περί Οδύσσειας και Νόστου - η Ανθρωπότητα επιστρέφει στις Πανανθρώπινες Αξίες

Εμένα λοιπόν μου αρέσει πολύ που γυρίστηκε αυτο το φιλμ, Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ, και δεν με ενδιαφέρει καθόλου ποιος το γύρισε ούτε ποιοι ηθοποιοί παίζουν, ούτε κι αν το σενάριο ακολουθεί πιστά το έπος του Ομήρου. Θα ρωτήσεις τώρα «και γιατί σου αρέσει και μάλιστα πολύ;» και σου απαντάω αμέσως:

Επειδή σκέφτομαι ότι, με το τζέρτζελο που έγινε και συνεχίζει να γίνεται, σχετικά με τον σκηνοθέτη και τις επιλογές του -αν είναι ή όχι καλό π.χ. που οι ηθοποιοί ανήκουν σε διάφορες ράτσες, κλπ- ωφελείται η Ελλάδα. Αναδεικνύεται το μεγαλειώδες παρελθόν της, ο σημαντικός της πολιτισμός. Ως εκ τούτου, εμείς οι Ελληνες πολίτες κερδίζουμε πόντους στη διεθνή σκακιέρα. Ετσι δεν είναι;

Και αν μονάχα το 1% όσων παρακολουθήσουν το έργο στα σινεμά όλου του κόσμου, αν μονο το 1% ενδιαφερθεί να μάθει κάτι παραπάνω για την Ελλάδα, τον τόπο Ελλάδα, την Ιστορία Ελλάδα, τη λογοτεχνία Ελλάδα, το θέατρο Ελλάδα, ποιος ωφελείται κυρίως; η Ελλάδα ωφελείται φυσικά.

Διάβασα πολλά κείμενα που αναλύουν το έργο κατακρίνοντάς το, απο ανθρώπους που ΔΕΝ το έχουνε δει!! ελάχιστα είναι τα κείμενα όσων το είδαν (για την ακριβεια μονο ένα!) και αυτο εκφράζει θετική άποψη. Για το φιλμ και για τη μουσική επένδυση.

Πέρα από όλ' αυτά, εμένα μου αρέσει και κάτι σημαντικό που αναφέρθηκε. Οτι ο Νόλαν, ο σκηνοθέτης, εστιάζει κυρίως στον Νόστο. Η νοσταλγία του Οδυσσέα κυριαρχεί, συμφωνούν μεταξύ τους οι αναλυτές.

Νόστος = επιστροφή στην πατρίδα.

Αναρωτιέμαι μήπως υπάρχει κάτι σημαντικότερο απο αυτό και λέω πως δεν υπάρχει. Κι αν απλωθεί λιγουλάκι το νόημα, κι αν ο Οδυσσέας πάρει τη θέση ολόκληρης της Ανθρωπότητας, κι αν Πατρίδα γίνουν οι αξίες του ανθρώπου απο τις οποίες έχει εξοβελιστεί η ανθρωπότητα, πώς θα ερμηνευτεί τότε ο Νόστος;

Γιατί η Ανθρωπότητα -με τη μορφή του Οδυσσέα- απομακρύνθηκε από τις Πανανθρώπινες Αξίες, πολέμησε, ταξίδεψε σε σκοτεινά νερά παλεύοντας με τέρατα που η ίδια δημιούργησε, αναζητώντας περιπέτειες και δόξα, πράγματα που κάποιες φορές ικανοποίησαν και άλλες (τις περισσότερες) δεν γεμίσανε την ψυχή της.

Καιρός δεν είναι να νοσταλγήσει την προέλευσή της και να επιστρέψει στον τόπο της; Αυτό κάνει λοιπόν ο σκηνοθέτης, παραποιώντας, όπως λένε εκείνοι που δεν είδανε το φιλμ(!) το κείμενο του Ομήρου, που καθώς λέγεται ήτανε πολλοί  τραγουδιστάδες που το έγραφαν για μερικούς αιώνες και που μπορεί να ήτανε όλοι τους τυφλοί, επειδή, όπως λένε μερικοί "όμηρος"=ο μη ορών=αυτος που δεν βλέπει. Ενας τυφλός, άλλωστε τι μπορεί να κάνει για να ζήσει; Μπορεί να τραγουδάει αυτό που βλέπει μέσα του, άλλοτε διδάσκοντας κι άλλοτε διασκεδάζοντας τους συνανθρώπους του κι έτσι να κερδίζει το ψωμί του.

Η Ανθρωπότητα λοιπόν, μέσω της ελεύθερης απόδοσης του κειμένου σε εικόνες που δεν μοιάζουνε καθόλου με περασμένες ανάλογες προσπαθειες, προσπαθεί ασθμαίνοντας να επιστρέψει στις πρωταρχικές γλυκειές ανθρώπινες αξίες. Ο Οδυσσέας, γερασμένος κι αποκαμωμένος αποφασίζει να επιστρέψει στην Πατρίδα του. Ο Οδυσσέας επιστρέφει στην πιστή του Πηνελόπη που τον περιμένει. Στο ίδιο μέρος. Στην Ιθάκη.

Η Ανθρωπότητα επιστρέφει στην Αγάπη, στην Ειρήνη, στην Ανθρωπιά. Αξίες που πιστές τον περιμένουν. Στην Ιθάκη κι αυτές.
-----------------------
Κι αν δεν βουλιάξει η χώρα μας από ταξιδιώτες που θέλουν να την γνωρίσουν, να μου τρυπήσεις τη μύτη!! Ιθάκη, εσύ κυρίως, φυλάξου.

Και δεν είναι μονάχα που θα γεμίσει η χώρα τουρίστες, θα μάθει ο κόσμος πού βρίσκεται αυτη η κουτσουλιά στο χάρτη, από τι κινδυνεύει, ποιος την απειλεί, τι προβλήματα έχουν οι Ελληνες, τι τους απασχολεί. Θα μάθουν τη μουσική μας, θα γνωρίσουν τα βουνά και τα λαγκάδια της χώρας, θα περπατήσουν, θα κολυμπήσουν. Θα διαβάσουν, θα γευτούν. Θα ευχαριστηθούν.

Η ΔΕΗ και η παράξενη ανάπτυξή της!

ΔΕΗ και πρασινα άλογα (ναι, ξερω οτι ειναι "πράσσειν", αλλά ακολουθώ την πχοιότητα του δημόσιου φορέα, που μετά την σταδιακή του αποδημοσιοποίησήη(!) μάς βασανίζει (θέλω να νομίζω εσκεμμένα))

Διαπίστωσα λοιπον, αφού βασανίστηκα επί δυο ώρες και κάτι ψιλά, ότι οι άντρες υπάλληλοι είναι παράλογοι και σιχαμένοι, ενώ οι γυναίκες υπάλληλοι ειναι λογικές και πολύ εξυπηρετικές. Εννοώ τους υπαλλήλους της #ΔΕΗ.

Αυτά μού είπε μια κυρία λίγο μεγαλύτερή μου, η οποία είχε την ατυχία να πέσει σε κάποιον σιχαμερό αλαζόνα (δικος μου χαρακτηρισμος μετα τη γνωση για την ταλαιπωρία της αξιοσέβαστης αυτής Κυρίας) υπάλληλο. Καμμια εξυπηρέτηση δεν έκανε, καμμιά διευκόλυνση δεν έδωσε στην υπερήλικα αυτή γυναίκα, επειδη, λέει, δεν ήθελε να παραβεί τον "κανόνα του απορρήτου για οικονομικά θέματα", ή κάπως ετσι.

Με δυο λόγια, η ηλικιωμένη κυρία ζητούσε να μάθει το ποσό που ώφειλε στην ΔΕΗ, ώστε να έχει ρευμα στο εξοχικο της σπιτι όταν θα εφτανε Ελλαδα σε λιγες μερες. Εδωσε στον υπαλληλο ΟΛΑ τα στοιχεια που ζητηθηκαν, ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ, δλδ, αλλά εκείνος έμεινε σταθερός. ¨Κύριέ μου" του είπε απηυδισμένη η γυναίκα, θέλω να πληρώσω, όχι να κλέψω". Το θέμα της, ευτυχώς, τακτοποιήθηκε απο μια άλλη υπάλληλο, μια Κυρία με Κ κεφαλαίο. Μάλλον δύο Κυρίες, όπως επέμενε η ηλικιωμένη γειτόνισσά μου, η Κυρία Α', (επί δυο ώρες και βάλε) εξάντλησε τις υπηρεσιακες της γνωσεις ωστε να πληρωθει ο λογαριασμος μεσω του ιστότοπου της #ΔΕΗ, αλλά δεν κατέστη δυνατό και την συνέδεσε με τη Κυρία Β' η οποίε έλυσε το θέμα σε μισό λεπτάκι: όσο χρειάστηκε για πει ένα διψήφιο νούμερο!

---------------------

Αυτή ήταν η ανάρτησή μου στο #facebook πριν λίγες ώρες και ο ιστότοπος αυτός θεώρησε καλό να "κόψει" την ανάρτηση ενημερώνοντάς με σχετικά. Την ενημέρωση (ολα τα διαδοχικά σημειώματα) αντέγραψα με σκρινσοτ) και περιμένω απάντηση. Μέχρι σήμερα πίστευα οτι το #facebook είναι ένας τόπος όπου υποστηρίζεται η διάδοση της Αλήθειας και όχι άλλο ενα βασίλειο της ψευτιάς και υποκρισίας. Παρακαλώ τον διαφωνούνται ελεγκτή του κειμένου μου, να ελέγξει τις ηχογραφημένες (κατα δηλωση του/των υπαλληλου/ων της ΔΕΗ) συνομιλιες της ΔΕΗ με την Κυρία, η οποία μου εμπιστευθηκε όσα αναφέρονται στην ανάρτησή μου.

--------------------

δηλωνω, προς γνώση των διαχειριστών του #facebook στην Ελλάδα, οτι ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΩ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΠΕΡΙ #ΔΕΗ, ΟΥΤΕ ΚΑΤΕΧΩ ΚΑΠΟΙΑ ΑΝΑΛΟΓΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ !!! Η ανάρτηση ενημερώνει για την περιπέτεια μιας ηλικιωμενης Κυρίας με υπαλληλους της #ΔΕΗ, προκειμένου ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΗΝ ΟΦΕΙΛΗ ΤΗΣ. Η ΚΥΡΙΑ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΕΞΟΧΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ ΜΕ ΗΛ. ΡΕΥΜΑ όταν θα φτάσει μετά απο λίγες μέρες στη χώρα μας. Υπάρχει πρόβλημα με #Ελληνες_του_εξωτερικού ή #Ελληνες_εκ_Γερμανίας ; ενημερώστε για να καταλάβω ποιό είναι το πρόβλημα που εμποδίζει την ενημέρωση για ένα συμβάν που ευτυχώς είχε μεν αίσιο τέλος, αλλά καλό είναι να μην επαναληφθεί. Μια ενημερωση που θα βελτιώσει την συμπεριφορά των υπαλλήλων μιας Κοινωφελούς Υπηρεσίας. Ξαναδείτε το θεμα και ανακαλέσατε ΔΗΜΟΣΙΩΣ, παρακαλώ.
--------------------

Εδώ τα αντίγραφα με τη σειρά :

1.

2.

3.

4.

Dino Buzzati – Διήγημα Πρωτοχρονιάς

Σε λίγο, καθώς ξεκινά ο νέος χρόνος, κάποιος από εσάς μπορεί να ακούσει τη φωνή του.

Ο Ιανουάριος, σε τελική ανάλυση, είναι ένας μήνας σχεδόν όμοιος με τους άλλους. Στα μάτια των ανθρώπων, όμως, είναι ο πιο σημαντικός μήνας. Και σημασία βρίσκεται όλη στην αρχή, την πρώτη μέρα, την πρώτη ώρα, μόλις στο πρώτο λεπτό.

Λένε μάλιστα ότι τα μεσάνυχτα ακριβώς, τη στιγμή του ερχομού του στον κόσμο, ανοίγει το στόμα του, μιλά, ακούγεται η φωνή του· και ότι από αυτή τη φωνή μπορείτε να καταλάβετε τι σόι χρονιά θα ακολουθήσει.

Αλλά τα μεσάνυχτα γίνεται μεγάλος σαματάς και φαγοπότι. Μπουκάλια αφρώδους κρασιού ανοίγουν με κρότο, ποτήρια συγκρούονται, γέλια, ηχηρά φιλιά, βαρελότα έξω στοΝ δρόμο. Και μέσα στον πάταγο η μυστική φωνή χάνεται.

Υπάρχουν, είναι αλήθεια, και εκείνοι που δεν γλεντοκοπούν. Και αυτοί επίσης μένουν ξάγρυπνοι, όταν φθάνει ο Ιανουάριος –αν μη τι άλλο, από περιέργεια.

Ίσως έχουν ήδη ξαπλώσει στο κρεβάτι και από εκεί τεντώνουν τα αυτιά τους. Αλλά δεν μπορούν να ακούσουν, γιατί γύρω, στα σπίτια και τους δρόμος, οι άλλοι γιορτάζουν.

Όχι, ούτε στα νοσοκομεία και τις φυλακές, όπου συνήθως τα μεσάνυχτα βασιλεύει ζοφερή σιωπή, ούτε στους θαλάμους και τα κελιά, που φρουρούνται από μακάβρια φώτα, ακούγεται η φωνή. Γιατί, όταν ο νέος χρόνος ξεκινά, η ζωή αναζωπυρώνεται ακόμα και μέσα εκεί, και συναπαντώνται τρελές φωνές ευχών από κρεβάτι σε κρεβάτι, από το ένα σιδηρόφρακτο χώρισμα στο άλλο.

Όταν πάψει και ο δωδέκατος χτύπος της καμπάνας τα μεσάνυχτα, ένας χρόνος πεθαίνει και γεννιέται ένας νέος χρόνος.

Οι άνθρωποι τότε γιορτάζουν και οι απόηχοι γέλιων, ξεφωνητών και εκρήξεων φθάνουν ακόμα και στους πιο κρυμμένους και απόμερους θλιβερούς τόπους, σκορπίζοντας ελπίδα και ευθυμία παντού.

Όλοι ανταλλάσσουν ευχές και κανείς δεν ακούει τη φωνή που είναι αδύνατον να διακριθεί και που αντιπροσωπεύει το μυστήριο εκείνου που το μέλλον επιφυλάσσει για εμάς. Μια βαθιά και γεμάτη σοφία αλήθεια σού αποκαλύπτεται ωστόσο εδώ:

Είναι καλύτερα να μην ξέρεις πώς θα είναι το αύριο για να μπορείς να αδράχνεσαι στην ελπίδα.

Δημοσιεύτηκε στό ηλεκτρονικό περιοδικό Φρέαρ

Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος

---------------

ΣΗΜ. το διήγημα βρήκα εδώ  και το μεταφέρω γιατί μου αρέσει πολύ ο Dino Buzzati και επειδή βρίσκω το κείμενο όχι μονο πρωτοχρονιάτικο αλλά παντός καιρού.