Σε ποιόν ανήκει το πτώμα;

Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ με τίτλο «Ποιοι μας θέλουν νεκρούς;» απευθύνω το ερώτημα του τωρινού τίτλου, ελπίζοντας σε μια εποικοδομητική συζήτηση χωρίς κάθε τύπου τσιτάτα. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και, κατά τα φαινόμενα, σύντομα θα.. αποφυλακιστεί από τα στενά όρια της δωρεάς ανθρώπινων οργάνων, όπου σήμερα δίνονται λεκτικές μάχες, εντελώς ακατάληπτες για τη δική μου σκέψη. Οταν αφαιρείται η δυνατότητα διάθεσης του μοναδικού στοιχείου που δηλώνει την ανθρώπινη ύπαρξη, όταν εκχωρείται στην εξουσία (κατά τα φαινόμενα την οικονομική εξουσία, πλέον) το δικαίωμα διάθεσης --σύμφωνα με νόμους, δεν διαφωνώ, αλλά με τί νόμους; και ποιους υπεύθυνους για την τήρησή τους;-- τότε μάλλον έχουμε πάρει το λάθος δρόμο, μακριά νυχτωμένοι για τις αλλαγές που καλπάζουν.

Ποιοι μας θέλουν νεκρούς;

Είναι αδύνατο να είναι αληθινοί άνθρωποι αυτοί που θέλουν νεκρούς τους ανθρώπους. Πόλεμοι, αρρώστιες, καννιβαλισμός, κλασσική σωματεμπορία, εκμετάλλευση έως θανάτου, λιμός, δουλεία, human trafficking, αναγκαστική "δωρεά" ανθρώπινων οργάνων, όλα αυτά "για το καλό μας". Αρα; Μάλλον για εξωγήινους εχθρούς πρόκειται. Εχει παρατραβήξει το σκοινί, πολλά συμβαίνουν ταυτόχρονα, τα θέματα είναι πολλά. Θα επανέλθω σύντομα.

Για την ώρα, μελετήστε αυτά (κατά τη σειρά που τα βρήκα, μαζί με τα σχόλια) και ενημερώστε παρακαλώ για ό,τι άλλο σχετικό κυκλοφορεί:

1. Δωρεά οργάνων
2. Δωρεάν προσφορά ή... κατάσχεση οργάνων;
3. ΝΕΦΡΑ ΚΑΙ ΣΥΚΩΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ
4. Ο Λοβέρδος κανίβαλος
5. Μετά το θάνατο, το σώμα μας ανήκει στο κράτος; -πολύ σημαντικό απο νομική σκοπιά, μέσω του
6. Υποχρεωτικη δωρεα οργανων;
7. Τιτλοποίηση σωματικών οργάνων νεκρών
8. Πρόβατα επί σφαγή ή, αλλιώς, εν δυνάμει δότες οργάνων...
9. Χαίρε Κράτος, οι τεμαχισμένοι σε χαιρετούν(;)
10. Επανάσταση η θεραπευτική κλωνοποίηση -ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 14/11/2007
11. Σε ποιόν ανήκει το πτώμα;
12. Ανοίγει η πόρτα για μεταμοσχεύσεις σε ιδιώτες, κίνδυνος για παζάρι οργάνων -ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 1/4/2007
13. WHEN ARE YOU DEAD? (By John Sanford, Stanford University School of Medicine)
14. Προβληματισμοί: το νέο σχέδιο νόμου για τις μεταμοσχεύσεις
15. Νέα νομοθεσία δωρεάς οργάνων – καμία επιστημονική απόδειξη ότι αυξάνει το ποσοστό δωρεών
16. Δωρίζονται (τρεις τελείες) όργανα

Οι αναρτήσεις που, σύμφωνα με τους συντάκτες τους, ονομάζονται "αντίθετες", είναι απλώς σύμφωνες με το νόμο.
Αρα, αρκεί κάποιος να μελετήσει το νόμο που βρίσκεται εδώ. Δεν βοηθούν να γίνεται συζήτηση μια και υπάρχει αποκρυσταλλωμένη άποψη και δεν προτίθεμαι να (συνεχίσω να) εισπράττω απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς --μια φορά που την πάτησα, μου είναι αρκετή!

Εντύπωση μου κάνει ότι, ενώ αναφέρομαι επιγραφικά σε ένα πλήθος αιτιών θανάτου, οι σχολιαστές επικεντρώνουν στο πρόσφατο νομοσχέδιο του κ. Λοβέρδου. Κάτι σημαίνει αυτό, αλλά τί ακριβώς; Τόση πρεμούρα; Για ποιο λόγο; Λάθος κάνω που σκέφτομαι διάφορα; Κάνω μήπως λάθος που σκέφτομαι, γενικώς;

Μερικές σκέψεις ακόμα: 1. Γιατί ανακινείται το ζήτημα των μεταμοσχεύσεων ειδικά τώρα που η θεραπευτική κλωνοποίηση (κλωνοποίηση οργάνων και ιστών με απώτερο σκοπό τη χρησιμοποίησή τους είτε σε μεταμοσχεύσεις είτε σε θεραπεία νόσων οι οποίες μέχρι τώρα θεωρούνταν ανίατες) βρίσκεται προ των πυλών; Αφού, με την πρόοδο της επιστήμης, βρίσκεται πολύ κοντά η μέρα όπου κάθε άνθρωπος θα έχει τη δυνατότητα να ανανεώνει τα ζωτικά του όργανα, γιατί προωθείται με τόση ζέση το θέμα των μεταμοσχεύσεων;
2. Μήπως τάχα έχει προχωρήσει και η κλωνοποίηση ανθρώπων; Και όλος αυτός ο θόρυβος, ο απαξιωτικός για το πλάσμα ανθρωπος, γίνεται με σκοπό να αποδεχθεί η κοινωνία τα τεχνητά "ανθρώπινα" πλάσματα;
3. Οποιος νομίζει ότι θα πάψουν τα παρατράγουδα με το νέο νόμο, είναι μακριά νυχτωμενος. Αφού συνέβαιναν σε κρατικά νοσοκομεία, ας σκεφτεί τι θα συμβαίνει στα ιδιωτικά εργαστήρια -με 3ετή δοκιμαστική περίοδο.

παραλειπόμενα μιας κηδείας

Συναντηθήκαμε πρόσφατα σε μια κηδεία. Μια χαρούμενη κηδεία, η γριουλα πέθανε ανάμεσα σε παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, ήταν καλή γυναίκα, τίποτα κακό να της θυμηθεί κανείς, όλο με την καλή κουβέντα στο στόμα και το γέλιο το τρανταχτό. Βρεθήκαμε όλα τα γειτονόπουλα γύρω από ένα τραπέζι στο κυλικείο του νεκροταφείου να κουβεντιάζουμε. Τα 55άρια που τα θυμάμαι μωρά της αγκαλιάς, οι μπούληδες με στεγνά τα μαγουλάκια τους τώρα, οι λυγερόκορμες γόησσες αργοκινούμενες ντουλάπες. Περνούν τα χρόνια, έτσι είναι.

Μιλήσαμε και για πολιτικά -η αφεντιά μου άκουγε δηλαδή- και στο τέλος το ερώτημα προς τη μεγαλύτερη, όπως πάντα: «και τι πρέπει να κάνουμε;»
Χωρίς να το πολυσκεφτώ, «πρέπει να μάθουμε να ψηφίζουμε», έδωσα την απάντηση που ικανοποίησε όλους, όπως πάντα.

και μετά πήγαμε στο στέκι

Δεν είναι να προγραμματίζω τίποτα, λέμε. Οσες φορές προγραμμάτισα, όλα πήγαν στραβα, άλλαξαν εντελώς ή ματαιώθηκαν ή (σε περίπτωση διακοπών) μετατέθηκαν για άλλη ημερομηνία.
Ετσι ακριβώς έγινε και φέτος. Το λάθος ήταν δικό μου, φυσικά, γιατί έσπευσα να ενημερώσω φίλους και γνωστούς ότι φεύγω στις τάδε του μήνα και επιστρέφω τότενες και ξαναματαφεύγω τότε και επιστρέφω τότε και και και.. και.. παπάρια μάντολες!

Ισως πάλι, αυτη τη φορά, να ήταν κάποιου τύπου διαίσθηση -αλλά ποιος μπορεί να βρει τα μελλούμενα; Δεν εχω το κληρονομικο χάρισμα, σίγουρο αυτό, πάντως το απόγευμα κηδεύτηκε η μάνα ενός (παραπάνω από) φίλου σε μικρό προαστειακό κοιμητήρι. Εφυγε απο τη ζωη πλήρης ημερών και χωρίς πολλά βάσανα πλην καποιας μειωμενης κινητικοτητας λογω ηλικιας. Μακάρι όλοι έτσι. Σαν πουλάκια που παύουν να πετούν.

Το μετά την κηδεία ήταν το κλού. Πηγαμε στο στέκι μας, στο www.jjoyceirishpubathens.com και αυτό δεν είναι πληρωμενη διαφημιση -σιγά που θα δήλωνα ποια ειμαι, κλπ. Απλώς, έχω σκεφτει συχνά να κάνω μια πρόταση να επισκεφτείτε το μαγαζί αυτό, ιδίως αν έχετε απωθημενα και σας λείπει η ιρλανδέζικη παμπ και τα αντίστοιχα μεζεδάκια. Εκειπέρα, κουβέντες άσχετες με την ακολουθία που εύχεται για τόπους χλοερούς και τέτοια. Λογοτεχνία, ποίηση -θάψιμο και ξεθάψιμο(!!)- επαγγελματικά κουτσομπολιά -όχι για πρόσωπα, αλλά για έργα (και πάρεργα) προσώπων. Χορταστική βραδιά. Εγκωσα.

Το φαγάκι ελαφρυτατο και το συνιστώ, αβοκάντο με καβουράκι. Κάποιος άλλος έφαγε ιρλανδέζικη κρεατόπιττα (μιαμ μιαμ, το χειμωνα την τρωω, τωρα πεφτει βαρεια), δυο αλλοι φαγαν λουκανικα με πουρε (εμένα με τρομαζει ο όγκος του πιατου αυτού, σαν φαραωνική πυραμίδα είναι), καταναλώθηκαν και μερικά κρύα πιατα με κοτόπουλο και πάπια (τα πουλερικά μου τη δίνουν, αλλά γούστα είναι αυτά, όσοι τα φάγαν τα βρήκαν υπέροχα) και η μπίρα αφταστη!!! Αφού εκειπέρα πίνω και'γω μπίρα και μου αρεσει, που δεν είναι και το αγαπημένο μου ποτό.

Μέσα κλιματισμός και νο σμόκιν, έξω σμόκιν όσο θέλεις αλλά και ζέστηηηηηηηηηη. Διαλέξαμε έξω, φυσικά. Το χειμώνα θα δυσκολευτούμε, αλλά ως τότε μπορεί να έχουν κάνει γαργάρα την απαγόρεψη... Αμήν.

Το ρεζουμέ είναι πόσο σημαντικό είναι ένα μάζεμα με φίλους μετά από ένα αναπάντεχο και δυσάρεστο συμβάν. Θυμάμαι κι άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Δεν "ξορκίζουμε" το χάρο, ούτε το ρίχνουμε στα ζεϊμπέκικα και στη μουρτζουφλιά. Μαζεύομαστε και μιλάμε σαν άνθρωποι, σαν να ελέγχουμε τα δεσίματα μεταξύ μας, σαν να επιβεβαιώνουμε τη διάρκεια του "ένας για όλους και όλοι για έναν". Αυτά και αποκλείεται να πω πότε φεύγω για διακοπές. Ούτε με το τσιγκέλι δεν μου το βγάζετε! Για το λόγο αυτό σκέφτηκα να προγραμματίσω μερικά ποστ να ανεβαίνουν μοναχά τους. Αμ, πώς! :)

οι Ελληνες ανακάλυψαν το θάνατο, ο κ. Γιάλομ «εκόμισεν γλαύκα εις Αθήνας»!

Στην καρδιά των ποιημάτων, ιδίως της Ιλιάδας, υπάρχει η εμπειρία αυτού του αναπόφευκτου δεδομένου που είναι ο θάνατος. Και το δεδομένο αυτό το βρίσκουμε εκεί χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς ωραιοποίηση. Λέει ο Αχιλλέας στη ραψωδία Ι (στίχοι 400-409): τίποτα δεν αξίζει για μένα όσο η ζωή, τίποτα δεν είναι ψυχής αντάξιον. Και προσθέτει: μπορούμε να αποκτήσουμε βόδια και παχουλά αρνιά, να αγοράσουμε τρίποδες και άλογα, η ζωή όμως του ανθρώπου δεν γυρίζει πίσω έτσι και ξεφύγει από την άκρη των δοντιών του. Γνωρίζετε επίσης στην Οδύσσεια την περίφημη συνάντηση μεταξύ Οδυσσέα και Αχιλλέα στον Κάτω Κόσμο, όπου ο Οδυσσέας αναφέρεται στη δόξα του Αχιλλέα που, όπως όλοι οι νεκροί, είναι κι αυτός στον Αδη μια σκιά χωρίς νόον, χωρίς πνεύμα, ούτε αισθήσεις.
(...)
Και ο Αχιλλέας αποκρίνεται στον Οδυσσέα: «Μην προσπαθείς να μου γλυκάνεις το θάνατο, θα προτιμούσα να ήμουν ζωντανός, εργάτης μεροκαματιάρης ενός φτωχού αγρότη, παρά να βασιλεύω ανάμεσα στους νεκρούς».

Ιδού η αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στα έπη: υπάρχει σίγουρα επιβίωση, η επιβίωση όμως αυτή είναι ακόμη πιο άθλια και από τον επίγειο βίο. Ακόμα πιο άθλια. αυτή είναι όλη κι όλη η υπόσχεση. Και θα μπορούσα στο σημείο αυτό να θυμίσω και να σχολιάσω κι άλλα χωρία, όπως τα λόγια του Αχιλλέα στον Λυκάονα στην Ιλιάδα, στη ραψωδία Φ, όταν τον ικετεύει να μην τον σκοτώσει με αντάλλαγμα υψηλά λύτρα. Ο Αχιλλέας του απαντά ουσιαστικά «Γιατί κλαις έτσι; Ο Πάτροκλος, που ήταν πολύ καλύτερος από σένα, είναι ήδη νεκρός. Και μένα που με βλέπεις έτσι, ωραίο και ψηλό, γιό θεάς, ε, λοιπόν, κι από μένα μια μέρα, την αυγή ή το σούρουπο ή ίσως μες στο καταμεσήμερο, ο Αρης θα πάρει όλη τη δύναμη από το κορμί και θα πεθάνω. Πέθανε λοιπόν και συ». Και τον σκοτώνει.

Αυτή η σύλληψη του θανάτου μπορεί να φανεί παράξενη μέσα στην ίδια της την κοινοτοπία. Διότι μπορείτε κάλλιστα να μου πείτε: μας ταλαιπωρείτε, αυτό είναι πασίγνωστο, κλπ. Το ξέρουν όχι μόνο ο Ομηρος και οι Ελληνες, αλλά και ο κόσμος ολόκληρος. Προφανώς πρόκειται για μέγα λάθος. Κανείς δεν το ξέρει. Η ανθρωπότητα σπαταλά το χρόνο της με ιστοριούλες για την αθανασία σε όλες της τις μορφές. Το βίαιο γεγονός, φυσικά, κρύβεται πάντοτε στη φαντασιακή θέσμιση όλων των κοινωνιών. Μπορούμε λοιπόν να θέσουμε το ερώτημα: από πού προέρχεται η ιδέα αυτή που συναντάμε στον Ομηρο; Προφανώς δεν προέρχεται από τους Αιγυπτίους, που είχαν έναν ολόκληρο κύκλο μετεμψυχώσεων και τα σχετικά, ούτε από τους Βαβυλωνίους, ούτε από τους Μυκηναίους. Απλούστατα, ανταποκρίνεται δίχως αμφιβολία στην πραγματικότητα. Είναι περίεργο κι όμως αληθινό: οι Ελληνες ανακάλυψαν το γεγονός ότι υπάρχει ένας τελειωτικός θάνατος, οριστικός θάνατος -τέλος θανάτοιο, επαναλαμβάνεται συνέχεια στην Ιλιάδα-, ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε πάνω σ' αυτό, δεν είναι δυνατό να του δώσουμε άλλη σημασία, να τον μετουσιώσουμε και να τον ωραιοποιήσουμε.

-->> από το βιβλίο "Η ελληνική ιδιαιτερότητα - Από τον Ομηρο στον Ηράκλειτο - Σεμινάρια 1982-1983" του Κορνήλιου Καστοριάδη, εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ www.kritiki.gr
-->> ανέβασα αυτό το μικρούτσικο απόσπασμα στο τωρινό ποστ ως απάντηση σε όσους τρέξανε με μανία στο Μέγαρο να φωτιστούν περί θανάτου, κλπ, σπό τον αξιότιμο κ. Γιάλομ.
-->> περνάτε κι από κάνα βιβλιοπωλείο βρε παιδιά! ΑΜΑΝ

μπανερ για το Θόδωρο Τενέζο

-->> στου Αρκούδου θα τα βρείτε -->>
http://arkoudos.com/blog/?p=1857