Σελίδες

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Αυτοί, που, κάποτε ήταν στο περιθώριο της κοινωνίας...


Είχα βρει παλιά ένα κείμενο, που μου άρεσε, το έσωσα στον υπολογιστή μου και το ανακάλυψα χτες στα "σκουπίδια" του. Εψαξα να το ξαναβρω στη σημειωμενη διεύθυνση, (http://users.otenet.gr/~jpeni/eksal.htm) αλλά δεν τα κατάφερα. Δεν άλλαξα τον τίτλο. Αν μπορέσει κάποιος να το πετύχει, ας ενημερώσει. Το ανεβάζω σήμερα όπως ακριβώς το βρήκα:

"Η εξάλειψη της προσωπικότητας συνοδεύει μοιραία τις συνθήκες ύπαρξης."1

"Η εργασία είναι ελευθερία." (Επιγραφή στην είσοδο του Άουσβιτς)

"Αν έχουμε ακόμα μια ελπίδα, τη χρωστάμε σ' αυτους που δεν έχουν καμμία."
Βάλτερ Μπένιαμιν

"Πρόκειται για φτωχούς μισθωτούς που νομίζουν τους εαυτούς τους ιδιοκτήτες, για παραμυθιασμένους αδαείς που νομίζουν τους εαυτούς τους μορφωμένους και για νεκρούς που νομίζουν ότι ψηφίζουν.
Πόσο σκληρά τους φέρθηκε ο τρόπος παραγωγής! Από προόδους σε προαγωγές έχασαν και τα λίγα που είχαν και κέρδισαν αυτά που κανείς δεν ήθελε. Συγκεντρώνουν τις αθλιότητες και τις ταπεινώσεις όλων των συστημάτων εκμετάλλευσης του παρελθόντος• το μόνο που αγνοούν από αυτά είναι η εξέγερση. Μοιάζουν πολύ με τους σκλάβους, γιατί στοιβάζονται μαζικά και στενόχωρα μέσα σε ελεεινά κτίσματα, ανθυγιεινά και πένθιμα• τρέφονται με μια διατροφή μολυσμένη και άγευστη• θεραπεύονται άσχημα από τις αρρώστιες τους που συνεχώς υποτροπιάζουν• τελούν υπό διαρκή και μικροπρεπή επιτήρηση• διατηρούνται μες τον εκσυγχρονισμένο αναλφαβητισμό και τις θεαματικές δεισιδαιμονίες που ανταποκρίνονται στα συμφέροντα των αφεντικών τους. Μεταναστεύουν μακριά από τις επαρχίες τους ή από τις γειτονιές τους σ' ένα τοπίο καινούριο και εχθρικό, ακολουθώντας τις συγκεντρωτικές τάσεις της σύγχρονης βιομηχανίας. Δεν είναι παρά ψηφία σε γραφικές παραστάσεις που σχεδιάζουν κάποιοι ηλίθιοι. Πεθαίνουν σωρηδόν στους αυτοκινητόδρομους, σε κάθε επιδημία γρίπης, σε κάθε κύμα καύσωνα, σε κάθε λάθος εκείνων που νοθεύουν τα τρόφιμά τους, σε κάθε τεχνολογική καινοτομία κερδοφόρα για τους πολυάριθμους ανάδοχους ενός σκηνικού του οποίου αυτοί τρίβουν τους γύψους. Οι καταπονητικές συνθήκες ύπαρξης επιφέρουν το σωματικό, πνευματικό, διανοητικό τους εκφυλισμό. Τους μιλούν πάντα σαν σε υπάκουα παιδιά, στα οποία αρκεί να τους πεις "πρέπει" και ευχαρίστως το πιστεύουν. Κυρίως, όμως, τους φέρονται σαν σε διανοητικά καθυστερημένα παιδιά, μπροστά, στα οποία, μουρμουρίζουν και παραληρούν, δεκάδες πατερναλιστικές εξειδικεύσεις, που αυτοσχεδιάζουν την προηγούμενη, κάνοντας τους να παραδεχτούν ό,τι να'ναι, λέγοντας τους το όπως να'ναι• και την επομένη το εντελώς αντίθετο."
ΓΚΥ ΝΤΕΜΠΟΡ
(IN GIRUM IMUS NOCTE ET CONSUMIMUR IGNI - ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΥΚΛΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ)

Αυτοί, που, κάποτε ήταν στο περιθώριο της κοινωνίας, βρέθηκαν, αναπάντεχα, στο περιθώριο της ύπαρξης. Η καταδικαστική ετυμηγορία τους ανακοινώθηκε ερήμην τους, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι απέφυγαν την εκτέλεση μιας καταδίκης όχι λιγότερο σκληρής από το μαρτύριο του Σίσυφου και όχι περισσότερο από την αφαίμαξη των αιχμαλώτων του Άουσβιτς.
Καταναλώνουν σούπες σε φακελάκια, δοξάζοντας τον αυτοματισμό, αλλά το χρόνο που εξοικονομούν θα το ξοδέψουν βλέποντας τηλεόραση.
Ερωτοτροπούν με μια πλαστική κούκλα, γιατί, μάλλον υ υπάρχουσα γυναίκα και η πλαστική κούκλα δεν έχουν μεγάλη διαφορά και έτσι μπορεί η μια να αντικαθιστά την άλλη, χωρίς ιδιαίτερη αίσθηση απώλειας.
Κάνουν ασφάλειες ζωής, γιατί δεν τους επιτρέπεται να αφήσουν αυτόν τον κόσμο, χωρίς να εξασφαλίσουν ένα πακέτο καταναλωτικής παροχής για κάποιο "τυχερότερο".
Επιστρέφουν σπίτι τη νύχτα, έπειτα από άλλη μια πληκτική διασκέδαση, όπου η μη-εκπλήρωση θα έπρεπε να είναι αναμενόμενη, φοβούνται ακόμα και τον ίσκιο τους.
Κάνουν τα πάντα για να μην μείνουν μόνοι και τους τσακίζει η μοναξιά. Όσο περισσότερο λένε ότι τους αγαπούν, τόσο περισσότερο αντικρίζουν το αμείλικτο πρόσωπο του Διαχωρισμού. Ο ψεύτης που ψεύδεται απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό σημαίνει, εδώ, μια βολονταριστική αίσθηση ευτυχίας.
Ονειρεύονται αυτό που τους επιτρέπεται, αλλά, καθώς αυτό το επιτρεπτό όνειρο δεν είναι εφικτό, σύντομα μετατρέπεται σε εφιάλτη. Και ενώ η συνήθης κατάληξη κάθε εφιάλτη είναι ένα λυτρωτικό ξύπνημα, αυτοί, εδώ, δείχνουν μια διάθεση να κοιμούνται αιώνια. Οι επιτηρητές τους φρόντισαν και φροντίζουν καθημερινά γι' αυτό.
Λένε "πάμε για καφέ" (- ο πιο κοινότοπος κώδικας επικοινωνίας της αποσυντιθέμενης γλώσσας του θεάματος ) και κάνουν μόνο αυτό. Αν το εμπόρευμα κυριαρχεί εμφανώς στη γλώσσα τους, αυτό συμβαίνει γιατί ομοιοτρόπως έχει κυριεύει τις συμπεριφορές τους. Και ας το βουλώσει κάποιος μίζερος απολογητής της αθλιότητας αν αρχίσει να λέει για "πρόφαση επικοινωνίας" ή κάποιος ακόμα πιο μίζερος αν πει ότι "τα φαινόμενα απατούν"' γιατί τα φαινόμενα απατούν μόνο γι' αυτόν που αναγνωρίζει τον εαυτό του ως Υποκείμενο και όχι γι' αυτόν που έχει μετατραπεί ο ίδιος σε απλό φαινόμενο. Κοντολογίς, ακριβέστερα, τα φαινόμενα δεν απατούν• κυριεύουν.
Για πρώτη φορά στην ιστορία, αυτοί οι χαμερπείς, θέλουν να "σκοτώσουν το χρόνο τους". Και μ' αυτόν τον τρόπο βρίσκουν κάποιο νόημα στην εργασία. Μια υποταγή αυτού του μεγέθους θα τη χλεύαζε ακόμη κι ένας δούλος, γιατί αν απελευθερωνόταν από την εργασία, σίγουρα θα έβρισκε κάτι πιο δημιουργικό να κάνει. Πάντως, όποιος θέλει να "σκοτώσει το χρόνο του", μάλλον, αναγνωρίζει ότι αυτός ο (θεαματικός) χρόνος έγινε κάτι αφόρητα ενοχλητικό. Καθώς, όμως, δε βλέπει πέρα από το Είναι, αυτό που είναι Πραγματικό, την Άρνηση του Είναι και το Γίγνεσθαι, και το σημαντικότερο, δεν μπορεί να κατανοήσει αυτό το Είναι, αναγκάζεται να δει το χρόνο σαν ένα τεράστιο κενό, το οποίο πρέπει να βιαστεί να γεμίσει για να μη χαθεί μέσα του.
Αισθάνονται τη δικτατορία του πανομοιότυπου, σαν το απατηλό χάδι μιας γυναίκας, και ανακαλύπτουν την αναγκαιότητα της φυγής, αλλά αγοράζουν τα φθηνότερα εισιτήρια που προσφέρουν μια τέτοια εξασφάλιση• γιατί τα ακριβά εισιτήρια προϋποθέτουν μια διαπαιδαγώγηση που δεν έλαβαν• και από αυτά που φέρνουν ευτυχία τίποτα δεν τους επιτράπηκε.

Σημ. Για να βεβαιωθείτε ότι εμπεδώσατε το κείμενο, πάρτε στυλό και χαρτί και αντιγράψτε το λέξη προς λέξη. Αν χρειαστεί επαναλάβετε. Συγκεντρώσετε τις άγνωστες λέξεις και τις απορίες σας ή κάντε κάτι πιο επιθετικό...

1. Η διαπίστωση αυτή να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη. Έτσι ώστε κάποιος που θέλει να αποδείξει ότι αποτελεί εξαίρεση αυτού του γενικού κανόνα θα πρέπει να εργασθεί πολύ σκληρά.
"Δεύτερη Γενιά Συνεχιστές"

_________________
Ελπίζω να άρεσε και σε σένα αγαπημένε μου αναγνώστη/τρια.

4 σχόλια:

celin είπε...

κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ο!!!
πως θα αφυπνισεις αυτους που κοιμουνται με λεκτικα χαδια?
πρεπει να τους μιλησεις σκληρα,ακομα κ αν θυμωσουν,βασικα πρεπει να θυμωσουν,μακαρι να θυμωσουν γιατι ο θυμος στη καλη του εκδοχη ειναι το πρωτο βημα της αφυπνισης[στην αρνητικη σημαινει αρνηση,αλλα ακομα κ αυτο ειναι διακοποη του ληθαργου]

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πολύ ωραίο, πολύ δυνατό κείμενο. Ο φετιχισμός του εμπορεύματος έχει αλλάξει ολόκληρο το σύστημα αξιών και κρίσης ενός αδηφάγου συστήματος που κανιβαλιζει.

Rodia είπε...

celin και δείμε, χαίρομαι που σας αρεσε :))
..εχει μαζέψει κατι ωραία "σκουπιδακια" το πισι και κάπου καπου θα ανεβαζω..

Νοσφεράτος είπε...

πολύ καλό...Φυσικά το αναδημοσιευσα...