Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αστειες ιστοριες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αστειες ιστοριες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011

μια οδός προς τη λύση του προβλήματος της υπερχρέωσης

Ο Ισμαήλ, που χρωστά στον Αβραάμ πολλά λεφτά, δεν έχει να πληρώσει κι έχει χάσει τον ύπνο του, στριφογυρίζει στο κρεββάτι και δεν αφήνει τη γυναίκα του να κοιμηθεί. Επίσης, κάθε φορά που ο Αβραάμ περνά έξω από το σπίτι του, ο Ισμαήλ κρύβεται αναστατωμένος. Η γυναίκα του, μπαϊλντισμένη από τη στενοχώρια του άντρα της και τα καμώματά του, του λέει «γιατί δεν το λες του Αβραάμ ότι δεν έχεις να τον πληρώσεις;», κι έτσι, την επόμενη φορά που περνά ο Αβραάμ έξω από το σπίτι του Ισμαήλ, αντί να κρυφτεί τρομοκρατημένος εκείνος ανοίγει το παράθυρο και του φωνάζει «Αβραάμ! δεν έχω τα λεφτά να σε πληρώσω!» «Ωραία», του λέει η γυναίκα του, «έλα τώρα να κοιμηθούμε ήσυχα, το πρόβλημα θα το έχει από τώρα ο Αβραάμ».

Κάπως έτσι είναι η κατάσταση σήμερα. Στοπ οι στενοχώριες και οι ντροπές, ας ψάξουν οι πάμπλουτοι δανειστές να βρουν ένα τρόπο να λυθεί το πρόβλημα της υπερχρέωσης των χωρών του πλανήτη. Εμείς μισανοίξαμε ένα δρόμο.

Κυριακή 24 Απριλίου 2011

Η επίσκεψη του Λάρρυ Νο 33 - Πάσχα εις την Πομερανίαν


«Αγαπητέ χερ Λάρρυ, μου είναι αδύνατον να σας παρακολουθήσω» είπεν η γυναίκα_ντουλάπα, στρέφουσα ολόκληρον τον ευμεγέθη κορμόν της προς το μέρος του ευγενούς ιππότου, όστις έμεινεν χάσκων ωσεί κεραυνόπληκτος. Οι φαιοί έλικες του εγκεφάλου του εδυσκολεύοντο να κατανοήσουν το ποιόν της γυναικός ταύτης, ήτις επέμενεν να τον αποκαλεί με το μπανάλ "χερ", λες και δεν διέκρινεν την ιπποτικήν του διάστασιν ή τουλάχιστον την αργυράν πανοπλίαν, ήντινα είχεν ενδυθεί προς χάριν αυτής.

Προς στιγμήν, ο ευγενής ιππότης διερωτήθει τί άραγε τού συμβαίνει και διατί ηυρέθει εις Πομερανίαν, τοσούτον ο νους του είχεν θολωθεί ώστε να ενθυμείται αμυδρώς και το εαυτού όνομα. «Η γυναίκα αυτή σκάει γάιδαρο» ετόλμησε να ψιθυρίσει όπισθεν των οδόντων του και ακριβώς τότε κατενόησεν την πρόσκλησιν της αδελφής του, όπου σαφώς, μετά μεγίστης σαφήνειας δηλαδή, ήτο αναφερόμενον το δύσκολον της αποστολής αυτού εις την χώραν ταύτην.

Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010

η χώρα των Σοφών Κώλων

Κάποτε, ο Ποιητής αποφάσισε να κάνει ένα μακρινό ταξίδι, να πάει όσο πιο μακριά γινόταν. Ρώτησε λοιπόν, ποια είναι η πιο μακρινή χώρα κι ένας ταξιδιωτικός πράκτορας του είπε πως είναι η χώρα των Σοφών Κώλων. Μέχρι να τακτοποιήσει τα εισιτήρια τρένων, πλοίων και αεροπλάνων, που θα τον πήγαιναν στη χώρα των ονείρων του, έγραφε ποιήματα για κώλους. Για όμορφους κώλους στρογγυλούς και τσιτωμένους, αλλά και για πισινούς πεσμένους, ζαρουκλιασμένους ή ατροφικούς, για τροφαντά κωλαράκια, αλλά και για μαραμένα οπίσθια. Γέμιζε σελίδες επί σελίδων με γλαφυρά ποιήματα, αλλά και με ολόκληρες ελεγείες και έπη, ιστορώντας με στίχους τους κώλους της φαντασίας του, τόσο που το μυαλό του γέμιζε σκατά χωρίς να το καταλαβαίνει. Το πρόβλημα του Ποιητή ήταν ότι περιεγραφε την εξωτερική εμφάνιση των κώλων και ουδεμία σημασία έδινε στο περιεχόμενό τους, οπότε, το περιεχόμενο εισερχόταν στα κρυφά και στα μουλωχτά και κατελάμβανε θέση μέσα στο νου του Ποιητή, αφού εκείνος προτιμούσε να αρνείται την ύπαρξη του περιεχομένου αυτού. Μετά από αρκετό καιρό, όταν ετοιμάστηκαν όλα τα απαιτούμενα ταξιδιωτικά έγγραφα και ο Ποιητής υπεβλήθει σε όλες τις απαραίτητες εξετάσεις, έκανε και τα ειδικά πανάκριβα εμβόλια, ήρθε η πολυπόθητη μέρα της αναχώρησης. Πρώτα μπήκε στο τρένο, όπου, λόγω κεκτημένης συνήθειας, παρατηρούσε τους ανθρώπινους κώλους αντί για τα πρόσωπα. Μιλούσε σε κώλους κοιτάζοντας τους κωλους στα μάτια -τρόπος του λέγειν "μάτια" γιατί ένας κώλος έχει μονάχα ένα μάτι, το οποίο μάλιστα δεν φαίνεται μια και βρίσκεται κάτω απο τα ρούχα. Κατόπιν, μπήκε στο πλοίο, όπου συνέχισε το ίδιο βιολί. Υστερα, έφτασε σε ένα μακρινό αεροδρόμιο, όπου θα ερχόταν το αεροπλάνο να τον μεταφέρει στον τελικό προορισμό του, όπερ και εγένετο. Ετσι, έφτασε μετά από μερικές ώρες στη χώρα των Σοφών Κώλων. Εκεί όμως, δεν υπήρχε κανένας κώλος. Κανένα πλάσμα δεν είχε κώλο. Οι άνθρωποι ήταν άκωλοι εντελώς, μια επιφάνεια επίπεδη ήταν η πίσω όψη τους, και ο Ποιητής αναρωτήθηκε πώς και από πού τάχα να χέζουν. Δεν δίστασε να ρωτήσει έναν περιπτερά ο, φημισμένος για την τόλμη του, Ποιητής: «Δεν μου λέτε παρακαλώ, πώς χέζετε σεις εδώ πέρα;» αλλά ο περιπτεράς αγνοούσε το ρήμα "χέζω" και υπέδειξε στον Ποιητή να απευθυνθεί στον σοφότερο Κώλο της χώρας, ένα γνωστό υπερήλικα ακαδημαϊκό. Θα πάω αύριο να ρωτήσω, σκέφτηκε ο Ποιητής και πήγε στο ξενοδοχείο, να τακτοποιήσει τις βαλίτσες του και να ξεκουραστεί. Στο δωμάτιο, που ήταν κατηγορίας υπερλούξ επτά αστέρων, υπήρχε ένα θαυμάσιο λουτρό με μπανιέρα τζακούτζι, ασπροφουφουλιασμένα μπουρνούζια και πετσέτες προσώπου λινές, αλλά λεκάνη τουαλέτας δεν υπήρχε πουθενά. Χτύπησε το κουδούνι, ήρθε μια καμαριερα -άκωλη κι αυτή, φυσικά- και της υπέδειξε την έλλειψη: «πού είναι η τουαλέτα δεσποινίς;» μα η κοπέλα απόρησε, επειδή δεν είχε ξανακούσει τη λέξη "τουαλέτα". Καλά, σκέφτηκε πάλι ο Ποιητής, θα ρωτήσω αύριο τον σοφότερο Κώλο της χώρας, κι έπεσε για ύπνο, αφού κατούρησε στο νιπτήρα -χέσιμο δεν ήθελε ακόμα, ένεκα η αλλαγή κλίματος. Το πρωί της επόμενης μέρας, επισκέφθηκε τον σοφότερο Κώλο, ένα κύριο γηραλέο αλλά συμπαθέστατο, και τον ρώτησε τα σχετικά. Εψαξε ο σοφός σε κάτι ογκώδη σκωροφαγωμένα βιβλία, και η απάντηση που έδωσε ήταν η εξής: «Εμείς εδώ, όπως ίσως παρατηρήσατε κύριε Ποιητά, δεν διαθέτομεν κώλον, άρα δεν παράγομεν το υποπροϊόν σκατά, άρα δεν χρειαζόμεθα τουαλέτας.» Ο Ποιητής ξαφνιάστηκε αρκετά, αλλά είχε την ψυχραιμία να συνεχίσει τις ερωτήσεις. Στην ερώτηση του Ποιητή «Και πώς ζείτε χωρίς να αποπατείτε;» ο Σοφότερος απάντησε «Εχομεν εξελίξει το γονίδιόν μας τοιουτοτρόπως ώστε να μη χρειάζεται να τρώμε, άρα ούτε και να χέζομεν, αγαπητέ Ποιητά. Εχομεν το πλεονέκτημα έναντι των άλλων ανθρώπων να μη χρειαζόμεθα καν τροφήν δια να ζήσομεν.» Φοβερή οικονομία! κραύγασε από μέσα του, βεβαίως, ο Ποιητής, αποτολμώντας μιαν επιπλέον ερώτηση «Πώς προέκυψε, σεβαστέ σοφότατε Κώλε, αυτή η ανάγκη εξελίξεως του γονιδίου στη χώρα σας;» και ο Σοφότατος αναστέναξε πριν απαντήσει «ααααχ, προέκυψεν δια λόγους οικονομίας, αλλά ήτο μεγάλο λάθος, αγαπητέ Ποιητά, μεγάλο σφάλμα σας λέγω, διότι το αποτέλεσμα αυτής της εξελίξεως ναι μεν είναι εποικοδομητικόν δια την οικονομίαν της χώρας, αλλά δια το γένος των ανθρώπων είναι τεράστιον πλήγμα, δεδομένου ότι δεν είμεθα πλέον άνθρωποι αλλά υπερμεγέθη περιττώματα... αχχχ...» Ο Ποιητής δεν ηθέλησε να ακούσει περισσότερα, πήγε στο ξενοδοχείο, μάζεψε τα μπαγκάζια του, έτρεξε στο αεροδρόμιο, έκανε ολόκληρο το μακρύ ταξίδι ανάποδα, έφτασε στην πατρίδα του, έτρεξε γραμμή στο καμπινέ και ξαλάφρωσε από κόπρανα μιας εβδομαδας τουλάχιστον, διαβεβαιώντας τον εαυτό του ότι θα πάψει να ονειρεύεται μακρινά ταξίδια και να γράφει ποιήματα για κώλους.

________________
ΣΗΜ. γράφτηκε ατάκα κι επιτόπου πριν απο λίγο, εδώ

Σάββατο 22 Μαΐου 2010

Μαθαινοντας κινεζικα

Παλια, κυκλοφορουσε ο κινεζικος διαλογος:

- Σεν Τσαν;
- ουόι, Σεν Σέντσαν;
- Ντμέντσαν... (με απογοητευση στο βλεμμα)

Παλια, επισης, κυκλοφορουσε ο καταλογος με τις προσκλησεις για το επίσημο δείπνο που θα παρέθετε ο αμερικανός πρέσβυς, όπου ήταν καλεσμένοι:

01. Ο αμερικανός ηθοποιός Parton Dagaston
02. Οι αμερικανοί επιχειρηματίες Hoston Bross
03. Η αμερικανίς δημοσιογράφος Ella Piaston
04. Ο ιάπων ρεπόρτερ Nassussiro Tokassoni
05. Η ιαπωνίς σοπράνο Yatabaza Tsokaraki
06. Η ιαπωνίς λογοτέχνις Namunaki Kunamuto
07. Ο ιαπων επιχειρηματίας Sugamoto Soi με την κόρη του Sugamoto Magazaki και τον μνηστήρα της Surotiri Yatamura
08. Ο κινέζος μοντελίστ Pso Lin
09. Η ισπανίς κόμισσα Maria Theresa Dolores de la Parta Kunata Ores
10. Οι ιταλοί μόδιστροι Alfonso Mastapiani και Marcello Mastacini
11. Η χιλιανή κοινωνιολόγος Alegria Timusia
12. Ο τούρκος χειρουργός Ali Mupefti
13. Ο άραψ πετρελαιοπαραγωγός Tahala Tahalassa
14. Ο έλλην εφοπλιστής I.M. Μαστακουνάς
15. Ο γερμανός εργοστασιάρχης Walton fon Vgalton
16. Οι έλληνες ομογενείς Tom Bazis και Meeton V. Gazis
17. Η γαλλίς ψυχολόγος Anne Marie de Manivelle
18. Η ρωσίς αστροναύτις Veronica Lechritova
19. Η βουλγάρα ταξιθέτις Tamara Nataluluda
20. Ο ινδός ποιητής Narochales Navrechandora
_____________________________
Υπαρχουν κι άλλα ονόματα "εφευρέσεις" της στιγμής, αλλά πού να τα θυμάμαι...
Δεν μπορω να φανταστω πώς ακούγονται σήμερα, πάντως παλιά γελάγαμε μέχρι δακρύων, ιδίως τις πρώτες πρωινές ωρες, όταν ξενυχταγαμε δουλεύοντας...

κι έπειτα ήρθαν οι κινέζοι...


Ο ωραίος Μεργκαέλ έβλεπε ένα όνειρο και ήταν τόσο συνεπαρμένος που δεν άκουσε το ξυπνητήρι να χτυπά. Ηθελε να μείνει στο όνειρό του μέσα και να το απολαμβάνει, έτσι δεν άκουσε ούτε το κουδούνι της εξώπορτας, ούτε το τηλέφωνο που χτυπούσε δαιμονισμένα. Δεν άκουσε ούτε τον ανθοπώλη της γειτονιάς του με τη βροντερή φωνή, ούτε το τρακάρισμα που έγινε στη γωνία έξω από το σπίτι του, ούτε τον πυροβολισμό του γείτονα που αυτοκτόνησε στο διπλανό διαμέρισμα. Ηθελε διακαώς να μένει μεσα στο όνειρό του και δεν άκουσε τη Βέρα Καλτάκα, την αγαπημένη του, που τον φώναζε υστερικά να της ανοίξει γιατί είχε ξεχάσει τα κλειδιά της. Ολοι ανησύχησαν που ο ωραίος Μεργκαέλ δεν άνοιγε τη πόρτα του διαμερίσματός του και φαντάστηκαν τα χειρότερα. Ετσι, η Βέρα Καλτάκα πήρε ένα ταξί κι έτρεξε σπίτι της να πάρει τα κλειδιά της να ανοίξει. Επέστρεψε με το ίδιο ταξί και βρήκε ένα πλήθος να τη περιμένει έξω από τη πολυκατοικία όπου κατοικούσε ο αγαπημένος της. Ανοιξε και κατευθύνθηκε στο υπνοδωμάτιο, τρέμοντας στη πιθανότητα να αντικρύσει το πτώμα του. Αντί για πτώμα όμως, είδε το Μεργκαέλ κουκουλωμένο μέχρι τα αυτιά να ροχαλίζει μακαρίως, κι έτσι βγήκε σιγοπατώντας από τη κάμαρη μη τυχόν τον ξυπνήσει. Καθησύχασε το πλήθος των ανησυχούντων γειτόνων, έκλεισε την εξώπορτα και πήγε στη κουζίνα να σιάξει ένα τσαγάκι. Σε λίγο «Εσύ είσαι Βέρα;» ακούστηκε η αγουροξυπημένη φωνή του Μεργκαέλ Ωγκαίο «τσάι φτιάχνεις;», η Βέρα του απάντησε «Ναι, από εκείνο που σου αρέσει, με άρωμα γιασεμί» και η μέρα συνεχίστηκε χωρίς άλλα απρόοπτα, εκτός από την άφιξη των κινέζων, που κατέφτασαν ορεξάτοι για τσάι. Δυστυχώς, δεν υπήρχαν αρκετά φλυτζάνια και η Βέρα Καλτάκα πελάγωσε για μια στιγμή. Πώς θα τους ικανοποιούσε όλους αυτούς; Πού θα σερβίριζε το τσάι; Οι κινέζοι όμως είχαν έρθει οργανωμένοι: καθένας έβγαλε από τη τσέπη του ένα φλυτζάνι κι ένα φακελλάκι και ζήτησε μόνο λίγο βραστό νερό. Η αλήθεια είναι πως τον επόμενο μήνα κόπηκαν οι παροχές νερού και ηλεκτρικού στο διαμέρισμα του ωραίου Μεργκαέλ, γιατί αδυνατούσε να πληρώσει τα υπέρογκα ποσά των λογαριασμών, πράγμα που δεν τον στενοχώρησε και πολύ, αφού επιτέλους πήγε να συγκατοικήσει με την αγαπημένη του Βέρα. Περνούσαν πολύ ωραία οι δυο τους, σαν ερωτευμένα πιτσουνάκια, μέχρι που ήρθαν οι κινέζοι...
__________________________
-->> http://rodia-autox8on.blogspot.com/2010/05/104.html

Σάββατο 1 Αυγούστου 2009

Διακοπέ στο γκαναπέ #02


Εστρωσες πάλι στο γκαναπέ τη μπζάθα και ξάπλωσες πάνω, έβαλες κάντρο με θάλασσα στο ντοίχο απέναντι, φόρεσες σκούρα γυαλιά και καπέλο και πάτησες πλέι, αλλά... δε λογάριασες τους γείτονες! Για να δούμε, θα σε αφήσουν να ντην απολαύσεις αυτή ντην εκπομπή;
Κι αυτό το καλοκαίρι θα περάσει. Διακοπές το Σεπτέμβρη!

-->> στο www.podOmatic.com
--> στο www.radiobubble.gr

με τις υγείες μας!!!

Τρίτη 28 Ιουλίου 2009

αν ήμουν στη θέση του κ. Παντερμαλή...

Πιθανότατα θα έπραττα το ίδιο, ακριβώς το ίδιο!

Γιατί, ποιος είναι στο κάτω κάτω ο κ. Παντερμαλής; Ενας καθηγητάκος Πανεπιστημίου εκεί πάνω, ένας αρχαιολογίσκος που τι έκανε; έστησε τη σκαπάνη του στο Δίον και ανέσυρε κάτι αρχαία ακόμα εκεί πέρα.. ε, και; τόσα αρχαία υπάρχουν στη χώρα, τίγκα στα κομμάτια και στα θρύψαλλα είμαστε, τι βρήκαμε τι χάσαμε...

Επειτα, οι Ιερείς της Ιεράς έχουν έναν κάποιον όγκο -ιδίως κυριολεκτικά- και μπορεί να φοβήθηκε κιόλας ο άνθρωπος μη του χώσουν μια με τη θεόρατη κοιλιά τους και του κόψουν την ανάσα ή τον στριμώξουν σε κάναν ανελκυστήρα κι από δω πάν' κι άλλοι λέμε...

Σου λέει λοιπόν ο παντέρμος, εδώ που κάθομαι έχει καρφιά -κυρίως μεταφορικά καρφιά, ε- και η θέση αυτή είναι που είναι επισφαλής και δεν πάω πάλι εκεί πάνω στα χωράφια μου να τσακίζω και κάνα παΐδι κάνα ψαράκι κάνα μύδι βουτηχτό στο τσίπουρο; Εχει και θαλασσίτσα κοντά, να ρίχνω και καμμιά βουτιά.. τι δουλειά έχω εδώ πέρα να ψήνομαι στη ζέστα, να μπουκώνω καυσαέριο, να τηλεφωνιέμαι κάθε τρεις και λίγο με τα παπαδαριά και να μου τα πρήζουν;

Τό'φερε από δω, τό'φερε από κεί, δεν ξεχείλωνε άλλο και τ' αποφάσισε: Θα τους τη κάνω τη χάρη! Θα το κόψω το ρημάδι! Να δω τότε που θα τρέχουν και δε θα φτάνουν να συμμαζέψουν τ' ασυμάζευτα!!!

Γιατί, είναι αδύνατο να πιστέψω ότι ο κ. Παντερμαλής δεν είναι γάτα! Μη βλέπετε το προηγούμενο ποστ, ήταν κάτω από οργισμενη διάθεση, τα είχα πάρει, πώς το λένε! Αλλη φορά δεν θα ξαναγράψω υπό βρασμόν και σε θερμοκρασία άνω των 30 βαθμών. Συγγνώμη σου ζητώ, καλέ/ή μου αναγνώστη/τρια και ελπίζω να με συγχωρέσεις, βασίζομαι στη κατανόησή σου, έτσι;

Ο κ. Παντερμαλής, ως γάτος κολοπετσωμένος που είναι, μια και -σίγουρα, όπως σε βλέπω και με βλέπεις, λέμε- θα έχει αντιμετωπίσει τρισχειρότερες περιπτώσεις, τα σκέφτηκε όλα αυτά καλά καλά και (θα) είπε μέσα του: «ό,τι και να γίνει, χαμένος δεν πρόκειται να βγω, έχω τη δουλίτσα μου, τις ανασκαφούλες μου, όλα οκ και υπό έλεγχο, τη δουλειά μου στο Μουσείο την έβγαλα πέρα και με το παραπάνω, ξενάγησα στα εγκαίνια, συνεντευξιάστηκα και με τον κ. Τσουμί και με τα ελληνοαμερικανά, νοιώθω πλήρης και δε χρειάζομαι άλλα μεγαλεία, άσε που έχω ένα νιονιό που ξέρει καλά πως μετά το μεσουράνημα ο ήλιος αρχίζει να πέφτει σιγά σιγά κι έρχεται το ηλιοβασίλεμα, που μπορεί να έχει πορτοκαλί χρωματάκι κι ένα γκλάμουρ αλλά σηματοδοτεί -έστω και δοξαστικά- το τέλος κι εγώ δεν νοιώθω τελειωμένος, πώς να το κάνουμε;»

Αυτά ή περίπου κάτι τέτοια (θα) σκεφτόταν ο κ. Παντερμαλής και την έκανε τη κουτσουκέλα! Η γραμματεύς, σίγουρα (θα) τον ρώτηξε «μα κ. Πρόεδρε, να μη πάρουμε στο τηλ. τον κ. Γαβρά; Μήπως ενοχληθεί;» κι αυτός σίγουρα (θα) απάντηξε «μα τι λες παιδί μου; φυσικά και θα του μιλήσω ο ίδιος να ζητήσω τη γνώμη του! αλλίμονο!» και (θα) έφυγε από το γραφείο του πηγαίνοντας προς το εργαστήριο του βιντεά που (θα) τον ρώτηξε κάτι περίπου στο ίδιο γκεζί, εκείνος (θα) απάντηξε ό,τι περίπου και στη γραμματέα του βάζοντας και ολίγη σάλτσα περί συμφωνίας του κ. Γαβρά να κοπούν εκειδανά μερικά ψωροδευτερόλεπτα και μετά (χωρίς "θα") πήγε σπιτάκι του κι έρριξε κάτι ύπνους.. μα κάτι ευλογημένους ύπνους!.. που δεν λέγεται πόσο τους απόλαυσε. Σίγουρο αυτό, στο όνειρό του βρισκόμουν, να, φυλάω και σταυρό!

Ακόμα δεν είμαι σε θέση να σου πω, φίλε/η μου, πού θα βγάλει όλη αυτή η ιστορία, όμως η πράξη του κ. Παντερμαλή είναι μεγαλειωδώς απίστευτη! Ούτε σε εκατό χρόνια δεν θα φτάναμε σε τέτοιο εξευτελισμό της Ιεραρχίας χωρίς αυτό το ξεμπρόστιασμα και για τουτο του βγάζω το καπέλλο: Respect Δημήτριε, είσαι γάτος με πέταλα λέμε! :)

το ελληνορθόδοξο σχέδιο καταστροφής της Ακρόπολης

Εδώ μιλάμε σοβαρά, όπως θα έχεις διαπιστώσει τόσο καιρό που με παρακολουθείς, αγαπημένε/η μου αναγνώστη/τρια, έτσι λοιπόν, σήμερα αποφάσισα να γράψω άλλο ένα αποκαλυπτικό ποστ για άσκηση της σκέψης, ανατρέποντας τα... σερβιρισμένα!

Η Ακρόπολη είναι το βάσανο των θρησκευτικών αρχηγών της χώρας εδώ και πάρα πάρα πολλά χρόνια.. πολλούς αιώνες δλδ, ούτε θυμάμαι από πότε... Είναι πεπεισμένοι ότι εκεί πάνω εχουν την έδρα τους ένα σωρό διαβολικά πνεύματα, που δεν αφήνουν εμάς τους καλούς ανθρώπους να ησυχάσουμε, να δουλεύουμε χωρίς να παραπονιόμαστε για αμοιβές και κουραφέξαλα, να μας βαράνε από εκατό μεριές και να μην αντιμιλάμε, να μένουμε ήρεμοι και να προσευχόμαστε να αλλάξουν τα πράγματα προς ένα καλύτερο κόσμο όμορφο κι αγγελικά πλασμένο, κλπ κλπ, ακριβώς όπως ο κόσμος των παπάδων με τα μαύρα ράσα, γεμάτος ροζ στρινγκάκια και ντροπαλά παπαδοπαίδια. Να μας απολύει το αφεντικό με μέιλ και να τρέχουμε στον παπά της ενορίας μας να διαβάζει ευχές «προς επαναπρόσληψιν», καταθέτοντας σε αυτόν τις τελευταίες μας οικονομίες. Να ψάχνουμε μαζί (με τον παπά) τι αμαρτιες κάναμε και μας τιμωρησε ο Θεός με απόλυση.

Πού κολλάει η Ακρόπολη; Μα.. εκεί ακριβώς που ξεκολλάει το μυαλό.. εκεί όπου αρχίζει η σκέψη να φεύγει κατά μεταφυσικά μυστήρια μεριά και να μπερδεύει γλυκά το λογικό με τη παράνοια... «Στην Ακρόπολη ζουν τα δαιμόνια», λένε, «και την Ακροπολη πρέπει να εξαφανίσουμε. Δεν τα καταφέραμε τα παλιά τα χρόνια, δεν είχαμαν και κατάλληλα εργαλεία, αποτελεσματικά, δεν τα καταφέραν οι οθωμανοί, δεν τα κατάφεραν ο Μοροζίνης και ο Ελγίνος, ε, σήμερα αποκλείεται να μη τα καταφέρουμε: με πεισμα (ισχυρή θέληση, το λένε!) και μαεστρία, σίγουρα θα εξαφανίσουμε αυτό το "πνευματικό κουσούρι" που δεν καταφέραμε να... εξαγιάσουμε»!

Μετα από προσπάθειες πολλών χρόνων, λοιπόν, καταφέραμε να γίνει το Μουσείο της Ακρόπολης. Φυσικά, έγινε αγιασμός του κτιρίου. Προετοιμάστηκε σωστά ο χώρος, για να υποδεχτεί όχι μόνο τα κλεμμένα γλυπτά του Παρθενώνα αλλά και τον Παρθενώνα Ολόκληρον και ό,τι χωρέσει ακόμα να στοιβαχτεί εκεί μέσα από το βράχο της Ακρόπολης! Ετσι, πετυχαίνονται δυο βασικοί στόχοι του ιερατείου, για την επίτευξη των οποίων εργάζεται σκληρά επί αιώνες: ο εξαγιασμός των ειδωλολατρικών κτισμάτων και η ανέγερση νέου μητροπολιτικού χριστιανικού ορθόδοξου ναού πάνω στον ιερό βράχο -αφού του ρίξουν τόννους αγιασμό, φυσικά, να ξερριζώσουν τα κακά δαιμόνια. Δε γίνεται να δεσπόζει στη πόλη της Αθήνας ένα κατασκεύασμα αλλόθρησκων και να ποτίζει το ποίμνιο ξυπνητίλα.. ως πότε πια!

Φυσικά, ως προοδευτικός άνθρωπος που δηλώνω ότι είμαι, βρίσκω αυτό το θεάρεστο σχέδιο πραγματικά υλοποιήσιμο και εξαιρετικής σύλληψης. Μακάρι να εφαρμοστεί! Μπορεί τότε να ξυπνήσουμε από το λήθαργο της βλακείας, να γίνουμε Ανθρωποι και να κυνηγήσουμε τους ρασοφόρους διαστρεβλωτές του μυαλού και της σκέψης μέχρι τα τάρταρα κι ακόμα παραπέρα. Οταν θα έχουν εξαφανιστεί όλες οι αυταπάτες περί δήθεν καλών χριστιανών, υπερασπιστών του γένους, κλπ παπαριές...


Τετάρτη 22 Ιουλίου 2009

ο ωραίος Μεργκαέλ παίρνει των ομματιών του



Σήμερα το πρωί, ο ωραίος Mεργκαέλ Ωγκαίο ξύπνησε και έτριψε τα μάτια του να ανοίξουν. Οπως τα έτριβε, κατάλαβε ότι το δεξί του μάτι δεν ήταν ακριβώς μάτι. Η ξανάστροφη της δεξιάς του παλάμης άγγιζε κάτι τι σκληρό και κρύο. Το δεξί του μάτι δεν άνοιγε με τίποτα. Ετρεξε πανικόβλητος στον καθρέφτη του λουτρού του και είδε -με το αριστερό του μάτι- τί συνέβαινε: στη θέση του δεξιού του ματιού, βρισκόταν ένα αλουμινένιο κουτάκι από αναψυκτικό! Κούνησε το κεφάλι του δεξιά-αριστερά και κατάλαβε ότι το κουτάκι ήταν άδειο. «Λες να είναι το κουτάκι από το αναψυκτικό που ήπια χτες το βράδυ;» αναρωτήθηκε «αλλά πάλι, το κουτάκι εκείνο το πέταξα» συνέχισε τη σκέψη του «μόνο που δεν θυμάμαι ακριβώς πού...» το μυαλό του έψαχνε απεγνωσμένα την αιτία της μεταμόρφωσης του ματιού του από μάτι σε κουτάκι αλουμινίου. «Μυστήρια πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο που ζούμε...» μουρμούρισε μέσα από τα δόντια του και πήρε των ομματιών του κι εγκατέλειψε τη σκατοχώρα όπου μέχρι τότε ζούσε.

(στην εικόνα, ο Μεργκαέλ σέρνει το πλήθος των ματιών του)
__________
εικονα απο http://ecomonkey.blogspot.com/

Δευτέρα 20 Ιουλίου 2009

όταν το άλογο φορά πέδιλα βατράχου


Μια φορά, ήταν ένα άλογο που φοβόταν το νερό και, για να αντιμετωπίσει το φόβο του, πηγαινορχόταν στο Παρίσι κολυμπώντας. Στο δρόμο, έπινε πολύ νερό αλμυρό, αλλά συνέχιζε απτόητο την άσκηση. Το σωσίβιο που φορούσε στο λαιμό, του θύμιζε τα χάμουρα κι έτσι νόμιζε πως ο -ανύπαρκτος- αναβάτης είχε την ευθύνη της πορείας στη θάλασσα. Οταν κατάλαβε ότι αναβάτης δεν υπήρχε, ζήτησε τη συμβουλή του ναυτικού κι ο ναυτικός του είπε να φορέσει βατραχοπέδιλα. Το άλογο σκότωσε ένα βάτραχο κι έκλεψε τα πέδιλά του. Ξέχασε να σκοτώσει κι άλλον ένα βάτραχο για να κλέψει κι άλλα δυο βατραχοπέδιλα. Ετσι, το οικοδόμημα της εμπιστοσύνης του στα βατράχια κατέρρευσε μέσα σε μια νύχτα. Χρέωνε όλα τα βατράχια με τη λιποψυχία του, που δεν μπορεσε να σκοτώσει δυο, αλλά μόνον ένα. Οταν ξημέρωσε, αποφάσισε να δοκιμάσει να ταξιδέψει -πάλι για Παρίσι, εννοείται- με το σωσίβιο και δυο βατραχοπέδιλα μονάχα. Ο εξοπλισμός αυτός δεν το βοήθησε καθόλου κι έτσι το άλογο πνίγηκε σε μια κουταλιά νερό. Ο ναυτικός κρατούσε το κουτάλι.

Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009

Αρχηγός και Μαϊντανός

Ο Αρχηγός είναι ένα παράξενο ανθρώπινο κατασκεύασμα. Λαμβάνετε ένα ημίτρελο και ημιμαθές πρόσωπο, το οποίο νομίζει πως α) τα έχει τετρακόσια και β) ότι γνωρίζει τα πάντα. Προσθέτετε μια δόση μεγαλομανίας και τρεις σταγόνες εσσάνς από μανία καταδίωξης, μια πρέτζα ανάγκης για αυτοπροβολή και τρεις ουγγιές πατερναλισμού. Ξεσκονίζετε το αποτέλεσμα συχνά, προσπαθώντας να το κρατάτε φρέσκο για παν ενδεχόμενο. Προσοχή στη χρήση, μη το ακουμπάτε χωρίς γάντια, το αρχηγιλίκι είναι κολλητικό. Μόλις ο Αρχηγός που κατασκευάσατε τελειώσει το έργο για το οποίο τον προορίζατε, του ρίχνετε λίγη λάσπη και τον πετάτε στη χωματερή -αυτό ισχύει κυρίως για τους περιστασιακούς Αρχηγούς. Μερικοί πετυχημένοι Αρχηγοί, καλό είναι να απομακρύνονται προσεκτικά και να παραμένουν στο μούσκιο (ή στο ψυγείο) για πιθανή μελλοντική χρήση. Γενικά, πριν πετάξουμε έναν Αρχηγό στα σκουπίδια μελετούμε το ενδεχόμενο επαναφοράς του στο προσκήνιο. Σε περίπτωση που κρίνεται απαραίτητη η ανάσυρση ενός απορριφθέντος και λασπωθέντος Αρχηγού, αρκεί να δημιουργήσετε ένα (μικρό ή μεγάλο) μύθο γύρω από το πρόσωπό του -σε μεγάλη ανάγκη κάντε και μια μικροεπανάσταση- και ο Αρχηγός σας θα επανακάμψει φρεσκότατος.



Ο Μαϊντανός μοιάζει πολύ με τον Αρχηγό, μόνο που αναλώνεται συντομότερα και κοστίζει απείρως πιο φτηνά. Μπορείτε να τον χρησιμοποιείτε όποτε, όπου και όπως θέλετε, ψιλοκομμένο ή με ολόκληρα τα φύλλα του, μόνο του ή μαζί με άλλα ζαρζαβατικά. Βασικό προτέρημα του Μαϊντανού είναι ότι βρίσκεται σε αφθονία στη Φύση και δε χρειάζεται κόπο και χρόνο για να κατασκευαστεί. Σε μερικούς τόπους απαντάται άγριος σε απέραντα λιβάδια, αλλού τον φυτεύουν σε γλάστρες. Οπως και να είναι, σε όποια κατάσταση και να βρίσκεται, ο Μαϊντανός είναι ένα προϊόν αναλώσιμο (προσωρινής χρήσης) και δεν αξίζει να φυλάσσεται: όταν μαραθεί, πετιέται στα σκουπίδια, συχνότατα κι από μοναχός του και χωρίς να υπάρχει ανάγκη λασπώματος.

δυο τρύπες στο νερό


Μια φορά, ήταν δυο σταγόνες νερού που συζητούσαν. Ξαφνικά, η μια κατέβασε μια ιδέα: «Δεν κάνουμε δυο τρύπες στο νερό;» ρώτησε την άλλη και η άλλη σταγόνα απάντησε: «Μα αφού το ξέρεις, δεν γίνονται τρύπες στο νερό!» Με το πες πες όμως, η πρώτη σταγόνα έπεισε τη δεύτερη να δοκιμάσουν.

«Ας το δοκιμάσουμε, τουλάχιστον, τι έχουμε να χάσουμε;» της είπε. Ετσι, αποφάσισαν να κάνουν δυο τρύπες στο νερό κι έπεσαν με ορμή πάνω σε μια νερένια επιφάνεια και το νερό κατάπιε και τις δυο και ξεδίψασε.

Τρίτη 14 Ιουλίου 2009

ο ωραίος Μεργκαέλ και το αυγό

Ο ωραίος Μεργκαέλ είχε τρία μερόνυχτα να κοιμηθεί και νύσταζε πολύ. Νύσταζε τόσο πολύ, που επιθυμούσε να βρεθεί μέσα σε ένα αυγό και να κοιμηθεί μακαρίως μακριά από κάθε θόρυβο. Το αυγό -έτσι νόμιζε και μπορεί να είχε και δίκιο- είναι στεγανό από κάθε ήχο, με άψογη ηχομόνωση. Ετσι, το μόνο μέρος όπου θα μπορούσε κανείς να ησυχάσει και να κοιμηθεί όσο θέλει, ήταν, κατά τη γνώμη του, ένα αυγό. Πήρε λοιπόν ένα αυγό, αποφασισμένος να κάνει πράξη τη φαντασία του. Πώς όμως θα έμπαινε μέσα στο αυγό χωρίς να το σπάσει; Αυτό ήταν μεγάλο πρόβλημα και ο ωραίος Μεργκαέλ καθόταν και κοίταζε το αυγό ψάχνοντας να βρει κάποια λύση. Καθόταν και κοίταζε το αυγό με τις ώρες, μέχρι που έγινε αληθινό κοτόπουλο!

Δευτέρα 29 Ιουνίου 2009

τα ευγενικά γεροντάκια

Ολο και συχνότερα, τον τελευταίο καιρό, θυμάμαι το ανέκδοτο με τα ευγενικά γεροντάκια.
Ηταν, λέει, μια γυναίκα που είχε μείνει έγκυος και περίμενε να γεννήσει. Πήγε στο γιατρό κι εκείνος διαπίστωσε πως περίμενε δίδυμα. Η γυναίκα ετοίμασε το παιδικό δωμάτιο με δυο κρεββατάκια, δυο ντουλαπάκια, δυο γραφειάκια, όλα διπλά, και περίμενε να γεννηθούν τα παιδάκια της...
Περάσαν οι εννιά μήνες, η γυναίκα πάει στο γιατρό, ο γιατρός της λέει «όλα μια χαρά, κυρία μου, αλλά περιμένετε να έρθει η ώρα σας να γεννήσετε.»
Πέρασε κι άλλος μήνας, πέρασε χρόνος κι άλλος χρόνος,περάσαν δυο και τρία και πέντε χρόνια, περάσαν εννιά χρόνια, η γυναίκα ακόμα είναι έγκυος, το περιεχόμενο της κοιλιάς της χαίρει άκρας υγείας, αλλά τα μωρά δεν θέλουν να γεννηθούν! Ξαναπάει στο γιατρό, εκείνος της λέει «δεν μπορώ να κάνω τπτ για να παραβιάσω το χρόνο της γέννησης, κυρία μου, τα παιδιά θα γεννηθούν όταν έρθει η ώρα τους.»
Τα χρόνια περνούσαν και η γυναίκα περίμενε να γεννήσει, η κοιλιά της μεγάλωνε, οι επισκέψεις στο γιατρό τακτικές, μια φορά το χρόνο πλέον, οι καρδιές των εμβρύων ακούγονταν να χτυπούν κανονικά, όλα μια χαρά, αλλά γέννηση γιοκ!

Κάποτε, η γυναίκα γέρασε πολύ και πέθανε, έγκυος πάντα, με μια κοιλιά τεράστια. Τότε, άνοιξαν επιτέλους να δουν τι συνέβαινε και δεν ερχόταν η ώρα της τόσα χρόνια να γεννήσει και βρέθηκαν μπροστά σε δυο ευγενικά γεροντάκια με μακριές γενειάδες, που το ένα έδινε με ευγένεια το προβάδισμα στο άλλο:
«-Μα, σας παρακαλώ, περάστε πρώτος»
«-Μα, όχι, εγώ σας παρακαλώ, περάστε πρώτος»
«-Μα, τι λέτε, προηγείστε αγαπητέ, σας παρακαλώ, περάστε πρώτος»
«-Μα, είναι αδύνατον να προηγηθώ, σας παρακαλώ, περάστε πρώτος»
«-Μα, σας παρακαλώ πάρα πολύ, περάστε πρώτος»
__________________________________
αν η παραδόξως ευγενική αυτή στάση σου θυμιζει κάτι άλλο, καλέ/ή μου αναγνώστη/τρια, ε, μυαλό είν' αυτό κι άστο να τρέχει!

Σάββατο 18 Απριλίου 2009

οι τρεις παπάδες

Συζητούν τρεις παπάδες, ένας από το Aγιο όρος, ένας από την Αθήνα και ένας Κεφαλονίτης για τον τρόπο που κατανέμουν τα έσοδα των εκκλησιών τους.

Λέει ο παπάς από το Aγιο όρος:
«Εγώ Πετάω στον αέρα όλα τα νομίσματα και όσα έρθουν κορώνα είναι του Θεού και τα δίνω για τις ανάγκες της εκκλησίας και όσα έρθουν γράμματα είναι δικά μου».

Λέει ο Αθηναίος παπάς:
«Και εγώ πετάω τα νομίσματα στον αέρα και όσα σταθούν όρθια είναι του Θεού και της εκκλησίας, όσα πέσουν στο πλάι (κορώνα ή γράμματα) είναι σαφώς δικά μου».

Και στο τέλος ο Κεφαλονίτης παπάς:
«Εγώ κύριοι συνάδελφοι κάνω το ίδιο που κάνετε και εσείς με πιο απλές διαδικασίες για να μη χάνουμε και χρόνο. Πετάω στον αέρα όλα τα νομίσματα. Oσα θέλει τα κρατάει ο Θεός και όσα πέσουν κάτω είναι δικά μου!»

-->> από εδώ:-->> http://www.kefalonitis.com/