Σήμερα πέρασα νωρίς από το Σύνταγμα και, αφού επισκέφτηκα τη μάνα μου, επέστεψα στη βάση μου και άνοιξα να δω τι γίνεται στην πλατεία. Διάλεξα το κανάλι του StopCartel αλλά ακουγόταν με δυσκολία. Ετσι, αποφάσισα να παρακολουθήσω τη συζήτηση στο κουτάκι του Chat. Απίστευτη έμπνευση λέμε! Κουφάθηκα κανονικά. Ποιά κρίση παιδιά; Ο χαβαλές βρίσκεται εκτός κρίσεων, το ίδιο και η οξεία μαλάκυνση εγκεφάλου -κατόπιν ψεκασμών φυσικά. Ο τηλεπλασιέ έχει κάνει άριστη δουλειά με τους τηλεβομβαρδισμούς του. Ο χειρότερος εχθρός βρίσκεται μέσα στο μυαλό του ανθρώπου, το οποίο αποτελεί ταυτόχρονα και το ισχυρότερο όπλο του. Αυτό το όπλο χρειάζεται καθάρισμα και σύντομα μάλιστα, αλλοιώς δεν μας βλέπω καλά. Τα μυαλά θέλουν αγάπη και φροντίδα και τα συκώτια άδειασμα από τη δυσπιστία που τα δηλητηριάζει.
Ας μην είμαι όμως και τόσο αυστηρή. Το καλό είναι πως ό,τι και να γίνει δεν χάνουμε το κέφι μας!
Ανάμεσα στα ευτράπελα, ένας φουκαράς γερμανός δημοσιογράφος προσπαθούσε να πάρει πληροφορίες, εκλιπαρούσε για κάποιον που γνωρίζει αγγλικά, έδινε τα στοιχεία του, αλλά οι αθάνατοι ΕΛ (με τσεκαρισμένο το φοβερό γονίδιο) έμεναν κολλημένοι στις συνομωσιολογικές προκαταλήψεις και το δούλεμα έδινε κι έπαιρνε.
Η μαύρη αλήθεια είναι ότι ο κόσμος του Τσατ διαφέρει αρκετά από τον υπόλοιπο διαδικτυακό κόσμο. Εκει γίνεται της Πόπης. Μια φορά, στα πρώτα διαδικτυακά μου βήματα, πήγα να συμμετάσχω σε ένα Τσατ και έφυγα τρέχοντας μετά από καμμιά ωρίτσα. Τόσο άντεξα. Σήμερα δεν συμμετείχα, βέβαια, απλώς... αντέγραφα! Κοπυπαστάδα, που λένε. Αν αντέχετε, απολαύστε:
