Οι εργαζόμενοι στο Θεατρικό Μουσείο κάνουν έκκληση για τη σωτηρία του, την οποία μεταφέρω με πολύ θυμό. Είμαι έξαλλη λέμε. Σα δεν ντρέπονται τα ζαγάρια... Αλλά, τι να περιμένει κανείς από ανθρώπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε αποστειρωμένα κλουβιά; Μακριά από τον κόσμο της χώρας μας, μακριά από τον πολιτισμό μας και την Ιστορία μας, αλλά πολύ κοντά στα απολειφάδια της οικονομικίστικης Υστερίας.Κατακαημένε έλληνα συμπολίτη μου, μεγάλα τα βάρη που μας φορτώσαν, αλλά μπορούμε να σηκώσουμε κι άλλο ένα, να σώσουμε το Θεατρικό Μουσείο Μας.
Ψηφίζουμε εδώ, ή πατάμε το σηματάκι στην πλαϊνή μπάρα.
Εκκληση Για Το Θεατρικό Μουσείο
«Στα σκουπίδια του Υπουργείου Πολιτισμού
τριών αιώνων Θεατρική Ιστορία»
Παρά τις μακροχρόνιες και επανειλημμένες εκκλήσεις προς το Υπουργείο Πολιτισμού, το μοναδικό Θεατρικό Μουσείο της χώρας που γέννησε το Θέατρο, κλείνει. Η ιδέα του θεατρικού Μουσείου που ξεκίνησε το 1938 από τον Γιάννη Σιδέρη, άντεξε τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, την Δικτατορία, και εδραιώθηκε το 1976 την εποχή της μεταπολίτευσης, εκπνέει την εποχή του ΔΝΤ, την εποχή της απόλυτης εκποίησης όχι μόνο των οικονομικών αξιών, αλλά κυρίως της εθνικής και πολιτισμικής απαξίωσης. Ως υπόδουλοι διαχειριστές οι κρατικοί λειτουργοί εκποιούν την πολιτισμική μας ταυτότητα. Είναι μοιραίο η μοναδική θεατρική κιβωτός του τόπου να κλείνει την εποχή που κυβερνάει τη χώρα ο εγγονός του ιδρυτή του Εθνικού Θεάτρου (Γεώργιος Παπανδρέου) και που υπουργός Πολιτισμού είναι ο εγγονός του ιδρυτή του Μουσείου Μπενάκη (Αντώνης Μπενάκης).
