Σελίδες

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Καλπάζοντας προς τις κάλπες


Αστραψε και βρόντηξε ο μεγάλος Δράκος κι έκαψε το Σαμ Αλάκα λίγες μέρες πριν τον στείλει η Αντζι στη χώρα του να μαζεύει βρούβες στο προεδρικό μέγαρο της Ιταλίας. Του την είχε στημένη του Σαμ ο μεγάλος Δράκος, επειδή η Αντζι είναι τόσο αχώνευτη που δεν τόλμαγε να την καταβροχθίσει με τη μία, έτσι την έθιξε δια της πλαγίας οδού, δαγκώνοντας το Σαμ δηλαδή...


Μπορεί μεν να φύγει από τη μέση σε λίγες μέρες ο μεγάλος Δράκος, αλλά αφήνει στο πόδι του το μικρούλικο Δραγκασάκι και η Αντζι τά'χει βάψει μαύρα τώρα και ψάχνει τρόπους να το ξεφορτωθεί πριν μεγαλώσει και μάθει τα κόλπα εκειμέσα στα μέγαρα της Εψης Εψιλον. Θα της λείψει πολύ ο Σαμ που τα έφερνε βόλτα κι όλο συμφώναγε μαζί της. Τι να γίνει όμως; Εχει ο καιρός γυρίσματα που λένε...

Καλπάζοντας προς τις κάλπες βλέπω πολλά ευτράπελα, όπως π.χ. τον αδηφάγο Μπεν Μπενίζ που ωρύεται ότι το πασοκ είναι το πιο σταθερό πράγμα του πλανήτη και'γώ τον φαντάζομαι σαν μπαλάκι του τέννις να κυλά γλυκά γλυκά στη κατηφόρα...

Βλέπω κι ένα ποτάμι γεμάτο λύματα, όπως ο Ασωπός στο περίπου, και πιάνεται η ψυχή μου -καλού κακού, πιάνω και τη μύτη μου, φυσικά.

Εκτός από αυτά που βλέπω, ακούω κιόλας τη φίλη μου τη Χαριτίνη που λέει -προβλέπει μάλλον- ότι την Κυριακή θα γίνει μέγα τραμπάκουλο και νά'χουμε το νου μας, πολίτες και αστυνομία, μέχρι το βραδάκι που όλα θα ηρεμήσουν και θα κοιμηθούμε λιγουλάκι πλουσιότεροι. Παρά τις μαύρες της σκέψεις, η φίλη μου είναι ξηγημένο παιδί, δεν φοβάται ντιπ.

Αυτά και.. Καλή ψήφο αδέρφια!!!
_____________________
ΣΗΜ. πριν λίγα χρονάκια οι ισπανοί φωνάζαν σε μας τους έλληνες να ξυπνήσουμε, αλλά εμείς οι μυστήριοι είμαστε πολύ θορυβώδεις και καταφέραμε να ξυπνήσουμε ολόκληρη την Ευρώπη.. τσ τσ τσ...δεν είναι να μας ξυπνάει κανείς... 

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

Θά 'ρθει και πάλι,
και πάλι θα φύγει.
Η σκιά της ελπίδας
θα φωτίσει και θα χαθεί.
Σαν αστραπή.
Για πάντα.
Σαν σκοτεινή αστραπή.
Πόσο μαύρα είναι όλα!

(Παραμύθι ή σχέδιο για σενάριο ή θεατρικό έργο)


Κάποτε, σε μιά χλωμή χώρα, όπου όλα ήταν κιτρινισμένα, απ’ τον ουρανό μέχρι τα δέντρα και τα λουλούδια, τις λίμνες και τα ποτάμια, τη θάλασσα και τα χλωμά πρόσωπα των ανθρώπων, υπήρχε ένα μικρό κι ασήμαντο χωριουδάκι.

Στη μέση της πλατείας του μικρού χωριού βρισκόταν ένα μαγαζάκι με μιά μεγάλη ταμπέλλα που έγραφε με ξεθωριασμένα γράμματα:


ΕΔΩ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ

Μιά μικρή κοπέλλα ξεπρόβαλε από ένα στενό δρομάκι μαντηλοδεμένη και το πλησίασε διστακτικά. Ανοιξε την πόρτα του μαγαζιού. Οι μεντεσέδες της έτριξαν μ’ ένα διαπεραστικό ήχο, γιατί ήταν εδώ και πολύ καιρό αχρησιμοποίητη. Μέσα στο μαγαζί, πίσω από ’να σκωροφαγωμένο πρασινωπό πάγκο, κάθονταν ένας γέρος και μιά γριά. Η μικρή κοπέλλα μίλησε:

- Λίγη ελπίδα, παρακαλώ.
- Λυπάμαι, μόλις μάς τελείωσε.
- Γιατί λυπάστε; Επειδή δεν έχετε να μού δώσετε;
- Οχι, επειδή δεν κρατήσαμε ούτε για μάς.
- Ευχαριστώ, θα πάω αλλού.
- Μή κάνετε τον κόπο. Πουθενά δεν πωλείται πλέον.
- Κι όμως. Ελπίζω να βρώ λίγη κάπου.
- Αν σας περισσεύει δεσποινίς, δώστε μας λίγη από τη δική σας.
- Ευχαρίστως. Ελάτε να ψάξουμε μαζί.

Σιγά - σιγά, ένα μικρό πλήθος ακολουθούσε τη μικρή κοπέλλα που έψαχνε ν’ αγοράσει λίγη ελπίδα. Το περίεργο είναι πως η ίδια δεν είχε καταλάβει ότι όχι μόνο δεν της έλειπε, αλλά είχε τεράστιο απόθεμα, που το μοίραζε απλόχερα σε όσους την ακολουθούσαν. Ετσι, απόχτησε οπαδούς.

Αρχισαν να περπατάνε μέσα από δάση, πόλεις, λιβάδια και χωριά, χωρίς τροφή, χωρίς ύπνο, χωρίς νερό: Η ελπίδα της μικρής κοπέλλας τους έτρεφε.

Μετά από μερικές ημέρες έφτασαν μπροστά σ’ ένα πανύψηλο τοίχο. Εκεί σταμάτησαν. Ο τοίχος ήταν κάτασπρος, σαν τεράστια παγοκολόνα. Ηταν και παγωμένος. Η μικρή κοπέλλα ακούμπησε το χεράκι της στο κέντρο του τοίχου, μα το τράβηξε απότομα, μη παγώσει.

- Αχ! Έκανε κατάπληκτη. Ελάτε! Φώναξε, ελάτε!
- Ελάτε, ν’ αχνίσουμε όλοι μαζί με τα χνώτα μας!

Πλησίασαν όλοι κι άρχισαν ν΄αχνίζουν “χού - χού” με τα χνώτα τους, εκεί, στη μέση του τοίχου. Ο τοίχος άρχισε να βαθουλώνει και να στάζει. Ηταν πραγματικά μιά τεράστια παγοκολόνα!

Οταν άνοιξε μιά μικρή τρύπα, μετά από χιλιάδες καυτές ανάσες, πέρασε από μέσα της η μυρωδιά της Ανοιξης.

Τότε, μόλις οι άνθρωποι τη μύρισαν, συνέχισαν ν’ αχνίζουν τον τοίχο με ξέφρενη χαρά, όλοι μαζί. Τα μάτια τους έλαμπαν, τα πρόσωπά τους είχαν στρογγυλέψει, τα χλωμά τους μάγουλα απόχτησαν χρώμα.

Κάποτε, δεν μπορώ να υπολογίσω πότε ακριβώς, άνοιξε ένα μεγάλο πέρασμα στον τοίχο. Η μικρή κοπέλλα γύρισε, τους κοίταξε όλους προσεκτικά και τους είπε:

- Μέχρι τώρα δουλέψαμε όλοι μαζί για να τρυπήσουμε τον τοίχο. Τώρα, πρέπει να προσέξουμε. Ενας - ένας να περάσουμε, να μη χαλάσουμε το αποτέλεσμα της προσπάθειάς μας.

Στάθηκε στο πλάϊ επιβλέποντας να μη χαλάσει το άνοιγμα, απ’ όπου περνούσαν όλοι προσεκτικά, ένας - ένας. Μα σιγά - σιγά, το πέρασμα μίκραινε, στένευε.

Η μικρή κοπέλλα εκλιπαρούσε να συνεχίσουν να το αχνίζουν με τα χνώτα τους περνώντας το, οι άνθρωποι όμως δεν της έδιναν πιά σημασία κι απλώς περνούσαν βιαστικοί για να φτάσουν γρηγορότερα, ν’ αγγίξουν την Ανοιξη. Ευτυχώς δεν ήταν και τόσοι πολλοί, έτσι η μκρή κοπέλλα πρόλαβε να περάσει κι εκείνη, τελευταία.

Αυτό που αντίκρυσε περνώντας ήταν ένα τεράστιο ανθισμένο λιβάδι, όσο έπιανε το μάτι, γεμάτο χαρούμενους ανθρώπους, που χόρευαν και τραγουδούσαν.

Χωρίστηκαν σε ομάδες και άρχισαν να χτίζουν τα σπίτια τους. Η μικρή κοπέλλα έχτισε ένα μικρό μαγαζάκι κι έβαλε μιά μεγάλη ταμπέλλα που έγραφε:


ΕΔΩ Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

Πιστεύω πως θα περάσουν πολλά χρόνια για να χρειαστεί κάποιος σ’ αυτόν τον τόπο να γυρέψει ελπίδα. Ο καθένας έχει μπόλικη στην ψυχή του. Κι όσο τη μοιράζεται με τους άλλους, όσο τη χαρίζει, η ελπίδα θα περισσεύει.

_____________________________
ΣΗΜ.1.  ανέβηκε την Τετάρτη, 8/11/2006, στο Blogometro
ΣΗΜ.2.  αν δεν είμαστε "ΟΛΟΙ ΓΟΤΘΟΙ" μπορούμε να ελπίζουμε ότι το παραμυθάκι θα βγει αληθινό.

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Η ΠΑΤΑΤΟΧΩΡΑ ή ΚΑΤΩ ΤΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ !

Τα χρόνια τα παλιά η μεγάλη και ξακουστή Πατατοχώρα εφοδίαζε όλο τον κόσμο με τις νόστιμες και ολόγερες στρογγυλές πατάτες της. Κάποτε όμως έπεσε ένα φοβερό σκουλήκι που τις έφαγε όλες, μα όλες, κι ένα πρωί ξημερώθηκε η Πατατοχώρα χωρίς ούτε μιά πατάτα.

Σα να λέμε σήμερα πως η Κίνα στέρεψε από μετάξι, η Αραβία από πετρέλαιο, η Ιταλία από μακαρόνια κι η Ελλάδα από πολιτισμό.

Μαζεύτηκαν λοιπόν όλοι οι σοφοί της Πατατοχώρας, το γνωστό Συμβούλιο Των Σοφών, και συζητούσαν για τον τρόπο που έπρεπε ν' αντιμετωπίσουν αυτό το σοβαρό πρόβλημα.

Η ιδέα που κυριάρχησε ήταν ν' αλλάξουν το όνομα της χώρας τους και ν' αρχίσουν να καλλιεργούν άλλα προϊόντα, "όπως όλος ο κόσμος" -έτσι είπε ο Πρόεδρός τους.

Ενα μικρό αγόρι όμως, που άκουσε την ανακοίνωση του Συμβουλίου από το ραδιόφωνο, δε συμφώνησε καθόλου μ’ αυτή την ιδέα. Είχε γεννηθεί πατατοχωρίτης και δεν ήθελε ν’ αλλάξει πατρίδα. Εγραψε λοιπόν για τη δική του ιδέα στους σοφούς και, παράλληλα, τη διαφήμισε στους τοίχους της πόλης του. Πίστευε δηλαδή, πως έπρεπε να πολεμήσουν το σκουλήκι που κατέτρωγε τις πατάτες και όχι ν’ αλλάξουν όνομα στη χώρα τους αποδεχόμενοι την καταστροφή, που στο κάτω - κάτω κανείς δεν ήξερε πόσο θα διαρκούσε.

“Ζήτω οι πατάτες - Κάτω τα σκουλήκια” έγραφε παντού.

Οι σοφοί ξαναμαζεύτηκαν για να ξανασκεφτούν. Εν τω μεταξύ, οι νέοι επιστήμονες της Πατατοχώρας έψαχναν πυρετωδώς για να βρούν το φάρμακο που θα καταπολεμήσει τον εχθρό της πατάτας. Νύχτα - μέρα στα εργαστήρια, ανάμεσα σε μικροσκόπια και σε περίεργα χρωματιστά υγρά, δεν σταματούσαν την έρευνα, ώσπου ένα μεσημέρι ανακοίνωσαν ότι, επί τέλους, βρέθηκε το ποθητό φάρμακο.

Ο κόσμος έτρεξε αμέσως να το προμηθευτεί από τα φαρμακεία και τα καταστήματα γεωργικών φαρμάκων. Οι σοφοί όμως, που δεν είχαν αποφασίσει ακόμα άν θ' αναιρέσουν την προηγούμενη απόφασή τους, απαγόρεψαν την πώληση του φαρμάκου. Ευτυχώς που μερικοί καλλιεργητές είχαν προλάβει να τ' αγοράσουν.

Μετά από λίγους μήνες κυκλοφόρησαν πάλι στην αγορά νέες τροφαντές πατάτες, νοστιμότερες κι από πριν. Εστειλαν και στους σοφούς μιά παρτίδα για να τους πείσουν ότι η χώρα τους δεν έπρεπε ν' αλλάξει όνομα.

Οι σοφοί, που ακόμα συνεδρίαζαν, δεν μπήκαν στον κόπο να δοκιμάσουν τις καινούργιες πατάτες, επειδή δεν τις θεωρούσαν εκλεπτυσμένη τροφή.

Ο λαός αδημονούσε, είχε ακόμα εμπιστοσύνη στους σοφούς και περίμενε την απόφασή τους πριν ν’ αρχίσει και πάλι την εξαγωγή της περίφημης πατάτας.

Τα άλλα κράτη, εκμεταλλευόμενα την παρατεταμένη σιωπή των σοφών της Πατατοχώρας καθώς και την πρώτη τους απόφαση για αλλαγή του ονόματός της, άρχισαν να καλλιεργούν πατάτες και ν’ απαγορεύουν την εισαγωγή τους από την Πατατοχώρα. Οι σοφοί, εν αγνοία τους, ενεργούσαν εναντίον της πατρίδας τους με την ολιγωρία τους. Διάφορες φήμες κυκλοφορούσαν στα κανάλια της τηλεόρασης. Ενας σοφός βγήκε σ' ένα "παράθυρο" και είπε πως οι νέοι επιστήμονες δεν έχουν βρεί πραγματικά το φάρμακο και σπέρνουν ψεύτικες ελπίδες στο λαό, τους συγχωρεί όμως "λόγω του νεαρού της ηλικίας τους". Ενας άλλος σοφός ανακοίνωσε ότι η θέση του Συμβουλίου Των Σοφών είναι αμετακίνητη: Η χώρα πρέπει ν' αλλάξει όνομα.

Ο λαός καταλάβαινε πως κάτι μαγειρεύεται πίσ' από την πλάτη του, δεν μπορούσε όμως να ενεργήσει γιατί περίμενε τη γνώμη του Συμβουλίου, ακόμα κι όταν δεν έμενε η παραμικρή αμφιβολία πως οι νέοι επιστήμονες είχαν δίκιο, πως το φάρμακο είχε βρεθεί και ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικό στην καταπολέμηση των σκουληκιών της πατάτας.

Πέρασαν αρκετά χρόνια και η χώρα έμενε μετέωρη. Δεν είχε όνομα και κανείς στον κόσμο δεν την αναγνώριζε. Η παλιά της δόξα είχε σβήσει και λίγοι, πολύ λίγοι, θυμόντουσαν το ένδοξο παρελθόν της. Ακόμα περισσότερο το λησμονούσαν οι εχθροί της, που δεν τους συνέφερε καθόλου να το θυμούνται.

Οι νέοι επιστήμονες έβαζαν όλα τους τα δυνατά για να ενημερώνουν το λαό σχετικά με την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, έγραφαν στους τοίχους και μιλούσαν στα λεωφορεία, μιά και κανένας ραδιοτηλεοπτικός σταθμός δεν τους έδινε βήμα ώστε να ακουστούν περισσότερο. Ετσι όμως η γνώμη των νέων επιστημόνων έχανε το βάρος της και ο πολύς κόσμος τους αντιμετώπιζε με δυσπιστία και διατηρούσε τις ελπίδες του στους σοφούς, που, με τη στάση τους, μόνο σοφοί δεν ήταν.

Οι εχθροί, που τώρα είχαν φτάσει την παραγωγή της πατάτας τους σε δυσθεώρητα ύψη, είχαν κάθε λόγο να εξαφανίσουν την πρώην ξακουστή Πατατοχώρα. Δεν στάθηκαν λοιπόν απλοί παρατηρητές και, με το πρόσχημα πως η χώρα αυτή δεν είχε αποκτήσει ακόμα όνομα, οπότε δεν είχε πίστη στη διεθνή αγορά, την απέκλειαν συνεχώς από τα διεθνή συνέδρια και από τα κέντρα λήψης αποφάσεων για το μέλλον του πλανήτη. Οι σοφοί της Πατατοχώρας δεν καταλάβαιναν γιατί είχαν απομονωθεί, για ποιόν λόγο τους επιστρέφονταν οι συμμετοχές τους στα διεθνή συνέδρια όλο και πιό συχνά.

Πέρασαν τα χρόνια και οι επιστήμονες δεν ήταν πιά τόσο νέοι κι οι σοφοί είχαν αλλάξει θέση με αντικαταστάτες, που ακολουθούσαν με συνέπεια τα χνάρια τους.

Υπήρχε έντονος ανταγωνισμός ανάμεσα στους κατοίκους της χώρας, που κανείς πιά δε θυμόταν γιατί και πώς είχε αρχίσει.

Ο λαός, πάντως, έτρωγε ακόμα πατάτες που καλλιεργούνταν παράνομα και που, χάρη στα επίσης παράνομα φάρμακα, ήταν πεντανόστιμες και απρόσβλητες από το φοβερό σκουλήκι που κόντευε να εξολοθρευτεί εντελώς.

Το μικρό παλληκαράκι, που είχε πρώτο δυσπιστήσει στην πρώτη απόφαση του Συμβουλίου Των Σοφών περί αλλαγής ονόματος της Πατατοχώρας, είχε γίνει πλέον ολόκληρος άντρας. Δρώντας για πολύ καιρό στην αφάνεια, είχε καταφέρει να πλουτίσει από το παράνομο εμπόριο πατάτας και αντισκουληκικού φαρμάκου. Με την τεράστια περιουσία του έστησε δικό του ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο με παγκόσμια εμβέλεια και, ενημερώνοντας για το τί ακριβώς συμβαίνει στην πατρίδα του, απέκτησε φίλους και υποστηρικτές σ' όλόκληρο τον κόσμο.

Ετσι, η Πατατοχώρα ξαναβρήκε τ' όνομά της, οι σοφοί πήγαν σπίτι τους και οι επιστήμονες, στηριζόμενοι από το λαό, ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας στο παρά πέντε, μιά και οι εχθροί, που παραμόνευαν σαν αρπακτικά, κήρυξαν τον πόλεμο με όλα τα μέσα, με απαγορεύσεις αλλά και με όπλα. Απαγόρευαν την κατανάλωση της πατατοχωριανής πατάτας κι έριχναν με τ’ αεροπλάνα τους νέα σκουλήκια στους αγρούς της Πατατοχώρας.

Ο λαός ενώθηκε σε μιά μάζα και, με μιά καρδιά και μιά ψυχή, αντιστάθηκε σθεναρά και νίκησε τους εχθρούς κατά κράτος.

Οταν όλα τέλειωσαν, ακούστηκε απ' όλα τα δίκτυα του πλανήτη ο εθνικός ύμνος της Πατατοχώρας και κανείς δεν αμφισβήτησε πλέον την ποιότητα της παραγωγής της. Οι πατατοχωρίτες ξαναβρήκαν τη χαμένη τους περηφάνεια και από τότε ζούν ευτυχισμένοι καλλιεργώντας, τρώγοντας και εξάγοντας τις υπέροχες πατάτες τους.

----------------------
ΣΗΜ.1. Το παραμύθι γράφτηκε στις 12 Δεκ. 1997 ως σχέδιο για σενάριο ή θεατρικό έργο. Πριν 2-3 χρόνια κάποιος ενδιαφέρθηκε και ζήτησε να το διαμορφώσω για παιδικό θέατρο, αλλά, στη συνέχεια, διάλεξε κάτι τι πιο εύπεπτο. Το θεατρικό παραμένει αζήτητο μαζί με τα τραγουδάκια του.
ΣΗΜ.2. Το παραμύθι ανέβηκε στο Blog "Rodia's stories" στις 7 Οκτωβρίου 2006.

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Το γέλιο αντιμετωπίζει το σκοτεινό και το γελοίο

πάτα εδώ να μορφωθείς: Κυριακή, 25 Μαρτίου 2007
Ανατρέχω στο παλιότερο πόστιον που ανέβηκε την Κυριακή 25 Μαρτίου 2007 επειδή βαριέμαι να ξαναγράφω τα ίδια και τα ίδια. Αν και ο τίτλος τα λέει όλα, το παλιό κειμενο έχει τη χάρη του. Τότε -πριν οχτώ χρονάκια σκάρτα- το ποστ αναφερόταν στα ελληνικά πράγματα, σήμερα όμως επεκτείνεται σε διεθνή ύδατα. Δυστυχώς, καθώς φαίνεται, είμεθα πειραματόζωον διαρκείας και παντός καιρού. 
Καλή ανάγνωση!

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Ενας αριθμός (Α. Τσέχωφ)

 Τις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Επρεπε να της δώσω το μισθό της.
-Κάθησε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θά'χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... λοιπον.. Συμφωνήσαμε τριάντα ρούβλια το μήνα...
-Για σαράντα.
-Οχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει... Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δυο μήνες εδώ...
-Δυο μήνες και πέντε μέρες...
-Δυο μήνες ακριβώς.. Τό'χω σημειώσει... λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε ενηά Κυριακές... δεν δουλεύετε τις Κυριακές, πηγαίνετε περίπατο με τα παιδιά. Επειτα, έχουμε τρεις γιορτές...
Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικα την άκρη του φουστανιού της μα δεν είπε λέξη.
-Τρεις γιορτές... Μας κανουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σού είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαενηά. Αφαιρούμε, μας μένουν.. Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά;
Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακόκκινο και νότισε. Αρχισε να τρέμει το σαγώνι της. Την έπιασε ένας νευρικος βήχας, έβαλε το μαντήλι στη μύτη της αλλά δεν έβγαλε άχνα.
-Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλυτζάνι του τσαγιού και το πιατάκι του... Βγάζουμε δυο ρούβλια... Το φλυτζάκι κάνει ακριβώτερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει... Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Αλλη μια μέρα που δεν πρόσεξες έκλεψε η καμαριέρα τα μποττάκια της Βαρβάρας. Πρέπει νά'χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια...
-Οχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα... μουρμούρισε η Ιουλία.
-Τό'χω σημειώσει!
-Καλά...
-Βγάζουμε εικοσιεφτά ρούβλια μας μένουν δεκατέσσερα...
Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δέκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!
-Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε... Αυτά είναι όλα-όλα που δανείστηκα.
-Μπα; Και'γώ δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία μας μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου αγαπητή μου! Τρία.. τρία, τρία.. ένα και ένα.. Πάρτα...
Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε με πρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.
-Ευχαριστώ, ψιθύρισε.
-Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα-δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.
-Και γιατί με ευχαριστείς;
-Για τα χρήματα.
-Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;
-Οι άλλοι δε μού 'διναν τίποτα!...
-Δε σού'διναν τίποτα. Φυσικά!... Σού έκανα μια φάρσα για να σού γίνει μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελλο! Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκηο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σα χαζή; Μπορείς να ζήσεις σ' αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις πόδι, αν δεν δείξεις τα δόνια σου; Γιατί είσαι άβουλη;
Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.
_________________________________
ΣΗΜ.1. από το βιβλίο με διηγήματα του Αντον Τσέχωφ, σε μετάφραση του Κυριάκου Σιμόπουλου, εκδόσεις ΠΥΞΙΔΑ, 1955. ||δώρο του αγαπημένου φίλου Σ.Π.||
ΣΗΜ.2. διατηρησα την ορθογραφία, αλλά το μετέτρεψα σε μονοτονικό.
ΣΗΜ.3. το βιβλίο αυτό έχει ένα θαυμάσιο πρόλογο από το μεταφραστή.

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Πολυτεχνείο = ο Λόγος εναντίον της Βίας

Θα μπορούσα να βάλω τίτλο "οι μικροπωλητές και το Πολυτεχνειο", αν εστίαζα μόνο στις επετείοιυς που ακολούθησαν, προτίμησα όμως τον τίτλο για τη σημασία του γεγονότος, τί σήμανε (με ήχο φοβερό) το Πολυτεχνείο. Ισως να ταίριαζε και ο τίτλος "μέχρι πότε η Βία θα κατατροπώνει το Λόγο;"
Θυμάμαι την πρώτη επέτειο. Ρίγος στην ανάμνηση της μαυρίλας που είχε σκεπάσει-είχε πνίξει- ξαφνικά την ελπίδα. Γιατί αυτό ήταν το Πολυτεχνείο: η γέννηση και ο φόνος της Ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, που κυοφορούνταν και κόντευε να γεννηθεί.
θυμάμαι καλύτερα τη δεύτερη επέτειο. Τον καθηγητή Γιάννη Λιάπη να διώχνει οργισμένος τους μικροπωλητές (σουβλάκια και αναμνηστικά) από το Πολυτεχνείο. Να διαπληκτίζεται με κάποιο σουβλατζή που έσπρωχνε το καροτσάκι του για να περάσει απο την καγκελόπορτα, φωνάζοντας (αυτός ο ηρεμότατος άνθρωπος) "έξω! έξω από εδώ!" κι ο σουβλατζής να υποχωρεί πανικόβλητος.. αλλά να στήνει την πραμάτεια του λίγο παραπέρα στη γωνία...
Θυμάμαι τη φορτισμένη ατμόσφαιρα στο γραφείο, όπου αντιμάχονταν οι γνώμες κι οι απόψεις περί Επετείου: "να το θυμόμαστε με σεβασμό" και "να το θυμόμαστε όπως και νά'χει"...
Η θέση μου ήταν (και εξακολουθεί να είναι) με την πρώτη, το σεβασμό δηλαδή, για τούτο και δεν ξαναπάτησα τέτοια μέρα στο Πολυτεχνείο, συμμετείχα στις πορείες μονάχα.
Εξακολουθώ να έχω την ίδια άποψη, ότι οι μικροπωλητές και το πανηγυράκι ευτελίζουν τη θύμηση. Το Πολυτεχνείο δεν είναι γιορτή, είναι οργισμένη θύμηση. Να θυμόμαστε με οργή τον άγριο φόνο της Ελπίδας που, σαν μωρούλι που μόλις γεννιόταν και κόντευε να λάμψει σε όλο της το μεγαλείο, σκοτώθηκε από το άγριο χέρι της μαύρης Βίας.
Ο Λόγος, οι Ηθικές Αρχές, αιματοκυλίστηκαν από τη Βία που θριάμβεψε ακόμα μια φορά. Η τελική νίκη του Λόγου ήρθε μετά από ένα ακόμα χειρότερο βίαιο γεγονός, την προδοσία της Κύπρου. Νίκη προσωρινή βέβαια, γιατί η Βία έχει πολλους τρόπους να επιβληθεί και να μουτζουρώσει τα όμορφα πράγματα, να διαβρώσει ύπουλα τα ανθρώπινα μυαλά. Ηρθε λοιπόν να επιβληθεί με το "όραμα" του καταναλωτή. Επικράτησε μέσα από το... χρηματομπούκωμα! Μπούκωσε πολύ κόσμο, διαστρεβλώνοντας το νόημα της Υπαρξης με την τοποθέτηση της αξίας του χρήματος ψηλότερα από τις ηθικές αξίες του ανθρωπισμού...
Σήμερα, ξαναζούμε μέρες Πολυτεχνείου επειδή και πάλι απειλούνται όχι μόνο οι Ανθρώπινες Αξίες και ο Λόγος, αλλά και η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση, το σαρκίον μας, που λένε. Τελούμε υπό εξαφάνιση, για αφανισμό μας έχουν συνάνθρωποι και συμπολίτες.. και καλό είναι να το καταλάβουμε πριν είναι πολύ αργά.
Αυτά και σας αφήνω να σκεφτείτε λιγουλάκι καλοί/ές μου αναγνώστες/τριες. Φυσικά θα ξαναπάω στη συμβολική πορεία. Αλλωστε, είναι όσο ποτέ επίκαιρη, με τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και όλο πλησιάζουν απειλητικά και ύπουλα.. Εκτός από την οικονομική κρίση, στη Συρία και στην Ουκρανία γίνεται πόλεμος... Ο πόλεμος, όπως δείχνουν τα πράγματα, επεκτείνεται, δεν μένει μόνο στα οικονομικά όρια και στους λεκτικούς ακροβατισμούς και καλό είναι να εχουμε το νου μας.

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ!

αναδημοσίευση που αξίζει:

Χιλιάδες οικογένειες βρίσκονται ήδη χωρίς ρεύμα, ενώ καθημερινά η ΔΕΗ προχωράει σε νέες διακοπές ρευμάτων, σε οικογένειες οι οποίες αδυνατούν να πληρώσουν τους αυξημένους λογαριασμούς, λόγω της οικονομικής κρίσης, της τεράστιας ανεργίας, των συνεχών φόρων-χαρατσιών κτλ.
Οι οικογένειες αυτές θα προσπαθήσουν και φέτος να ζεσταθούν με κάθε τρόπο (μαγκάλια κτλ.), τα οποία είναι πολύ επικίνδυνα, κι έχουν επιφέρει το θάνατο σε αρκετές περιπτώσεις. Δυστυχώς λόγω των δολοφονικών πολιτικών των μνημονίων –μας επιστρέφουν κυριολεκτικά 100 χρόνια πίσω!
 -Να μην αφήσουμε και φέτος να συνεχιστεί η δολοφονική πολιτική συγκυβέρνησης ΔΕΗ.
-Να μην μείνουμε σιωπηλοί στο διαρκές έγκλημα που συντελείται. Άλλωστε τα επόμενα θύματα μπορεί να είμαστε εμείς.
Καλούμε όποιον αντιμετωπίζει πρόβλημα με κομμένο ρεύμα, ή γνωρίζει ανάλογα περιστατικά,  να επικοινωνήσει άμεσα με την Επιτροπή σττηλέφωνο:2310265730
στo email: epitropidrasis@gmail.com 
Όλοι στην παράσταση διαμαρτυρίας να απαιτήσουμε από τη ΔΕΗ:
α) Άμεση επανασύνδεση όλων των κομμένων ρευμάτων,
β) Πάγωμα των χρεών,
γ) Κατάργηση του προστίμου για ρευματοκλοπή, απόσυρση όλων των μηνύσεων,
δ) Μεγαλύτερη μείωση στα τιμολόγια σε όσους υπάγονται στο κοινωνικό τιμολόγιο,

Το ηλεκτρικό ρεύμα είναι κοινωνικό αγαθό και δεν μπορεί κανένας να μας το στερήσει. Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα! Κανένας μόνος του στην κρίση!
------------------------
ΣΗΜ.1. δεν βρήκα το μπλογκ που αναφέρεται στο κείμενο... Τί συμβαίνει;
ΣΗΜ.2. το βρήκα στην ανοιχτή ΕΡΤ