Σελίδες

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Πολυτεχνείο = ο Λόγος εναντίον της Βίας

Θα μπορούσα να βάλω τίτλο "οι μικροπωλητές και το Πολυτεχνειο", αν εστίαζα μόνο στις επετείοιυς που ακολούθησαν, προτίμησα όμως τον τίτλο για τη σημασία του γεγονότος, τί σήμανε (με ήχο φοβερό) το Πολυτεχνείο. Ισως να ταίριαζε και ο τίτλος "μέχρι πότε η Βία θα κατατροπώνει το Λόγο;"
Θυμάμαι την πρώτη επέτειο. Ρίγος στην ανάμνηση της μαυρίλας που είχε σκεπάσει-είχε πνίξει- ξαφνικά την ελπίδα. Γιατί αυτό ήταν το Πολυτεχνείο: η γέννηση και ο φόνος της Ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, που κυοφορούνταν και κόντευε να γεννηθεί.
θυμάμαι καλύτερα τη δεύτερη επέτειο. Τον καθηγητή Γιάννη Λιάπη να διώχνει οργισμένος τους μικροπωλητές (σουβλάκια και αναμνηστικά) από το Πολυτεχνείο. Να διαπληκτίζεται με κάποιο σουβλατζή που έσπρωχνε το καροτσάκι του για να περάσει απο την καγκελόπορτα, φωνάζοντας (αυτός ο ηρεμότατος άνθρωπος) "έξω! έξω από εδώ!" κι ο σουβλατζής να υποχωρεί πανικόβλητος.. αλλά να στήνει την πραμάτεια του λίγο παραπέρα στη γωνία...
Θυμάμαι τη φορτισμένη ατμόσφαιρα στο γραφείο, όπου αντιμάχονταν οι γνώμες κι οι απόψεις περί Επετείου: "να το θυμόμαστε με σεβασμό" και "να το θυμόμαστε όπως και νά'χει"...
Η θέση μου ήταν (και εξακολουθεί να είναι) με την πρώτη, το σεβασμό δηλαδή, για τούτο και δεν ξαναπάτησα τέτοια μέρα στο Πολυτεχνείο, συμμετείχα στις πορείες μονάχα.
Εξακολουθώ να έχω την ίδια άποψη, ότι οι μικροπωλητές και το πανηγυράκι ευτελίζουν τη θύμηση. Το Πολυτεχνείο δεν είναι γιορτή, είναι οργισμένη θύμηση. Να θυμόμαστε με οργή τον άγριο φόνο της Ελπίδας που, σαν μωρούλι που μόλις γεννιόταν και κόντευε να λάμψει σε όλο της το μεγαλείο, σκοτώθηκε από το άγριο χέρι της μαύρης Βίας.
Ο Λόγος, οι Ηθικές Αρχές, αιματοκυλίστηκαν από τη Βία που θριάμβεψε ακόμα μια φορά. Η τελική νίκη του Λόγου ήρθε μετά από ένα ακόμα χειρότερο βίαιο γεγονός, την προδοσία της Κύπρου. Νίκη προσωρινή βέβαια, γιατί η Βία έχει πολλους τρόπους να επιβληθεί και να μουτζουρώσει τα όμορφα πράγματα, να διαβρώσει ύπουλα τα ανθρώπινα μυαλά. Ηρθε λοιπόν να επιβληθεί με το "όραμα" του καταναλωτή. Επικράτησε μέσα από το... χρηματομπούκωμα! Μπούκωσε πολύ κόσμο, διαστρεβλώνοντας το νόημα της Υπαρξης με την τοποθέτηση της αξίας του χρήματος ψηλότερα από τις ηθικές αξίες του ανθρωπισμού...
Σήμερα, ξαναζούμε μέρες Πολυτεχνείου επειδή και πάλι απειλούνται όχι μόνο οι Ανθρώπινες Αξίες και ο Λόγος, αλλά και η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση, το σαρκίον μας, που λένε. Τελούμε υπό εξαφάνιση, για αφανισμό μας έχουν συνάνθρωποι και συμπολίτες.. και καλό είναι να το καταλάβουμε πριν είναι πολύ αργά.
Αυτά και σας αφήνω να σκεφτείτε λιγουλάκι καλοί/ές μου αναγνώστες/τριες. Φυσικά θα ξαναπάω στη συμβολική πορεία. Αλλωστε, είναι όσο ποτέ επίκαιρη, με τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και όλο πλησιάζουν απειλητικά και ύπουλα.. Εκτός από την οικονομική κρίση, στη Συρία και στην Ουκρανία γίνεται πόλεμος... Ο πόλεμος, όπως δείχνουν τα πράγματα, επεκτείνεται, δεν μένει μόνο στα οικονομικά όρια και στους λεκτικούς ακροβατισμούς και καλό είναι να εχουμε το νου μας.

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ!

αναδημοσίευση που αξίζει:

Χιλιάδες οικογένειες βρίσκονται ήδη χωρίς ρεύμα, ενώ καθημερινά η ΔΕΗ προχωράει σε νέες διακοπές ρευμάτων, σε οικογένειες οι οποίες αδυνατούν να πληρώσουν τους αυξημένους λογαριασμούς, λόγω της οικονομικής κρίσης, της τεράστιας ανεργίας, των συνεχών φόρων-χαρατσιών κτλ.
Οι οικογένειες αυτές θα προσπαθήσουν και φέτος να ζεσταθούν με κάθε τρόπο (μαγκάλια κτλ.), τα οποία είναι πολύ επικίνδυνα, κι έχουν επιφέρει το θάνατο σε αρκετές περιπτώσεις. Δυστυχώς λόγω των δολοφονικών πολιτικών των μνημονίων –μας επιστρέφουν κυριολεκτικά 100 χρόνια πίσω!
 -Να μην αφήσουμε και φέτος να συνεχιστεί η δολοφονική πολιτική συγκυβέρνησης ΔΕΗ.
-Να μην μείνουμε σιωπηλοί στο διαρκές έγκλημα που συντελείται. Άλλωστε τα επόμενα θύματα μπορεί να είμαστε εμείς.
Καλούμε όποιον αντιμετωπίζει πρόβλημα με κομμένο ρεύμα, ή γνωρίζει ανάλογα περιστατικά,  να επικοινωνήσει άμεσα με την Επιτροπή σττηλέφωνο:2310265730
στo email: epitropidrasis@gmail.com 
Όλοι στην παράσταση διαμαρτυρίας να απαιτήσουμε από τη ΔΕΗ:
α) Άμεση επανασύνδεση όλων των κομμένων ρευμάτων,
β) Πάγωμα των χρεών,
γ) Κατάργηση του προστίμου για ρευματοκλοπή, απόσυρση όλων των μηνύσεων,
δ) Μεγαλύτερη μείωση στα τιμολόγια σε όσους υπάγονται στο κοινωνικό τιμολόγιο,

Το ηλεκτρικό ρεύμα είναι κοινωνικό αγαθό και δεν μπορεί κανένας να μας το στερήσει. Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα! Κανένας μόνος του στην κρίση!
------------------------
ΣΗΜ.1. δεν βρήκα το μπλογκ που αναφέρεται στο κείμενο... Τί συμβαίνει;
ΣΗΜ.2. το βρήκα στην ανοιχτή ΕΡΤ 

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Blog Action Day 16 Oc 2014 -- Ανισότητα

Τα καρότσια του σκίτσου δείχνουν να είναι ίσα και οι άνθρωποι που τα τσουλάνε φαίνονται να έχουν ίδιο μπόι. Ας εστιάσουμε λοιπόν στο φορτίο των καροτσιών και στις υπόλοιπες λεπτομέρειες. Απ' όσο διακρίνω, το αριστερό καρότσι είναι λιγουλάκι πιο γεμάτο, μόνο που το βάρος του είναι δύσκολο να υπολογιστεί. Ο αριστερός άνθρωπος φαίνεται πιο παχουλός, αλλά μπορεί να φοράει απλώς περισσότερα ρούχα επειδή ίσως να μην έχει αρκετά ντουλάπια να τα αποθηκεύσει ή και να μην έχει καθόλου ντουλάπια ή να μην έχει καν σπίτι.. Απίστευτο, αλλά συμβαίνει μερικές φορές. Μερικές φορές; Συχνότατα, θα έλεγα, στις μέρες που ζούμε...
Ζούμε ή απλώς υπάρχουμε μέχρι να πεθάνουμε; Αυτό είναι ρητορικό ερώτημα, άσχετο με το παρόν ποστ περί ανισότητας, εκτός αν περιλάβουμε και το σιγουράκι της ισότητας μετά θάνατον. Υποθέτω όμως ότι εδώ ασχολούμαστε μονάχα με τα θέματα των ζωντανών.
Ζωντανά έγραψα; Μάλιστα.. Οπως διακρίνω, υπάρχει ένα ψωρόσκυλο πλάι στον άνθρωπο στο αριστερό τμήμα της εικόνας. Αρα, αυτός για λίγο πιο ίσος από αυτόν στα δεξιά δείχνει. Εχει κάτι τι περισσότερο: μπορεί να συντηρεί ΚΑΙ ζωάκι! Ο δεξιός κρατάει κινητό, άρα πληρώνει κάτι τι παραπάνω μάλλον από τη διατροφή ενός σκύλου ή όχι; Εξαρτάται από το κόστος της συνδρομής του κινητού και από την πηγή διατροφής του ζώου: αν ταϊζεται δλδ με ειδικές κονσέβες ή με αποφάγια της γειτονικής ταβέρνας --μαζί με τον ιδιοκτήτη του.
Πάμε τώρα στο πρεστίζ... Ο αριστερός δείχνει κουρελής, ενώ ο δεξιός καλοντυμένος -του κουτιού, που λένε- με κοστουμάκι σένιο. Ο αριστερός θά'πρεπε να ντρέπεται που κυκλοφορεί και χαλάει την αισθητική μας, ενώ τον δεξιό τον καμαρώνουν όλοι -μαζί με τη μαμά του, εννοείται. Του αριστερού η μάνα μάλλον θα τά'χει τινάξει σε κάνα νοσοκομείο υψηλής παραγωγικότητας.
Οπότε, ο αριστερός θά'χει λιγότερα οικογενειακά έξοδα μια και συντηρεί λιγότερα πρόσωπα στην οικογένειά του. Αρα, του περισσεύουν περισσότερα χρήματα που πιθανότατα στέλνει σε ελβετικές τράπεζες για αποταμίευση, εκτός αν διαθετει καμμιά οφ-σορ εταιρεία και τα εμβάζει εκειπέρα.
Ο δεξιός έχει τίγκα το καρότσι, πράγμα που σημαίνει ότι γνωρίζει απο οικονομία: ψωνίζει πολλά μαζί για να πετυχαίνει καλύτερη τιμή στα προϊόντα. Αρα, μάλλον δεν του περισσεύει μία, που λένε. Οσα βγάζει τα ξοδεύει: σπίτια, αυτοκίνητα, σκαφάκια, κολώνιες, γουναρικά, πίνακες.. Θεόφτωχος ο άνθρωπος, τι να λέμε τώρα...
Ο αριστερός δείχνει τεμπελάκος από τη σκυφτή του στάση -η γλώσσα του σώματος μιλάει ξεκάθαρα. Ο δεξιός στέκεται περήφανα ορθός κι άνετος, που σημαίνει πως σίγουρα εργάζεται και παίρνει καλά λεφτά (αλλά κι αν ακόμα δεν εργάζεται έχει εισοδήματα) που ξέρει πώς και πού να τοποθετεί. Αρα; 
Αρα, ο δεξιός είναι το καμάρι μας, ο ίσος των ίσων, και ο αριστερός πρέπει να ντρέπεται για το χάλι του και να ψοφήσει γρήγορα μη μολύνει το περιβάλλον, το ωραίο περιβάλλον που χρειαζόμαστε εμείς οι άνθρωποι για να χορταίνει το μάτι μας με ομορφιά.
Εγραψα "χορταίνει"; Ναι, χορταίνουμε με τηλεοπτικά μαγειρέματα, πράγμα που ο αριστερός εδυνατεί να εκτιμήσει επειδή πιθανότατα δεν διαθέτει ΟΥΤΕ τηλεόραση! Τόση αδιαφορία για την πληροφόρηση και τα κοινά; ΕΛΕΟΣ πια!

Με δυο λόγια, φαίνεται καθαρά ότι υπάρχει ανισότητα στον κόσμο μας, αλλά είναι αδυναμία να σταματάμε στη διαπίστωση και να μη προτείνουμε λύση στο πρόβλημα αυτό. Η λύση που προτείνω είναι απλή: να γίνουν όλοι οι άνθρωποι εισοδηματίες ή να κάνουν παραγωγικές εργασίες για να βοηθούν την ανάπτυξη --των άλλων, αυτών που ήδη έχουν τα πολλά.
-->> Παραγωγική εργασία είναι π.χ. μια νοσοκόμα για 385 ασθενείς, ένας γιατρός για 3.637 αρρώστους, ένας καθηγητής παν/μίου για 1.852 φοιτητές, ένα δημοτικό σχολείο για 11.488 κατοίκους, ένα λεωφορείο την ημέρα για 20.351 επιβάτες, ένα εμβόλιο για 32.923 παιδιά, ένα τεστΠαπ ανά τρία χρόνια για 2.763.875 γυναίκες, 466,5 μαθητές ανά σχολική τάξη, κλπ κλπ κι όποιος προλάβει πρόλαβε!
-->> Ανάπτυξη είναι π.χ. να γίνουν τα δάση ορυχεία επιφανείας, η θάλασσα να γίνει πετρελαιώνας, οι ελαιώνες να γίνουν βιοενεργειακά πεδία, αντί ψωμί να μασάμε τσίχλες, αντί για γάλα να πίνουμε κόλα μελαμίνης,αντί για κρέας να τρώμε ροκανίδια (θά'χουμε πολλά απο τα δέντρα που θα κοπούν), αντί για ψάρια να τρώμε σόλες, κλπ κλπ, ώστε να αποδείξουμε ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει -πράγμα στο οποίο συνηγορούν τα αρχαία μάρμαρα- και πως δεν χρειάζεται κατοίκους.
________________________
ΣΗΜ.1. Our tags for this year are #Blogaction14, #Inequality, #Oct16

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Κάποτε, στη Σταδίου βόσκαν πρόβατα...

Ναι, έτσι είναι. Πριν από 111 χρονάκια ακριβώς. Μετά, η οδός Σταδίου εξελίχτηκε σε μεγάλο εμπορικό δρόμο γεμάτο μαγαζιά της μόδας -ακριβά μαγαζιά και όχι σαν της Ερμού όπου υπήρχαν απ' όλα τα είδη και για όλα τα βαλάντια.
Προχτές έκανα τη βόλτα μου εκεί πέρα και μαύρισε η ψυχή μου. Από τα καμμένα κι από τα παρατημένα, τα κλειστά... Κτίρια και φίρμες έχουν απογειωθεί κανονικά λέμε. Δεν έμεινε ούτε ρουθούνι από Κάουφμαν, πάει κι ο Στρογγυλός, εξαερώθηκε... Αραγε θα τη γλίτωνε αν ήταν Τετράγωνος; Ο Βιντζηλαίος ζάρωσε, έγινε Ζάρα. Το Εσπέρια, ο διάσημος γαμιστρών πάντων των τραπεζικών, πάει κι αυτό... κλειστόν! Τί να λέμε τώρα.. μαύρη θλίψη. Και ούτε πρόβατα δε γίνεται να βοσκήσουν πλέον εκειπέρα, χορταράκι μηδέν.

Η πάπισσα Μερκελάνα -ή Μερκελάντζελα- συνάντησε το Σαμ, τον πιλότο που θα απογειώσει το αεριωθούμενο Ελλάς χωρίς καύσιμα. Δεν του δίνει λέμε ούτε σταγονίτσα.

Ο Τσιπ πήγε στον Πάπα, ο Σαμ στην πάπια, ενώ ο Μπεν σκάει χωρίς να τρώει.. μυστήρια πράγματα...

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: ποια σκούπα είναι ισχυρότερη; του αστυνομικού ή της καθαρίστριας; ε; Διερωτώμαι ακόμα, επειδή «καθαρίστρια συνέτριψε διμοιρία ΜΑΤ» όπως δείξαν στις ειδήσεις και το αναφέρει και το κατηγορητήριο. Ο Αρειος Πάγος πήγε για Φλεβάρη, αν άκουσα καλά. Πάλι καλά που δεν πήγε στο Αρη. Τον Πλανήτη ντε!

Δεν κατάλαβα ένα πράγμα.. αν την οικονομία μας την ανέλαβε το Λιοντάρι της Χαρδουβέλης ή ο Γίγας της Χαρδουβέλης.. ή μήπως λέμε για το Κάστρο της Χαρδουβέλης ή την οδό Γκίκα και Χαρδουβέλης γωνία... Οποιος γνωρίζει ακριβώς, ας ενημερώσει πληζζζζζ.

Α! έμαθα πως ο Δήμος Αθηναίων κέρδισε ένα βραβείο από ένα φιλάνθρωπο Ιδρυμα.. μπλούμπεργκ νομίζω.. πάλι καλά! Νόμιζα πως είμαι σκυλάκι, αλλά τώρα το εμπέδωσα. Γαβ Γαβ γαβ!

Αυτά και επόμενο ποστ τον Οκτώβρη, την υγειά μας νά 'χουμε -που την έχουμε ακόμα ευτυχώς. Μέχρι τότε, ασκηθείτε καλοί/ές μου αναγνώστες/τριες στον εξής γρίφο: «Ο δούλος μπορεί να ελευθερώσει το σκλάβο; ε;»
___________________
η εικόνα από τον ιστότοπο www.enimerosi360.gr

λεζάντα: Η οδός Σταδίου στο ύψος της Κοραή H Ακρόπολις το 1903

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Αυτή την παραλία ποιος θα την πάρει; Τρέξε κόσμε! Ολα τζάμπα! Το αφεντικό τρελάθηκε!

Αιγιαλός σημαίνει Παραλία και οι παραλίες είναι κοινόχρηστες. Ετσι, για να μαθαίνουμε, να αποκρυπτογραφούμε τις ωραίες άγνωστες παλιές λέξεις, που χρησιμοποιούνται με σκοπό την αποδυνάμωση της σημασίας τους. 
«Εμείς πάμε για μπάνιο στην παραλία, ποιος τον χέζει τον αιγιαλό» ίσως σκεφτεί ο μέσος ταλαίπωρος ελληνας. 
Κι όμως! αρκεί να θυμηθει το παλιό ξεχασμένο τραγουδάκι "γιαλό γιαλό πηγαίναμε" που σε λίγο -αν συνεχίσει έτσι το πράγμα- θα απαγορευτεί κι αυτό, μαζί με τις βόλτες στις παραλίες.

Να ρίξουμε τώρα μια ματιά στη νότια Γαλλία; να δούμε τί συνέβη εκεί πέρα και πώς οι γάλλοι χάσαν τις ωραιότερες παραλίες τους πριν από καμμιά 35ριά χρονάκια περίπου, όταν σχεδιάστηκε η αξιοποίησή τους;

Ετυχε να δω την Cap d' Agde όταν χτιζόταν.. πριν απο καμμιά 30ριά χρονάκια και βάλε -πού να θυμάμαι ακριβως!- σε ένα τόπο μαγευτικό, μια απέραντη αμμουδερή παραλία στη Γαλλία του Νότου... Οι κατοικοι των γυρω χωριών ηταν εξαλλοι, αλλα κανεις δεν τους λογαριασε. 
Με άλλοθι τη "φυσική παραλία των γυμνιστών" ορθώθηκαν τα κουτιά κατοικίας τουριστών και δημιουργήθηκαν οι μαρίνες για τα σκάφη τους.

Ενας χώρος ακομα στο γαλλικό Νότο, κοντα στη La Grande Motte που ήταν ήδη σε τουριστικο παροξυσμό! Ενας τόπος ίδιος με πολλους άλλους, όπου μεταφέρονται οι  διαφημιζόμενες "ομορφιες του πολιτισμού", δηλαδή τα μπαρακια, τα διαμερισματα τα εξοπλισμενα με "συγχρονες ανέσεις". Μη τυχον αλλάξει κάτι στη διαρκεια των καταραμένων διακοπων του λοβοτομημένου πλάσματος που λεγεται άνθρωπος. Μη και δεν βρει το καλά παγωμενο προτιμώμενο ποτό του σερβιρισμένο δίπλα στην κακόγουστη πισίνα -κακόγουστη επειδή σίγουρα θα βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα- "για την ασφάλεια" του κακότροπου πλάσματος «άνθρωπος» του καταστροφέα (με κάθε δυνατό τρόπο και ασύλληπτη αναλγησία και παγερή αδιαφορια) του πλανητη που το φιλοξενεί.

Πάρε χάρισμα και μια πρέτζα απο την κοντινή παραλία όπου χτίστηκε (1960-1970) το τσιμενταρισμένο "θαύμα" La Grande Motte.
Τότε που πήγα, ειχα τραβηξει αρκετες φωτο που κάποια φορά.. κάποτε θα τις σκαναρω.. Αγαπημένε/η μου αναγνώστη/τρια, αρκέσου για την ωρα σε μερικές αντιπροσωπευτικές εικόνες, να δεις τι περιμενει τις παραλιες μας.  

__________________________
ΣΗΜ.1. αλήθεια, τί απέγινε ο Νομος Τρίτση (1983 νομίζω) περί ελεύθερης πρόσβασης στην παραλία; Αυτός ο Νόμος, ξέρεις, που έκοβε ένα στενό διάδρομο (πλάτους περίπου 1,5 μ.) από την ιδιοκτησία των ξενοδόχων ώστε να περνούν προς τη θάλασσα οι πτωχοί παραθεριστές που θέλαν να κολυμπήσουν;
ΣΗΜ.2. ψάχνοντας βρήκα αυτό, που απανά στο προηγούμενο ερώτημα: περί προστασίας ακτών και δουλείας διόδου προς τις παραλίες

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Κανένας λαός δεν περισσεύει -ούτε ο περιττούσιος!

Τί στο καλό συμβαίνει με κείνους εκεί κάτω; Βάλθηκαν να αναγεννήσουν τον ήρωα του Σεξπίρου σε πολλαπλά αντίγραφα; Ας σκεφτούν ότι η συμπάθεια που έτρεφε η ανθρωπότητα για το λαό των εβραίων, συγκινημένη απο τα βάσανα, το κυνηγητό και την εξολόθρευση που υπέστησαν κατά το Β' Π. Πόλεμο απο τους ναζί, έχει ήδη εξανεμιστεί.
Εμείς οι άνθρωποι απεχθανόμαστε τους εχθρούς του ανθρώπου, όποιοι κι αν είναι. Η βία που σπέρνουν εναντίον των ξενιστών τους -των παλαιστινίων- στη γή των οποίων εγακαταστάθηκαν πριν από εξηντατόσα χρόνια μοιάζει με επιθετικό καρκίνωμα πλέον. Υποτίθεται πως ένας λαός μορφωμένος και πολύπαθος, όπως ήταν οι εβραίοι, θα ήταν πρόθυμος και σοφός να εργάζεται για την ειρήνη -την τοπική, αλλά και την παγκόσμια- αλλά αντί για τούτο δουλεύει όλο τον κόσμο προσπαθώντας να πουλήσει το παλιό παραμύθι ότι -τάχα μου και δήθεν- αμύνεται. Ναι, αμύνεται για τα δίκια του, όπως ακριβώς και ο Σάυλοκ για το δικό του δίκαιο και είδαμε τί έπαθε στο τέλος.
Δεν μπορώ πια να ακούω ειδήσεις για σφαγές, δεν θέλω να βλέπω πτώματα παιδιών. Ντρέπομαι.
Σήμερα, να βρεθούμε όλοι στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα για το δίκιο των παλαιστινίων, να ενώσουμε και τη δική μας φωνή με τις φωνές όλων των λαών της Ευρώπης μήπως ακούσει κάποιος και δώσει εντολή για την κατάπαυση πυρός. Εγκυμονούνται φοβεροί κίνδυνοι αν αφεθεί να συνεχίζεται το τάισμα του φόβου. Η απάνθρωπη εξολόθρευση ενός λαού είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και ένας εγκληματίας είναι για τα σίδερα. Αυτό είναι το Δίκαιο και τίποτα δεν το αλλάζει -ούτε η συμπαράσταση των παγκόσμιων αγορών και των νεοφιλελέ αρχηγών και των εκπροσώπων τους προς τους εγκληματίες λαούς.
..και.. κανένας λαός δεν περισσεύει...
___________________
ΣΗΜ. φέρνω στο νου μου τους ισραηλίτες που αντιστέκονται στην ανάλγητη (το λιγότερο) κυβέρνησή τους και είμαι σίγουρη πως θα συναντήσω αρκετούς στο Σύνταγμα σήμερα να φωνάζουν κι αυτοί. Στο τέλος τα τέρατα νικιούνται Αδέρφια!!! όλα τα παραμύθια συμφωνούν σε αυτό.

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014