Σελίδες

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

12. Η ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ (Napoleon’s Rise to Power)


Στο Παρίσι, το 1800, η Τράπεζα της Γαλλίας ήταν οργανωμένη σύμφωνα με τα πρότυπα της Τράπεζας της Αγγλίας. Ο Ναπολέων όμως, αποφάσισε ότι η Γαλλία έπρεπε να απελευθερωθεί από το χρέος και ποτέ δεν εμπιστεύθηκε την Κεντρική Τράπεζα της Γαλλίας. 
 
Ο Ναπολέων διακήρυττε ότι, όταν μια κυβέρνηση εξαρτάται από τα χρήματα των τραπεζιτών, οι τραπεζίτες και όχι οι επικεφαλής της Κυβέρνησης βρίσκονται στην εξουσία:
  • “Το χέρι που δίνει είναι πάντα πάνω από το χέρι που δέχεται. Το χρήμα δεν έχει πατρίδα, οι κεφαλαιούχοι δεν είναι πατριώτες και δεν έχουν καμία αρετή, ο μοναδικός τους αντικειμενικός σκοπός είναι το κέρδος.” ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΒΟΝΑΠΑΡΤΗΣ
Πίσω στην Αμερική, κατέφθανε ανέλπιστη βοήθεια. Το 1800 ο Τόμας Τζέφερσον νίκησε με μικρή διαφορά τον Τζον Ανταμς, και έγινε ο τρίτος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. 
 
Το 1803, ο Τζέφερσον και ο Ναπολέων συνήψαν μια συμφωνία. Οι ΗΠΑ θα έδιναν στον Ναπολέοντα 3.000.000 δολάρια σε χρυσό, παίρνοντας ως αντάλλαγμα μια τεράστια εδαφική έκταση δυτικά του ποταμού Μισισιπή. Επρόκειτο για την εξαγορά της Λουϊζιάνα.
 
Με αυτά τα τρία εκατομμύρια δολάρια σε χρυσό, ο Ναπολέων σύντομα προετοίμασε ολόκληρο στρατό και ξεκίνησε την κατάκτηση της Ευρώπης, υποτάσσοντας τα πάντα στο πέρασμά του. Η Τράπεζα της Αγγλίας γρήγορα κατόρθωσε να του αντιταχθεί και, χρηματοδοτώντας κάθε κράτος που βρισκόταν στο δρόμο του, θέριζε τα κολοσσιαία κέρδη του πολέμου. Η Πρωσία, η Αυστρία, και τελικά η Ρωσία, υπερχρεώθηκαν (στην Τράπεζα της Αγγλίας) σε μια μάταιη προσπάθεια να τον σταματήσουν. 
 
Τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν το κύριο σώμα του Γαλλικού στρατού βρισκόταν στη Ρωσία, ο τριαντάχρονος Νάθαν Ρόθτσιλντ, επικεφαλής του παραρτήματος του Λονδίνου της οικογένειας Ρόθτσιλντ, ανέλαβε προσωπικά την πραγματοποίηση ενός ριψοκίνδυνου σχεδίου: Να περάσει λαθραία μέσα από τη Γαλλία ένα φορτίο χρυσού, απαραίτητο για την χρηματοδότηση μιας επίθεσης από την πλευρά της Ισπανίας, με επικεφαλής της επίθεσης τον Δούκα του Ουέλιγκτον.
 
Ο Νάθαν αργότερα περηφανευόταν, σε ένα δείπνο στο Λονδίνο, ότι ήταν η καλύτερη επιχείρηση που είχε κάνει ποτέ. Δεν φανταζόταν ότι θα έφτιαχνε πολύ πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις στο κοντινό μέλλον. 
 
Οι επιθέσεις του Ουέλιγκτον από το Νότο και άλλες ήττες, ανάγκασαν τελικά τον Ναπολέοντα να παραιτηθεί και ο Λουδοβίκος 18ος στέφθηκε βασιλιάς. Ο Ναπολέων εξορίστηκε -θεωρητικά για πάντα- στο μικροσκοπικό νησί Ελβα, κοντά στις ιταλικές ακτές.
 
Ενώ ο Ναπολέων βρισκόταν στην εξορία, προσωρινά ηττημένος από την Αγγλία που είχε την οικονομική υποστήριξη των Ρόθτσιλντ, η Αμερική προσπαθούσε να απελευθερωθεί από την Κεντρική της Τράπεζα. 
 
(από περίπου 49’:34’’ μέχρι το 52’:16’’)

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

11. Η ΠΡΩΤΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΩΝ ΗΠΑ (First Bank of the United States)

To 1790, μόλις τρία χρόνια μετά την ψήφιση του Συντάγματος, οι Αργυραμοιβοί ξαναχτύπησαν. Ο νεόκοπος υπουργός Οικονομικών, ο Αλεξάντερ Χάμιλτον, έκανε μια πρόταση νόμου στο Κογκρέσο για τη δημιουργία μιας νέας ιδιωτικής κεντρικής Τράπεζας. 
 
Συμπτωματικά, ήταν η χρονιά που ο Αμσελ Ρόθτσιλντ έκανε την ακόλουθη επίσημη δήλωση από τη ναυαρχίδα των τραπεζών του, την Τράπεζα της Φρανκφούρτης:

  • “Αφήστε με να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα του κράτους και δεν νοιάζομαι για το ποιος φτιάχνει τους νόμους.”
(Τσαρλς Κόλλινς, προεδρικός υποψήφιος: “Ο Αλεξάντερ Χάμιλτον ήταν όργανο των Διεθνών Τραπεζιτών. Ηθελε να δημιουργήσει την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ και το έκανε.”)
 
Είναι ενδιαφέρον, ότι μια από τις πρώτες δουλειές του Αλεξάντερ Χάμιλτον όταν αποφοίτησε από τη νομική Σχολη το 1792, ήταν υπασπιστής του Ρόμπερτ Μόρρις, του Προέδρου της Τράπεζας της Βορείου Αμερικής.
Στην πραγματικότητα, ένα χρόνο πριν, ο Χάμιλτον είχε γράψει στον Ρ. Μόρρις μια επιστολή που έλεγε:

  • “Ενα εθνικό χρέος, αν δεν είναι υπερβολικό, θα είναι για μας εθνική ευλογία.”
“Ευλογία” για ποιον; 
 
Μετά από ένα χρόνο σφοδρών συζητήσεων, στα 1791, το Κογκρέσο ψήφισε τον τραπεζικό νόμο του Χάμιλτον και όρισε τη διάρκεια της σύμβασης σε είκοσι χρόνια. Η νέα τράπεζα θα ονομαζόταν “Πρώτη Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών”. 
 
(εδώ βρισκόμαστε μπροστά από την πρώτη τράπεζα των ΗΠΑ στη Φιλαδέλφεια -εικόνα)
 
Της δόθηκε η εξουσία, μονοπώλιο, στην έκδοση του Αμερικανικού χρήματος. Επίσης, το 80% των μετοχών της θα συγκεντρωνόταν από ιδιωτικές καταθέσεις. Το υπόλοιπο 20% θα αγοραζόταν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, με τη λογική ότι η κυβέρνηση δεν θα συμμετείχε στην Διοίκηση, απλώς θα παρείχε το αρχικό κεφάλαιο για το υπόλοιπο 80% των ιδιοκτητών. 
 
Στην Τράπεζα της Βορείου Αμερικής και στην Τράπεζα της Αγγλίας πριν από αυτήν, οι μέτοχοι ποτέ δεν κατέβαλαν ολόκληρο το ποσό για την απόκτηση των μεριδίων τους. 
 
Η Αμερικανική κυβέρνηση κατέθεσε το μερίδιό της που ήταν 2.000.000 δολάρια σε μετρητά, και στη συνέχεια η τράπεζα, μέσω του παλιού “μαγικού τρόπου του δανεισμού έναντι ελαχίστων αποθεματικών”, χορήγησε δάνεια στους καταστατικούς της επενδυτές ούτως ώστε αυτοί να συγκεντρώσουν τα υπόλοιπα 8.000.000 δολάρια σε κεφάλαια που χρειάζονταν γι αυτήν την χωρίς κίνδυνο επένδυση.
 
Οπως συνέβη με την Τράπεζα της Αγγλίας, το όνομα της Τράπεζας των ΗΠΑ επιλέχθηκε σκοπίμως ώστε να αποκρυβεί το γεγονός ότι ήταν ιδιωτικά ελεγχόμενη. 
 
Οπως και στην περίπτωση της Τράπεζας της Αγγλίας, τα ονόματα των επενδυτών δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ. Αρκετά χρόνια αργότερα, έγινε ευρέως γνωστό ότι οι Ρόθτσιλντς ήταν η οικονομική δύναμη πίσω από την παλιά Τράπεζα των ΗΠΑ. 
 
Η Τράπεζα παρουσιάστηκε στο Κογκρέσο ως παράγοντας εξασφάλισης σταθερότητας στο τραπεζικό σύστημα και εξάλειψης του πληθωρισμού.
Τι επακολούθησε λοιπόν;
 
Στα πέντε πρώτα χρόνια της λειτουργίας της, η Αμερικανική Κυβέρνηση δανείστηκε 8.200.000 δολάρια από την Τράπεζα, την κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ. Στην ίδια περίοδο των πέντε ετών, οι τιμές αυξήθηκαν κατά 72%.
Ο Τζέφερσον, ως νέος υπουργός Εσωτερικών, παρακολούθησε τον δανεισμό με δυσφορία και απογοήτευση, ανίκανος (!!!) να τον εμποδίσει. Δήλωσε ο Τόμας Τζέφερσον:

  • “Θα ήθελα να υπήρχε η δυνατότητα να κάνω μια μοναδική τροποποίηση στο Σύνταγμα, για να αρθεί η ικανότητα της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης να δανείζεται.”
Εκατομμύρια αμερικανών αισθάνονται σήμερα το ίδιο. Παρακολουθούν με φοβερή απογοήτευση, καθώς η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση δανείζεται, οδηγώντας την αμερικανική Οικονομία στη λήθη. 
 
Αν και ονομαζόταν, λοιπόν, η Πρώτη Τράπεζα των ΗΠΑ, δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια για μια ιδιωτική κεντρική τράπεζα στη χώρα αυτή. Οπως συνέβη με την Τράπεζα της Βορείου Αμερικής, η κυβέρνηση προσέφερε τα απαραίτητα μετρητά για να ξεκινήσει αυτή η ιδιωτική Τράπεζα και στη συνέχεια οι τραπεζίτες δάνεισαν τα χρήματα αυτά ο ένας στον άλλον για να αγοράσουν τις υπόλοιπες μετοχές της Τράπεζας.
 
Ηταν μια απάτη απλή και εύκολη. Και δεν θα ήταν σε θέση να μείνουν ατιμώρητοι γι αυτό για πολύ χρόνο…
 
Αλλά πρώτα πρέπει να πάμε πίσω στην Ευρώπη για να δούμε πώς ένας μόνον άνδρας μπόρεσε να χειραγωγήσει ολόκληρη τη Βρετανική Οικονομία με την άφιξη των πρώτων ειδήσεων για την τελική ήττα του Ναπολέοντα.
 
(από περίπου 45’:11’’ μέχρι το 49’:34’’)

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

10. ΤΟ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ (The Constitutional Convention)


Το 1787 οι αρχηγοί των αποικιών συγκεντρώθηκαν στη Φιλαδέλφεια για να αντικαταστήσουν και τροποποιήσουν τα προβληματικά άρθρα της Χάρτας της Ενωσης. Οπως έχει ήδη αναφερθεί, ο Τόμας Τζέφερσον και ο Τζέιμς Μάντισον, αμετάπειστοι και οι δύο, εναντιώνονταν στη δημιουργία μιας ιδιωτικής κεντρικής Τράπεζας, επειδή είχαν αντιληφθεί τα προβλήματα που δημιούργησε η Τράπεζα της Αγγλίας.
Δεν ήθελαν τίποτε από αυτά και, όπως το έθεσε αργότερα ο Τζέφερσον:
  • “Αν ο Αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ στις ιδιωτικές τράπεζες να ελέγχουν την έκδοση του νομίσματός του, πρώτα με τον πληθωρισμό και ύστερα με τον αποπληθωρισμό, οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις που θα αναπτυχθούν γύρω από αυτές θα αποστερήσουν τον λαό από την περιουσία του, μέχρι που τα παιδιά του θα ξυπνήσουν άστεγα σε μια ήπειρο που κατέκτησαν οι πατεράδες τους.”
Κατά τη διάρκεια της δημόσιας συζήτησης πάνω στο μελλοντικό νομισματικό σύστημα, άλλος ένας από τους ιδρυτές των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Γκάβενορ Μόρρις, γνώριζε πολύ καλά τα κίνητρα των ιδιοκτητών της Τράπεζας της Βορείου Αμερικής. Ηταν επικεφαλής της Επιτροπής που συνέταξε το τελικό Σχέδιο του Συντάγματος. Ο Γκ. Μόρρις γνώριζε πολύ καλά τα κίνητρα της Τράπεζας.

Μαζί με το παλιό αφεντικό τους, τον Ρόμπερτ Μόρρις, ο Γκάβενορ Μόρρις και ο Αλεξάντερ Χάμιλτον ήταν οι μόνοι που είχαν παρουσιάσει το αρχικό σχέδιο για την Τράπεζα της Βορείου Αμερικής στο ηπειρωτικό Κογκρέσο κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της Επανάστασης.
Σε μια επιστολή που έγραψε στον Τζέιμς Μάντισον στις 2 Ιουλίου 1787, αποκάλυψε τί πραγματικά συνέβαινε:

  • “Οι πλούσιοι θα παλέψουν για την επικράτηση της κυριαρχίας τους και την υποδούλωση των υπολοίπων. Ετσι κάνουν πάντα και έτσι θέλουν να γίνεται… Το αποτέλεσμα εδώ θα είναι το ίδιο με αλλού, αν δεν τους κρατήσουμε (με τη δύναμη) της κυβέρνησης στο αρμόζον γι αυτούς πεδίο δράσης.”
Παρά την αποσκίρτηση του Γκάβενορ Μόρρις από τις τάξεις της Τράπεζας, ο Χάμιλτον, ο Ρόμπερτ Μόρρις και ο Τόμας Γουάιλλινγκ, μαζί με τους ευρωπαίους τραπεζίτες υποστηρικτές τους, δεν επρόκειτο να υποχωρήσουν.
Κατάφεραν να πείσουν το μεγαλύτερο μέρος των αντιπροσώπων στο Συντακτικό Συνέδριο να μην εγκρίνει στο Κογκρέσο τη δυνατότητα να εκδίδει χαρτονόμισμα.

Οι περισσότεροι αντιπρόσωποι παράπαιαν ακόμα από τον τεράστιο πληθωρισμό, που προκάλεσαν τα χαρτονομίσματα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Είχαν ξεχάσει το πόσο καλά είχε δουλέψει το αποικιακό χαρτονόμισμα πριν τον πόλεμο. Η Τράπεζα της Αγγλίας όμως, δεν το είχε ξεχάσει.

Οι Αργυραμοιβοί δεν δεχόντουσαν την πιθανότητα η Αμερική να εκδώσει το δικό της χαρτονόμισμα ξανά. Ετσι, το Σύνταγμα παραμένει σιωπηλό σε αυτό το σημείο. Αυτό το ελάττωμα άφησε την πόρτα ορθάνοιχτη στους Αργυραμοιβούς, ακριβώς όπως το είχαν αυτοί σχεδιάσει.
 

(από περίπου 42’:21’’ μέχρι το 45’:11’’)

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

9. Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ (The Bank of North America)


Προς το τέλος της Επανάστασης, το Ηπειρωτικό Κογκρέσο συνεδρίασε στην αίθουσα της Ανεξαρτησίας, προσπαθώντας αγωνιωδώς να συγκεντρώσει χρήματα. Το 1781 επέτρεψαν στον Ρόμπερτ Μόρρις, υπεύθυνο των Οικονομικών, να ιδρύσει μια ιδιωτική κεντρική Τράπεζα.

Παρεμπιπτόντως, ο Μόρρις ήταν ένας οικονομικά ευκατάστατος άνθρωπος, που είχε πλουτίσει κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, εμπορευόμενος πολεμικές προμήθειες.

Η νέα Τράπεζα, η Τράπεζα της Βορείου Αμερικής, σχεδιάστηκε κατά το πρότυπο της Τράπεζας της Αγγλίας. Της επιτρεπόταν να λειτουργεί με ελάχιστα χρηματικά αποθεματικά, δηλαδή να δανείζει χρήματα που δεν είχε και να χρεώνει τόκο γι αυτό. Αν εσείς ή εγώ κάναμε το ίδιο, θα μας καταδίκαζαν για απάτη, που είναι κακούργημα.

Το καταστατικό της Τράπεζας προσκαλούσε ιδιώτες επενδυτές να συμμετάσχουν στο αρχικό κεφάλαιο των 400.000 δολαρίων. Αλλά, όταν ο Ρόμπερτ Μόρρις δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει τα χρήματα, χρησιμοποίησε ξεδιάντροπα την πολιτική του επιρροή για να κατατεθεί χρυσός στην Τράπεζα: ο χρυσός που είχε δανείσει η Γαλλία στην Αμερική.

Κατόπιν, δάνεισε αυτά τα χρήματα στον εαυτό του και στους φίλους του, για να τα επανεπενδύσουν στις μετοχές της Τράπεζας. Και, όπως είχε συμβεί με την Τράπεζα της Αγγλίας, δόθηκε στην Τράπεζα Βορείου Αμερικής το μονοπώλιο του εθνικού νομίσματος. Σύντομα, οι κίνδυνοι φάνηκαν ξεκάθαρα. Η αξία του αμερικανικού νομίσματος συνέχισε να πέφτει κι έτσι, τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1785, η σύμβαση με την Τράπεζα δεν ανανεώθηκε.

Ο επικεφαλής της επιτυχούς προσπάθειας να κλείσει η Τράπεζα, ήταν ο Ουίλλιαμ Φίντλεϋ απο την Πενσυλβάνια. Εξήγησε το πρόβλημα της Τράπεζας με τον ακόλουθο τρόπο:

  • “Αυτό το ίδρυμα, μη έχοντας άλλη προτεραιότητα από την φιλαργυρία, δεν θα διαφοροποιηθεί ποτέ από το αντικείμενό του… να μονοπωλήσει όλον τον πλούτο, τη δύναμη και την επιρροή του κράτους.”
Οι άνθρωποι που κινούσαν τα νήματα στην Τράπεζα της Βορείου Αμερικής -ο Αλεξάντερ Χάμιλτον, ο Ρόμπερτ Μόρρις και ο πρόεδρος της Τράπεζας Τόμας Γουάιλλινγκ- δεν το έβαλαν κάτω. Σε έξι μόνον χρόνια αργότερα, ο Χάμιλτον -υπουργός οικονομικών τότε- και ο μέντοράς του Μόρρις δημιούργησαν μια νέα ιδιωτική κεντρική Τράπεζα, μέσω του νέου Κογκρέσου.

Την ονόμασαν “Πρώτη Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών” και ο Τόμας Γουάιλλινγκ υπηρέτησε ξανά ως Πρόεδρος αυτής της Τράπεζας. Οι παίκτες ήταν οι ίδιοι, μόνο το όνομα της Τράπεζας είχε αλλάξει. 

(από περίπου 39’:51’’ μέχρι το 42’:21’’)

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

κυνηγώντας τη δημοσιότητα



Αλλος την κυνηγάει δωρίζοντας έργα τέχνης, γλυπτά στην εξεταζόμενη περίπτωση, και άλλος σπάζοντάς τα!
 
Ποιος θα γνώριζε τον Τάσο Νυφαδόπουλο, έναν νέο συμπαθέστατο και ταλαντούχο γλύπτη, αν δεν του έσπαζε το γλυπτό που δώρισε στον Δήμο Αργυρούπολης ένας μυστήριος τύπος ο “πάτερ Κλεομένης”;
 
Ο μυστήριος, που δεν είναι καθόλου μυστήριος αλλά πανταχού παρών με το σφυρί του Βάνδαλου ανά χείρας, παρουσιάζεται ως τιμωρός και το έχει δει υπερασπιστής της Ορθοδοξίας μάλλον, λέμε τώρα, γιατί δεν έχει λάβει ξεκάθαρη θέση ποιον υπερασπίζεται και εναντίον τίνος μάχεται. Από ό,τι είδα, φτύνει τις πόρτες των “μασόνων”.
 
Φαντάζομαι πως πρόκειται για άνθρωπο δυστυχή, πιθανότατα ψυχασθενή, που δεν υπάρχει χώρος υποδοχής για την θεραπεία του -λόγω κρίσης βέβαια.
 
Και οι δυο αυτοί άνθρωποι είναι δημιουργήματα της οικονομικής κρίσης, ο ένας με δημιουργικό τρόπο και ο άλλος με καταστροφικό. Ο γλύπτης εργάζεται δημιουργώντας με σφυρί και καλέμι τα έργα του -και τα αναφερόμενα στην κρίση- και ο “παπάς” (σε εισαγωγικά γιατί είναι αδιευκρίνιστη η ιδιότητα) καταστρέφει, με σφυρί επίσης.
 
Το αστείο είναι (που δεν το βρίσκω και τόσο αστείο, αλλά λέμε τώρα) ότι και οι δυο πράττουν εναντίον της οικονομικής κρίσης! Κανονικά, θα έπρεπε να συναντηθούν για κάνα τσιπουράκι και να ανταλλάξουν απόψεις, αλλά ας όψεται το κυνήγι της δημοσιότητας, που τους θέλει αντίπαλους γιατί αλλιώς το θέμα “δεν πουλάει”.
 
 Στην εικόνα η πρόσκληση για την περσινή έκθεση του Τάσου Νυφαδόπουλου, ωραία ήταν!
 
εδώ ένα από τα βίδεα που κυκλοφόρησαν, με τίτλο "Ο Τάσος Νυφαδόπουλος μιλάει για την επίθεση του αποκαλούμενου ως "πάτερ Κλεομένη" ": https://youtu.be/6dGcsSwsA8I

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

8. Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (The American Revolution)


Στα μέσα του 18ου αιώνα η Βρετανική Αυτοκρατορία πλησίαζε στο απόγειο της δύναμής της σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Βρετανία, από τότε που δημιουργήθηκε η Κεντρική ιδιωτική Τράπεζα της Αγγλίας, είχε συμμετάσχει σε τέσσερις πολέμους στην Ευρώπη. Το κόστος παραήταν υψηλό. Το Βρετανικό Κοινοβούλιο, για να υποστηρίξει οικονομικά αυτούς τους πολέμους, δανείστηκε τεράστια ποσά από την Τράπεζα.
Στα μέσα του 17ου αιώνα, το χρέος της βρετανικής κυβέρνησης έφτανε στο υπερβολικό για την εποχή ποσό των 140.000.000 λιρών. Οπότε, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να ψηφίσει ένα πρόγραμμα αύξησης των δημοσίων εσόδων μέσω των αμερικανικών αποικιών, ώστε να μπορέσει να πληρώσει τους τόκους των δανείων στην Τράπεζα. Ομως, στην Αμερική η κατάσταση ήταν διαφορετική. Η μάστιγα μιας ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας δεν είχε χτυπήσει ακόμη.
Εδώ, στη Φιλαδέλφεια, βρίσκεται το κτίριο της Ανεξαρτησίας, όπου υπογράφτηκε η διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το Σύνταγμα της Αμερικής. Στα μέσα του 17ου αιώνα, η προεπαναστατική Αμερική εξακολουθούσε να είναι σχετικά φτωχή. Υπήρχε μια σοβαρή έλλειψη χρυσών και ασημένιων νομισμάτων για χρήση στο εμπόριο και την αγορά αγαθών. Ετσι, οι πρώτοι αποικιστές αναγκαστικά οδηγήθηκαν σε πειραματισμούς, εκδίδοντας το δικό τους τοπικό χαρτονόμισμα. Μερικοί από αυτούς τους πειραματισμούς στέφθηκαν με επιτυχία.
Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος υπήρξε από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές της έκδοσης αποικιακού νομίσματος. Το 1757 ο Φραγκλίνος στάλθηκε στο Λονδίνο. Κατέληξε να παραμείνει δεκαοκτώ χρόνια, σχεδόν μέχρι την έναρξη της Αμερικανικής Επανάστασης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Αμερικανικές αποικίες άρχισαν να εκδίδουν δικό τους νόμισμα. Ονομάστηκε “αποικιακό πορτοφόλι” (χαρτονόμισμα ανάγκης) και η προσπάθεια ήταν πολύ επιτυχημένη. Το αποικιακό νόμισμα προσέφερε ένα αξιόπιστο μέσο συναλλαγής και ακόμη βοήθησε στη δημιουργία ενός αισθήματος ενότητας ανάμεσα στις αποικίες.
Θυμηθείτε, τα περισσότερα αποικιακά νομίσματα ήταν απλώς χαρτί, αλλά αποτελούσαν ελεύθερο χρέους νόμισμα που είχε εκδοθεί προς το δημόσιο συμφέρον και δεν υποστηριζόταν από την ύπαρξη αποθεματικών χρυσού και αργύρου. Με άλλα λόγια, ήταν ένα “πραγματικό χαρτονόμισμα”, ένα νόμισμα εξουσιοδότησης.
Μια μέρα, οι αξιωματούχοι της Τράπεζας της Αγγλίας ρώτησαν τον Φραγκλίνο πώς μπορούσε να ερμηνεύσει την πρόσφατη οικονομική άνθιση των αποικιών. Χωρίς δισταγμό τους απάντησε:

  • “Είναι απλό. Στις αποικίες εκδίδουμε το δικό μας νόμισμα που ονομάζεται “αποικιακό πορτοφόλι”. Εκδίδουμε την κατάλληλη αναλογία που απαιτείται από το εμπόριο και τη βιομηχανία, ώστε να είναι δυνατή η άνετη ανταλλαγή των προϊόντων ανάμεσα στον παραγωγό και στον καταναλωτή.. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργούμε για μας το δικό μας νόμισμα, ελέγχουμε την αγοραστική του δύναμη και δεν έχουμε να πληρώνουμε σε κανέναν τόκους.”
Αυτό ήταν απλώς κοινή λογική για τον Φραγκλίνο. Μπορείτε όμως να φανταστείτε τον αντίκτυπο που προκάλεσε στην Τράπεζα της Αγγλίας. Η Αμερική είχα ανακαλύψει το μυστικό του χρήματος και αυτό το Τζίνι έπρεπε να επιστρέψει στο μπουκάλι του το συντομότερο δυνατόν. Το αποτέλεσμα ήταν να ψηφίσει το Κοινοβούλιο, επι τροχάδην, το Νόμο του 1764 περί Νομίσματος, ο οποίος απαγόρευε στους αξιωματούχους των αποικιών να εκδίδουν το δικό τους νόμισμα και τους διέταξε να πληρώσουν όλους τους μελλοντικούς φόρους με χρυσά ή αργυρά νομίσματα. Με άλλα λόγια, υποχρέωνε τις αποικίες να ενταχθούν στο πρότυπο του χρυσού και του αργύρου.
Οσοι πιστεύουν ότι ένα πρότυπο χρυσού είναι η λύση για τα σύγχρονα προβλήματα της Αμερικής, ας δουν τι συνέβη στην Αμερική μετά την ψήφιση του Νόμου περί Νομίσματος του 1764. Ο Φραγκλίνος στην αυτοβιογραφία του σημειώνει:

  • “Μέσα σε ένα χρόνο βρεθήκαμε στην ανάστροφη κατάσταση, που σήμαινε τον τερματισμό της οικονομικής άνθισης και την απαρχή μιας βαθειάς οικονομικής ύφεσης, που οδήγησε στρατιές ανέργων στους δρόμους των αποικιών.”
Ο Φραγκλίνος ισχυρίζεται ότι αυτή ήταν η κύρια αιτία της Αμερικανικής Επανάστασης. Οπως γράφει στην αυτοβιογραφία του:

  • “Οι Αποικίες ευχαρίστως θα είχαν αποδεχτεί έναν μικρό φόρο στο τσάι ή και σε άλλα προϊόντα, αν η Αγγλία δεν τους είχε απαγορεύσει την έκδοση του χαρτονομίσματός τους, που δημιούργησε ανεργία και δυσαρέσκεια. Η ανικανότητα των αποίκων να αποκτήσουν τη δύναμη της έκδοσης των χρημάτων τους σε μόνιμη βάση, απαλλαγμένοι από τα χέρια του Γεωργίου του Γ’ και των διεθνών τραπεζιτών, αποτέλεσε την πρωταρχική και βασική αιτία του Αμερικανικού εμφύλιου πολέμου.”
Την ώρα που ρίχνονται οι πρώτοι πυροβολισμοί στο Λέξιγκτον της Μασαχουσέτης, στις 19 Απριλίου 1775, οι αποικίες είχαν αποστραγγιστεί από χρυσά και αργυρά νομίσματα, εξαιτίας της Βρετανικής φορολογίας. Το αποτέλεσμα ήταν να μην έχει άλλη επιλογή η ηπειρωτική κυβέρνηση, από το να εκδώσει το δικό της χαρτονόμισμα για να στηρίξει οικονομικά τον πόλεμο.
Στην αρχή της Επανάστασης, το Αμερικανικό αποικιακό απόθεμα χρήματος έφτανε τα 12.000.000 δολάρια. Με το τέλος του πολέμου ήταν κοντά στα 500.000.000 δολάρια. Είχε όμως ως αποτέλεσμα ότι το χρήμα ουσιαστικά είχε γίνει άχρηστο. Τα παπούτσια πωλούνταν προς 5.000 δολάρια το ζευγάρι. Το σύστημα του αποικιακού νομίσματος είχε επιτυχία γιατί εκδιδόταν μόνο το απαραίτητο για τη διευκόλυνση του εμπορίου. Οπως παραπονιόταν ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον:

  • “Μια άμαξα γεμάτη χρήματα μόλις και μετά βίας θα εξαγόραζε μια άμαξα γεμάτη προμήθειες για το στρατό.”
Σήμερα, αυτοί που υποστηρίζουν ένα νόμισμα βασισμένο στον κανόνα του χρυσού, επικεντρώνονται σε αυτή την περίοδο κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, για να αποδείξουν τα κακά του “πραγματικού χαρτονομίσματος”. Αλλά, θυμηθείτε ότι το ίδιο νόμισμα είχε δουλέψει τόσο καλά για είκοσι χρόνια, κατά τη διάρκεια της ειρήνης, ώστε η Τράπεζα της Αγγλίας ζήτησε από το Κοινοβούλιο να το κηρύξει παράνομο.
(από περίπου 33’:10’’ μέχρι το 39’:51’’)

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

7. Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΡΟΘΤΣΙΛΝΤ (σαν παραμύθι)

Βρισκόμαστε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας στα 1743, πενήντα χρόνια μετά την έναρξη των εργασιών της Τράπεζας της Αγγλίας. 
Ο χρυσοχόος Αμσελ Μωϋσής Μπάουερ (Amschel Moses Bauer) άνοιξε ένα ανταλλακτήριο νομισμάτων μαζί με ένα λογιστικό γραφείο και τοποθέτησε σαν σήμα της επιχείρησης πάνω από την είσοδο των γραφείων ένα ρωμαϊκό αετό πάνω σε μια κόκκινη ασπίδα. 

Η επιχείρηση έγινε γνωστή ως η εταιρεία της Κόκκινης Ασπίδας, Ρόθτσιλντ (Rothschild) στα γερμανικά. Οταν ο γιός του, ο Μάγιερ Αμσελ Μπάουερ, κληρονόμησε την επιχείρηση, αποφάσισε να αλλάξει το όνομά του σε Ρόθτσιλντ. 

Ο Μάγιερ Ρόθτσιλντ σύντομα ανακάλυψε ότι το να δανείζει χρήματα σε κυβερνήσεις και βασιλείς ήταν πολύ πιο προσοδοφόρο από το να δανείζει σε ιδιώτες. Οχι μόνο ήταν μεγαλύτερο το ποσό του δανείου αλλά ήταν εγγυημένο και εξασφαλισμένο με την είσπραξη των φόρων. 

Ο Μάγιερ Ρότσιλντ είχε πέντε γιους. Τους εκπαίδευσε όλους στις τεχνικές της δημιουργίας χρήματος και της επιδέξιας διαχείρισής του. Κατόπιν, τους έστειλε στις κυριότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης να ανοίξουν υποκαταστήματα της οικογενειακής τραπεζικής επιχείρησης. 

Ο πρώτος γιος του Μάγιερ, ο Αμσελ, έμεινε στη Φραγκφούρτη για τη διαχείριση της γενέθλιας Τράπεζας. Ο δεύτερος γιος του, ο Σολομών (Salomon), στάλθηκε στη Βιέννη. Ο τρίτος γιος του, ο Νάθαν (Nathan), που ήταν εμφανώς πιο έξυπνος, στάλθηκε στα 1798 στο Λονδίνο, σε ηλικία εικοσιενός ετών, εκατό χρόνια μετά την ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας. Ο τέταρτος γιος του, ο Κάρολος (Karl), πήγε στη Νάπολη και ο πέμπτος γιος του, ο Ιακώβ (Jacob), και αργότερα (James), ταξίδεψε στο Παρίσι. 

Στα 1785, ο Μάγιερ μετέφερε όλη την οικογένεια σε ένα μεγαλύτερο σπίτι. Ενα πενταόροφο οίκημα που μοιραζόταν με την οικογένεια Σιφφ (Schiff). Το σπίτι αυτό έγινε γνωστό ως το οίκημα της Πράσινης Ασπίδας. Οι Ρόθτσιλντ και οι Σιφφ επρόκειτο να παίξουν κεντρικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή οικονομική ιστορία, σε αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και ολόκληρου του κόσμου. 

Οι Ρόθτσιλντ ξεκίνησαν τη συνεργασία τους με τους ευρωπαίους ευγενείς στο Wilhelmshole, το παλάτι ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Γερμανίας. Στην πραγματικότητα, ο πρίγκηπας Ουίλλιαμ (Prince William) του Hesse-Cassel ήταν ο πλουσιότερος μονάρχης της Ευρώπης. Στην αρχή, οι Ρόθτσιλντ απλώς βοήθησαν τον Ουίλλιαμ να κερδοσκοπήσει με πολύτιμα νομίσματα. Οταν όμως ο Ναπολέων οδήγησε τον πρίγκηπα Ουίλλιαμ στην εξορία, ο Ουίλλιαμ έστειλε 550.000 λίρες Αγγλίας (ένα τεράστιο ποσό χρημάτων για την εποχή, που ισοδυναμεί με εκατοντάδες εκατομμύρια αμερικανικών δολαρίων σήμερα) στον Νάθαν Ρόθτσιλντ στο Λονδίνο, με εντολή να αγοραστούν ομόλογα ή μετοχές (consols) της Βρετανικής κυβέρνησης. 

Ομως, ο Ρόθτσιλντ χρησιμοποίησε τα χρήματα για τους δικούς του σκοπούς. Με τον Ναπολέοντα να λυμαίνεται την Ευρώπη, οι πιθανότητες και οι ευκαιρίες για προσοδοφόρες επενδύσεις σε καιρό πολέμου ήταν σχεδόν απεριόριστες. 

Ο Ουίλλιαμ επέστρεψε στο Wilhelmshole λίγο πριν τη μάχη του Βατερλώ, στα 1815. Κάλεσε τους Ρόθτσιλντ να παρουσιαστούν και απαίτησε την επιστροφή των χρημάτων του. Οι Ρόθτσιλντ επέστρεψαν τα χρήματα του στον Ουίλλιαμ με επιπλέον τόσο 8%, όσο θα του απέδιδαν τα βρετανικά ομόλογα αν η επένδυση είχε γίνει πράγματι σε αυτά. Ομως, οι Ρόθτσιλντ καρπώθηκαν όλα τα κέρδη που απέκτησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου χρησιμοποιώντας τα χρήματα του Ουίλλιαμ.

Ο Νάθαν Ρόθτσιλντ περιαυτολογούσε αργότερα, ότι, στα δεκαεπτά χρόνια που βρισκόταν στην Αγγλία, είχε αυξήσει το αρχικό κεφάλαιο των 20.000 λιρών που του είχε δώσει ο πατέρας του, κατά δυόμισι χιλιάδες φορές!

Μέσω της οικογενειακής συνεργασίας τους, οι Τράπεζες των Ρόθτσιλντ σύντομα γνώρισαν απίστευτη οικονομική άνθιση. Γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα κυριαρχούσαν σε ολόκληρη την Ευρώπη και φυσικά ήταν η πλουσιότερη οικογένεια στον κόσμο. Αυτοί χρηματοδότησαν τον Σέσιλ Ρόουντς (Cecil Rhodes) παρέχοντάς του τη δυνατότητα να δημιουργήσει ένα μονοπώλιο που ελέγχει τα κοιτάσματα χρυσού και τα διαμάντια της Νοτίου Αφρικής. Στην Αμερική, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, χρηματοδότησαν τους Χέρμανς (Hermans) σιδηροδρόμους, τους Βαν Ντερ Μπιλτ (Van Der Bilt) στους σιδηροδρόμους και στον τύπο, και τους Κάρνεγκι (Carnegie) στη βιομηχανία χάλυβα.

Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο J. P. Morgan θεωρούνταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική, αλλά μετά τον θάνατό του αποκαλύφθηκε πως ήταν απλώς ένας αξιωματικός στην υπηρεσία των Ρόθτσιλντ. Οταν κοινοποιήθηκε η διαθήκη του Μόργκαν, φανερώθηκε ότι του ανήκε μόνον το 19% των εταιρειών J. P. Morgan. 

Το 1850 κυκλοφορούσε η φήμη ότι ο Ιακώβ (ή James) Ρόθτσιλντ, διάδοχος του Γαλλικού Οίκου του οικογενειακού δέντρου των Ρόθτσιλντ, είχε περιουσία αξίας 600.000.000 γαλλικών φράγκων. Εκατόν πενήντα εκατομμύρια περισσότερα από όσα είχαν όλοι οι άλλοι τραπεζίτες μαζί. Ο Ιακώβ κατασκεύασε τη φημισμένη του έπαυλη, που ονομαζόταν Ferrietes, τριάντα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Παρισιού. 

Ο Γουλιέλμος ο Α’ (Wilhelm I) όταν την αντίκρυσε αναφώνησε: “Οι βασιλείς δεν μπορούν να αντέξουν ένα τέτοιο κόστος. Μόνο σε έναν Ρόθτσιλντ μπορεί να ανήκει”. Κάποιος Γάλλος, σχολίασε την οικογένεια Ρόθτσιλντ με αυτόν τον τρόπο: “Υπάρχει μόνο μία δύναμη στην Ευρώπη και αυτή είναι οι Ρόθτσιλντ”.

Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι η δεσπόζουσα θέση των Ρόθτσιλντ στον οικονομικό κόσμο της Ευρώπης έχει αλλάξει. 

(από περίπου 27’:45’’ μέχρι το 33’:10’’)

The Money Masters Greek Subtitles