Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δουλοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δουλοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 6 Μαΐου 2011

1900 - απλοϊκές σκέψεις με αφορμή το φιλμ

Ξαναείδα και τα δυο μέρη του τεράστιου -σε σημασία, όχι μονάχα σε ποιότητα- αυτού φιλμ και μεταφέρω λίγα κομματάκια, να τα σκεφτούμε καλύτερα.

1. μερικά από τα λόγια του Ολμο:
«Οι φασίστες δεν είναι σαν τα μανιτάρια που γεννιούνται μέσα σε μια νύχτα. Οχι! Τα αφεντικά σπέρνουν τους φασίστες, τους θέλουν, τους πληρώνουν. Με τους φασίστες τα αφεντικά πάντα κερδίζουν περισσότερα, σε σημείο να μη ξέρουν πού να βάλουν τα λεφτά. Ετσι, επινοούν πολέμους. Μας στέλνουν στην Αφρική, στη Ρωσία, στην Ελλάδα, στην Αλβανία, στην Ισπανία. Αλλά πάντα εμείς πληρώνουμε! Πληρώνουν οι εργαζόμενοι βιοπαλαιστές, οι χωρικοί, οι εργάτες, οι φτωχοί.»

Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011

Οι δηλώσεις των Υπευθύνων Κυριών για τη Μεταναστευτική μας πολιτική


ΑΝΝΑ ΝΤΑΛΑΡΑ (υφυπουργός Εργασίας, υπεύθυνη για θέματα μεταναστευτικής πολιτικής) στον flash, την Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011

«Διαφωνώ απόλυτα με την άποψη νομιμοποίηση εδώ και τώρα. Εκτός του ότι δε γίνεται να γίνει, είναι και μία πολύ εύκολη και επιπόλαιη τακτική αντιμετώπισης σ' αυτούς τους ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κουλτούρα, είναι διαφορετικοί, άλλοι ήρθαν να περάσουν και να φύγουν. Τι σημαίνει νομιμοποίηση; Παιδομάζωμα; Με το ζόρι ντε και καλά να σε κρατήσω στην Ελλάδα; Τι σημαίνει; Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να φύγουν, πολλοί θέλουν να φύγουν. Είναι τρόπος αυτός πίεσης στο υπουργείο Εσωτερικών, μπαίνω μέσα στο πανεπιστημιακό άσυλο που δεν υπάρχει καλά-καλά αποχέτευση, δεν έχουμε δημοκρατία; Τώρα ακριβώς που ξεκινάμε μια μεταναστευτική πολιτική; Όταν ξέρω εγώ και σας το λέω ότι το υπουργείο Εσωτερικών και ιδιαίτερα ο γενικός γραμματέας κ. Ανδρέας Τάκης έχει μια σειρά προτάσεων για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, κλεινόμαστε, ταμπουρωνόμαστε έξω από το Πανεπιστήμιο και λέμε νομιμοποίηση σε όλους; Δεν συμφωνώ.»

Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010

Ανθρώπινη Πραγματικότητα -04



ΑΡΘΡΟ 4

Ολοι είμαστε δούλοι, επιβάλλεται να ζούμε υπό καθεστώς δουλείας ολικής ή μερικής, η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή αποτελούν τη βάση του πολιτισμού μας.

_________________________________
Αυτά που λέει η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Αρθρο -04, ότι δηλαδή «Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό το καθεστός δουλείας, ολικής ή μερικής, η δουλεία και το δουλεμπόριο υπο οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.» είναι μάλλον ευσεβείς πόθοι...

ΣΗΜ. Οταν μιλάμε για δούλους και δουλεία, στο νου μας έρχονται αυτομάτως εικόνες από την πολύπαθη Αφρική, τα μπαμπακοχώραφα της Αμερικής, τις φυτείες με τα ζαχαροκάλαμα, το Μπάρμπα Θωμά και την καλύβα του, τις βουρδουλιές, άντε και τα ποιήματα του δουλέμπορα γάλλου ποιητή.

Ξεχνάμε ότι η δουλεία ήταν η βάση των αρχαίων πολιτισμών, ότι χωρίς δούλους δεν θα υπήρχαν τα μνημεία του πολιτισμού που θαυμάζουμε, όπως π.χ. οι Πυραμίδες της Αιγύπτου και τα δημιουργήματα του πνεύματος των αρχαίων λαών -και των ελλήνων.

Ξεχνάμε ότι γινόντουσαν πόλεμοι με βασικό κέρδος την απόκτηση δούλων, όπως συμβαίνει και σήμερα, γιατί, τί άλλο είναι αυτά τα εξαθλιωμένα καραβάνια ανθρώπων που διώχνονται βίαια από τον τόπο τους; Ποιο σκοπό εξυπηρετούν, εκτός από το να προμηθεύουν την αγορά εργασίας με φτηνό εργατικό δυναμικό; Παλιά, οι πόλεμοι γινόντουσαν με τόξα και δόρατα, αργότερα με πυροβόλα, σήμερα με ψυχολογικά όπλα, όπως το όπλο του φόβου της φτώχειας.

Ξεχνάμε ότι η κραταιή Βυζαντινή αυτοκρατορία δεν αποτέλεσε εξαίρεση από τον κανόνα. Αφθονοι δούλοι και στον καιρό της. Με διεύρυνση θρησκευτική της έννοιας της λέξης "δούλος", διευκόλυνε την εισαγωγή της δουλικότητας στην ανθρώπινη σκέψη. Οι δούλοι δεν ήταν πλέον μονάχα εκείνοι που κουβαλούσαν τις άμαξες των πλουσίων, αλλά με ένα τρόπο υποχθόνιο εξίσωσαν πλούσιους και φτωχούς κάτω από τον όρο "δούλος του Θεού", προλαβαίνοντας πιθανές εξεγέρσεις. Ολοι δούλοι, λοιπόν, πλούσιοι και φτωχοί, κάτω από την καθοδήγηση εκείνων που έργο τους (υποτίθεται ότι) ήταν η ανύψωση του Ανθρώπου. Μάλιστα.

Στο παιχνίδι και οι μεγάλοι καλλιτέχνες, γλυπτες, ζωγράφοι, ποιητές, ύμνησαν καθένας με τον τρόπο του, τα καλογυμνασμένα κορμιά των σκλάβων -ανδρών και γυναικών- περιέγραψαν γλαφυρά τα ουρί των χαρεμιών, μετέτρεψαν μια ατμόσφαιρα πόνου και καταπίεσης σε ατμόσφαιρα παραδείσου.