη της Επανάστασης. Σήμερα, βέβαια, μπορεί και να το σκυλομετανιώνουν μια και η φατρία των πολιτικών έχει το πάνω χέρι, αλλά έτσι είναι. Ο κόσμος είναι ρόδα και γυρίζει, τα πράγματα έρχονται τα πάνω κάτω και η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

---------------------
ΣΗΜ. αυτή είναι μια δική μου εικόνα για το 1821, μια απο τις πολλες δηλαδή που παλεύουνε στο μυαλό μου, γιατί το τί έγινε τότε κανείς δεν το ξέρει με ακρίβεια. Είναι όπως τα παραμύθια, ή/και η μακαρονάδα : καθένας βάζει τη δικιά του σάλτσα!

Επανάσταση, Εκκλησία, Χρήμα

1. αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι το περισσότερο έδαφος της χώρας ανήκει στην Εκκλησία μέσω μεταβίβασης από την Οθωμανική αυτοκρατορία (φιρμάνια, κλπ) και οι διάφορες κυβερνήσεις προσπαθούν εδώ και πάρα πολλά χρόνια να το ανακτήσουν με πολλούς ευφάνταστους τρόπους, αλλά οι Δεσποτάδες αντιστέκονται σθεναρώς, ενώ οι χαμηλόβαθμοι ιερωμένοι (=παπάδες) αντιστέκονται στην εκμετάλλευσή τους από τους Μητροπολίτες (=Δεσποτάδες) και προτιμούν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι αντί για έρμαια του εκκλησιαστικού κατεστημένου (=φραγκοφονιάδες) και τώρα γίνεται η τελευταία προσπάθεια ανάκτησης των εδαφών (που ανήκουν σε μας, στον ελληνικό λαό, δλδ) με την απεξάρτηση/αποχαρακτηρισμό των παπάδων ως δημ. υπαλλήλων και επιστροφή τους στους φυσικούς δυνάστες τους με αντικαταβολή: να πληρώσουμε (ξανά, γιατί έχουμε ήδη πληρώσει καναδυό φορές) τα εδάφη μας καταβάλλοντας ένα ετήσιο ποσό στην Εκκλησία (200 μύρια νομίζω, αλλά δεν ξέρω για πόσα χρόνια) και με τον τρόπο αυτόν αποδεσμεύονται οι μεν ιερείς από το δημοσιοϋπαλληλίκι, οι δε Δεσποτάδες παίρνουν ένα γερό μπαχτσίσι να το διαχειριστούν όπως θέλουν και τους παπάδες τους έχουν μη πώ τί καλύτερα, αλλά εμένα δεν με ανησυχεί η τύχη τους επειδή όλο και βγάζουνε κάτι τι από τα μυστήρια και τα τρισάγια που εκτελούν, αν και συχνά αυτοί οι φουκαράδες λειτουργοί του Υψίστου είναι οι μόνοι ειλικρινώς εργαζόμενοι υπέρ των ψυχών ημών και οι μόνοι πιστεύοντες σε ό,τι πράττουν -οι άλλοι, οι υψηλόβαθμοι, Θεό τους έχουν το χρήμα όπως όλοι οι μεγιστάνες και μην ακούς τι λένε.

2. καταλαβαίνω επίσης ότι η ελληνική Επανάσταση δεν μας χάρισε την ελευθερία, αλλά την υποδούλωση στον κλήρο και στους έξωθεν σωτήρες: οι μεν παρέλαβαν το έδαφος απο τους τούρκους "επειδή το έθνος ήτο αδύναμον", τότε που η Εκκλησία ήταν το μοναδικό οργανωμένο καλά τμήμα του λαού, και οι δε μας δάνεισαν "για να δυναμώσουμε" ως έθνος και να συμπορευθούμε με τσι πολιτισμένοι λαοί. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι τί ακριβώς είμασταν τότε, γιατί αν είμασταν αδύναμοι πώς κάναμε Επανάσταση και αν δυναμώσαμε μετά πώς και δεν την ολοκληρώσαμε. Ισως τελικά να είμασταν (και να παραμένουμε) βλαμμένοι.

3. ακόμα, αυτό που με προβληματίζει είναι η αποσπασματική καταγραφή της Ιστορίας μας: δεν μας βοηθάει να βλέπουμε ολόκληρη την εικόνα, αλλά ασχολείται με λεπτομέρειες που δυσκολεύουν την κατανόηση του όλου. Μάχες, ηρωϊσμοί, προδοσίες, σφαγές, δολοφονίες, καταχρήσεις, δολοπλοκίες, κλπ, εναλλάσσονται μεταξύ τους, ενώ πίσω από όλα αυτά μένει σταθερή Μία Εξουσία, η εξουσία του χρήματος (των ξένων) που το διαχειρίζεται η Εκκλησία (μαζί με τα εδάφη της χώρας). Αν αυτό δεν είναι θρησκευτικό κράτος, τί είναι; και το ερώτημα είναι: για πόσο ακόμα θέλουμε να διατηρηθεί αυτή η κατάσταση;