Μια εικόνα χίλιες λέξεις

η φωτό ενός (ωραίου, ευσταλούς) άνδρα να σηκώνει ως τρόπαιο το καλτσάκι ενός (πνιγμένου) μωρού. Το είδα ΚΑΙ αυτό.
Και μπαίνω σε σκέψεις: άραγε, κατάλαβε τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; για ποιο πράγμα ακριβώς περηφανεύεται; Δεν θα ήθελα νά 'μαι ούτε ψύλλος στον κόρφο του, τη στιγμή που θα έρθει ξανά το μυαλό στη θέση του. Γιατί κάποια στιγμή, δε μπορεί, κι αυτός θα σκεφτεί. Εκτός πια αν έχει απανθρωπιστεί τελείως, οπότε δεν θα μιλάμε πλέον για άνθρωπο αλλά για ένα ανδράποδο ποτισμένο με μίσος και αναλγησία. Του εύχομαι πάντως να συνέλθει.
_________________
ΣΗΜ.1. υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να μη ταυτίζεται ο αποστολέας της εικόνας με το πρόσωπο που απεικονίζεται και ζητώ συγγνώμη απο τον εικονιζόμενο, που ίσως να είναι ένας διασώστης, αν λάβω υπόψη τον εξοπλισμό του.
ΣΗΜ.2. το φρικτό πρόβλημα όμως παραμένει: ένας απάνθρωπος (ονόματι SOTOS στο τουίτ) τολμάει να επιχαίρει με τον χαμό ενός μικρού παιδιού.

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Λέμε ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ, φωνάζουμε, διαδηλώνουμε, διαμαρτυρόμαστε, και αποτέλεσμα ΜΗΔΕΝ. Γίνονται πόλεμοι, η κοινωνία όλο και πιο βίαιη γίνεται, η βλακεία υπερισχύει.

Λέμε ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ, αλλά δέρνουμε τα παιδιά μας, βρίζουμε το γείτονα, τσακωνόμαστε με τους συγγενείς, ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΔΟΥΜΕ ΤΗ ΒΙΑ με κάθε τρόπο.

Λέμε ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ, αλλά ανατρέφουμε τους νέους με το φάσμα της καχυποψίας και του φόβου, διδάσκουμε στα παιδιά μας τη δύναμη του τρόμου. Με τη συμπεριφορά μας δείχνουμε σεβασμό στον ισχυρό και "ισχυρός" είναι αυτός που έχει τον καλύτερο οπλισμό, αυτός που είναι ικανός να σκοτώσει περισσότερους ανθρώπους, να εξαφανίσει ολόκληρα έθνη από προσώπου Γης.


Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξει κάτι;

Να πούμε ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

 ________

ΣΗΜ. αναμετάδοση από το παλιό taparaponasas stomixer 

Ανθρωποκυνηγοί

http://youtu.be/rxUBr5_tczU

ΠΟΥ ΖΩ; ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ; ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΛΑΘΟΣ; ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΜΟΥ
Κοινωνικά κατακάθια κυνηγούν ανθρώπους και ο αστυνομικός στη μηχανή κοιτάζει. Τί περιμένει; Ενα φόνο ακόμα; Μια σακκούλα με άγνωστο πτώμα στα σκουπίδια;

Βλακεία, ο στυλοβάτης της κοινωνικής συνοχής

«Βλακείας Εγκώμιον» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του σημερινού πονήματος, αλλά δεν θέλησα να το παρατραβήξω. Περιορίζομαι, λοιπόν, στα απολύτως απαραίτητα για να στηρίξω τη θέση μου:

Κάθε άνθρωπος έχει και τη βλακεία του. Οχι απλώς κάποιο ποσοστό βλακείας, όπως π.χ. λέμε «αυτός έχει τη δόση του», αλλά βλακεία ατόφια εκατό τοις εκατό, την οποία άλλοι θέλουν να ονομάζουν εξυπνάδα, άλλοι καλοσύνη, άλλοι πατριωτισμό, και πάει λέγοντας, ενώ ταυτοχρόνως ονομάζουν βλακεία τη βλακεία των άλλων, μια και κανείς -ή σχεδόν κανείς- δεν αναγνωρίζει και κατονομάζει τη δική του βλακεία ως βλακεία.

Οι βλακείες αυτές, λοιπόν, μαζί με τους φορείς τους, τους βλάκες οι οποίοι βεβαίως δεν παραδέχονται ότι είναι βλάκες, συνιστούν άτυπες ή και τυπικές κοινωνικές ομάδες, ομονοούσες ή και αλληλοσπαρασσόμενες -κατά περίπτωση, πάντα. Αναγνωριστικά σήματα υπάρχουν πολλά και διάφορα και διαφόρων ποιοτήτων:

Ο Αντίχριστος προ των πυλών του διαδικτύου

Περνώ απο του grep Alt και βλέπω μια παραπομπή για το βαρόμετρο. Ε, λέω, ενδιαφέρον θα έχει λόγω του καιρού...

Πετιέμαι λοιπόν να δω αν θα χιονίσει και πότε, η απότομη πτώση της θερμοκρασίας με ανησύχησε, και τι βλέπω; Τρίβω τα ματάκια μου, αλλά εξακολουθώ να βλέπω τα απίστευτα... Μπα, δεν θα τα τρίψω άλλο, μη πάθω και πονόματο, ε;

ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΣΙΞ ΣΙΞ ΣΙΞ ή το δαιμονικό FireFox και άλλα παραμύθια ή Ι.Ε. και ξερό ψωμί!

ΤΗΣ Α(Λ)ΗΘΕΙΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μέρες τώρα παρακολουθούμε τη χυδαία επίθεση που ξεκίνησε το ΛάΟΣ ενάντια στη Θ. Δραγώνα, κατηγορώντας τη για «ανθελληνισμό» (τι πρωτότυπο!), και ζητώντας την απομάκρυνσή της από τη θέση της γ.γ. του Υπουργείου Παιδείας. Κι από κοντά, και κάποιοι καλοθελητές της ΝΔ και «υπερπατριώτες αριστεροί».

-->> η συνέχεια αναλυτικά στο άρθρο του Jungle-Report -->>
Η λα.ο.σ.πολογία ενάντια στη Θ. Δραγώνα και οι "πατριωτικές" αλήθειες
________________
ΣΗΜ.1. Παρατηρώ ότι το πράγμα τείνει να ξεφύγει, έχει περάσει τα εσκαμμένα, το Μέτρο αγνοείται -κάπου χάθηκε μάλλον και κανείς δεν ψάχνει να το βρει- ή το ποσοστό που δώσαν τα γηροκομεία της χώρας μας στον κ. Καρατζαφιόζη του πήρε τα μαλλιά και τα έκανε κομοδινί! Τι άλλο να σκεφτώ όταν κριτικάρεται απαξιωτικά και μάλιστα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, απο βουλευτές, δηλαδή εκλεγμένους αντιπροσώπους των ελλήνων πολιτών, ένα βιβλίο πανεπιστημιακού προσώπου -γυναίκας ερευνήτριας, συμπτωματικώς- που δεν έχει καν διαβαστεί από τους κριτές του; Πού βρίσκομαι; Κοιμάμαι και βλέπω εφιάλτη; Μπα, απλώς κάποιοι ψηφοφόροι έχουν αστείρευτο χιούμορ και αναζητούν τον έλληνα Μπερλουσκόνι (ή τη Τσιτσιολίνα) τους. Μόνο που εδώ είναι Ελλάδα και (θέλουμε να πιστεύουμε ότι) είμαστε σοβαροί.
ΣΗΜ.2. Τι σημαίνει η λεξη "βουλευτής"; Σημαίνει αυτόν που βουλεύεται, που σκέφτεται δηλαδή, έναν αντιπρόσωπο που στέλνει ο λαός στο Κοινοβούλιο να σκεφτεται μαζί με άλλους βουλευτές (κάτι σαν brain storming στο περίπου) και να χαράζει πολιτικές για το καλό του -του λαού το καλό και όχι το καλό (την επανεκλογη με όποιο μέσο) του βουλευτή.
ΣΗΜ.3. Εμένα, όλες αυτές οι κορώνες και οι τσιρίδες μου δίνουν την εντύπωση ότι οι φουκαράδες ανησυχούν μήπως δεν ξαναβγούν (ειναι μια εργασία καλά αμειβόμενη το βουλευτιλίκι και με σύνταξη στα πολύ λίγα χρόνια) και κάνουν τα αδύνατα δυνατά εκλιπαρώντας για μια ακόμα θητεία: ενσπείροντας φόβο, διασύροντας πρόσωπα άξια σεβασμού, λασπολογώντας, διαδίδοντας ψεύδη και συκοφαντίες, τρομοκρατώντας, θεωρώντας ηλίθιους εκείνους που τους στείλαν να τους εκπροσωπήσουν στη Βουλή των Ελλήνων. Ο βουλευτής είναι δέκτης των προβλημάτων του πολίτη και του παλμού της κοινωνίας, μεταφέρει αυτά στο Κοινοβούλιο προς σκέψη και δεν επιβάλλει στη κοινωνία με το ζόρι τις δικές του απόψεις που εξυπηρετούν (με όποιο τρόπο) το δικό του στενό συμφέρον.
ΣΗΜ.4. Προτείνω στον κ. Παπανδρεου και τη κυβέρνησή του να συνταξιοδοτούνται οι βουλευτές στα 35 τουλάχιστον χρόνια θητείας στα έδρανα της Βουλής, χτυπώντας κάρτα καθημερινά και με δικαιολογημένες απουσίες τις απαραίτητες ημέρες/ώρες που θα βρίσκονται στις περιφέρειές τους -για να σκεπτονται λύσεις σε προβλήματα και όχι να κάνουν κουμπαριές, εννοείται. Αν δεν συμπληρώσουν τα συντάξιμα χρόνια, να συνταξιοδοτούνται απο τον επαγγελματικό τους φορέα. Το βουλευτιλίκι ΔΕΝ είναι επαγγελμα. Γραφεία, λογαριασμοί, οδοιπορικά, κλπ έξοδα, κομμένα. Μόνον ό,τι είναι απαραίτητο για ένα Δημόσιο Υπάλληλο του Κράτους. Ο βουλευτής δεν είναι (και δεν πρεπει να είναι) "μια καλή δουλειά", αλλά ένα δυσβάσταχτο βάρος ευθύνης απέναντι στους πολίτες. Πότε πια θα το καταλάβουμε αυτό;
ΣΗΜ.5. Φυσικά, το φταίξιμο είναι δικό μας. Ας διαλέγαμε καλύτερους να στείλουμε στη Βουλή. Ανθρώπινο το σφάλλειν και τα προϊόντα της ψήφου δεν αποσύρονται πριν περάσει μια 4ετία. Τι να γίνει; Να προσέξουμε καλύτερα την επόμενη φορά. Οι εκλογές δεν είναι παιχνίδι. Μάλλον τώρα αρχίζουμε να το εμπεδώνουμε, αλλά "κάλλιο αργά παρά ποτέ" που λέει και η σοφή παροιμία. Τι χρειάζεται; Ενημέρωση και... Κουράγιο!!!
ΣΗΜ.6. Καλοπροαίρετη πρόταση: Να διανεμηθεί το επίμαχο βιβλίο στους βουλευτές που (όπως αποδεικνύεται απο το άρθρο του J.R.) το κρίνουν χωρίς να το έχουν διαβάσει, ώστε να το μελετήσουν καλά και να εξεταστούν απο την ίδια τη συγγραφέα. Α! το βιβλίο είναι προϊόν συνεργασίας, η κ. Θ. Δραγώνα συμμετέχει στη συγγραφή του. Μεταφέρω τη παρουσίασή του, να πάρεις μια ιδέα καλέ/ή μου αναγνώστη/τρια:-->>

Τι είν η πατρίδα μας;
Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση
Συγγραφείς: Αννα Φραγκουδάκη
Θέμα: Εκπαίδευση (γενικά)
Εκδότης: Αλεξάνδρεια
Επιμέλεια: Άννα Φραγκουδάκη
Σελίδες: 539
Ημ. Έκδοσης: 01/01/1997

Στο συλλογικό αυτό τόμο γράφουν οι ακόλουθοι κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι και ιστορικοί από τα πανεπιστήμια Αθηνών, Θεσσαλονίκης και Θράκης: Έφη Αβδελά, Νέλλη Ασκούνη, Λίνα Βεντούρα, Θάλεια Δραγώνα, Χρυση Ιγγλέση, Γεράσιμος Κουζέλης και Αννα Φραγκουδάκη.
Το βιβλίο περιέχει δεδομένα και αναλύσεις από δύο συλλογικές έρευνες: μια ανάλυση δείγματος σχολικών εγχειριδίων ιστορίας, γεωγραφίας και γλώσσας και μια έρευνα σε αντιπροσωπευτικό δείγμα εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, με αντικείμενο την εικόνα και την αξιολόγηση του ελληνικού έθνους και των άλλων εθνών.
Αντί για πρόλογο το βιβλίο έχει ένα μικρό απόσπασμα από μια σκηνή του θεατρικού έργου του Μπέρτολντ Μπρεχτ "Η ζωή του Γαλιλαίου", όπου ο Μεγάλος Δούκας της Φλωρεντίας και οι ακόλουθοί του καθηγητές του πανεπιστημίου επισκέπτονται τον Γαλιλαίο για να τους αποδείξει με το τηλεσκόπιο ότι ο ήλιος δεν γυρίζει γύρω από τη γη. Οι πανεπιστημιακοί εξηγούν στον Γαλιλαίο ότι, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, αυτό που ισχυρίζεται αποκλείεται να συμβαίνει. Ο Γαλιλαίος τους προτρέπει να κοιτάξουν στο τηλεσκόπιό του για να πεισθούν. Μετά από πολλή συζήτηση, οι εκπρόσωποι του παλατιού φεύγουν χωρίς να κοιτάξουν από το τηλεσκόπιο, για να μη δουν κάτι που θα ανέτρεπε τις πεποιθήσεις τους.
Τα αποτελέσματα των ερευνών δείχνουν ότι τα σχολικά βιβλία περιγράφουν τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων ίδια και αναλλοίωτα από την αρχαιότητα και αυτή η κατάργηση του ιστορικού χρόνου οδηγεί σε ταύτιση της αλλαγής και της εξέλιξης με την αλλοίωση και την παρακμή. Προβάλλουν την αρχαιότητα ως κυρίαρχη αξία και συστατικό της υπεροχής του ελληνικού έθνους, ενώ παράλληλα παρουσιάζουν το κοινωνικό και πολιτισμικό παρόν αρνητικά. Συγχρόνως παρουσιάζουν έμμεσα ή άμεσα αρνητικά όλα τα άλλα έθνη.
Δηλαδή, η αξιολόγηση του ελληνικού έθνους στηρίζεται στη ρομαντική αντίληψη και η αξιολόγηση των άλλων εθνών στην ευρωκεντρική επιστημονική παράδοση του 19ου αιώνα. Αποτέλεσμα των δύο είναι ότι ο «ελληνισμός» παρουσιάζεται να έχει πολιτισμική υπεροχή σε σχέση με άλλα έθνη, με την αιτιολογία ότι διατήρησε αναλλοίωτα τα πολιτισμικά του χαρακτηριστικά από την αρχαιότητα, χωρίς ποτέ να έχει δεχθεί επιδράσεις από κανέναν άλλο πολιτισμό. Η αντίληψη αυτή διαμορφώνει μια αμυντική διάσταση της εθνικής ταυτότητας, με αποτέλεσμα η εξιδανίκευση του παρελθόντος να συνδυάζεται με αμηχανία απέναντι στο παρόν και φόβο για το μέλλον.
Το σημαντικότερο συμπέρασμα των εργασιών που περιέχονται σε αυτό το βιβλίο είναι ότι η εθνική ταυτότητα που καλλιεργεί ο εκπαιδευτικός θεσμός σήμερα είναι εύθραυστη και αντιφατική, «ανάδελφη» και υποτιμημένη, απειλημένη από παντού και σε διαδικασία παρακμής.
Οπως γράφουν οι συγγραφείς, το βιβλίο προτείνεται σε όλους/ες και ιδίως τους/τις εκπαιδευτικούς ως αντικείμενο διαλόγου, με στόχο τις αλλαγές που χρειάζονται στο εκπαιδευτικό σύστημα, ώστε η καλλιέργεια της εθνικής αυτογνωσίας στις νέες γενιές να οδηγεί σε μια εθνική ταύτοτητα αρκετά ανθεκτική, ώστε να μη φοβούνται την αλλοίωση ή παρακμή της από τη συνεργασία των λαών και την αλληλεπίδραση των πολιτισμών, και αρκετά ανεκτική, ώστε να μην την υπερασπίζονται αμυντικά απορρίπτοντας τις ετερότητες, τις διαφορές και τους «άλλους».

ΣΗΜ.7. Το βιβλίο δεν το διάβασα ακόμα, το παρήγγειλα σε μερικά αντίτυπα, να το δωρήσω κιόλας σε μερικούς φίλους και συγγενείς. Τέτοια διαφήμιση που τού έγινε -κυρίως απο το ΛΑΟΣ- ουτε στα πιο τρελλά όνειρά τους δεν θα το περίμεναν οι συγγραφείς του, τυχεράκιας ο εκδότης, μπεστ σέλλερ θα γίνει!!!! Κάθε σπίτι κι ένα αντίτυπο. Θα είναι παρόν σε κάθε βιβλιοθήκη. Αμήν.
_____________________________________________
σχετικες αναρτησεις-->>
1. stratos fountoulis: Δραγώνα: «Οι επιθέσεις αφορούν την ίδια τη δημοκρατία...»
2. Κωστής Παπαϊωάννου: Η στοχοποίηση της κ. Δραγώνα
3. Γιάννης Χάρης: κι απ' το ολόμαυρο πιο μαύρο
4. Γιάννης Χάρης: Τι είν' η πατρίδα τους;
5. τουκιθεμπλομ: Όχι στο νέο κυνήγι μαγισσών

Επιτυχημένα μοντέλα

Ακουσα σήμερα τον κ. Σουφλιά να λέει στα κανάλια ότι τα αντιδιαβρωτικά έργα στη περιοχή που κάηκε πριν ένα μήνα περίπου (Β.Α. πλευρά της Πεντέλης) γίνονται «βάσει του επιτυχημένου μοντέλου της Πάρνηθας» και τολμώ να συμπληρώσω ότι και οι πυρκαγιές εκεί πέρα ακολούθησαν το ίδιο επιτυχημένο μοντέλο. Της Πάρνηθας.

Το ερώτημα είναι: Για πόσο βλάκες μας περνά ο κ. Σουφλιάς;
..ή μήπως είναι: Για πόσο έξυπνο περνά τον εαυτό του, που νομίζει πως μας κοροϊδεύει;

ΣΗΜ.1. τα καμμένα στρέμματα κατεκυρώθησαν τελικά στα 183.388 τ.μ.
ΣΗΜ.2. σε ποιο μειοδότη;

ΘΥΜΑΜΑΙ τα θύματα της φωτιάς του 2007 (κλεινουν 2 χρονια)

Μη ξεχνούμε, πρόπερσυ κάηκαν -εκτός από τα δέντρα, τα ζώα, τα σπίτια- και ΑΝΘΡΩΠΟΙ.


Τι έγινε με τους πυρόπληκτους; Μερικοί περιμένουν ακόμα...

-->> το σχετικό προπέρσινο ποστ εδώ:-->>
http://rodia-mixer.blogspot.com/2007/09/blog-post.html

-->> ο προπέρσινος Αύγουστος εδώ:-->>
http://rodia-mixer.blogspot.com/2007_08_01_archive.html

-->> Φέτος γιορτάσαμε τη μαυροκόκκινη επέτειο με κάθε μεγαλοπρέπεια: Αφήσαμε να καεί και η Πεντέλη!
-->> Το θέμα όμως έχει πολύ ζουμί, επειδή η φωτιά ξεκίνησε απο το χωριό Γραμματικό, όπου τελικά θα κατασκευάσει ο κ Σουφλιάς το νέο ΧΥΤΑ (Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμάτων) Χαλάλι λοιπόν τα παλιόδεντρα.. Ας πάει και το παλιάμπελο -λεγαν παλιά.
-->> ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣ
-->> ο κ. Μπαρόζο έκαψε τη χώρα του, τη Πορτογαλία, και μετά έγινε πρόεδρος της ΕΕ. Ψυχανεμίζομαι ότι και ο δικός μας έχει παρομοίως υψηλούς στόχους.
-->> Οποιος (ξανα)πει ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, να πέσει φωτιά να τον κάψει!!!
-->> το περσινό ποστ: http://rodiat7.blogspot.com/2008/08/2007.html

Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΩΜΟΛΟΧΙΑΣ

Σκέφτηκα να τοποθετήσω εδώ πέρα μερικές σκέψεις, όπως βάζουμε σε τραπεζικό λογαριασμό τα χρήματά μας, προτείνοντας να τις διαχειριστούμε όλοι μαζί. Η απόδοση των τραπεζικών καταθέσεων είναι σε πτώση αυτή την εποχή, ελπίζω όμως να μη συμβεί το ίδιο και με αυτές τις σκέψεις και να αποδώσουν κάτι τι!

Σκέφτομαι λοιπόν πως η βωμολοχία αναπτύσσεται κυρίως περί τη γενετήσια περιοχή του ανθρώπινου σώματος, καθώς και γύρω από τις πράξεις που σχετίζονται με αυτή. Λέμε (και γράφουμε) κώλος, μουνί, πούτσες μπλε, μουνόπανο, ψωλές, κλπ κλπ, υπονοώντας κάτι βρώμικο γενικώς ή ανάξιο λόγου ή, απλά, αντιαισθητικό.

Επικεντρώνω στη γενετήσια πράξη, χωρίς να θέλω να υποβιβάσω την ηδονή της αφόδευσης, επειδή η αφόδευση θεωρείται απο τους «υβριστές» σχετικά ανώδυνη, όπως π.χ. το συχνό «χέστηκα!»

Λέμε (και γράφουμε) «γαμώ το!», «θα του γαμήσω το σόϊ..», «γάμησέ τα!», «γαμήθηκα στη δουλειά», «φάε μια πούτσα», «να πα να γαμηθείς..» κλπ κλπ, υποβιβάζοντας τη γενετήσια πράξη, που αποτελεί πηγή υψίστης ηδονής, σε φτηνιάρικο υποκατάστατο λεκτικής βίας. Σε κατάσταση έξαλλη, υπο το κράτος υπερβολικού θυμού, οργής, απόγνωσης, ή «εν βρασμώ ψυχής», χρησιμοποιούμε παρόμοιες λέξεις και φράσεις, επιθυμώντας φυσικά να προσβάλλουμε τον «άλλο».

αν ήμουν στη θέση του κ. Παντερμαλή...

Πιθανότατα θα έπραττα το ίδιο, ακριβώς το ίδιο!

Γιατί, ποιος είναι στο κάτω κάτω ο κ. Παντερμαλής; Ενας καθηγητάκος Πανεπιστημίου εκεί πάνω, ένας αρχαιολογίσκος που τι έκανε; έστησε τη σκαπάνη του στο Δίον και ανέσυρε κάτι αρχαία ακόμα εκεί πέρα.. ε, και; τόσα αρχαία υπάρχουν στη χώρα, τίγκα στα κομμάτια και στα θρύψαλλα είμαστε, τι βρήκαμε τι χάσαμε...

Επειτα, οι Ιερείς της Ιεράς έχουν έναν κάποιον όγκο -ιδίως κυριολεκτικά- και μπορεί να φοβήθηκε κιόλας ο άνθρωπος μη του χώσουν μια με τη θεόρατη κοιλιά τους και του κόψουν την ανάσα ή τον στριμώξουν σε κάναν ανελκυστήρα κι από δω πάν' κι άλλοι λέμε...

Σου λέει λοιπόν ο παντέρμος, εδώ που κάθομαι έχει καρφιά -κυρίως μεταφορικά καρφιά, ε- και η θέση αυτή είναι που είναι επισφαλής και δεν πάω πάλι εκεί πάνω στα χωράφια μου να τσακίζω και κάνα παΐδι κάνα ψαράκι κάνα μύδι βουτηχτό στο τσίπουρο; Εχει και θαλασσίτσα κοντά, να ρίχνω και καμμιά βουτιά.. τι δουλειά έχω εδώ πέρα να ψήνομαι στη ζέστα, να μπουκώνω καυσαέριο, να τηλεφωνιέμαι κάθε τρεις και λίγο με τα παπαδαριά και να μου τα πρήζουν;

Τό'φερε από δω, τό'φερε από κεί, δεν ξεχείλωνε άλλο και τ' αποφάσισε: Θα τους τη κάνω τη χάρη! Θα το κόψω το ρημάδι! Να δω τότε που θα τρέχουν και δε θα φτάνουν να συμμαζέψουν τ' ασυμάζευτα!!!

Γιατί, είναι αδύνατο να πιστέψω ότι ο κ. Παντερμαλής δεν είναι γάτα! Μη βλέπετε το προηγούμενο ποστ, ήταν κάτω από οργισμενη διάθεση, τα είχα πάρει, πώς το λένε! Αλλη φορά δεν θα ξαναγράψω υπό βρασμόν και σε θερμοκρασία άνω των 30 βαθμών. Συγγνώμη σου ζητώ, καλέ/ή μου αναγνώστη/τρια και ελπίζω να με συγχωρέσεις, βασίζομαι στη κατανόησή σου, έτσι;

Ο κ. Παντερμαλής, ως γάτος κολοπετσωμένος που είναι, μια και -σίγουρα, όπως σε βλέπω και με βλέπεις, λέμε- θα έχει αντιμετωπίσει τρισχειρότερες περιπτώσεις, τα σκέφτηκε όλα αυτά καλά καλά και (θα) είπε μέσα του: «ό,τι και να γίνει, χαμένος δεν πρόκειται να βγω, έχω τη δουλίτσα μου, τις ανασκαφούλες μου, όλα οκ και υπό έλεγχο, τη δουλειά μου στο Μουσείο την έβγαλα πέρα και με το παραπάνω, ξενάγησα στα εγκαίνια, συνεντευξιάστηκα και με τον κ. Τσουμί και με τα ελληνοαμερικανά, νοιώθω πλήρης και δε χρειάζομαι άλλα μεγαλεία, άσε που έχω ένα νιονιό που ξέρει καλά πως μετά το μεσουράνημα ο ήλιος αρχίζει να πέφτει σιγά σιγά κι έρχεται το ηλιοβασίλεμα, που μπορεί να έχει πορτοκαλί χρωματάκι κι ένα γκλάμουρ αλλά σηματοδοτεί -έστω και δοξαστικά- το τέλος κι εγώ δεν νοιώθω τελειωμένος, πώς να το κάνουμε;»

Αυτά ή περίπου κάτι τέτοια (θα) σκεφτόταν ο κ. Παντερμαλής και την έκανε τη κουτσουκέλα! Η γραμματεύς, σίγουρα (θα) τον ρώτηξε «μα κ. Πρόεδρε, να μη πάρουμε στο τηλ. τον κ. Γαβρά; Μήπως ενοχληθεί;» κι αυτός σίγουρα (θα) απάντηξε «μα τι λες παιδί μου; φυσικά και θα του μιλήσω ο ίδιος να ζητήσω τη γνώμη του! αλλίμονο!» και (θα) έφυγε από το γραφείο του πηγαίνοντας προς το εργαστήριο του βιντεά που (θα) τον ρώτηξε κάτι περίπου στο ίδιο γκεζί, εκείνος (θα) απάντηξε ό,τι περίπου και στη γραμματέα του βάζοντας και ολίγη σάλτσα περί συμφωνίας του κ. Γαβρά να κοπούν εκειδανά μερικά ψωροδευτερόλεπτα και μετά (χωρίς "θα") πήγε σπιτάκι του κι έρριξε κάτι ύπνους.. μα κάτι ευλογημένους ύπνους!.. που δεν λέγεται πόσο τους απόλαυσε. Σίγουρο αυτό, στο όνειρό του βρισκόμουν, να, φυλάω και σταυρό!

Ακόμα δεν είμαι σε θέση να σου πω, φίλε/η μου, πού θα βγάλει όλη αυτή η ιστορία, όμως η πράξη του κ. Παντερμαλή είναι μεγαλειωδώς απίστευτη! Ούτε σε εκατό χρόνια δεν θα φτάναμε σε τέτοιο εξευτελισμό της Ιεραρχίας χωρίς αυτό το ξεμπρόστιασμα και για τουτο του βγάζω το καπέλλο: Respect Δημήτριε, είσαι γάτος με πέταλα λέμε! :)

Ράδιο Αρβύλα για "γρίππη των χοίρων" στην Ελλάδα

Διαδίδονται φήμες ότι το Σεπτέμβρη θα υπάρξουν προβλήματα με τη λειτουργία των σχολείων στη χώρα μας, εξαιτίας της γρίππης των χοίρων. Το έμαθα σήμερα το πρωί από το φωτογράφο μου.
Τι φταίει για τις διαδόσεις αυτές; Τι άλλο, εκτός από την ασάφεια που διατηρείται στις σχετικές "ειδήσεις" των ΜΜΕ;...
Εμένα μου φαίνεται ότι όλη αυτή η ιστορία είναι πλασ(μα)τική.

________________________
UPDATE, 11/07/2009, ώρα 01:20 (σχόλιο)

Α.Α.Τ. είπε...

Το θέμα δεν είναι αν πρόκειται για "ράδιο αρβύλα" η γρίπη των χοίρων στην Ελλάδα.

Η γρίπη αυτή είναι μια πραγματικότητα και, λαμβάνοντας υπ' όψη το πώς και το πόσο γρήγορα γίνεται η μετάδοσή της, είναι βέβαιο ότι σε λίγους μήνες τα κρούσματα θα είναι χιλιάδες. Το ενθαρρυντικό είναι, ότι από κανένα μέχρι στιγμής στοιχείο δεν προκύπτει ότι πρόκειται για νοσολογική οντότητα που είναι πιο επικίνδυνη από την κοινή γρίπη (που σκοτώνει χιλιάδες κάθε χρόνο).

Και εδώ έγκειται το θέμα. Στο πώς γίνεται ο χειρισμός της υπόθεσης. Και μάλιστα, όχι μόνο από τους Έλληνες αλλά κυρίως από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO). Καλά. Για τη χώρα μας δεν μιλάμε διότι εδώ γίνεται "σπέκουλα" υπέρ το δέον.

Ο ορισμός της πανδημίας της WHO "πάσχει". Έχει γίνει δε, και μια "κουτσουκέλα" τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή, η διάσταση που δίνεται στον ορισμό της πανδημίας είναι στην ουσία γεωγραφική και δεν αναφέρεται στη σοβαρότητα της νόσησης και τη θνητότητά της (δηλαδή, πόσα άτομα θα πεθάνουν από αυτά που θα νοσήσουν). Ήδη όμως, έχουν γίνει διαμαρτυρίες για τον επανακαθορισμό του όρου "πανδημία" (#).

Το πρόβλημα λοιπόν είναι τί εκλαμβάνει ο μέσος πολίτης και τί συναισθήματα-αντιδράσεις του προκαλεί.
Είναι προφανές ότι ζούμε σε μια εποχή "τρομοκράτησης" του πληθυσμού (και αυτό προκύπτει και από άλλα θέματα στο χώρο της υγείας) που αν επιτύχει, οδηγεί στην απόλυτα "φοβική" κοινωνία. Ευτυχώς, η φυσιολογική αντίδραση είναι η απόρριψη των μηνυμάτων όταν διαπιστώνεται ότι αυτά δεν έχουν αντίκρυσμα (false alarms).
Έτσι όμως, τίθεται το ερώτημα: τί θα γίνει όταν πραγματικά θα υπάρξει κίνδυνος; Τί αντανακλαστικά θα έχουν οι πολίτες;

(#) Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να βρείτε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για να πάρετε μια καλύτερη εικόνα:
http://www.greekmeds.gr/forum/index.php?showtopic=26258&pid=350850&st=0&#entry350850
Νομίζω ότι η σημείωση με αριθμό (1) είναι εξαιρετικά κατατοπιστική (άρθρο των Los Angeles Times).

-->> Σχόλιο στο σχόλιο του Α.Α.Τ., από μένα:
Ξεχωρίζω τη φράση: τί θα γίνει όταν πραγματικά θα υπάρξει κίνδυνος; Τί αντανακλαστικά θα έχουν οι πολίτες;
Νομίζω ότι όλη αυτή η τρομολαγνεία οδηγεί στην υπερ/παρα/πληροφόρηση για ζοφερά πράγματα και αναζητώ την αιτία: Γιατί γίνεται αυτό;