Σελίδες

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Ο φασισμός και οι αγορές είναι δυνατό να νικήσουν την Ενωμένη Ευρώπη;


Μεταφέρω από τη Ναυτεμπορική (Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011 19:45) το άρθρο με τίτλο "Πέφτει η αυλαία" και υπότιτλο "H Ευρώπη υποχωρεί, υποστηρίζει ο Μάρτιν Κετλ", μη θέλοντας να πιστέψω ούτε λέξη. Αν και υπάρχουν οι ενδείξεις που αναφέρονται, θέλω να πιστεύω ότι τελικά τα πράγματα θα είναι υπέρ των ευρωπαϊκών λαών. Δεν θα την πατήσουμε. Το νου μας, αδέρφια!!!

«αν οι ευρωπαϊκοί λαοί επιτρέψουν με την υποταγή τους να ξανακυλήσουν σε πολέμους τότε έιναι άξιοι της μοίρας τους» έγραψε ένας φίλος και απάντησα «Οταν βλεπουμε τι συμβαινει στις περισσοτερες χωρες.. και σε μας ακομα.. η πιθανοτητα βρισκεται στην κοψη του ξυραφιου.. Στη Φινλανδια εγινε το πρωτο μεγαλο βημα.. Ποιος θα το πιστευε πριν λιγα χρονια;» διατηρώντας προσεκτικά το φως της ελπίδας -ή την ελπίδα για φως;
«Η γενιά μας ζει την κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης», δήλωσε πρόσφατα ο βρετανός ιστορικός Νιλ Φέργκιουσον, χωρίς στην πραγματικότητα να αιφνιδιάσει κανέναν αφού είναι γνωστός ευρωσκεπτικιστής.

Πολύ λιγότερο αναμενόμενη ήταν η πρόβλεψη ενός ανθρώπου που πιστεύει στην ευρωπαϊκή ιδέα, καθώς χρημάτισε μόνιμος αντιπρόσωπος της χώρας του στην Ε.Ε. από το 1995 ως το 2000. «Εχουμε δει την κορύφωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης», δήλωσε τις προάλλες ο βρετανός διπλωμάτης Σερ Στίβεν Ουολ. «Με λίγη τύχη, δεν θα προλάβω τον θάνατό της [ο Ουολ είναι 64 ετών]. Ομως είναι σαφές ότι πεθαίνει. Στο κάτω-κάτω, λίγοι θεσμοί κρατούν για πάντα».

Οπως επισημαίνει ο Μάρτιν Κετλ στην «Γκάρντιαν», ο Ουολ ήταν ο σημαντικότερος φιλοευρωπαίος βρετανός διπλωμάτης της εποχής του. Ελαβε μέρος στις σημαντικότερες διαπραγματεύσεις για τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Ηταν σύμβουλος του Τόνι Μπλερ. Κι έγραψε ένα βιβλίο που αρχίζει με τη φράση: «Είμαι πεισμένος ότι η ολόψυχη συμμετοχή στην Ε.Ε. είναι προς το εθνικό συμφέρον της Βρετανίας».

Το αξιοσημείωτο στην απαισιοδοξία του Ουολ είναι ότι δεν είναι πια αξιοσημείωτη. Οι συζητήσεις που γίνονται αυτόν τον καιρό στις Βρυξέλλες δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα ή την ευρωζώνη, αλλά το μέλλον της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ο Ντέιβιντ Μάρκαντ, ένας φιλοευρωπαίος σοσιαλδημοκράτης, παραφράζει στο καινούργιο του βιβλίο τον Λένιν γράφοντας ότι «η σημερινή πολιτική της Ευρώπης είναι ένα βήμα μπροστά και τρία πίσω».

Δεν είναι περίεργο ότι η συζήτηση γίνεται σε αυτούς τους τόνους, σημειώνει ο βρετανός αρθρογράφος. Η ελληνική κρίση δικαίωσε όσους έλεγαν ότι η χώρα αυτή δεν έπρεπε να γίνει ποτέ δεκτή στην ευρωζώνη. Ομως η κρίση αυτή αποκαλύπτει κάτι που θα είχε αποκαλυφθεί ούτως ή άλλως: την αποτυχία της γενιάς ευρωπαίων ηγετών, όπως ο Χέλμουτ Κολ, να στηρίξουν τη νομισματική ένωση με μια οικονομική και πολιτική ένωση.

Ο Μάρτιν Κετλ έγραφε το 1997 ότι «δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια Ευρώπη όπου η Συνθήκη του Μάαστριχτ θα αντιμετωπίζεται σε ορισμένους τόπους (ίσως ακόμη και στη Γερμανία) όπως αντιμετωπιζόταν στο Μεσοπόλεμο η Συνθήκη των Βερσαλλιών: ως η πηγή του προβλήματος, όχι η απάντηση σ' αυτό. Αν η προσπάθεια να ικανοποιηθούν οι προϋποθέσεις της σύγκλισης οδηγήσει στη διάλυση των συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας από τα οποία εξαρτώνται οι φτωχοί, μπορεί να ξεσπάσουν λαϊκιστικές και εθνικιστικές αντιδράσεις σε οποιαδήποτε χώρα της Ενωσης».

Η δυναμική αυτή αποτελεί σήμερα πραγματικότητα. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο εξαιτίας της κρίσης χρέους της Ελλάδας. Η Ευρώπη την οποία ονειρεύονταν ο Ζαν Μονέ και ο Ζακ Ντελόρ υποχωρεί σε μια σειρά από μέτωπα.

Το μέτωπο του ευρώ είναι το πιο δραματικό. Εξίσου ισχυρή ένδειξη είναι όμως η κατάρρευση της Συνθήκης του Σένγκεν για την ελεύθερη μετακίνηση στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Την ίδια ώρα, η αδυναμία της Ευρώπης να χαράξει μια κοινή πολιτική στη Λιβύη αποτελεί μια σαφή υποχώρηση.

Κάθε φορά που δύο παρατηρητές της Ευρώπης συζητούν αυτά τα πράγματα, συνήθως συμφωνούν στο ότι ο μόνος τρόπος να βγει η Ευρώπη από το αδιέξοδο είναι να καθιερώσει ένα ενιαίο φορολογικό καθεστώς, ένα ενιαίο τραπεζικό σύστημα και, πάνω απ' όλα, ένα ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης.

Τέτοιες συζητήσεις γίνονται αυτές τις ημέρες και στις Βρυξέλλες. Αλλά δεν θα οδηγήσουν πουθενά. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Η γενιά του Ντελόρ έχει φύγει από τη σκηνή. Η εθνικιστική Δεξιά και οι παγκόσμιες αγορές ομολόγων νίκησαν. Οι διεθνιστές σοσιαλδημοκράτες και χριστιανοδημοκράτες έχασαν. Το πραγματικό ερώτημα που τίθεται τώρα δεν είναι πώς θα συσφιχθούν ακόμη περισσότερο οι σχέσεις ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες, αλλά πώς θα εξασφαλιστεί ότι η πιθανότατη διάλυση της Ε.Ε. θα γίνει με οργανωμένο και συγκροτημένο τρόπο.
Ο στόχος είναι να ελαχιστοποιηθούν οι κίνδυνοι πολέμου μεταξύ των κρατών, ή εθνικιστικών συγκρούσεων στο εσωτερικό τους. Αλλωστε γι' αυτό δημιουργήθηκε στην αρχή η Ευρωπαϊκή Ενωση.


Πηγή: The Guardian, ΑΠΕ-ΜΠΕ

_____________________________
Μετά και από αυτή την... πανταχούσα, κλείνω με μια νότα αισιοδοξίας, το άρθρο του Π. Μπουκάλα απο την Καθημερινή. Τι έπαθα σήμερα; Βαριέμαι και ανεβάζω ξένες δουλειές; Ισως...

Δεν υπάρχουν σχόλια: