Σελίδες

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2019

μια λακωνική αναφορά

Το 1955, στη Σύνοδο της Μεσσήνης, γεννήθηκε η διακήρυξη για μια Ενωμένη Ευρώπη μέσω "των κοινών θεσμών, της βαθμιαίας συγχώνευσης των εθνικών οικονομιών, της δημιουργίας μιας κοινής αγοράς και της σταδιακής εναρμόνισης των κοινωνικών πολιτικών", όπου είχε σταλεί ως παρατηρητής από την κυβέρνησή του ο βρετανός υπάλληλος του Υπουργείου Εμπορίου κ. Bretherton, ο οποίος συνέταξε τη λακωνική αναφορά: "Από εδώ δεν θα βγει τίποτα. Και αν βγει, δεν θα λειτουργήσει".

Προβλέπω οτι ο κύριος Μπρέθερτον θα μνημονεύεται μελλοντικά από την Ιστορία, που προς στιγμή τον έχει ξεχάσει!

ΣΗΜ. σχετική αναφορά υπάρχει στις Σημειώσεις του βιβλίου "Φεβρουάριος Αιών" του Φιλιππου Δρακονταειδή.

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2019

προπολεμικές Συμφωνίες σε παράλληλη ανάγνωση

Μετά το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ (1939) ο Χίτλερ μπουκάρισε στην Πολωνία και ο Στάλιν έκανε την πάπια. Σήμερα, 80 χρονάκια αργότερα, ο Ερντογάν κατι (που δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι) συμφώνησε με τον Τραμπ και ο μεν σουλτάνος μπουκάρισε στη Συρία ο δε Τραμπ προειδοποίησε ότι θα εξαφανίσει οικονομικά την Τουρκία αν... (κλπ κλπ) και η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών συμφωνιών είναι η προειδοποίηση: ο μεν Στάλιν όρμησε στον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας, δλδ αθέτησε τη συμφωνία χωρίς καμμιά προειδοποίηση, ενώ ο Τραμπ προειδοποιεί την Τουρκία. Τι μέλλει γενέσθαι; Ιδομεν.

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

25. FDR / Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ (FDR/WWII)


Πρώτ’ απ’ όλα, ο Ρούζβελτ (Franklin Delano Roosevelt=FDR) σήκωσε φράγμα εναντίον των Αργυραμοιβών, επειδή αυτοί ήταν η αιτία της οικονομικής κρίσης. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, αυτά είπε στις 4 Μαρτίου 1933, στην εναρκτήρια ομιλία του:
  • “Οι πρακτικές των αδίστακτων Αργυραμοιβών κατηγορήθηκαν από την κοινή γνώμη και απορρίφθηκαν από τις καρδιές των ανθρώπων… Οι Αργυραμοιβοί έχουν φύγει από τις υψηλές θέσεις που κατείχαν στον ναό του πολιτισμού μας”.
Δυο ημέρες αργότερα, ο Ρούζβελτ δήλωσε διακοπή των εργασιών των τραπεζών και έκλεισε όλες τις τράπεζες. Αργότερα, την ίδια χρονιά, ο Ρούζβελτ κήρυξε εκτός νόμου την ιδιωτική κατοχή χρυσού και χρυσών νομισμάτων, με εξαίρεση τα σπάνια νομίσματα. 
 
Ο περισσότερος χρυσός στα χέρια του μέσου Αμερικανού ήταν σε μορφή νομισμάτων. Το νέο Διάταγμα ήταν, στην πραγματικότητα, μια κατάσχεση. Οσοι δεν συμμορφώνονταν κινδύνευαν με 10 χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 10.000 δολαρίων, που ισοδυναμούν με 100.000 δολάρια σημερινά.
Στην αμερικανική επαρχία, μερικοί άνθρωποι δεν εμπιστεύονταν το Διάταγμα του Ρούζβελτ και αμφιταλαντεύονταν να δώσουν τον πολύ δύσκολα αποκτημένο πλούτο τους ή να υπακούσουν στην Κυβέρνηση. Εκείνοι που δεν παρέδωσαν τον χρυσό τους, πλήρωσαν πρόστιμο για την πράξη τους αυτή, που ήταν 20,66 δολάρια η ουγγιά.
 
Τόσο αντιδημοφιλές ήταν το Διάταγμα κατάσχεσης του χρυσού, που κανείς στην Κυβέρνηση δεν το ενστερνίστηκε. Κανείς βουλευτής δεν το υποστήριξε. 
 
Κατά την τελετή υπογραφής, ο πρόεδρος Ρούζβελτ το ξεκαθάρισε σε όλους τους παρευρισκόμενους ότι δεν ήταν αυτός ο συντάκτης του Διατάγματος και δήλωσε δημοσίως ότι ποτέ δεν το είχε διαβάσει. Ακόμη και ένας υπουργός των Οικονομικών είπε ότι δεν το είχε διαβάσει, λέγοντας ότι το Διάταγμα αυτό ήταν “αυτό που ήθελαν οι ειδικοί”.
 
Ο Ρούζβελτ έπεισε τους πολίτες να δώσουν τον χρυσό τους λέγοντας ότι οι εθνικές οικονομικές πηγές ήταν αναγκαίο να συγκεντρωθούν, ούτως ώστε η Αμερική να βγει από την οικονομική Κρίση.
Με μεγάλες φανφαρολογίες, διέταξε την δημιουργία ενός νέου χώρου αποθήκευσης του χρυσού, οικοδομημένο για να φυλάξει το βουνό του χρυσού που η Αμερικανική Κυβέρνηση παράνομα είχε κατάσχει.
 
Το 1936, το θησαυροφυλάκιο χρυσού του Φορτ Νοξ είχε ολοκληρωθεί και τον Ιανουάριο του 1937 ο χρυσός άρχισε να μεταφέρεται εκεί. Η κομπίνα όλων των εποχών προχώρησε. 
 
Το 1935, όταν όλος ο χρυσός είχε μαζευτεί, η επίσημη τιμή του χρυσού αυξήθηκε ξαφνικά στα 35 δολάρια η ουγγιά. Η παγίδα όμως ήταν ότι μόνον οι ξένοι μπορούσαν να πουλήσουν τον χρυσό τους στη νέα υψηλότερη τιμή. 
 
Οι Αργυραμοιβοί, που είχαν ακολουθήσει την συμβουλή του Βάρμπουργκ και είχαν αποσύρει τα χρήματά τους από την χρηματαγορά λίγο πριν την Κρίση, αγοράζοντας χρυσό στα 20.66 δολάρια την ουγγιά και μεταφέροντάς τον πίσω στο Λονδίνο, στη συνέχεια μπορούσαν να τον μεταφέρουν πίσω στην Αμερική και να τον πουλήσουν στην Αμερικανική Κυβέρνηση προς 35 δολάρια την ουγγιά, διπλασιάζοντας σχεδόν τα χρήματά τους, τη στιγμή που ο μέσος Αμερικανός πεινούσε.
Το θησαυροφυλάκιο στο Φορτ Νοξ βρίσκεται στο κέντρο του στρατοπέδου του Φορτ Νοξ, 30 μίλια νοτιοδυτικά του Λούσβιλ, στο Κεντάκυ. 
 
Η απόσταση που βλέπετε είναι η κοντινότερη που μας επέτρεψαν να πλησιάσουμε το φυλάκιο, παρ’ όλες τις επιστολές που στάλθηκαν από μέλη του Κογκρέσου επι σειρά ετών, ώστε να επιτραπεί στην κινηματογραφική μας ομάδα η είσοδος στο φυλάκιο. 
 
Το κτίριο φρουρείται από ηλεκτροφόρο ατσάλινο φράχτη. Μια ανοιχτή τάφρος και τέσσερα πολυβολεία με αυτόματα όπλα υπάρχουν στις γωνίες του κτιρίου. 
 
Οταν ο χρυσός άρχισε να καταφθάνει στο φυλάκιο στις 13 Ιανουαρίου 1937, υπήρχε πρωτοφανής ασφάλεια στην περιοχή. Χιλιάδες επίσημοι καλεσμένοι παρακολούθησαν την άφιξη ενός τρένου με εννιά βαγόνια που ερχόταν από την Φιλαδέλφεια, φρουρούμενου από οπλισμένους στρατιώτες, ταχυδρομικούς επιθεωρητές, άνδρες των μυστικών υπηρεσιών ασφαλείας και φρουρούς του νομισματοκοπείου των ΗΠΑ.
 
Ηταν όλα ένα μεγάλο θέατρο: το απόθεμα χρυσού της Αμερικής είχε μαζευτεί από ολόκληρη την χώρα, υποτίθεται για το κοινό όφελος, και στη συνέχεια κλείστηκε με ασφάλεια στο Φορτ Νοξ. Ολη αυτή η ασφάλεια όμως, σύντομα θα παραβιαζόταν από την ίδια την Κυβέρνηση. Τώρα, η σκηνή ήταν στημένη για έναν πραγματικά μεγάλο πόλεμο, έναν πόλεμο που θα προκαλούσε πολύ περισσότερους θανάτους από τον Α’ παγκόσμιο Πόλεμο.
 
Για παράδειγμα, το 1944 μόνο, το εθνικό εισόδημα των ΗΠΑ ήταν μόλις 183 δισεκατομμύρια δολάρια, από τα οποία τα 103 δισ. ξοδεύτηκαν για τον πόλεμο. Δηλαδή, τριάντα φορές ο ρυθμός των εξόδων που είχαν οι ΗΠΑ στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πραγματικότητα, ο Αμερικανός φορολογούμενος πλήρωσε το 55% του συνολικού συμμαχικού κόστους του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Ουσιαστικά όμως, εξίσου σημαντικό είναι ότι κάθε έθνος που πήρε μέρος στον πόλεμο αυτόν πολλαπλασίασε το χρέος του. 
 
Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, το ομοσπονδιακό χρέος από 43 δισεκατομμύρια δολάρια που ήταν το 1940, έφτασε τα 257 δισ. το 1950, αυξήθηκε δηλαδή κατά 598%. Μεταξύ 1940 και 1950, το χρέος της Ιαπωνίας αυξήθηκε κατά 1.348%, το Γαλλικό χρέος κατά 583% και του Καναδά κατά 417%.
Μετά τον Β’ πόλεμο, ο κόσμος ήταν διαιρεμένος σε δύο οικονομικά στρατόπεδα. Οι ελεγχόμενες από τον Κομμουνισμό οικονομίες από τη μια πλευρά και το μονοπώλιο των Καπιταλιστών από την άλλη και οι οποίες ξεκίνησαν έναν αέναο και εξαιρετικά επικερδή εξοπλιστικό αγώνα.
Ηταν τελικά η στιγμή για τους Κεντρικούς Τραπεζίτες να προχωρήσουν στο “τριών βημάτων” σχέδιό τους, ώστε να συγκεντρώσουν τα οικονομικά συστήματα ολόκληρου του κόσμου και τελικά να εγκαθιδρύσουν την Παγκόσμια Κυβέρνησή τους ή, αλλιώς, την Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Οι φάσεις αυτού του σχεδίου ήταν οι εξής: 
 
Βήμα 1: έλεγχος των εθνικών οικονομιών μέσω των κεντρικών Τραπεζών.
Βήμα 2: συγκέντρωση των περιφερειακών οικονομιών μέσω Οργανισμών, όπως η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ενωση και περιφερειακές εμπορικές ενώσεις όπως η NAFTA.
Βήμα 3: συγκέντρωση της παγκόσμιας οικονομίας μέσω μιας Παγκόσμιας Τράπεζας, με ένα Παγκόσμιο νόμισμα και, δίνοντας τέλος στην εθνική ανεξαρτησία, με την κατάργηση όλων των δασμών μέσω διεθνών συμφωνιών όπως η GATT. 
 
Το πρώτο βήμα έχει ολοκληρωθεί εδώ και καιρό. Το δεύτερο και το τρίτο βρίσκονται πολύ κοντά στην ολοκλήρωσή τους. 
 
Τι γίνεται με τον χρυσό; 
 
Από τις Κεντρικές Τράπεζες αυτή που έχει τον περισσότερο χρυσό είναι τώρα (1996) το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Αυτό και οι Κεντρικές Τράπεζες ελέγχουν τα 2/3 του παγκόσμιου αποθέματος χρυσού, έχοντας αποκτήσει την ικανότητα να ελέγχουν την αγορά χρυσού. Θυμηθείτε τον “χρυσό κανόνα” των Αργυραμοιβών:
 
“Αυτός που κατέχει τον χρυσό δημιουργεί τους κανόνες.”
 
Πριν πάμε όμως στις λύσεις του προβλήματός μας, ας δούμε τι συνέβη σε όλον αυτόν τον χρυσό που βρισκόταν στο Φορτ Νοξ. Γιατί, αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι ο χρυσός έχει κλαπεί, θα οδηγηθούμε σε λάθος λύσεις: να χρησιμοποιήσουμε δηλαδή ως σταθερά του νομίσματός μας τον χρυσό. 
 
Οι περισσότεροι Αμερικανοί πιστεύουν ότι ο χρυσός βρίσκεται ακόμη στο Φορτ Νοξ. Κατά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο Φορτ Νοξ υπήρχαν πάνω από 700 δισεκατομμύρια ουγγιές χρυσού, μια απίστευτη ποσότητα που αποτελούσε το 70% του χρυσού όλου του κόσμου. Πόσος χρυσός υπάρχει ακόμα στο Φορτ Νοξ κανείς δεν γνωρίζει. 
 
Παρά το γεγονός ότι ο ομοσπονδιακός Νόμος απαιτεί έναν ετήσιο έλεγχο του χρυσού στο Φορτ Νοξ, το θησαυροφυλάκιο αρνείται επίμονα να διενεργήσει έλεγχο. Η αλήθεια είναι ότι έλεγχος του ποσού που παραμένει στο Φορτ Νοξ δεν έχει διεξαχθεί από το 1953, όταν ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ διέταξε έναν. 
 
Πού πήγε ο χρυσός της Αμερικής από το Φορτ Νοξ; Κατά τη διάρκεια των χρόνων πουλήθηκε στους Ευρωπαίους Αργυραμοιβούς στην τιμή των 35 δολαρίων η ουγγιά. Θυμηθείτε: οι Ευρωπαίοι Αργυραμοιβοί αγόρασαν τον χρυσό της Αμερικής, όταν για τους Αμερικανούς ήταν παράνομο να αγοράσουν από τον δικό τους χρυσό στο Φορτ Νοξ.
 
Στην πραγματικότητα, ήταν ευρέως γνωστό ότι η οικογένεια Φαϊερστόουν έστησε ένα δίκτυο εικονικών εταιρειών, ώστε να αγοράσουν χρυσό από το Φορτ Νοξ και να τον φυλάξουν στην Ελβετία, μακριά από την Αμερική. Τους έπιασαν όμως και διώχθηκαν ποινικά. Τελικά, το 1971, όλος ο καθαρός χρυσός είχε αφαιρεθεί μυστικά από το Φορτ Νοξ και οδηγήθηκε πίσω στο Λονδίνο. 
 
Οταν ο χρυσός είχε φύγει από το Φορτ Νοξ, ο πρόεδρος Νίξον νομιμοποίησε την αγορά χρυσού, επαναφέροντας τον νόμο του 1934, περί αποθεματικών χρυσού, του Ρούζβελτ, κάνοντας έτσι νόμιμη την αγορά χρυσού από τους Αμερικανούς πολίτες. Φυσικά, οι τιμές του χρυσού εκτινάχτηκαν στα ύψη: εννιά χρόνια αργότερα, η τιμή του χρυσού έφτασε τα 880 δολάρια η ουγγιά, 25 φορές περισσότερο από την τιμή που είχε πουληθεί στο Φορτ Νοξ. 
 
Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς τελικά, ότι κάποιος από την Κυβέρνηση θα αντιλαμβανόταν τι συνέβαινε και θα προέβαινε σε αποκαλύψεις. Η μεγαλύτερη περιουσία στην Ιστορία της Ανθρωπότητας κλάπηκε. Οπως και στην ταινία του Τζέιμς Μποντ “ο Χρυσοδάκτυλος”.
 
Ο Ιαν Φλέμιγκ, ο συγγραφέας της σειράς Τζέιμς Μποντ, ήταν ο επικεφαλής της Βρετανικής Υπηρεσίας Αντικατασκοπίας, της Μ15. Μερικοί, από την κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών πληροφοριών, πιστεύουν ότι ο Ιαν Φλέμιγκ έγραψε το φανταστικό του σενάριο ως προειδοποίηση, όπως κάνουν πολλοί άλλοι σεναριογράφοι ταινιών φαντασίας. Αν η αφαίρεση όλου του χρυσού από το Φορτ Νοξ μπορεί να θεωρηθεί ως προμελετημένη ληστεία του θησαυροφυλακίου των ΗΠΑ, η όλη επιχείρηση μπορεί να πήρε πολλά χρόνια να στηθεί. Συγκεκριμένα, πήρε σαράντα χρόνια. Αρκετός χρόνος ώστε να το αντιληφθεί ο Φλέμιγκ και να προσπαθήσει να το αποτρέψει. 
 
Πώς ήρθε λοιπόν στην επιφάνεια η ιστορία με την ληστεία στο Φορτ Νοξ; Ολα ξεκίνησαν το 1974, με ένα άρθρο της εφημερίδας New York Periodical. Το άρθρο δείχνει ότι η οικογένεια Ροκφέλερ είχε τον έλεγχο της FED, ώστε να πουλήσει τον χρυσό του Φορτ Νοξ κοψοχρονιάς σε ανώνυμους Ευρωπαίους κερδοσκόπους. Τρεις μέρες αργότερα, η ανώνυμη πηγή της ιστορίας, η Λουίζ Όκινλος Μπόγιερ, πέθανε με μυστηριώδη τρόπο, πέφτοντας από το παράθυρό του δέκατου ορόφου του διαμερίσματός της στη Νέα Υόρκη.
 
Πώς γνώριζε η Μπόγιερ για την σύνδεση των Ροκφέλερ με την ληστεία στο Φορτ Νοξ; Ηταν γραμματέας του Νέλσον Ροκφέλερ για μεγάλο διάστημα.
 
Για τα επόμενα 14 χρόνια, ο Εντ Ντουρέλ, ένας πλούσιος βιομήχανος από το Οχάϊο, αφοσιώθηκε στην αναζήτηση της αλήθειας για τον χρυσό του Φορτ Νοξ, έγραψε χιλιάδες επιστολές σε περισσότερους από χίλιους κυβερνητικούς και τραπεζικούς αξιωματούχους, προσπαθώντας να ανακαλύψει πόσος χρυσός είχε απομείνει στην πραγματικότητα και πού είχε πάει ο υπόλοιπος.
Η Εντιθ Ρούζβελτ, εγγονή του προέδρου Τέντυ Ρούζβελτ, έθεσε ερώτηση για τις κινήσεις της Κυβέρνησης σε μια έκδοση του Μαρτίου του 1975 της εφημερίδας New Hampshire Sunday News:
  • “Οι ισχυρισμοί για τον χαμένο χρυσό από το θησαυροφυλάκιό μας στο Φορτ Νοξ συζητιούνται ευρύτατα στους Ευρωπαϊκούς χρηματοοικονομικούς κύκλους. Αλλά το μυστήριο είναι ότι η διοίκησή μας δεν βιάζεται να αποδείξει ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας γύρω από τον χρυσό μας -αν είναι σε θέση να το κάνει.”
Δυστυχώς, ο Εντ Ντουρέλ δεν πήρε ποτέ απάντηση στα ερωτήματά του: έναν πλήρη οικονομικό έλεγχο, δηλαδή, των αποθεμάτων χρυσού του Φορτ Νοξ… Είναι απίστευτο ότι για τον μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου δεν υπάρχει καθόλου έλεγχος. Ο χρυσός αυτός ανήκε στον Αμερικανικό λαό, όχι στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα και στους ξένους ιδιοκτήτες της. 
 
Ενα πράγμα είναι σίγουρο: η Κυβέρνηση θα μπορούσε να διαλύσει όλες αυτές τις εικασίες μέσα σε λίγες μέρες, διενεργώντας δημοσίως έναν έλεγχο του χρυσού στο Φορτ Νοξ, υπό το φως των τηλεοπτικών καμερών. Ομως, η Κυβέρνηση επέλεξε να μην το πράξει. Κάποιος μπορεί να συμπεράνει ότι η Κυβέρνηση φοβάται την αλήθεια που θα αποκάλυπτε ένας έλεγχος του χρυσού. 
 
Τι φοβάται τόσο η Κυβέρνηση; Εδώ είναι η απάντηση: Οταν ο πρόεδρος Ρήγκαν ανέλαβε την εξουσία το 1981, οι συντηρητικοί φίλοι του τον ώθησαν να μελετήσει την πιθανότητα να στηριχθεί ξανά η οικονομία στη σταθερά του χρυσού, ως τον μόνο τρόπο να χαλιναγωγηθούν οι δαπάνες της Κυβέρνησης. Ακούστηκε ως μία λογική εναλλακτική λύση, έτσι ο πρόεδρος διόρισε μια ομάδα ανθρώπων με την ονομασία “Επιτροπή Χρυσού”, για να μελετήσει την κατάσταση του χρυσού και να μεταφέρει το πόρισμά της στο Κογκρέσο. Αυτά που ανέφερε η “Επιτροπή Χρυσού” του Ρήγκαν στο Κογκρέσο το 1982 ήταν η ακόλουθη συγκλονιστική αποκάλυψη σχετικά με τον χρυσό της Αμερικής: το θησαυροφυλάκιο των ΗΠΑ δεν είχε καθόλου χρυσό στην ιδιοκτησία του.
 
Ολο το χρυσάφι που είχε απομείνει στο Φορτ Νοξ ανήκε τώρα στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα, σε μια ομάδα δηλαδή ιδιωτικών τραπεζών, ως εγγύηση για το Εθνικό Χρέος. Η αλήθεια των πραγμάτων είναι ότι ποτέ πριν τόσο πολλά χρήματα κλάπηκαν από τα χέρια του λαού και μεταφέρθηκαν στα χέρια μιας μικρής ομάδας ιδιωτών επενδυτών: των Αργυραμοιβών.
 
(από περίπου 2:32’:44’’ μέχρι το 2:45’:43’’)
 
 
ΣΗΜ. η κοινοποίηση των κειμένων αυτών δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι συμφωνώ με το σύνολο του περιεχομένου τους.

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2019

ένας μικρός ανώνυμος πλανήτης βαφτίζεται!

Μεταξύ του Αλφα του Κενταύρου και του Ωμέγα της Ανδρομέδας υπάρχει ένας μικρός πλανήτης, ο 369, όπως τον ονόμασε το Ετσιθελικό Ινστιτούτο Ερευνών του Ετσιθελικού Κράτους (ΕΙΕΕΚ) μέχρι να τον βαφτίσει επισήμως. Η σημασία του μικρού αυτού πλανήτη είναι πολύ μεγάλη, καθώς φαίνεται ως τώρα, μια και η βεβαιότητα για ύπαρξη ατμόσφαιρας με τα συστατικά της γήινης έχει επιβεβαιωθεί με χιλιάδες πειράματα κι έτσι η βάφτισή του αποφασίστηκε να γίνει με κάθε επισημότητα, σύμφωνα πάντα με το γήινο πρωτόκολλο.

Ανάδοχος θα είναι η Νανά Καπνικαρέα, διάσημη αστροφυσική αρχαιολόγος και το όνομα θα είναι "Ετσιθέλος", να ταιριάζει με το Ινστιτούτο που τον ανακάλυψε. Στον πλανήτη Ετσιθέλο λοιπόν, προγραμματίζονται διαδοχικές αποστολές γήινων, ώστε να τεθούν οι βάσεις για μελλοντική του ανάπτυξη σε αποικία Ετσιθεληστών.

Θα μπορούσε βέβαια, μια και περί αποικίας πρόκειται, να βαφτιστεί Νέα Μπανάνια (Nova Banania), αλλά αυτό το ονοματάκι έχει φορεθεί πολύ στη Γη και δεν το ρισκάρισε η ανάδοχος (κοιν. Νονά Νανά) μη τυχόν της προσάψουν σκοπιμότητες.

Ολα αυτά, πριν από τα βαφτίσια, γιατί μόλις ο πλανήτης βαφτίστηκε άρχισε η αμφίδρομη σχέση μεταξύ αυτού και της Γης μας. Ετσι λοιπόν, αναδύθηκαν ένα σωρό Ετσιθελικά κράτη, άφθονοι ηγέτες Ετσιθέλοι-μαϊμού, ο αυθεντικός κόμης Ετσιθέλλος (με δύο λ) πήρε τα πάνω του ετσιθελικώς και καμαρώνει σα γύφτικο σκεπάρνι, καθώς επίσης τα συστήματα διακυβέρνησης των γήινων κρατών εκσυγχρονίστηκαν σε "Ετσιθελικές Δουλοκρατίες".

Στον πλανήτη Ετσιθέλο, όλα καλά, δεν έπαθε και πολλές αβαρίες από την καταπλάκωσή του με υπερφορτωμένα διαστημόπλοια, πετρέλαιο δεν βρέθηκε ακόμα στα εδάφη του και μπορεί να ανασαίνει καθαρό αέρα. Αλλωστε, είναι μικρός ακόμα και δεν απαιτείται μεταφορικό μέσο για την εξερεύνησή του, καθώς επίσης...

Εδώ ακριβώς, χτύπησε ο συναγερμός του γείτονα και ξύπνησα.

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2019

το αυτονόητο

«Οι συντηρητικοί είναι υπέροχοι τύποι. Είναι όλοι τους υπέρ των αγέννητων παιδιών, θα κάνουν τα πάντα για τα αγέννητα παιδιά, αλλά μόλις γεννηθείς δεν τους αφορά πια.

Έχουν εμμονή με τη ζωή από τη σύλληψη του εμβρύου μέχρι τους επόμενους εννιά μήνες. Μετά δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα για σένα. Δεν θέλουν να ακούν για τη φροντίδα σου, τη δημόσια εκπαίδευση, την πρόνοιά σου, τα σχολικά γεύματά σου, τα κουπόνια φαγητού, την επιβίωσή σου.

Όσο είσαι αγέννητος είναι μαζί σου, όταν γεννηθείς τη γάμησες.»

George Carlin-->> https://el.wikipedia.org/wiki/Τζορτζ_Κάρλιν

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

Η κρίση των γαϊδάρων



Μια μέρα εμφανίσθηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.
Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.

Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι 500 ευρώ! Και αποχώρησε.

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα. Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.

Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο. Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.

Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση. Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαϊδάρους!!…

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή/οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον ιδρώτα τους.

Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες. Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους; Τι θα κάνεις εσύ;
_______________________
ΣΗΜ.1. Ωραία δεν εξηγεί τί συμβαίνει σήμερα στο γαλάζιο μας πλανήτη;
ΣΗΜ.2. το είχα μεταφέρει το 2011 (απο μια σελίδα που δεν υπάρχει πια) εδώ. -->> https://rodia.wordpress.com/2011/10/29/donkey-crisis/

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2019

η επανάληψη δεν είναι πάντα καλή

βρισκόμουν Λοντον το 2012, όταν ξεπήδησαν από τις κάλπες δυο νέοι άνθρωποι, ο Τσίπρας κι ο Καμμένος, έτοιμοι να διώξουν τα θηρία και είπα μέσα μου "μακάρι να ενωθούν αυτοί οι δυο, ας είναι και με διαφορετικές ιδεολογίες, αρκεί να πετύχουν το βασικό σκοπό, να σώσουνε τη χώρα" και το 2015 έγινε το θάμα. Λίγο αργότερα, ήρθε η πρώτη σαγονιά με τη διαστρέβλωση του δημοψηφίσματος κι ευτυχώς που είχα προκανονισμένες διακοπές και δεν ψήφισα (τί να ψήφιζα κιόλας;) αλλά μετά σκέφτηκα ότι μπορεί να το πααίνει λάου λάου ο νέος, να στεριώσει και να κάνει θάματα κι έτσι έγινε: γίνανε πράματα και θάματα, που όμως μείνανε κρυφά, χαθήκανε ανάμεσα σε προσυμφωνημένα ξεπουλήματα, γιατί η χώρα -το κράτος δλδ- έχει δικό του λόγο που δεν μπορεί να αθετηθεί, αλλά ποιος τα ψειρίζει αυτά θα μου πεις. Κι όλα όσα γίνανε, θα γεννήσουν αργότερα τα αποτελέσματά τους, αν αφεθούν να γεννηθούν δλδ. Μετά ήρθανε κι άλλες δυνατές σαγονιές με τον Κουβέλη, την Παπακώστα, τον Θεοχαρόπουλο (Τζάκρη και Μεγαλοκονόμου δεν πιάνονται επειδή ήταν απλώς σχετικά ανώδυνες χαζομάρες) και δεν μπόρεσα να βρω δικαιολογία εκτός από "κακους συμβούλους". Ακόμα κι έτσι όμως, όταν σκέφτομαι την προηγούμενη κατάσταση της φρίκης που ζήσαμε με ΝΔΣΟΚ, τρέμω και μόνο στην ιδέα της επανάληψης. Αυτά.
_______________________
ΣΗΜ. βασικό λάθος: να θολώνεις ένα ήδη θολό τοπίο, αντί να προβάλλεις το δικό σου, το καθαρό