Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ: ΧΡΙCΤΙΑΝΙΚΗ ΓΙΟΓΚΑ

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ: ΧΡΙCΤΙΑΝΙΚΗ ΓΙΟΓΚΑ

 Χρόνια πολλά στη μισή Ελλάδα! εμείς δεν έχουμε, αλλά δεν π'ράζ'... ε..

(ξανα)Γεννιέμαι σα χώρα!

Είμαστε τυχεροί! Ζούμε σε μια χώρα που συνεχώς (ξανα)γεννιέται. Ας θυμηθούμε μερικα γεννητούρια. Εχουμε και λέμε λοιπόν...

Η αρχαία Ελλάδα παντρεύτηκε το Χριστιανισμό και γέννησε το Βυζάντιο. Φοβερή και πολύφερνη νύφη το Βυζάντιο λέμε! Το τριγυρίζανε πολλοί θαυμαστές, δυτικοί κομψευόμενοι, αλλά και ανατολίτες. Οι δυτικοί (παρά την ιπποσύνη και το ρομαντισμό τους) κλέψαν την παρθενιά του μέσω υπόσχεσης γάμου, την οποία αθέτησαν, και, αφού κατάκλεψαν (την προίκα του) τους θησαυρούς του,  το εγκατέλειψαν αποδυναμωμένο. Ετσι, οι ανατολίτες οθωμανοί το βρήκαν ανυπεράσπιστο και το βίασαν κι αυτοί αναγκάζοντάς το σε υποταγή για 400 ολόκληρα χρόνια. Πολλά, ε; Μπα, δεν είναι τίποτα μπροστά στην ηλικία του Ελληνισμού, που υπάρχει και γεννιέται ξανά και ξανά μετρώντας χιλιετηρίδες και καταφέρνει να παραμένει ολοζώντανος και φρέσκος φρέσκος!

Ολα αυτά τα χρόνια -και τα 400- κυοφορούνταν ένα σωρό μωράκια, προϊόντα πολλών σπερμάτων, διαφόρων δοτών, εραστών και βιαστών, ανατολικών και δυτικών... Από αυτό το συνονθύλευμα συνευρέσεων -επιθυμητών και μη- προκύψαμε εμείς, οι Νεοέλληνες! Τα μωράκια, που λέγαμε ντε! Από αυτά τα μωράκια, που ξεπήδησαν μονομιάς με την Επανάσταση του 1821, άλλα μοιάζουν με την Αρχαία μαμά Ελλάδα, άλλα με το μπαμπάκα Χριστιανισμό και άλλα -ίσως τα περισσότερα- έχουν χαρακτηριστικά μπερδεμένα... Περίεργοι συνδυασμοί... ξέρετε τώρα.. γαλλική μύτη και στραβά ποδαράκια, αυτιά πεταχτά και μπόι δυο πήχες..όλα μέσα στο Νόμο της κληρονομικότητας!

Φέτος, θα γιορτάσουμε για πρώτη φορά όλοι μαζί αγκαλιασμένοι τα γενεθλιά μας στην πλατεία Συντάγματος. Θα κάνουμε βολτίτσες (παρέλαση το λένε) και θα χορέψουμε με νταούλια και βιολιά  και στρατιωτικές μπάντες. Ισως τσιμπήσουμε και κάτι τι, αν δεν τα φυλάξουμε όλα τα ψητά για το Πάσχα. Ωραία πράγματα! Γουστάρω λέμε.
_________________________
ΣΗΜ.1. Για να δείς πόσες σημαίες είχαμε, πέρνα απο το σχετικό ποστ του asxetos όπου, μεταξύ άλλων, θα θαυμάσεις την ερωτική σημαία του Λάμπρου Κατσώνη με μπόλικες καρδούλες, τη σημαία των Αγράφων που γερμανοφέρνει, τη σημαία του Ρήγα, με το ρόπαλο του Ηρακλή και τρεις σταυρούς, του Αντρέα Λόντου, της Κρητικής Πολιτείας, των Σπετσών και Ψαρών με ολόγραφο το "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ", κι άλλες πολλές!!! Πώς ακριβώς προέκυψε η σύγχρονη σημαία μας, δεν έχω καταλάβει καλά.. Πάντως, ευτυχώς, σε αυτο το θέμα καταφέραμε να συνεννοηθούμε!
ΣΗΜ.2. Φυσικά και θα πάω στο Σύνταγμα να γιορτάσω τα γενέθλιά μας! Θα είναι η πρώτη φορά που θα πάω, γιατί αυτό δεν θα είναι μια απλή παρέλαση. Το καταλάβατε πιστεύω, αγαπημένοι μου αναγνώστες/τριες, ε;
ΣΗΜ.3. Γιατί έβαλα τη σημαία του Λάμπρου Κατσώνη; Επειδή έχει τρεις καρδιές, που συμβολίζουν την Αγνότητα της Επαναστασης.. και όχι μονάχα μια φορα, αλλά.. εις τριπλούν! Κάτι παραπάνω ήξερε ο Λάμπρος.

Η Ανάσταση Αργεί

από εδώ, βοήθειά μας...

καλές γιορτές!

Οι λεγόμενες γιορτινές μέρες, ποτέ δεν με συγκίνησαν. Αυτή η αγχώδης προσπάθεια για χαρούμενη διάθεση κατά παραγγελία, με νευρίαζε από παιδάκι. Δεν πίστεψα στον άη Βασίλη ούτε στη γέννηση του μωρού ενός μαραγκού στη στάνη κάποιων βοσκών, που τάχα θα έσωζε την ανθρωπότητα. Είχα κολλήσει φαίνεται το μικρόβιο της αμφισβήτησης από την κοιλιά της μάνας μου ή δεν έλαβα την προκαθορισμένη δόση εμβολίου όσο ήταν καιρός.

Οταν στην ερώτηση «πώς άρχισε ο κόσμος;», ερώτηση που φαντάζομαι πως την κάνουν όλα τα τετράχρονα νήπια, έλαβα από ένα θείο σαν απάντηση την περιγραφή του Παραδείσου και του προπατορικού ζευγαριού Αδάμ και Εύας, τον κοίταξα με μισό μάτι και δεν τον ξαναρώτησα τίποτα.

Κατάλαβα εγκαίρως -ίσως νωρίτερα από άλλα παιδάκια, γιατί έχω συζητήσει με φίλους που δεν είχαν παρόμοια εμπειρία- ότι οι μεγάλοι εμπαίζουν τους μικρούς και συμμετείχα στη μικρή οικογενειακή φατρία μικρών εναντίον μεγάλων, που περιελάμβανε όλα τα αδερφοξάδερφα. Ορκιστήκαμε να μη πιστεύουμε τους "μεγάλους" και να διασταυρώνουμε μεταξύ μας κάθε άγνωστη έννοια ή λέξη και, αργότερα, όταν μάθαμε γραφή και ανάγνωση, ψάχναμε σε βιβλία και εγκυκλοπαίδειες την αλήθεια της.

Στο πλαίσιο της μικρής μας παιδικής ομάδας, αποφασίσαμε να κοροϊδεύουμε και μεις τους μεγάλους, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι πιστεύουμε κι εμείς: στον άη Βασίλη, στο Χριστούλη, στην Ανάσταση, κλπ, δείχναμε υπερβολική χαρά για τα δώρα που λαβαίναμε, τραγουδάγαμε χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια και, όταν μεγαλώσαμε αρκετά, εξακολουθούσαμε να πηγαίνουμε με λαμπάδες στην Ανάσταση, καθώς και στον Επιτάφιο, αλλά μετά τσακίζαμε σουβλάκια και μπριζόλες σε ένα κουτούκι πίσω από το Ιπποκράτειο.

Μου είναι αδύνατο να φανταστώ ότι είμαστε τα μοναδικά παιδάκια που σκεφτόμασταν έτσι και όσο πάει σιγουρεύομαι ότι απλώς εμείς όχι μόνο αντιληφθήκαμε την κοινωνική υποκριτική συνομωσία που κρύβει αυτό το κατά παραγγελία εορταστικό κλίμα, αλλά αρνηθήκαμε να κοροϊδέψουμε τους εαυτούς μας τόσο πολύ μέχρι να το πιστέψουμε πως τάχα είναι αλήθεια. Αρνηθήκαμε να είμαστε καλοί μονάχα όσο κρατούν οι γιορτές κάθε χρόνο και επιμένουμε να πολεμάμε τους εαυτούς μας κάθε μέρα, να βγάζουν το καλύτερο που φωλιάζει μέσα μας.

Να εμποδίζουμε όσο γίνεται την απανθρωπιά να σκάει μύτη, με όσο μικρές δυνάμεις κι αν έχουμε να πολεμάμε την αδικία. Κάθε μέρα και όχι δίνοντας ένα νόμισμα ή μια τηλεκατάθεση, αλλά πραγματικό ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο.

Χρόνια Πολλά λοιπόν, καλά να περάσετε στις γιορτές! Μη ξεχνάτε όμως ότι είναι απείρως καλύτερο να είναι όλες οι μέρες γιορτινές! :)

Ιδέες για χριστουγεννιάτικα δωράκια

Την παλιά εποχή, την εποχή της ανέχειας μετά την κατοχή, δεν πολυγιορτάζονταν τα Χριστούγεννα. Λαχανοντολμάδες ήταν το χριστουγεννιάτικο γεύμα, γαλοπούλες και τέτοια ήταν άγνωστα πράγματα. Μόνο η Πρωτοχρονιά ήταν σημαντική γιορτή. Για Βαλεντίνους, κλπ φρούτα, ούτε λόγος. Τα δώρα των Χριστουγέννων λοιπόν, λεγόντουσαν "μπουναμάδες" και ήταν κάτι πάνινα μικρά κουκλόσχημα πανάκια από τσόχα. Ετσι, για αναμνηστικά. Βάζαμε και ημερομηνία πάνω τους, μη τυχόν τα ξαναχαρίσει κανείς την επόμενη χρονιά!

Στην οικογένειά μας, κρατώντας το έθιμο αυτό, δεν πολυγιορτάζαμε επίσης τα Χριστούγεννα. Στολίζαμε ένα δεντράκι κι αυτό ήταν όλο. Τα δώρα τα φυλάγαμε να τα φέρνει ο Αη Βασίλης. Εμένα μου άρεσε να ετοιμάζω χειροποίητα δωράκια για όλους, άλλοτε κάτι μυστήρια κουκλάκια που κάναν τούμπες -ένας κύλινδρος απο χαρτόνι ντυμένος με ρουχαλάκι ήταν, κι από μέσα ένας βώλος έδινε την... ακροβατική ικανότητα!- άλλοτε μικρά πολύχρωμα κολλάζ από εξώφυλλα περιοδικών, πουλάκια γιαπωνέζικα κρεμασμένα από κλωστές, βραχιολάκια από σπάγκο πλεγμένο με χαντρες, κλπ, πού να τα θυμάμαι όλα...

Αργότερα, προτιμούσα να κεντάω διάφορα, όπως π.χ. σελιδοδείκτες, δισκόπανα, κλπ. Οταν μεγάλωσα αρκετά, άρχισα να βαριέμαι γενικά, δεν περίσσευε και αρκετός χρόνος, κι έτσι ψώνιζα δωράκια απο τα μαγαζιά.

Φέτος λέω να πιάσω την "παλιά μου τέχνη κόσκινο", που λέει κι η παροιμία, ένεκα η οικονομική δυσπραγία. Δεν περισσεύει σάλιο, που λένε. Εψαξα στο μπαούλο και βρήκα διάφορα κουβάρια από μαλλί, απομεινάρια από πλεχτά, και με αυτά σκέφτομαι να πλέξω κασκόλ για όλα τα αγαπημένα πρόσωπα. Τώρα, μοιράζω τα μαλλιά, συνδυάζω τα χρώματα, τις ποιότητες και τις ποσότητες, και το απόγευμα θα ξεκινήσω.

Μια ιδεα έριξα, εκμεταλλευτείτε τη!
"Ο καλός ο νοικοκύρης πριν πεινάσει μαγειρεύει"!!!
________________________
η εικόνα από εδώ, όπου έχει κι ένα ωραίο διήγημα.

Η πασχαλιάτικη κορδέλα

Κοίταζα την όμορφη κορδέλα μου να την παρασέρνει το νερό του καμπινέ και δε μ' ένοιαζε καθόλου για δαύτην, αλλά για το σκατόπαιδο που νόμιζε πως θα με πείραζε και γι αυτό την είχε ρίξει εκεί μέσα και τράβηξε και το καζανάκι. Σφάδαζε κρατώντας την κοιλιά του απο τα γέλια και φώναζε με τη βραχνή του φωνή «όλα τα κορίτσια είναι για τα σκουπίδια!» το κολόπαιδο.

Κι όλα ετούτα τά 'κανε επειδή είχε μπαμπά καθηγητή πανεπιστημίου και μαμά ποιήτρια «έλα να σε συστήσω στην κυρία, είναι ποιήτρια» μου είπε η θεία μου, που ήταν βοηθός του καθηγητή «ξέρετε, γράφει και το Μαρινάκι μας ποιήματα» που να άνοιγε η γη να με καταπιεί επιτόπου, ποιήτρια αυτή η καραβαμμένη καρακάξα; Με το μαλλί το παρδαλό και τα μάγουλα που φωσφώριζαν απο τις κρέμες; Πφφφ... τέτοια ποιήτρια δεν πρόκειται να γίνω ποτέ κι αν είναι έτσι οι ποιήτριες, θα πάψω να γράφω ποιήματα μη τυχόν και την πατήσω και καταντήσω στα χάλια της.

Εντωμεταξύ, η κορδέλα μου έφερνε βόλτες στην καταβόθρα κι όσο τη ρουφούσε ο καμπινές σκεφτόμουνα τι ωραία που γλίτωσα απο αυτήν, τώρα πλέον δε θα φόραγα πια αυτό το αστείο πράγμα στο κεφάλι μου που το τράβαγαν τ' αγόρια στο σχολείο αλλά και όπου αλλού πήγαινα. Ευτυχώς, δεν είχαμε άλλη κορδέλα στο σπίτι. Η μάνα μου μπορεί να θύμωνε, επειδή ήθελε να μου φοράει κορδέλες και να με ντύνει μπεμπεδίστικα ακόμα και τώρα που είχα πατημένα τα έξι, ίσως για να τονίζει τη διαφορά ηλικίας μας, γιατί όπου πηγαίναμε με ρωτάγανε «αδελφούλες είσαστε;» και γελούσαν όταν τους έριχνα ένα φαρμακερό βλέμμα να παγώνει το αίμα σου -τόσο φαρμακερό, έτσι πίστευα τουλάχιστον.

Ο πατερούλης μου δε θα θύμωνε καθόλου, το ήξερα καλά αυτό γιατί έπαιρνε πάντα τα κομμάτια μου όταν με μαλώνανε κι εκείνος δε με μάλωνε ποτέ ποτέ ποτέ! Ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου, μονάχα που δεν ήθελε να τον φωνάζω «μπαμπά» όπως έκαναν τα άλλα παιδιά με τους δικούς τους μπαμπάδες, αλλά να τον λέω «πατέρα» όμως τον φώναζα «πατερούλη» γιατί το «πατέρας» μου φαινότανε πολύ σκληρή λέξη επειδή μου θύμιζε τα τέρατα των παραμυθιών.

Ολα αυτά περνούσαν απο το νου μου όσο έβλεπα την κορδέλα να βυθίζεται στο βάθος της τρύπας κι όταν χάθηκε εντελώς έστριψα απότομα κι έριξα μια μπουνιά στην κοιλιά του βουτυρόπαιδου που άρχισε τώρα να σκούζει τσιριχτά σαν το σφαγμένο γουρουνόπουλο που είχα δει να τρέχει χωρίς κεφάλι τα Χριστούγεννα στο χωριό. Πριν το σφάξουν έσκουζε φυσικά. Μετά, άφηνε ένα ποτάμι αίμα πίσω του καθώς έτρεχε ακέφαλο στην αυλή με τις κότες που πετάγονταν δεξιά κι αριστερά στο πέρασμά του κακαρίζοντας αλαφιασμένες.

Φώναζε το λοιπόν ο βουτυρομπεμπές κι ας ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερός μου, φώναζε τη μαμάκα του να τον σώσει, ότι τάχα τον έδερνα και τον δάγκωνα. Αντί για τη μαμά του την ποιήτρια ήρθε ο μπαμπάς του στον καμπινέ και τον έπιασε απο τους ώμους λέγοντάς του ότι έτσι είναι τα κορίτσια, πολύ κακά πλάσματα δηλαδή και να μη κάνει παρέα μαζί τους. Μετά απο αυτό, ήρθε η θεία μου η βοηθός του και με πήρε παράμερα και με ρώτησε «αλήθεια είναι αυτά Μαρίνα μου;» της είπα «φυσικά όχι, αυτός έριξε την κορδέλα μου στον καμπινέ και’γω του έριξα μια μπουνιά» και φαίνεται ότι με πίστεψε αλλά με πήρε να φύγουμε. Η ποιήτρια έτρεξε πίσω μας ρωτώντας «τόσο βιαστικά φεύγετε;» δίνοντας να φορέσουμε τα παλτά μας γιατί έκανε κρύο ακόμα, αν και σε δυο μέρες είχαμε Πάσχα.

_______________________
ΣΗΜ. Το διηγηματάκι αυτό, που ανήκει στη σειρά "παιδικές αναμνήσεις" την οποία ξεκίνησα πειραματιζόμενη σε αυτό τον τρόπο γραφής, ανέβηκε πρώτη φορά εδώ: Η πασχαλιάτικη κορδέλα και αφορμή να το ανεβάσω ξανά στάθηκε η Composition Doll με τις γλαφυρές περιγραφές που κάνει για εποχές που έχουν περάσει. Η χώρα μας στάθηκε στα ποδάρια της, αλλά οι εποχές αυτές συνεχίζονται για πολλούς άλλους ακόμα...
-->> ανεβηκε και εδω πριν 4 χρονια, στις 9 Μαρτη 2006
-->> η εικόνα από εδώ

Σουβλίστε τις βιτρίνες!

ΟΛΕΣ.

Να αναστήσουμε τον άνθρωπο μέσα μας

Καλέ μου άνθρωπε, σκέψου τον καλό άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Με τα παιδιά και τα εγγονάκια του. Εκείνον που ψώνισε το αρνί και τη συκωταριά για το κοκορέτσι. Την κυρία που έβαψε αυγά κόκκινα τη Μ. Πέμπτη και ζύμωσε τραγανιστά κουλουράκια και όμορφα τσουρέκια. Την κοπέλα με τη λαμπάδα που ακολούθησε σεμνά και με κατάνυξη τον Επιτάφιο. Το νεαρό που σταυροκοπιέται όταν το τρόλλεϋ περνά από εκκλησία. Ολοι αυτοί ζουν γύρω σου, στη γειτονιά σου. Εκεί όπου ζουν σε γκρίζα υπόγεια φτωχοί και κατατρεγμένοι άνθρωποι, που το βλέμμα ενός ανθρώπου καθωσπρέπει δεν τους πιάνει. Ενα δυο δρόμους παραπέρα. Νηστικοί και τρομαγμένοι. Με ρημαγμένη ζωή και πεθαμένα όνειρα. Εσύ (ή οι φίλοι σου, αλλά το ίδιο κάνει) έστειλες στρατό και ρήμαξες τη ζωή του. Εσύ (ή οι φίλοι σου, αλλά το ίδιο κάνει) ρήμαξες τα όνειρά του. Και τον αγνοείς, στη καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη, τον καταδιώκεις, τον προδίδεις, τον σκοτώνεις -κατά λάθος. Και θα ευχηθείς Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση και θα διαλαλήσεις ότι Χριστός Ανέστη και δεν θα ντραπείς, δεν θα φτύσεις τα μούτρα σου στο καθρέφτη. Εσύ είσαι καλός άνθρωπος, τι δουλειά έχεις με τους φτωχοπρόδρομους; Τι σχέση έχεις με τη μιζέρια του άθλιου πρόσφυγα, του κακότυχου μετανάστη; Βλέπεις την ατυχία σαν κολλητική αρρώστεια και δεν πλησιάζεις. Νομίζεις πως κολλάει με το βλέμμα και δεν διασταυρώνεις το δικό σου με το δικό του. Αφήνεις να περνά δίπλα σου σαν σκιά, σαν να μην υπάρχει. Θεωρείς την ύπαρξή του πρόβλημα. Το πρόβλημα όμως είσαι εσύ, καλέ μου άνθρωπε, καλέ μου φίλε, καλέ μου γείτονα. Επειδή πιστεύεις ότι η Γη δημιουργήθηκε για σένα μονάχα. Επειδή πιστεύεις ότι σου ανήκει ό,τιδήποτε έφτιαξες ή/και κατέχεις. Ούτε το μνήμα που θα σε παραχώσουν δεν σου ανήκει, καλέ μου, ούτε η στάχτη σου -αν καεί το φθαρτό σώμα. Αν πραγματικά πιστεύεις σε Ανάσταση, έχεις μια ευκαιρία να το αποδείξεις: Ανάστησε τον άνθρωπο μέσα σου και κράτα τον ζωντανό κάθε μέρα, όχι μόνο τη Λαμπρή!

Καλή Ανάσταση εύχομαι, Ανάσταση αληθινή, να μην είναι και αυτή άλλη μια "Ανάσταση των υποκριτών".
________________
-->> Ευχαριστώ τον Allu Fun Marx. Η ευχή του: «Να αναστήσουμε τον άνθρωπο μέσα μας...» ήταν η έμπνευση για τούτο εδώ το ποστ.

Ο μύθος του Αδωνη

Ο Άδωνις μυθολογείται ότι ήταν ένας ωραίος νέος, αγαπημένος της Αφροδίτης. Η Αφροδίτη, «τιμωρώντας» τη Σμύρνα ή Mύρρα (μετέπειτα μητέρα του Αδώνιδος), την έκανε να νιώσει μεγάλο έρωτα για τον Kινύρα, τον οποίο και παραπλάνησε, προκειμένου να ικανοποιήσει τον έρωτά της. Καρπός αυτής της ενώσεως υπήρξε ο Άδωνις, ο οποίος ήταν πολύ όμορφος από τη νηπιακή του ακόμα ηλικία. Η θεά τον έκρυψε μέσα σε μία λάρνακα (κιβώτιο) (σημείωση: στην Κύπρο υπάρχει η πόλη Λάρνακα), που την έδωσε στην Περσεφόνη προς φύλαξη. Σε άλλη εκδοχή του μύθου μητέρα του ήταν η Μεθάρμη και αδέλφια του ο Οξύπορος, η Ορσεδίκη, η Λαογόρη και η Βραισία[1].

Ωστόσο, άλλη εκδοχή του μύθου μάς λέει ότι ο Kινύρας ήταν πατέρας της Σμύρνας. Όταν ανακάλυψε ότι παραπλανήθηκε και έσμιξε με την κόρη του, γεμάτος οργή και αποτροπιασμό την κυνήγησε για να τη σκοτώσει. Η Σμύρνα κατάφερε να ξεφύγει και έτρεξε προς τα βουνά. Εκείνος την πρόλαβε, σήκωσε το σπαθί του και ήταν έτοιμος νά της πάρει το κεφάλι. Αλλά η Αφροδίτη, παρεμβαίνοντας, πρόλαβε και μεταμόρφωσε τη Σμύρνα στο ομώνυμο φυτό. Καθώς το σπαθί συνέχισε την πορεία του και έκοψε την ήδη μεταμορφωθείσα σε φυτό Σμύρνα, ξεπετάχτηκε από τον κορμό της ο Άδωνις. Τον πήρε τότε η θεά και τον παρέδωσε στην Περσεφόνη μέσα σε μία λάρνακα, όπως προείπαμε. Όταν η Περσεφόνη άνοιξε το κιβώτιο και αντίκρισε την ομορφιά του μωρού, αποφάσισε μυστικά να μην επιστρέψει ξανά τον Άδωνη. Έτσι, όταν εκείνος μεγάλωσε, αρνήθηκε να τον παραδώσει στην Αφροδίτη. Η Αφροδίτη κατέβηκε στον κάτω κόσμο, όπου έμενε η Περσεφόνη μαζί με τον Άδη, για να λυτρώσει τον αγαπημένο της από την κυριαρχία του θανάτου.

Η θεϊκή «διαμάχη» που προέκυψε μεταξύ της θεάς του Έρωτα και της θεάς του Θανάτου, ρυθμίστηκε από τον Δία ως εξής: Ο Άδωνις να μένει το ένα τρίτο του χρόνου στον Κάτω Κόσμο με την Περσεφόνη, το άλλο τρίτο του χρόνου να μένει στον Επάνω Κόσμο με την Αφροδίτη, και το απομένον τρίτο, όπου διάλεγε εκείνος. Η Αφροδίτη χρησιμοποιώντας τη μαγική της ζώνη στην οποία δεν μπορούσε κανείς να αντισταθεί, κατάφερε να της αφιερώσει την επιλογή του.

Έτσι, ο Άδωνις περνούσε τα δύο τρίτα του χρόνου με την Αφροδίτη και το ένα τρίτο με την Περσεφόνη. Tελικά, μετά από χρόνια, ο ωραίος νέος σκοτώθηκε στη διάρκεια ενός κυνηγιού από έναν κάπρο. Η Αφροδίτη θρήνησε πικρά τον αγαπημένο της. Από το αίμα του Αδώνιδος πρόβαλαν για πρώτη φορά από το χώμα τα κόκκινα ρόδα - τριαντάφυλλα, ενώ από τα δάκρυα της θεάς φύτρωσαν οι ανεμώνες. Η Αφροδίτη παρεκάλεσε την Περσεφόνη να αφήνει τον Άδωνη να ανεβαίνει στη γη. Η Περσεφόνη δέχθηκε, και ο Άδωνις ανεβαίνει στη γη και μένει έξι μήνες με την Αφροδίτη, ενώ τους υπόλοιπους έξι μήνες μένει με την Περσεφόνη.
_______________________________________
-->> http://el.wikipedia.org/wiki/Άδωνις

ΠΕΡΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ

ΖΗΤΩ!

Εγώ πάντως εξακολουθούσα να
βλέπω τον επερχόμενο μεσαίωνα
με φάλαγγες πιστών με αργυρά
δισκοπότηρα αφρίζοντα αίμα με
σημαιοστολισμούς και παρελάσεις.

Μ. Κατσαρός
(Κατά Σαδδουκαίων)

Κατά την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μετά από νικηφόρα έκβαση πολέμου, ο Αυτοκράτορας (ή ο στρατηγός) οργάνωνε το θρίαμβό του, που ήταν η θριαμβευτική είσοδος του νικητή στη Ρώμη και στη συνέχεια πορεία προς το Καπιτώλιο σύμφωνα με μία ορισμένη διάταξη (συγκλητικοί και άρχοντες, το άρμα του νικητή-θριαμβευτή, μουσικοί - τραγουδιστές, το στράτευμα, τα λάφυρα και οι αιχμάλωτοι) και τελετουργία (θυσίες και προσφορά δώρων στο Δία) (δ. «θρίαμβος», Μεγάλη Σοβιετική Εγκυλοπαίδεια).

Οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, για να τιμήσουν τον Ηράκλειο μετά τις νικηφόρες εκστρατείες κατά των Περσών (προαιώνιων εχθρών του Ελληνισμού) του ετοίμασαν θρίαμβο. Την καθορισμένη μέρα η πόλη σημαιοστολίστηκε, άνδρες, γυναίκες και παιδιά πλημμύρισαν τους κεντρικούς δρόμους κρατώντας κλαδιά ελιάς, κεριά, λαμπάδες, βάϊα, θυμιατά, λουλούδια. Η πομπή κατέληξε στην Αγία Σοφία, όπου όλοι προσευχήθηκαν (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Ζ΄ σελ.240)

Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Βασίλειος ο Β΄ (ο Βουλγαροκτόνος) πανηγύρισε τη νίκη του εναντίον των Βουλγάρων με μία τρομερή πράξη: Διέταξε να τυφλωθούν οι αιχμάλωτοι (περίπου 14.000), να χωριστούν σε ομάδες από 100 άνδρες μ' ένα μονόφθαλμο αρχηγό και να οδηγηθούν "εν πομπή" στον τσάρο τους. (Ιστορία του Βυζαντινού κράτους Γκ. Οστρογκόρσκυ, τ.Β', σελ. 173).

Στα μεσαιωνικά και νεώτερα χρόνια, αν και δε γίνονταν θρίαμβοι, δεν έλειπαν ωστόσο οι χαρακτηριστικές πομπές στρατευμάτων που αναχωρούσαν για το μέτωπο, η επίδειξη δύναμης στους δρόμους των πόλεων μετά από νικηφόρες εκβάσεις μαχών και πολέμων, ή διαπόμπευση αιχμαλώτων. Όλα τα παραπάνω, ως κοινό χαρακτηριστικό έχουν αυτό που σήμερα ονομάζουμε παρέλαση και αποτελούν τα στάδια από τα οποία αυτή πέρασε και τις μορφές που πήρε στο διάβα των αιώνων, μέχρι να φτάσει στις μέρες μας.

Σύμφωνα με επίσημους ορισμούς, παρέλαση είναι η διέλευση στρατευμάτων ή άλλων συντεταγμένων ομάδων μπροστά από επισήμους, σε κρατικές και άλλες γιορτές, (επίτομο Ορθ-Ερμ. λεξικό Ηλίου, σελ. 3427 και μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, τ.27, σελ. 93) και γίνεται σύμφωνα με τους κανόνες των στρατιωτικών σχηματισμών. Σύμφωνα με τη στρατιωτική ορολογία, η τοποθέτηση των ανδρών στρατιωτικών τμημάτων με βάση τους στοίχους (γραμμές, σειρές) και με καθορισμένες αποστάσεις, αποτελεί και τη στρατιωτική παράταξη. Η παράταξη λοιπόν αυτή είναι τέτοιου είδους γιατί ενισχύει το πνεύμα της στρατιωτικής πειθαρχίας και εξασφαλίζει την οργανωμένη και γοργή κίνηση των στρατευμάτων, καθώς και την αποτελεσματική διοίκησή τους. (Μ. Σοβιετ. Εγκ. τ. 27 σελ. 84).

Σήμερα, οι παρελάσεις στρατιωτών, μαθητών και λοιπών τμημάτων τηρούν πλήρως τις προδιαγραφές της στρατιωτικής παράταξης (αποστάσεις, βηματισμός, ομοιόμορφη εμφάνιση κλπ.) Το γεγονός αυτό έχει άμεση σχέση με τα σχολεία και την εκπαιδευτική διαδικασία εφ' όσον οι μαθητές είναι ένας από τους κύριους συντελεστές της παρέλασης.

Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, οι δάσκαλοι και καθηγητές είναι αναγκασμένοι να ακολουθήσουν διαδικασίες στρατιωτικές. Αν δεν το κάνουν, η παρέλαση θα θεωρηθεί αποτυχημένη. Αν δεν επιβάλουν στους μαθητές "στρατιωτική πειθαρχία" και δεν "ασκήσουν καλή διοίκηση", που είναι και οι σκοποί της στρατιωτικής παράταξης (Μεγ. Σοβ. Εγκ.) τα τμήματα των μαθητών δε θα παρελάσουν με το πρέπον ανάστημα, δε θα έχουν συγχρονισμένο βηματισμό, δε θα τηρούν τις κατάλληλες αποστάσεις, δε θα στρέψουν την κεφαλή προς τους επισήμους την κατάλληλη στιγμή, δηλ. δε θα παρελάσουν ως πειθαρχημένα άτομα μιας "συντεταγμένης ομάδας".

Την τέλεια παρέλαση θα μπορούσαν να κάνουν τμήματα αποτελούμενα από ρομπότ, προγραμματισμένα και ρυθμισμένα γι' αυτόν το σκοπό. Ο αυτοματισμός, άρα ο συγχρονισμός των κινήσεων, η ομοιόμορφη εμφάνιση και συμπεριφορά, που απαιτούνται από τους μαθητές ώστε η παρέλαση να γίνει όσο το δυνατόν τέλεια, τους οδηγούν στο να γίνουν "μηχανές". Όσο όμως πιο πολύ μηχανοποιούνται, τόσο πιο ανελεύθεροι γίνονται. Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο που όλα τα φασιστικά καθεστώτα (Χίτλερ, Μουσολίνι κ.λ.π.) στη προσπάθειά τους να καταστήσουν ανελεύθερους τους πολίτες ώστε να τους ελέγχουν πλήρως φρόντισαν και φροντίζουν για τη δημιουργία οργανώσεων με κύριο χαρακτηριστικό τους τη μαζικοποίηση της νεολαίας μέσω της αυστηρής πειθαρχίας, των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών εμφάνισης και συμπεριφοράς και των παρελάσεων σε στρατιωτικούς σχηματισμούς.

Οι μαθητές παρελαύνουν την 28η Οκτωβρίου, την 25η Μαρτίου και με την ευκαιρία τοπικών ή άλλων εορτών και επετείων. Η παρέλαση αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό του γιορτασμού των ημερών αυτών. Μπορούμε να αποτίσουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους επαναστάτες και τους αγωνιστές καταθέτοντας στεφάνια, μνημονεύοντας τους αγώνες τους και μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία που συντελείται στο σχολείο. Οπότε οι παρελάσεις των μαθητών, εφ'όσον υπάρχουν τιμώμενα πρόσωπα προς τα οποία οι παρελαύνοντες στρέφουν την κεφαλή τους, γίνονται ή για να τιμήσουν τους επίσημους αυτούς, ή για να φανεί ότι διαθέτει η πατρίδα κορμιά, έτοιμα να θυσιαστούν γι αυτή. Το σίγουρο είναι ότι δε γίνονται για να τιμήσουν τους νεκρούς ήρωες. Είναι αρκετή η επίδειξη των όπλων και των στρατιωτών στις παρελάσεις για να φανεί ότι είμαστε έτοιμοι για πόλεμο. Δεν χρειάζονται και οι παρελάσεις των μαθητών εκτός κι αν με τον τρόπο αυτόν προγράφουμε τα παιδιά, ενόσω είναι παιδιά και μάλιστα σε καιρό ειρήνης, ως νεκρούς ήρωες. Ούτε έχουμε το δικαίωμα να εκμεταλλευόμαστε τα παιδιά εμπλέκοντάς τα στην παραφροσύνη των μιλιταριστικών και εθνικιστικών αντιλήψεων και πρακτικών.

Γνωρίζοντας τον εγκληματικό χαρακτήρα της παρέλασης εξασφαλίζουμε τα άλλοθί μας εκμεταλλευόμενοι τη δήθεν επιθυμία των παιδιών για παρέλαση, ενώ είναι καταφανές ότι αυτά παγιδεύονται προσπαθώντας να ικανοποιήσουν ανάγκες τους όπως το παιχνίδι, η επιθυμία για αναγνώριση, η επιδίωξη δραπέτευσης από την ανιαρή και αποβλακωτική καθημερινότητα του σχολικού περιβάλλοντος.

Η "εκμάθηση" του βηματισμού της τήρησης των αποστάσεων, της ζύγισης και στοίχισης, της στροφής της κεφαλής στην κατάλληλη στιγμή, ως ασκήσεις ακρίβειας είναι μέρος του προγράμματος στα μέτρα στρατιωτικής εκπαίδευσης. Παλιότερα οι ασκήσεις ακριβείας συμπεριλαμβάνονταν στα εκπαιδευτικά προγράμματα των σχολείων, επειδή όμως ήταν εμφανέστατα αντιπαιδαγωγικές καταργήθηκαν και δεν επιτρέπεται να εκτελούνται ακόμα και στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής.

Η αντιπαιδαγωγικότητα άρα της παρέλασης εντοπίζεται σε δυο σημεία, στον ύπουλο τρόπο με τον οποίο εμφυτεύουμε στους μαθητές μιλιταριστικές διαθέσεις και στην πλήρη δόλου άποψη ότι η παρέλαση δε βλάπτει τελικά τα παιδιά. Κραυγάζουμε σχίζοντας τα ιμάτιά μας, όταν διαπιστώνουμε την αντιπαιδαγωγικότητα των "πολεμικών παιχνιδιών" και ξεκινάμε καμπάνιες για την κατάργησή τους ενώ συγχρόνως οι υποκριτές εμείς, υποχρεώνουμε τους μαθητές να παίρνουν μέρος σε ένα αληθινό πολεμικό παιχνίδι, την παρέλαση. Κραυγάζουμε για ειρήνη και συγχρόνως σχιζοφρενούντες οργανώνουμε και εκτελούμε την ανθρωποθυσιαστική ιεροτελεστία της παρέλασης συμμετέχοντας έτσι στην παράφρονα διαδικασία του πολέμου μέσω της ειρηνοκαπηλείας.

Τα τύμπανα της παρέλασης χτυπούν και καλούν μαθητές και εκπαιδευτικούς να ακολουθήσουν το ρυθμό τους.

Δικαιούμαστε να μην ακολουθήσουμε τον παράλογο αυτό ρυθμό της προετοιμασίας ενός ακήρυχτου πολέμου.

Οφείλουμε να μην υπακούσουμε στις παράλογες και εγκληματικές άνωθεν εντολές για εκτέλεση παρελάσεων. Δεν έχουμε κανένα ελαφρυντικό για το έγκλημα που διαπράττουμε σε βάρος των παιδιών.

Χριστόφορος Παπαϊωάννου
Παναγιώτης Παπαϊωάννου
Περιοδικό "Εκπαιδευτική Κοινότητα", Τεύχος 4, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1989

το άρθρο από εδω: -->> http://omhroi.org/parelash/zhtw.htm

Αφιερωμα στον Αη Βαλεντινο, μεγαλη η χαρη του

Μάλιστα. Ρίχνω το επίπεδό μου και γράφω γι αυτον το σαχλαμαράκια, που ενας Θεος ξερει πούθε ξεφύτρωσε! Πρωτοφάνηκε στα μέρη μας στις αρχές του '70 και -ό,τι κι αν λέγεται- δεν έγινε δεκτός με πολύ ενθουσιασμό εδώ πέρα. Ιδρωναν οι ζαχαροπλάστες και οι μικρέμποροι να διαφημίζουν τα προϊόντα τους, τυπώνοντας χαρτάκια (φέιγ βολάν τα λέγαν τότε) και μοιράζοντάς τα πόρτα πόρτα, θέλοντας να πείσουν πως είναι υποχρέωση κάθε ερωτευμένου να χαρίζει σοκολάτες σε καρδιόσχημα κουτάκια και χνουδωτά κουκλάκια στο ταίρι του -όλα σε χρώμα ροζ, εννοείται.

Λέγαν πως ήταν εφεύρημα των εμπόρων για τη τόνωση της αγοράς, ήταν και κάτι τι ανώδυνο πολιτικά... Δικτατορία είχαμε και, όσο νά'ναι, ένας ροδαλός άγιος ήταν ό,τι έπρεπε για να ξεχνιέται ο κοσμάκης. Πράγμα ταιριαστό (χέρι χέρι) με τη γνωστή διαφήμιση "με ένα άρλεκιν ξεχνιέμαι". Κάθε οικογένεια είχε κι από έναν αντιφρονούντα -κοντινό ή μακρινό συγγενή, φίλο ή κουμπάρο ή συμμαθητή- που "έβαζε μυαλό" σε κάποιο ξερονήσι και "επρεπε" να τον ξεχάσει. Δώσε βαλεντίνια προϊόντα στο λαό, λοιπόν!

Εφεύρημα των εμπόρων, ξενόφερτο πανηγύρι, φάρμακο τονωτικό της αμνησίας, έτσι λέγαν -τότε. Σήμερα όμως που το ξανασκέφτομαι καλύτερα -και πιο... σφαιρικά!- λέω πως η "γιορτή" αυτή βολεύει κυρίως τους παπάδες και τους "αγνους χριστιανούς". Με ποιο τρόπο; Εξηγούμαι, αμέσως:

Η εμμονή των αγίων Πατέρων της Εκκλησιας και του ποιμνίου τους στην αγνότητα του Χριστού, είναι γνωστή. Τα μοναστήρια είναι γεμάτα παρθένους και παρθένες, στους περισσότερους χριστιανούς ιερείς (εξαιρούνται οι προτεστάντες και μερικοί αιρετικοί ακόμα) απαγορεύεται ο γάμος. Ο χριστιανισμός βάζει πάνω από όλα την αγνότητα του σώματος, δλδ την αγαμία, που τη θεωρεί αγνότητα. Ασχετο αν, στην ουσία, πολύ λίγοι από όσους την κηρύττουν την πετυχαίνουν κιόλας! Αμαρτάνουν, μετανοούν και συγχωρούνται, γιατί ενας καλός χριστιανός πρέπει να ακολουθεί αυτή τη πορεία: αμάρτημα, μετάνοια και άφεση. Απλά πράγματα. Πώς θα λειτουργήσει το μυστήριο της εξομολόγησης, αν δεν αμαρτήσει και πώς, αν δεν αμαρτήσει και μετανοησει για το αμάρτημα, θα συχωρεθεί; ε;

Ο χριστιανισμός διαθέτει δυο περίλαμπρες γιορτές, καταξιωμένες στη συνείδηση όλων των ανθρώπων -ένθεων και μη- κατά τις οποίες γιορτάζεται η Αγάπη: τα Χριστούγεννα και το Αγιον Πάσχα. Μηπως πέφτουν λίγες και εφευρέθηκε ο αη Βαλεντίνος μεγάλη η χάρη του; Μπα, καμμία σχέση. Ο "αγιος" αυτος που εμφανίστηκε χαλαρά ως επινόηση των εμπόρων, απενοχοποιεί τους αγνούς θρησκευόμενους και τους ταγούς τους. Επειδή στην αγαπη τους δεν χωράει άλλη αγάπη από τη λεγόμενη αγνή, όπου περιλαμβάνονται οι αγάπες (αγνές πάντα) των παιδιών προς τους γονείς και τούμπαλιν, η αγάπη μεταξύ αδερφών, συγγενών και φίλων, μεταξύ ανθρώπων που απαγορεύεται (ηθικά, κοινωνικά, κλπ) να ερωτευτούν μεταξύ τους. Η χριστιανική αγάπη αποκλείει τον έρωτα και το σεξ. Οπότε, οι ανυπαντροι, οι ομοφυλόφιλοι, και λοιποί τεχνητά διαχωρισμένοι άνθρωποι και ομάδες ανθρώπων, εκτός. Απαντες λέμε, πλην των μαυροφόρων που την αγάπη αυτή τη νέμονται και τη τσιγγουνεύονται -προς τους άλλους, να εξηγούμαστε. Μη γράψει κανείς για φιλανθρωπίες, κλπ, γιατί θα ανεβάσω κι άλλο ποστ! Πάτε καλύτερα στο μπλογκ του κ. Ροϊδη, που τα γνωρίζει καλά αυτά τα θέματα, να δειτε.

Ετσι λοιπόν, οι μάγοι του Βατικανού (νομιζω οτι απο εκει ξεκινησε ο ντόρος και αν κανω λαθος διαψεύστε με) βγάλαν απο το καπέλο τους μια φαεινή ιδέα, γιατί ιδέα ανθρώπινου μυαλού αποκλείεται να είναι. Ισως και να ζήτησαν οι τοπικοί έμποροι μια χάρη απο τον τότε Πάπα -μπορεί να έγινε κι έτσι- να εμφανίσει έναν άγιο που θα γέμιζε τις τσέπες τους, ο ποντίφηκας να τους έκανε το χατηράκι και -τσουπ!- νάτος νάτος ο Βαλεντίνος!

Με αυτό το κολπάκι μπορουν να γιορτάζουν την αγάπη (την "κατώτερη" αγαπη, όχι την ανώτερη, τη χριστιανική, αυτη που είναι μονάχα για χριστιανούς) και οι δευτεροκλασσάτοι πολίτες, οι αμαρτωλοί και τρισάθλιοι, που έχουν το μυαλό τους μακριά απο την αγνότητα και τα αγνά αισθήματα και (θα εγραφα εδώ και κατι αλλο, αλλα συγκρατηθηκα) αντί να κερδίζουν τη συχώρεση στο διηνεκές, γλιτώνουν τα σπυράκια στα μάγουλα και τον ψυχαναλυτή.

Εμπρος λοιπον, με χαρά, να γιορτάσετε του Αη Βαλεντίνου, να τονώσετε την αγορά, να ικανοποιήσετε τον παπά της ενορίας σας, να φάτε τα σοκολατάκια και να χαϊδέψετε τα χνουδωτά ζωάκια -ολα δωρακια απο το καλό σας κολασμένο ταίρι- και να κοιμηθείτε το βράδυ ευτυχισμένοι και ανάλαφροι: Σήμερα, δείξατε την αγάπη σας τη παράνομη, την αντίχριστη, την άπληστη, τη μουτζουρωμένη! Εμένα, μη μου χαρίζετε τπτ, γιορτάζω κάθε μέρα και θα καταξοδευτείτε. Προτιμώ να σας αγαπώ πολύ και, αν με αγαπάτε κι εσείς λιγουλάκι, με φτάνει. Μου αρκεί και το καθόλου λέμε... Κι αυτό, μια μορφή αγάπης είναι, καταλαβαίνει κανείς πως υπάχει.

Αλήθεια, γιατί στις μέρες μας όλοι θέλουν να αγαπιούνται και κανείς δεν θέλει να αγαπά;
Εχμ... Αυτό είναι τεστ και περιμενω απάντηση! :))
_________________
ΣΗΜ. αν δεν ετυχε να ακουσετε περισυ το επίκαιρο αη_βαλεντίνικο τραγουδακι μου -μεγάλη επιτυχια λέμε!- «Ο έρωτας ανθεί στα κρατητήρια (tango version)» τρέξτε φέτος εδω: -->> http://www.radiobubble.gr/el/audio/3362/tango-version

1st May

...εκεί όπου υπάρχουν ανθισμένες πασχαλιές -φωλιές, αγκαλιές, κουτσουλιές, αγριλιές, ατσαλιές, λαλιές, σταλιές, κλπ κλπ
Πάρε τώρα τις λέξεις και σιάξε στιχάκια!

Σταύρωση και Ανάσταση

Εμένα λοιπόν, ποτέ δεν μου άρεσε αυτό το πανηγύρι που το λένε Πάσχα. Μαυρίλα, συννεφιά στην ψυχή, κλάμματα για έναν αδικοσκοτωμένο που είναι άνθρωπος αλλά και Θεός -ή γιος του Θεού, δεν κολλάμε εκεί- και χαρές για έναν νεκρό που σηκώνεται από τον τάφο διαψεύδοντας το φθαρτό/θνητό της φύσης των όντων.

Φυσικά και πήγαινα στην εκκλησία. Την παλιά εποχή δεν γινόταν να μη πηγαίνουν οι κάτοικοι αυτής της χώρας στην εκκλησία, επειδή, αν δεν πήγαιναν στην εκκλησία μπορούσαν να βρεθούν ατάκα κιεπιτόπου σε καμμιά εξορία. Πήγαινα λοιπόν και προσπαθούσα με όλη μου τη δύναμη να νοιώσω αυτό που λέγαν "κατάνυξη" και "συγκίνηση" και "θαύμα" και και και... αλλά τίποτα δεν γινόταν. Φυσικά, σαν μικρό παιδάκι που ήμουν, έπαιζα θέατρο ότι τα ένοιωθα όλα αυτά και μάλιστα σε βάθος κι έτσι πετύχαινα να λένε καλά λόγια για μένα οι γείτονες -ο "κόσμος", γενικά. Το "τι θα πει ο κόσμος" ήταν το βασικό συστατικό της κοινωνικής συμβίωσης τότε -φοβούμαι πολύ ότι το ίδιο συμβαίνει και τώρα!

Μεγαλώνοντας, ξεκαθάρισα στο νου μου μερικά πραγματάκια, όπως π.χ. ότι με το να λατρεύουμε και να πιστεύουμε σε παρομοια μυστήρια μεταθέτουμε ασυνείδητα τη ζωή μας σε μεταθανάτιες δράσεις -αν είναι δυνατόν!- και δεν κάνουμε τίποτα σε αυτήν εδώ τη μοναδική ευκαιρία που έχουμε να ζήσουμε ως άνθρωποι. Αφήνουμε -εγκαταλείπουμε, καλύτερα- τις τύχες μας σε χέρια εξουσιαστών που θέλουν να μας κουμαντάρουν και να μας επιβάλλουν τις δικές τους νοσηρές πραγματικότητες -με πολέμους, τρόμους, φόβους, κρίσεις, βλακεία, μίσος, εκδίκηση, αμαρτία, τιμωρία, κλπ- αντί να σιάξουμε τη δική μας όμορφη πραγματικότητα και να ζήσουμε όπως επιθυμούμε, ειρηνικά, υγιεινά, χαρούμενα, να αγαπάμε το συνάνθρωπο -όποιος κι αν είναι αυτός, ότι χρώμα και όποια οικονομική επιφάνεια κι αν έχει- και να είμαστε ερωτευμένοι με τη ζωή χωρίς να προσδοκούμε το θάνατο για να... ζήσουμε!

Το Πάσχα μου άρεσε μονάχα για δυο λόγους: για το τσούγγρισμα των αυγών, όπου ήμουν μανούλα να διαλέγω το πιο γερό, και για το πασχαλινό τραπέζι που είχε οπωσδήποτε κοκορέτσι!

Αντε λοιπόν, να ευχηθώ Καλό Πάσχα! Φάτε, πιείτε, ευφρανθείτε, και καλή χώνεψη:)))

ΕΛΑ ΚΙ ΕΣΥ το Σάββατο 4 Απριλίου, στο πρώτο και ανεπανάληπτο πάρτι του διαγαλαξιακού ραδιοσταθμού μας!!!

Μάλιστα, το Radiobubble κάνει πάρτι!!!
Στον 8ο όροφο του ARTOWER, Αρμοδίου 10, Βαρβάκειος Αγορά, Είσοδος ελεύθερη!!!
Το Σάββατο 4 Απρίλη, σε τρεις μερούλες δλδ, μην ανησυχείς, προλαβαίνεις!!!
Η αίθουσα έχει θέα, έχει ασσανσέρ, έχει μουσική, έχει... και τί δεν έχει!!!
ΕΛΑ ΚΙ ΕΣΥ, θα περάσεις όμορφα, πολύ όμορφα, έως αξέχαστα!!!

Πάτα πάνω στις φουσκίτσες για να ακούσεις τις προφορικές μας προσκλήσεις:
-->> °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

Tο Σάββατο τα λέμε... Bye Bye !!! :D

Ελα αργούτσικα, μετά τις 22:00 με 22:30



*Διαδώστε το!
*φέρτε και τους φίλους σας
*και μην το χάσετε!
________________________
Μη ξεχνάτε:
-->> Σήμερα (1η Απριλίου ανέβηκε το ποστ) είναι η μέρα της κουκουλοφορίας! Στο άγαλμα Κολοκοτρώνη...
(όπως φαίνεται, μάλλον θα βρέξει)

Ζητούνται απλές απαντήσεις σε σύνθετα ερωτήματα

Χτες λέγαν στα δελτία ότι ο κ. πρωθυπουργός θα πάει οπωσδήποτε στα Κύθηρα, τονίζοντας τη λέξη "οπωσδήποτε". Σήμερα, ο κ. πρωθυπουργός, καθώς φαίνεται, δεν τα βρήκε τα Κύθηρα. Αραγε θα τα βρει κάποτε;

Πριν δυο λεπτά άκουσα την επίκαιρη διαφήμιση του Εθνους, ότι δηλαδή χαρίζει μια καραμπίνα και πεντακόσια φυσίγγια σε κάθε τυχερό. Λέτε να αλλάξει το σύστημα με τα σιντιά; Να εκσυγχρονιστούν και οι υπόλοιπες εφημερίδες;

...και μετά η αστυνομία ψάχνει για γιάφκες... Στα περίπτερα πρέπει να στήσει καρτέρι.

-->> προτείνω τα πιο εξτρίμ συνθήματα, διαλέξτε:
μια παραποίηση του απλού και δοκιμασμένου ΔΩΣΤΕ ΟΠΛΑ ΣΤΟ ΛΑΟ
το εξειδικευμένο ΜΙΖΕΡΙΑ ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑ
το δρακουλιάρικο ΔΩΣΤΕ ΣΤΟ ΛΑΟ ΦΥΣΣΙΓΓΙΑ ΜΗ ΣΑΣ ΚΟΨΕΙ ΤΑ ΛΑΡΥΓΓΙΑ

ΚΛΗΡΩΣΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟΥ ΛΑΧΕΙΟΥ 2008

Ξέρετε πόσοι μπήκαν (και) εδώ μέσα αναζητώντας σχετικές πληροφορίες;
Απίστευτος αριθμός χρηστών!
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πώς γίνεται να μην αντιλαμβάνονται οι πολίτες τη κλοπή που συμβαίνει σε βάρος τους. Τρέχουν και ψωνίζουν λαχεία, ψωνίζουν ελπίδα, κλπ κλπ, τρέχουν να προλάβουν μη και καταφέρουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, δηλαδή. Να καταθέσουν τον οβολό τους, επειδή λίγα τους παίρνει το κράτος με ένα σωρό άλλους (εμφανείς αλλά και καλυμμένους) τρόπους. Δίνουν στην εφορία, δίνουν στο ΦΠΑ, δίνουν στους έμμεσους φόρους, δίνουν στα προπά, στα λότα, στα τζόκερ, ε, να μη δώσουν κάτι τι και στο πρωτοχρονιάτικο λαχείο; Πολλά χρήματα περισσεύουν στις τσέπες μας και αυτό καταλαβαίνουν οι διάφοροι οικονομικοί εγκέφαλοι και όλο και περισσότερο μας στίβουν, μας στίβουν, μας στίβουν...

ΑΜΑΝ ΠΙΑ, βρε παιδιά, κόψτε το ρημάδη το τζόγο!!! ΑΜΑΝ και ΟΥΦΦΦ

Καλά μυαλά, είπαμε... Αντε και του χρόνου! :)

Ολα για το παιδί, αλλά... ποιο παιδί;

Ολα για τα παιδιά γίνονται σήμερα, έτσι ισχυρίζονται όσοι (οι "μεγάλοι" και οι "γνωρίζοντες" τάχα) θέλουν να χαλιναγωγήσουν τη φαντασία, την αθωότητα, την αγνότητα, τη πρωτοτυπία, τη περιέργεια, το εύρος του φρέσκου ανθρώπινου μυαλού. Ισως επειδή το ζηλεύουν, ίσως επειδή μια ζωή πάλευαν να κατακτήσουν τις δάφνες της ζωής και της γνώσης -πράγμα που τελικά δεν πέτυχαν, αυτό αποδεικνύει η συμπεριφορά τους- και, αντί γι αυτό, το μόνο που κατάφεραν είναι να σκοτώσουν το παιδί μέσα τους. Ισως πάλι να θέλουν να ξαναγίνουν παιδιά, να ανακτήσουν την παιδικότητά τους αλλά δεν βρίσκουν τον τρόπο -και το δρόμο.

Χαμένοι στις ομίχλες του "έχω", ορίζουν τη ζωή -που δεν θα ξαναζήσουν, γιατί η ζωή είναι Μία- κλωθογυρίζοντας γύρω από φαντασιακά πεδία αναπαράστασης γεγονότων που ποτέ δεν συνέβησαν και ποτέ δεν έζησαν, αλλά που θα ήθελαν πολύ να είχαν συμβεί και να είχαν ζήσει.

Θυμάμαι κάθε μέρα, πάντα θυμόμουν, ακόμα και στα πλέον "σοβαρά" συμβούλια, αυτό για το οποίο είχα διαβεβαιώσει τον εαυτό μου όταν ήμουν παιδάκι προσχολικής ηλικίας: ότι δεν θα μεγαλώσω ποτέ, θα βρίσκομαι πάντοτε απέναντι σε κάθε "μεγάλο", κάθε ενήλικα που υποτιμούσε τα παιδιά και έκανε τον έξυπνο.

Δυστυχώς, υπάρχουν αρκετοί νέοι άνθρωποι που αγωνίζονται να μπουν στη χορεία των "ωρίμων" και "σοφών", χωρίς να πετυχαίνουν άλλο από τη... γεροντοποίησή τους! Υπάρχουν άνθρωποι που από παιδιά είναι γέρικα μουλάρια, τα "γεροντομπασμένα", όπως έλεγε η γιαγιά μου. Γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους αυτού του φυράματος, που βρίσκονται σήμερα σε πολύ καλές κοινωνικές και επιστημονικές (δυστυχώς) θεσεις, που (τολμούν κιόλας να) κάνουν εργασίες "ΓΙΑ ΤΑ παιδιά" -τρομάρα τους.

Με την ευκαιρία των γιορτών και της εμφάνισης του νέου χρόνου -αυτή τη συνθήκη που ταλαιπωρεί τον άνθρωπο επί τόσες χιλιετίες, γιατί ο χρόνος δεν έχει αρχή και τέλος και πιθανότατα δεν υπάρχει καν!- εύχομαι ένα γενναίο πνευματικό ξύπνημα σε όλους:
ΚΑΛΑ ΜΥΑΛΑ λοιπόν γενναίοι μου αναγνώστες!!!
...αναγνωρίζω ότι το να με διαβάζετε απαιτεί μια... γενναιότητα! χαχαχα :)))

_________________
Μερικά σχόλια αυτοαναφορικά που άφησα στο grep Alt και όποιος ξέχασε πώς ήταν όταν ήταν παιδί ίσως μπορέσει να θυμηθεί κάτι αχνό από τη παιδική του ηλικία. Πάμε:

Ερμηνεύω τον όρο "παιδί" ως άνθρωπο με αγνότητα/αθωότητα/ενδιαφερον για το καινούργιο και με φρέσκο μυαλό, και όχι ως άνθρωπο αδαή, με ελλειπή συνειδητότητα και γνώση. Τα παιδιά δεν είναι χαζά!
Αντιθέτως, ο όρος "δεν είμαστε παιδιά" ερμηνεύεται (από μένα) ως υποδηλών όχι τόσο μια σοβαρότητα... αλλά μια κάποια αρτηριοσκλήρυνση!!!

Για κάποιο μυστήριο λόγο, είχα μάθει από γεννησιμιού μου, που λένε, να ελέγχω τη τρομερή μου φαντασία. Για κάποιο μυστήριο λόγο, που του είμαι εξαιρετικά ευγνώμων, γνώριζα εξ απαλών ονύχων τι σημαίνει πλασματικό και τι πραγματικό.
Φυσικά, έπαιζα με αυτή τη γνώση και δεν άφηνα κανέναν άλλο (μεγάλο) να το καταλάβει. Επαιζα το παιχνίδι τους και τους άφηνα να με κοροϊδεύουν με φάτνες και αη-βασίληδες. Μου άρεσαν τα δώρα, φυσικά, αλλά εξακολουθώ να προτιμώ τα απρόβλεπτα δώρα από τα προγραμματισμένα «τώρα είναι γιορτές, τώρα θα πάρεις δώρο», κλπ. Μυστήριο και αυτό, ε;
Μου αρέσουν πάάάρα πολύ τα παραμύθια, αλλά δεν χάνω την ουσία τους, δεν μπερδεύω τον κόσμο της φαντασίας με τον απτό κόσμο. Ισως για τούτο να αντιπαρατίθεμαι ακόμα και τώρα με τον κόσμο των "μεγάλων", που τον βρίσκω εντελώς υποκριτικό και αδυνατώ να δεχτώ ότι ανήκω σε "αυτούς"! χαχαχα!!!
..ίσως για τον ίδιο λόγο να έχω γλιτώσει από την παράνοια που τριγυρίζει την εποχή μας..
–>> Οπως λέμε "με τριγυρίζει γρίππη"!!!

Νομίζω ότι όλα τα παιδιά -τα περισσότερα τουλάχιστον- το ίδιο κάνουν, αλλά το ξεχνούν αργότερα...

-->>
http://malvumaldit.wordpress.com/2008/12/25/eric-idle-fuck-christmas/

-->> Φυσικά και γνωρίζω τον κίνδυνο να μου κολλήσουν τπτ ταμπελίτσες εξαιτιας αυτού του ποστ, αξίζει όμως τον κόπο (και το χρόνο) το εγχείρημα, έτσι δεν είναι; Αλλωστε, μια ταμπελίτσα πάνω μια κάτω, τι νόημα έχει; Αδικος κόπος... Είμαι αταξινόμητη και το ξέρω! :)
(και ανόητη, κυρίως -εννοείται- ίσως και χαζή)

Merry Christmas from Athens

No comments.

Ανθρωπος κάτω απ’ τη γέφυρα

Καθόταν κουρκουμιασμένος μπροστά στο τζάκι το αναμμένο, με τις φλόγες να ξεπετιούνται κατακόκκινες και ολόθερμες προς τα πάνω, γλείφοντας την αρχή της μαυρισμένης καμινάδας. Κάπου κάπου τσιτσίριζε, όταν έσκαγε κάποιο ξύλο, που είχε συγκρατήσει λίγη υγρασία. Ο γλυκός αυτός θόρυβος τον νανούριζε και τ' όνειρό του απλωνόταν σα σεντόνι κατάλευκο, όπως το παγωμένο χιόνι που σκέπαζε σήμερα το χώμα. Είχε, λέει, ένα τραπέζι στρωμένο με όλα τα καλά του κόσμου επάνω, με λογιών λογιών φαγιά και λογιών λογιών κρασιά. Στα πόδια του, λέει, γουργούριζε σα γατούλα μια όμορφη γλυκειά γυναίκα και μερικά παιδιά έπαιζαν επιτραπέζια παιχνίδια παρέκει, πάνω στο παχύ κόκκινο χαλί. Μια μουσική απαλή ξεχυνόταν και γέμιζε όλο το χώρο με μια εξώκοσμη μελωδία. Χάιδευε με το χέρι του τα ολόμαυρα μεταξένια μαλλάκια της καλής του και, κάπου κάπου, τσιμπούσε και μια μπουκίτσα απ' τα θεσπέσια εδέσματα. Ολα μα όλα ήταν τόσο τέλεια, που μονάχα η φαντασία μπορεί έτσι να τα πλάσει.

Μουρμούριζε μεσ' στον ύπνο του κι όλο χάιδευε το απαλό κεφαλάκι που ήταν γερμένο στα γόνατά του. Ξύπνησε όμως μια στιγμή, το στομάχι του γουργούριζε ανησυχητικά, και τ' όνειρο εξατμίστηκε μονομιάς. Το κεφαλάκι που χάιδευε έγινε η ψωρόγατα που είχε κουρνιάσει κοντά του, ένα έρημο ζωντανό κι αυτό. Η μελωδία έγινε θόρυβος σκληρός, πολλά αυτοκίνητα περνούσαν σήμερα πάνω στη γέφυρα -ο κόσμος γιόρταζε τα Χριστούγεννα. Το τζάκι έκανε κι αυτό φτερά, μονάχα το παγωμένο χιόνι βρισκόταν στη θέση του, σκεπάζοντας όλα ένα γύρω, ακόμα και μέσα στην καρδιά του είχε προχωρήσει η παγωνιά. Ευτυχώς που κάποιος καλόψυχος άνθρωπος είχε αφήσει ένα ροζ υπνόσακκο στο παγκάκι, εκεί όπου συνήθως καθόταν τα μεσημέρια, διαφορετικά θά 'χε αποδημήσει κιόλας στον Παράδεισο.

Κόλαση ήταν η ζωή του ως τα σήμερα και τίποτα δεν έλεγε πως κι αύριο δε θα ήταν το ίδιο. Κάποτε, ναι, ήταν κι αυτός παιδί. Ενα παιδάκι σε μια δυστυχισμένη οικογένεια, όλο προβλήματα και τσακωμούς και μιζέρια. Μεγάλωσε χωρίς να μπορέσει να σπουδάσει, κάνοντας θελήματα σ' ένα μπακάλικο. Ετσι είχε γνωρίσει τα σπίτια με τα τζάκια και τα χαλιά. Εβλεπε τα παιδάκια και τα μάτια του βούρκωναν γιατί κι αυτός παιδάκι ήταν ακόμα. Ενα παιδάκι εβδομήντα τόσων χρονών, μοναχούλι του. Ζούσε σαν τα πετεινά τ' ουρανού, χωρίς σύνταξη, χωρίς άλλο έσοδο εκτός απ' την ελεημοσύνη των περαστικών. Το χέρι ούτε που τ' άπλωνε, ντρεπόταν. Η μορφή του όμως είχε μια γλυκύτητα και όποιος περνούσε τού 'δινε το κατι τις του. Πότε λίγο φαγητό, πότε κανα κέρμα, πότε κανα ρουχαλάκι, κι έτσι περνούσαν οι μέρες μετά το ατύχημα που είχε στην οικοδομή, όπου δούλευε πριν τρία χρόνια. Κουβάλαγε λάσπη στους χτιστάδες, όταν έπεσε η σκαλωσιά και πλάκωσε το χέρι του τ' αριστερό. Ούτε ασφάλεια, ούτε τίποτα. Τον άφησαν σα σκυλί δαρμένο σ' ένα νοσοκομείο και κανείς δεν θέλησε να τον ξαναδεί, μην έχουνε μπλεξίματα.

Οταν βγήκε απ' το νοσοκομείο, ξαναπήγε στη δουλειά, ο εργολάβος όμως ούτε ν' ακούσει για να τον ξαναπάρει. «Είσαι γέρος καημένε και σακάτης. Τι να σε κάνω;» του είπε δίνοντάς του λίγα χρήματα. «Όποτε έχεις ανάγκη, πέρνα να σου δίνω κάτι, αλλά για δουλειά δεν είσαι πλέον». Εβαλε το χαρτονόμισμα στην τσέπη κι όταν ξαναπήγε στο γιαπί οι εργασίες είχαν τελειώσει και, πού να τον βρει τον εργολάβο, τον έχασε. Ετσι, έμεινε ένα σαράβαλο που τα μεσημέρια άραζε στα παγκάκια του πάρκου, κι όταν βράδυαζε κουρκουμιαζόταν κάτω απ' τη γέφυρα του αυτοκινητόδρομου.

«Νά 'ναι καλά ο άνθρωπος που μ' άφησε τούτο το ρούχο» σκέφτηκε και σφίχτηκε πιο καλά μέσα στη ζεστασιά του υπνόσακκου. Εκλεισε ξανά τα μάτια με το πονεμένο βλέμμα και ξαναχάιδεψε το γατί. «Αχ! Μικρούλι μου, μοναχούλι σου κι εσύ και κατατρεγμένο!» ψιθύρισε μεσ' απ' τα λίγα και σαπισμένα του δόντια. «Αντε, να κοιμηθούμε λιγάκι ακόμα, όπου νά 'ναι θα ξημερώσει».

Ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα, το χιόνι είχε στρωθεί για τα καλά, τα σχολεία κλειστά και τα παιδιά, που βγήκαν για να παίξουν χιονοπόλεμο, βρήκαν το χαμογελαστό γέρικο κουφάρι κάτω απ' τη γέφυρα -παγωμένο. Ενα ψωρόγατο νιαούριζε πονεμένα πλάι του. «Ξουτ! Ψωρόγατα!» φώναξε κάποιος, κι αυτό έφυγε τρέχοντας να βρει αλλού την τύχη του.

--------------------
ΣΗΜ. πρωτοανέβηκε 25/1/2006 στο blogometro - Rodia's stories
photo Thnx to www.flickr.com

Η άσπρη λέξη της ημέρας - Μ.Α.Τ.

Όπως διαβάζουμε σε συνέντευξη του απόστρατου υπαρχηγού της Αστυνομίας Πόλεων Ηλία Ψυχογιού στην Ελευθεροτυπία (1/8/2004), η «συνταγή» προέκυψε λίγο μετά τη Μεταπολίτευση:

«Όταν ήρθε ο Καραμανλής από το εξωτερικό, εμείς δεν είχαμε ειδικά σώματα για ν' αντιμετωπίσουμε αυτές τις καταστάσεις. Φώναξε τότε τον υπουργό και του είπε "φτιάξτε τα". Καθίσαμε στο Υπουργείο μια ομάδα αξιωματικών και τα σχεδιάσαμε. Δεν υπήρχε πρότυπον, τίποτα. Το βασικό, τους έλεγα εγώ, είναι να φτιάξουμε μια δύναμη που θα απασχολείται αποκλειστικά (ή σχεδόν αποκλειστικά) με το θέμα αυτό. Να υπάρχουν 100 άνδρες και, όταν χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε κάποια συνάθροιση, να καλούμε αυτούς κι όχι άλλους. Φτιάξαμε έτσι μια ωραία οργάνωση των ΜΑΤ. Πήραμε διάφορα όργανα: ασπίδες, δακρυγόνα κτλ. Πήραμε προσφορές για θωρακισμένα από διάφορα κράτη και τελικά επιλέξαμε να αγοράσουμε "αύρες" από το Βέλγιο.

Συγκροτήθηκαν έτσι τα ΜΑΤ (Μονάδες Αποκαταστάσεως Τάξεως). Η ιδέα της ονομασίας τους ανήκε στο μετέπειτα υπουργό Αναστάσιο Μπάλκο. Για τη συγκρότηση των μονάδων δε χρειάστηκε να ψηφιστεί ειδικός νόμος. Αρκούσε μια απλή υπουργική απόφαση. Η δύναμή τους ήταν 150 αστυνομικοί στην Αθήνα. Μια δεύτερη μονάδα ΜΑΤ φτιάχτηκε στη Θεσσαλονίκη, ενώ αντίστοιχο σώμα οργανώθηκε κι από τη Χωροφυλακή».

Σήμερα ξεκινά η τελευταία εβδομάδα λέξεων για το 2008. Η άσπρη λέξη είχε προγραμματίσει για αυτή την εβδομάδα λέξεις εορταστικές όπως μελομακάρονα, κουραμπιέδες, δίπλες κ.τ.λ. Λόγω των γεγονότων και της διάθεσής μας η συγγραφή των παραπάνω λέξεων στάθηκε αδύνατη. Έτσι τελειώνουμε τη χρονιά με λέξεις που σταχυολογήσαμε από τα μηνύματά σας τις τελευταίες μέρες.

Θέμα της εβδομάδας: Μπαρουτοκαπνισμένες γιορτές

-->> Δείτε όλο το αρχείο λέξεων αλλά και άλλα ενδιαφέροντα θέματα στη διεύθυνση www.asprilexi.com

-->> UPDATE: 16 Dec. 2008 -->> Η «άσπρη λέξη» της ημέρας - ΕΛ.ΑΣ

Η Ελληνική Αστυνομία (ΕΛ.ΑΣ.) δημιουργήθηκε για να εξασφαλίζει ειρήνη και τάξη. Διαβάζουμε στον ιστότοπο του Υπουργείου Εσωτερικών:
«Η Ελληνική Αστυνομία με τη σημερινή της μορφή δημιουργήθηκε το 1984, με τη συγχώνευση της Χωροφυλακής και της Αστυνομίας Πόλεων (νόμος 1481/1-10-1984, ΦΕΚ Α΄-152). Σύμφωνα με το νόμο 2800/2000, είναι Σώμα Ασφάλειας και έχει ως αποστολή:

την εξασφάλιση της δημόσιας ειρήνης και ευταξίας και της απρόσκοπτης κοινωνικής διαβίωσης των πολιτών, που περιλαμβάνει την άσκηση της αστυνομίας γενικής αστυνόμευσης και τροχαίας.

την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος και την προστασία του Κράτους και του δημοκρατικού πολιτεύματος, στα πλαίσια της συνταγματικής τάξης, που περιλαμβάνει την άσκηση της αστυνομίας δημόσιας και κρατικής ασφάλειας».

-->> UPDATE: 17 Dec. 2008 -->> Η «άσπρη λέξη» της ημέρας - Μολότοφ

Οι βόμβες (ή κοκτέιλ) μολότοφ είναι «αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί που αποτελούνται από φιάλες με εύφλεκτο υλικό και κομμάτια υφάσματος ως φυτίλι.
Το όνομά τους προέρχεται από το Σοβιετικό πολιτικό Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότοφ. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης του Κόκκινου Στρατού εναντίων των Φιλανδών το Νοέμβριο του 1939 ο Μολότοφ σε ραδιοφωνικό του μήνυμα υποστήριξε πως η Σοβιετική Ένωση δεν έριχνε βόμβες αλλά "πανέρια" με τρόφιμα στους πεινασμένους Φιλανδούς. Τότε οι Φιλανδοί ονόμασαν τις βόμβες αυτές πικ-νικ Μολότοφ και ως αντίδραση χρησιμοποίησαν "φιάλες", τα κοκτέιλ μολότοφ κατά των σοβιετικών αρμάτων.

Τις βόμβες μολότοφ χρησιμοποίησαν και οι Σοβιετικοί εναντίον του Χίτλερ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.