Σελίδες

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Blog Action Day 16 Oc 2014 -- Ανισότητα

Τα καρότσια του σκίτσου δείχνουν να είναι ίσα και οι άνθρωποι που τα τσουλάνε φαίνονται να έχουν ίδιο μπόι. Ας εστιάσουμε λοιπόν στο φορτίο των καροτσιών και στις υπόλοιπες λεπτομέρειες. Απ' όσο διακρίνω, το αριστερό καρότσι είναι λιγουλάκι πιο γεμάτο, μόνο που το βάρος του είναι δύσκολο να υπολογιστεί. Ο αριστερός άνθρωπος φαίνεται πιο παχουλός, αλλά μπορεί να φοράει απλώς περισσότερα ρούχα επειδή ίσως να μην έχει αρκετά ντουλάπια να τα αποθηκεύσει ή και να μην έχει καθόλου ντουλάπια ή να μην έχει καν σπίτι.. Απίστευτο, αλλά συμβαίνει μερικές φορές. Μερικές φορές; Συχνότατα, θα έλεγα, στις μέρες που ζούμε...
Ζούμε ή απλώς υπάρχουμε μέχρι να πεθάνουμε; Αυτό είναι ρητορικό ερώτημα, άσχετο με το παρόν ποστ περί ανισότητας, εκτός αν περιλάβουμε και το σιγουράκι της ισότητας μετά θάνατον. Υποθέτω όμως ότι εδώ ασχολούμαστε μονάχα με τα θέματα των ζωντανών.
Ζωντανά έγραψα; Μάλιστα.. Οπως διακρίνω, υπάρχει ένα ψωρόσκυλο πλάι στον άνθρωπο στο αριστερό τμήμα της εικόνας. Αρα, αυτός για λίγο πιο ίσος από αυτόν στα δεξιά δείχνει. Εχει κάτι τι περισσότερο: μπορεί να συντηρεί ΚΑΙ ζωάκι! Ο δεξιός κρατάει κινητό, άρα πληρώνει κάτι τι παραπάνω μάλλον από τη διατροφή ενός σκύλου ή όχι; Εξαρτάται από το κόστος της συνδρομής του κινητού και από την πηγή διατροφής του ζώου: αν ταϊζεται δλδ με ειδικές κονσέβες ή με αποφάγια της γειτονικής ταβέρνας --μαζί με τον ιδιοκτήτη του.
Πάμε τώρα στο πρεστίζ... Ο αριστερός δείχνει κουρελής, ενώ ο δεξιός καλοντυμένος -του κουτιού, που λένε- με κοστουμάκι σένιο. Ο αριστερός θά'πρεπε να ντρέπεται που κυκλοφορεί και χαλάει την αισθητική μας, ενώ τον δεξιό τον καμαρώνουν όλοι -μαζί με τη μαμά του, εννοείται. Του αριστερού η μάνα μάλλον θα τά'χει τινάξει σε κάνα νοσοκομείο υψηλής παραγωγικότητας.
Οπότε, ο αριστερός θά'χει λιγότερα οικογενειακά έξοδα μια και συντηρεί λιγότερα πρόσωπα στην οικογένειά του. Αρα, του περισσεύουν περισσότερα χρήματα που πιθανότατα στέλνει σε ελβετικές τράπεζες για αποταμίευση, εκτός αν διαθετει καμμιά οφ-σορ εταιρεία και τα εμβάζει εκειπέρα.
Ο δεξιός έχει τίγκα το καρότσι, πράγμα που σημαίνει ότι γνωρίζει απο οικονομία: ψωνίζει πολλά μαζί για να πετυχαίνει καλύτερη τιμή στα προϊόντα. Αρα, μάλλον δεν του περισσεύει μία, που λένε. Οσα βγάζει τα ξοδεύει: σπίτια, αυτοκίνητα, σκαφάκια, κολώνιες, γουναρικά, πίνακες.. Θεόφτωχος ο άνθρωπος, τι να λέμε τώρα...
Ο αριστερός δείχνει τεμπελάκος από τη σκυφτή του στάση -η γλώσσα του σώματος μιλάει ξεκάθαρα. Ο δεξιός στέκεται περήφανα ορθός κι άνετος, που σημαίνει πως σίγουρα εργάζεται και παίρνει καλά λεφτά (αλλά κι αν ακόμα δεν εργάζεται έχει εισοδήματα) που ξέρει πώς και πού να τοποθετεί. Αρα; 
Αρα, ο δεξιός είναι το καμάρι μας, ο ίσος των ίσων, και ο αριστερός πρέπει να ντρέπεται για το χάλι του και να ψοφήσει γρήγορα μη μολύνει το περιβάλλον, το ωραίο περιβάλλον που χρειαζόμαστε εμείς οι άνθρωποι για να χορταίνει το μάτι μας με ομορφιά.
Εγραψα "χορταίνει"; Ναι, χορταίνουμε με τηλεοπτικά μαγειρέματα, πράγμα που ο αριστερός εδυνατεί να εκτιμήσει επειδή πιθανότατα δεν διαθέτει ΟΥΤΕ τηλεόραση! Τόση αδιαφορία για την πληροφόρηση και τα κοινά; ΕΛΕΟΣ πια!

Με δυο λόγια, φαίνεται καθαρά ότι υπάρχει ανισότητα στον κόσμο μας, αλλά είναι αδυναμία να σταματάμε στη διαπίστωση και να μη προτείνουμε λύση στο πρόβλημα αυτό. Η λύση που προτείνω είναι απλή: να γίνουν όλοι οι άνθρωποι εισοδηματίες ή να κάνουν παραγωγικές εργασίες για να βοηθούν την ανάπτυξη --των άλλων, αυτών που ήδη έχουν τα πολλά.
-->> Παραγωγική εργασία είναι π.χ. μια νοσοκόμα για 385 ασθενείς, ένας γιατρός για 3.637 αρρώστους, ένας καθηγητής παν/μίου για 1.852 φοιτητές, ένα δημοτικό σχολείο για 11.488 κατοίκους, ένα λεωφορείο την ημέρα για 20.351 επιβάτες, ένα εμβόλιο για 32.923 παιδιά, ένα τεστΠαπ ανά τρία χρόνια για 2.763.875 γυναίκες, 466,5 μαθητές ανά σχολική τάξη, κλπ κλπ κι όποιος προλάβει πρόλαβε!
-->> Ανάπτυξη είναι π.χ. να γίνουν τα δάση ορυχεία επιφανείας, η θάλασσα να γίνει πετρελαιώνας, οι ελαιώνες να γίνουν βιοενεργειακά πεδία, αντί ψωμί να μασάμε τσίχλες, αντί για γάλα να πίνουμε κόλα μελαμίνης,αντί για κρέας να τρώμε ροκανίδια (θά'χουμε πολλά απο τα δέντρα που θα κοπούν), αντί για ψάρια να τρώμε σόλες, κλπ κλπ, ώστε να αποδείξουμε ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει -πράγμα στο οποίο συνηγορούν τα αρχαία μάρμαρα- και πως δεν χρειάζεται κατοίκους.
________________________
ΣΗΜ.1. Our tags for this year are #Blogaction14, #Inequality, #Oct16

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Κάποτε, στη Σταδίου βόσκαν πρόβατα...

Ναι, έτσι είναι. Πριν από 111 χρονάκια ακριβώς. Μετά, η οδός Σταδίου εξελίχτηκε σε μεγάλο εμπορικό δρόμο γεμάτο μαγαζιά της μόδας -ακριβά μαγαζιά και όχι σαν της Ερμού όπου υπήρχαν απ' όλα τα είδη και για όλα τα βαλάντια.
Προχτές έκανα τη βόλτα μου εκεί πέρα και μαύρισε η ψυχή μου. Από τα καμμένα κι από τα παρατημένα, τα κλειστά... Κτίρια και φίρμες έχουν απογειωθεί κανονικά λέμε. Δεν έμεινε ούτε ρουθούνι από Κάουφμαν, πάει κι ο Στρογγυλός, εξαερώθηκε... Αραγε θα τη γλίτωνε αν ήταν Τετράγωνος; Ο Βιντζηλαίος ζάρωσε, έγινε Ζάρα. Το Εσπέρια, ο διάσημος γαμιστρών πάντων των τραπεζικών, πάει κι αυτό... κλειστόν! Τί να λέμε τώρα.. μαύρη θλίψη. Και ούτε πρόβατα δε γίνεται να βοσκήσουν πλέον εκειπέρα, χορταράκι μηδέν.

Η πάπισσα Μερκελάνα -ή Μερκελάντζελα- συνάντησε το Σαμ, τον πιλότο που θα απογειώσει το αεριωθούμενο Ελλάς χωρίς καύσιμα. Δεν του δίνει λέμε ούτε σταγονίτσα.

Ο Τσιπ πήγε στον Πάπα, ο Σαμ στην πάπια, ενώ ο Μπεν σκάει χωρίς να τρώει.. μυστήρια πράγματα...

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: ποια σκούπα είναι ισχυρότερη; του αστυνομικού ή της καθαρίστριας; ε; Διερωτώμαι ακόμα, επειδή «καθαρίστρια συνέτριψε διμοιρία ΜΑΤ» όπως δείξαν στις ειδήσεις και το αναφέρει και το κατηγορητήριο. Ο Αρειος Πάγος πήγε για Φλεβάρη, αν άκουσα καλά. Πάλι καλά που δεν πήγε στο Αρη. Τον Πλανήτη ντε!

Δεν κατάλαβα ένα πράγμα.. αν την οικονομία μας την ανέλαβε το Λιοντάρι της Χαρδουβέλης ή ο Γίγας της Χαρδουβέλης.. ή μήπως λέμε για το Κάστρο της Χαρδουβέλης ή την οδό Γκίκα και Χαρδουβέλης γωνία... Οποιος γνωρίζει ακριβώς, ας ενημερώσει πληζζζζζ.

Α! έμαθα πως ο Δήμος Αθηναίων κέρδισε ένα βραβείο από ένα φιλάνθρωπο Ιδρυμα.. μπλούμπεργκ νομίζω.. πάλι καλά! Νόμιζα πως είμαι σκυλάκι, αλλά τώρα το εμπέδωσα. Γαβ Γαβ γαβ!

Αυτά και επόμενο ποστ τον Οκτώβρη, την υγειά μας νά 'χουμε -που την έχουμε ακόμα ευτυχώς. Μέχρι τότε, ασκηθείτε καλοί/ές μου αναγνώστες/τριες στον εξής γρίφο: «Ο δούλος μπορεί να ελευθερώσει το σκλάβο; ε;»
___________________
η εικόνα από τον ιστότοπο www.enimerosi360.gr

λεζάντα: Η οδός Σταδίου στο ύψος της Κοραή H Ακρόπολις το 1903

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Αυτή την παραλία ποιος θα την πάρει; Τρέξε κόσμε! Ολα τζάμπα! Το αφεντικό τρελάθηκε!

Αιγιαλός σημαίνει Παραλία και οι παραλίες είναι κοινόχρηστες. Ετσι, για να μαθαίνουμε, να αποκρυπτογραφούμε τις ωραίες άγνωστες παλιές λέξεις, που χρησιμοποιούνται με σκοπό την αποδυνάμωση της σημασίας τους. 
«Εμείς πάμε για μπάνιο στην παραλία, ποιος τον χέζει τον αιγιαλό» ίσως σκεφτεί ο μέσος ταλαίπωρος ελληνας. 
Κι όμως! αρκεί να θυμηθει το παλιό ξεχασμένο τραγουδάκι "γιαλό γιαλό πηγαίναμε" που σε λίγο -αν συνεχίσει έτσι το πράγμα- θα απαγορευτεί κι αυτό, μαζί με τις βόλτες στις παραλίες.

Να ρίξουμε τώρα μια ματιά στη νότια Γαλλία; να δούμε τί συνέβη εκεί πέρα και πώς οι γάλλοι χάσαν τις ωραιότερες παραλίες τους πριν από καμμιά 35ριά χρονάκια περίπου, όταν σχεδιάστηκε η αξιοποίησή τους;

Ετυχε να δω την Cap d' Agde όταν χτιζόταν.. πριν απο καμμιά 30ριά χρονάκια και βάλε -πού να θυμάμαι ακριβως!- σε ένα τόπο μαγευτικό, μια απέραντη αμμουδερή παραλία στη Γαλλία του Νότου... Οι κατοικοι των γυρω χωριών ηταν εξαλλοι, αλλα κανεις δεν τους λογαριασε. 
Με άλλοθι τη "φυσική παραλία των γυμνιστών" ορθώθηκαν τα κουτιά κατοικίας τουριστών και δημιουργήθηκαν οι μαρίνες για τα σκάφη τους.

Ενας χώρος ακομα στο γαλλικό Νότο, κοντα στη La Grande Motte που ήταν ήδη σε τουριστικο παροξυσμό! Ενας τόπος ίδιος με πολλους άλλους, όπου μεταφέρονται οι  διαφημιζόμενες "ομορφιες του πολιτισμού", δηλαδή τα μπαρακια, τα διαμερισματα τα εξοπλισμενα με "συγχρονες ανέσεις". Μη τυχον αλλάξει κάτι στη διαρκεια των καταραμένων διακοπων του λοβοτομημένου πλάσματος που λεγεται άνθρωπος. Μη και δεν βρει το καλά παγωμενο προτιμώμενο ποτό του σερβιρισμένο δίπλα στην κακόγουστη πισίνα -κακόγουστη επειδή σίγουρα θα βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα- "για την ασφάλεια" του κακότροπου πλάσματος «άνθρωπος» του καταστροφέα (με κάθε δυνατό τρόπο και ασύλληπτη αναλγησία και παγερή αδιαφορια) του πλανητη που το φιλοξενεί.

Πάρε χάρισμα και μια πρέτζα απο την κοντινή παραλία όπου χτίστηκε (1960-1970) το τσιμενταρισμένο "θαύμα" La Grande Motte.
Τότε που πήγα, ειχα τραβηξει αρκετες φωτο που κάποια φορά.. κάποτε θα τις σκαναρω.. Αγαπημένε/η μου αναγνώστη/τρια, αρκέσου για την ωρα σε μερικές αντιπροσωπευτικές εικόνες, να δεις τι περιμενει τις παραλιες μας.  

__________________________
ΣΗΜ.1. αλήθεια, τί απέγινε ο Νομος Τρίτση (1983 νομίζω) περί ελεύθερης πρόσβασης στην παραλία; Αυτός ο Νόμος, ξέρεις, που έκοβε ένα στενό διάδρομο (πλάτους περίπου 1,5 μ.) από την ιδιοκτησία των ξενοδόχων ώστε να περνούν προς τη θάλασσα οι πτωχοί παραθεριστές που θέλαν να κολυμπήσουν;
ΣΗΜ.2. ψάχνοντας βρήκα αυτό, που απανά στο προηγούμενο ερώτημα: περί προστασίας ακτών και δουλείας διόδου προς τις παραλίες

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Κανένας λαός δεν περισσεύει -ούτε ο περιττούσιος!

Τί στο καλό συμβαίνει με κείνους εκεί κάτω; Βάλθηκαν να αναγεννήσουν τον ήρωα του Σεξπίρου σε πολλαπλά αντίγραφα; Ας σκεφτούν ότι η συμπάθεια που έτρεφε η ανθρωπότητα για το λαό των εβραίων, συγκινημένη απο τα βάσανα, το κυνηγητό και την εξολόθρευση που υπέστησαν κατά το Β' Π. Πόλεμο απο τους ναζί, έχει ήδη εξανεμιστεί.
Εμείς οι άνθρωποι απεχθανόμαστε τους εχθρούς του ανθρώπου, όποιοι κι αν είναι. Η βία που σπέρνουν εναντίον των ξενιστών τους -των παλαιστινίων- στη γή των οποίων εγακαταστάθηκαν πριν από εξηντατόσα χρόνια μοιάζει με επιθετικό καρκίνωμα πλέον. Υποτίθεται πως ένας λαός μορφωμένος και πολύπαθος, όπως ήταν οι εβραίοι, θα ήταν πρόθυμος και σοφός να εργάζεται για την ειρήνη -την τοπική, αλλά και την παγκόσμια- αλλά αντί για τούτο δουλεύει όλο τον κόσμο προσπαθώντας να πουλήσει το παλιό παραμύθι ότι -τάχα μου και δήθεν- αμύνεται. Ναι, αμύνεται για τα δίκια του, όπως ακριβώς και ο Σάυλοκ για το δικό του δίκαιο και είδαμε τί έπαθε στο τέλος.
Δεν μπορώ πια να ακούω ειδήσεις για σφαγές, δεν θέλω να βλέπω πτώματα παιδιών. Ντρέπομαι.
Σήμερα, να βρεθούμε όλοι στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα για το δίκιο των παλαιστινίων, να ενώσουμε και τη δική μας φωνή με τις φωνές όλων των λαών της Ευρώπης μήπως ακούσει κάποιος και δώσει εντολή για την κατάπαυση πυρός. Εγκυμονούνται φοβεροί κίνδυνοι αν αφεθεί να συνεχίζεται το τάισμα του φόβου. Η απάνθρωπη εξολόθρευση ενός λαού είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και ένας εγκληματίας είναι για τα σίδερα. Αυτό είναι το Δίκαιο και τίποτα δεν το αλλάζει -ούτε η συμπαράσταση των παγκόσμιων αγορών και των νεοφιλελέ αρχηγών και των εκπροσώπων τους προς τους εγκληματίες λαούς.
..και.. κανένας λαός δεν περισσεύει...
___________________
ΣΗΜ. φέρνω στο νου μου τους ισραηλίτες που αντιστέκονται στην ανάλγητη (το λιγότερο) κυβέρνησή τους και είμαι σίγουρη πως θα συναντήσω αρκετούς στο Σύνταγμα σήμερα να φωνάζουν κι αυτοί. Στο τέλος τα τέρατα νικιούνται Αδέρφια!!! όλα τα παραμύθια συμφωνούν σε αυτό.

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

ποδοσφαιρο και τρίχες

Μένω έκπληκτη με τις εμπνεύσεις των ποδοσφαιριστών σχετικά με το μαλλί τους! Τί κάνει ο άνθρωπος όταν δεν έχει οικονομικά προβλήματα... «Δουλειά δεν είχ' ο διάολος... κλπ» που έλεγε κι η γιαγιά μου. Για χατήρι των πιστών αναγνωστών/τριών αυτουνού εδώ του τόπου, έκανα τον κόπο να συλλέξω μερικά παραδείγματα: Θαυμάστε λοιπόν!




Δύσκολα ένας άνθρωπος είναι ικανοποιημένος με την εικόνα του και προσπαθεί να τη φέρει στα μέτρα του παιδεύοντας το μαλλί του!

Ισως η ωριμότητα του ανθρώπου να φαίνεται και από το πόσο ασχολείται με το μαλλί του, πέρα από το βασικό: να το διατηρεί καθαρό, δηλαδή. Τί να πεις.. 
Τίποτα! Τίποτα να μη πεις! 
Νά'ναι καλά τα παιδιά να μας χαρίζουν γέλιο και παιχνίδι! Αμήν.

______________________
ΣΗΜ. Μη ρωτηξει κανεις τωρα ποιος ειναι ποιος, ε; Πού να θυμαμαι... Ψάξτε το λιγουλάκι το θέμα, αν σας ενδιαφέρει.

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς


Υπάρχει ένα νέο κίνημα στο διαδίκτυο. Ενα κίνημα υπέρ του βιβλίου της διάσημης συγγραφέως Ασημίδας Κουτσηίδου, που ενέσκηψε ως τυφών στα πράγματα της διεθνούς μπλογκοσφαίρας. Τίτλος του βιβλίου «Το Πικρό Τσάι Της Ξενιτιάς», τίτλος βαθυστόχαστος, με πολλαπλά νοήματα και ισάριθμες (πολλαπλές επίσης) αναγνώσεις.

Το κίνημα αναπτύσσεται στα σόσιαλ μύδια γενικώς -φέησμπουκ, τουίττερ- αλλά και ειδικώς στο αυτομπλόγκ της συγγραφέως, καθώς και στο παλαιόθεν καταξιωμένο digital-era (δίνω σύνδεσμο για να μη κουράζεσαι και χάνεις πολύτιμο χρόνο).

Ηδη, το μερίδιο της δημοσιότητας που απέσπασε αυτό το κίνημα είναι τρομερό, ανάλογο της συγγραφέως του και βάλε -βάλε πολύ, μα πολύ ακόμα!

Επειδή...συχνά-πυκνά...
..σκέφτηκα να αξιοποιήσω την εμπειρία μου από το πικρό αυτό τσαγιοπότισμα. Εχουν σφηνωθεί στο μυαλό μου (όσο απέμεινε δλδ) στίχοι και στιχάκια, περπατώ και ποιητίζω λέμε... Μεγάλος μπελάς!

Να, χτες, ας πούμε, συνέλαβα τον εαυτό μου να περπατάει παραμιλώντας: «Κάτι μέσα μου κλωτσάει, είναι το πικρό το τσάι» και «το ρουφάω και με ρουφάει, δίχως ζάχαρη το τσάι» και άλλα παρόμοια... Βγάλε συμπέρασμα τώρα! Ψάχνω ιδιαίτερη μουσική, απολύτως ταιριαστή με τους λαμπρούς αυτούς στίχους, αλλά δεν κατεβαίνει τίποτε ακόμα.. αναμένομεν λοιπόν...

Οσο αναμένομεν, μπορούμε να επισκεφτούμε τον συλλέκτην κ. Γιουτούμβη και να απολαύσωμεν το ήδη ανελθόν οφίσιαλ βίδεον εξαιρετικής ποιότητος και αποδόσεως.

-->> images for topikrotsai
-->> αναζήτηση σε φέησμπουκ @ΤοΠικρόΤσάι --Γίνε φίλος, γίνε μέλος!
-->> αναζήτηση σε τουίττερ #ToPikroTsai
_________________________
ΣΗΜ. Νομίζω πως δεν ξέχασα κάτι τι σημαντικό, αλλά κι αν ξέχασα.. ας όψεται ο κ. Αϊζενχάουερ! (©Πάνος Ζέρβας)

UPDATE, 1/7/2014:  O ΟΜΙΛΟΣ ΞΥΝΗ Ν.ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ άφησε σχόλιο στην παρούσα ανάρτηση, αλλά.. μολονότι εκτιμώ πολύ την ανταπόκρισή του στο σοβαρό εγχείρημα της Ασημίδας Κουτσηίδου, αρνούμαι να επιτρέψω διαφημιστικά σχόλια στο μπλογκ μου. Αν επιθυμεί να συμβάλλει στην εξέλιξη του κινήματος «Το πικρό τσάι ης ξενιτιάς», παρακαλώ να απευθυνθεί στους συνδεδεμένους ιστοτόπους. Ευχαριστώ :)