μια συνέντευξη αλλιώτικη

ονειρεύτηκα ότι ήμουν δημοσιογράφος έγκριτης εφημερίδας του εξωτερικού (δεν θυμάμαι ακριβώς ποιας) και είχα έρθει στην Ελλάδα να πάρω συνέντευξη από το πρόσωπο που προβάλλεται διεθνώς τις τελευταίες μέρες, τον κύριο Belo, σοφό επιστήμονα που ταυτόχρονα λαμπρύνει με την παρουσία του την πολιτική σκηνή της χώρας.

Μ.Ρ. -καλημέρα σας κύριε Belo.

Belo -καλημέρα σας ωραία μου κυρία (έτσι λένε όλοι για να καλοπιάνουν τους δημοσιογράφους)

Μ.Ρ. -για πείτε μου λοιπόν, για το φάρμακο που κατασκευάσατε εναντίον του κορονοϊού, πού βασίζετε την αποτελεσματικότητά του...

Belo -μα, φυσικά, επάνω σε αδιάψευστες ιστορικές αλήθειες...

Μ.Ρ. -αδιάψευστες;

Belo -βεβαίως! εκτός αν με θεωρείτε ψεύτη, οπότε, τι να λέμε τώρα...

Μ.Ρ. -συνεχίστε παρακαλώ, μια διευκρίνιση ήθελα...

Belo -να σας πω λοιπόν. Το φάρμακο βασίζεται σε βότανα που ανακάλυψε ο πλοίαρχος Κουκ στην Αυστραλία, γιατί αυτός είναι που ανακάλυψε την ήπειρο αυτή αν δεν το γνωρίζετε...

Μ.Ρ. -τελοσπάντων, συνεχίστε.

Belo -τι; δεν με πιστεύετε; γιατί αν δεν με πιστεύετε...

Μ.Ρ. -σεις μιλάτε, το κασετοφωνάκι γράφει, ας μην εμποδίζουμε τη ροή...

Belo -λοιπόν, τι λέγαμε; α! ένας ναύτης στο πλοίο του πλοιάρχου Κουκ λοιπόν, εκεί που περπάταγε αμέριμνα πάνω στο κόκκινο έδαφος της Αυστραλίας, σκόνταψε πάνω σε κάτι παράξενα φυτά και μάζεψε μερικά και τα πήρε μαζί του στο καράβι.

Μ.Ρ. -λοιπόν, λοιπόν;

Belo -φανταστείτε ότι τα πήρε μαζί του και μέχρι να επιστρέψουν στην Ρωσία, γιατί από τη Ρωσία είχε ξεκινήσει το πλοίο και μην ακούτε τι λέγεται από τους άγγλους και τους ολλανδούς που θέλουν να οικειοποιηθούν την επιτυχία της ανακάλυψης...

Μ.Ρ. -............... (άφωνη)

Belo -...τα είχε ξεχάσει στο αμπάρι του καραβιού, εκεί που είχε κρεμασμένο το σάκκο του, που τον έψαχνε σε όλο το ταξίδι και δεν τον έβρισκε αλλά τον βρήκε λίγο πριν ξεμπαρκάρουν, όταν το υπόλοιπο πλήρωμα πήρε τα δικά του συμπράγκαλα και φάνηκε απο κάτω ο σάκκος του Nikolo Carteri. Ετσι λεγόταν ο ναύτης, Νικολό Καρτέρι, και ήταν από τη Γένοβα, Γενοβέζος δηλαδή... φαντάσου, τόσο κοντά! χάθηκε να ήταν Ελληνας;

Μ.Ρ. -συναρπαστική η διήγησή σας κύριε Belo...

Belo -ναι, το ξέρω ότι διηγούμαι ωραία, μου τό 'παν' κι άλλοι!

Μ.Ρ. -λοιπόν;...

Belo -όταν βρήκε το σάκκο του ο Γενοβέζος ναυτης, βρήκε μεσα και τα παράξενα αυστραλέζικα φυτά και δεν ήξερε τι να τα κάνει. Να τα πετάξει; έλα όμως που ήταν σαν να τα είχε κόψει εκείνη τη στιγμή, ολόφρεσκα! και μύριζαν και πολύ ωραία. Μοσχοβολούσαν. Σκέφτηκε λοιπόν, εκει που ήταν, στη Ρωσία...

Μ.Ρ. -στη Ρωσία;
Belo -ε, ναι, εκεί επέστρεψε το πλοίο, στη Ρωσία, από όπου είχε ξεκινήσει! τά'παμε αυτά, δεν τά'παμε; μη τα ξαναλέμε...

Μ.Ρ. -συγγνώμη για τη διακοπή κύριε Belo, αφαιρέθηκα.
Belo -καλή είσαι κι εσύ! παίρνεις συνέντευξη και αφαιρείσαι, τι να πω...

Μ.Ρ. -ζήτησα συγγνώμη, τα γράφει και το κασετοφωνάκι, θα τα προσέξω καλύτερα στην απομαγνητοφώνηση...
Belo -ωραία, συχωρεμένη, πάμε παρακάτω. Οι Ρώσοι, όπως όλοι γνωρίζουμε είναι λαός Ορθόδοξος!

Μ.Ρ. -και τι σχέση έχει αυτό;
Belo -μην είστε ανυπόμονη, θα γεράσετε γρήγορα!

Μ.Ρ. -...........................(άφωνη)
Belo -...και το λίκνο της Ορθοδοξίας είναι το Αγιονόρος, έτσι; όλοι το γνωρίζουμε αυτό, υπάρχει αντίρρηση;

Μ.Ρ. -τσου (με γνέψιμο του κεφαλιού)
Belo -σκέφτηκε, που λέτε, ο Νικολό ο ναύτης να πάει τα παράξενα φυτά στο Αγιονόρος να τα δείξει στους Αγίους Πατέρες εκειπέρα, αυτοί θα ξέραν τι να τα κάνουν. Πράγματι, τα πήγε, οι Αγιοι τα φυτέψαν και φτιάξαν διάφορα θαυματουργά φάρμακα και, μεταξύ αυτών, τη θαυματουργή αλοιφή που καταπολεμά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, την αλοιφήν αυτήν που διαθέτομεν με... είναι ανάγκη να πω το ποσό; δεν κάνουμε διαφήμιση εδώ, συνέντευξη δίνουμε, έτσι δεν είναι;

Μ.Ρ. -ναι, κύριε Belo, και νομίζω ότι τελειώσαμε.
Belo -τελειώσαμε; τόσο γρήγορα; να μη σας πω και για τις επιστολές του Ιησού;

Μ.Ρ. -ευχαριστώ πολύ, μια άλλη φορά.
Belo -σας ευχαριστώ κι εγώ και θα χαρώ να τα ξαναπούμε. Μη με ξεχάσετε!

 Μ.Ρ. πώς να σας ξεχάσω; (απομέσα μου)

 ______________________

ΣΗΜ. αυτή ήταν η συνέντευξη που είδα στον ύπνο μου, αλλά θα μπορούσε να γινόταν και στο ξύπνο μου, αν ήμουν δημοσιογράφος!!

Φασισμός προ των Πυλών

  

«Ο φασισμός είναι μια θεατρική σκηνή τριγωνική, όπου στη μια γωνιά βρίσκεται το Κράτος, στην άλλη το Χρήμα και στην τρίτη οι παραζαλισμένοι πολίτες. Η πετυχημένη συνεργασία και των τριών, συνθέτει την όπερα του Φασισμού και, για πρώτη φορά στην Ιστορία της χώρας μας, είναι ξεκάθαρος ο κίνδυνος να πετύχει η φονική σύνθεση αυτή και να βρεθούμε να παίζουμε αναγκαστικά, φυλακισμένοι και χωρίς διέξοδο, στη φασιστική ορχήστρα» έλεγε ένας κύριος στο φούρνο.
______________________
ΣΗΜ. οι εικόνες είναι χαρακτηριστικές της φρίκης που έπαθα. Μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο!

άλλο η ορδή και άλλο η πορδή

συνεκδοχικά:
όταν μία λέξη χρησιμοποιείται όχι κυριολεκτικά αλλά σαν σχήμα λόγου, στη θέση μιας άλλης με την οποία, όμως, είναι άμεσα σχετική και:
1. είναι γενικότερη από αυτήν, π.χ. η λέξη γη χρησιμοποιείται συνεκδοχικά αντί της λέξης χώμα
2. αποτελεί τμήμα ή μικρότερο μέρος αυτής, π.χ. οι λέξεις τιμόνι ή ρόδα χρησιμοποιούνται συνεκδοχικά αντί της λέξης αυτοκίνητο
3. είναι το όργανο της ενέργειας, π.χ. η λέξη νυστέρι χρησιμοποιείται συνεκδοχικά αντί της λέξης εγχείρηση
4. είναι η ενέργεια στην οποία χρησιμοποιείται το όργανο

Σημειώσεις:
λέμε ότι μια λέξη έχει συνεκδοχικά και μία δεύτερη σημασία όταν είναι σχετική με το αντικείμενο ή την έννοια που αντικαθιστά ενώ λέμε ότι μία λέξη χρησιμοποιείται μεταφορικά όταν δεν είναι άμεσα σχετική. π.χ. οι λέξεις τιμόνι ή ρόδα συνεκδοχικά σημαίνουν και το αυτοκίνητο ενώ η λέξη βόδι χρησιμοποιείται μεταφορικά και για να δηλώσει έναν βλάκα.-->> https://el.wiktionary.org/wiki/συνεκδοχικά
η λέξη "ορδή" σημαίνει:
1. άτακτο πλήθος πολεμιστών, που βιαιοπραγεί, λεηλατεί και καταστρέφει τις περιοχές από τις οποίες διέρχεται: πχ. οι ορδές των εχθρών.
2. συνεκδοχικά: μεγάλο πλήθος ανθρώπων που συγκεντρώνεται σε ένα σημείο.-->> https://el.wiktionary.org/wiki/ορδή
και δεν καταλαβαίνω αυτό το "συνεκδοχικά" πώς ταιριάζει στη συγκεκριμμένη περίπτωση. Το μεγάλο (=πλεονασμός, γιατί το πλήθος είναι ήδη μεγάλο!) πλήθος ανθρώπων με την άγρια ορδή, προερχόμενη λέξη από τη Χρυσή Ορδή (Μογγολικά: Алтан Орд, Ρωσικά: Золотая Орда) που είναι ένας περιληπτικός ιστορικός όρος, ο οποίος περιγράφει τα μογγολικά και τουρκικά φύλα που εισέβαλαν μέσω του Καυκάσου στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη κατά τις πρώτες δεκαετίες του 13ου αιώνα (Μογγολική Εισβολή), καταλύοντας τη Βουλγαρία του Βόλγα και το Κράτος των Ρως.

Η ονομασία Χρυσή Ορδή επινοήθηκε κατά τη σύγχρονη εποχή (όπως π.χ. ο όρος Βυζαντινή Αυτοκρατορία) - η πρώτη γραπτή αναφορά σε αυτήν γίνεται μόλις το 17ο αιώνα. Οι ίδιοι οι κάτοικοί του φαίνεται πως αποκαλούσαν το κράτος τους Ουλούς Ζούτσι (Γη του Ζούτσι, του πρωτότοκου γιου του Τζένγκις Χαν), ή Χανάτο των Κιπτσάκ (από ένα αρχαίο τουρκικό φύλο που κατοικούσε στην περιοχή). Είναι επίσης περιληπτικός όρος, αφού δεν περιγράφει ένα συγκεκριμένο έθνος, αλλά μία πανσπερμία νομαδικών φύλων με κοινή μογγολική και τουρκική καταγωγή που τέθηκαν υπό κοινή ηγεσία. Το μείγμα αυτό αναφέρεται συχνά και ως Τάταροι, από την αρχαία μογγολική φυλή Τατά. Αυτή η ονομασία έχει επιβιώσει στους αιώνες, χαρακτηρίζοντας τους τουρκομογγολικής καταγωγής κατοίκους της περιοχής του ποταμού Βόλγα. κλπ κλπ-->> https://el.wikipedia.org/wiki/Χρυσή_Ορδή

-----------------
ΣΗΜ.1. Ολα αυτά τα παραθέτω επειδή μας πρήξαν τα κανάλια με τη διαρκή αναφορά των δημοσιοπαρουσιαστών σε "ορδές προσφύγων και μεταναστών" και επειδή θέλω να πιστεύω στα μάτια και τα αυτιά μου, που πιστοποιούν ποιος/οί αποτελούν ορδή βαρβάρων: Οχι πάντως οι ταλαίπωροι κυνηγημένοι άνθρωποι.
ΣΗΜ.2. Συμπέρασμα αβίαστο είναι ότι η λέξη "ορδή" χρησιμοποιείται από ανθρώπους που (δεν μπορώ να φανταστώ ότι δεν) γνωρίζουν Ιστορία,  έτσι ώστε να προβληθεί η αρνητική χροιά των προσφυγικών ρευμάτων, να θεωρηθούν κατακτητές οι φτωχοί και αδύναμοι άνθρωποι, που έγιναν φτωχοί και αδύναμοι (και) εξαιτίας δικών μας (των δυτικών γενικά, όχι των ελλήνων) ενεργειών, όπως οι πόλεμοι διαρκείας στις χώρες της Μ. Ανατολής, οι οικονομικοί αποκλεισμοί, κλπ. Τι άραγε περίμεναν εκείνοι οι "ηγέτες" που προκάλεσαν (και συνεχίζουν να προκαλούν) τη φρίκη; Η Γερμανία εξακολουθεί να εξάγει όπλα στην Τουρκία π.χ., για να μη θυμίσω το πρώτο τραπέζι πίστα στην καταστροφή του Ιράκ. κλπ κλπ (δεν γράφω άλλα, τα ξέρεις)

Μια εικόνα χίλιες λέξεις

η φωτό ενός (ωραίου, ευσταλούς) άνδρα να σηκώνει ως τρόπαιο το καλτσάκι ενός (πνιγμένου) μωρού. Το είδα ΚΑΙ αυτό.
Και μπαίνω σε σκέψεις: άραγε, κατάλαβε τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; για ποιο πράγμα ακριβώς περηφανεύεται; Δεν θα ήθελα νά 'μαι ούτε ψύλλος στον κόρφο του, τη στιγμή που θα έρθει ξανά το μυαλό στη θέση του. Γιατί κάποια στιγμή, δε μπορεί, κι αυτός θα σκεφτεί. Εκτός πια αν έχει απανθρωπιστεί τελείως, οπότε δεν θα μιλάμε πλέον για άνθρωπο αλλά για ένα ανδράποδο ποτισμένο με μίσος και αναλγησία. Του εύχομαι πάντως να συνέλθει.
_________________
ΣΗΜ.1. υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να μη ταυτίζεται ο αποστολέας της εικόνας με το πρόσωπο που απεικονίζεται και ζητώ συγγνώμη απο τον εικονιζόμενο, που ίσως να είναι ένας διασώστης, αν λάβω υπόψη τον εξοπλισμό του.
ΣΗΜ.2. το φρικτό πρόβλημα όμως παραμένει: ένας απάνθρωπος (ονόματι SOTOS στο τουίτ) τολμάει να επιχαίρει με τον χαμό ενός μικρού παιδιού.

αντιπαλεύουν τα ετερόκλητα

η Γερμανία (η βιομηχανοι, δλδ, που με τους φόρους τους ανέβασαν το επίπεδο ζωής της χώρας) αναπτύχθηκε στηριζόμενη στην εργασία των ελλήνων και τούρκων μεταναστών. Μετά, οι βιομήχανοι πήγαν στην Κίνα για να μειώσουν το κόστος παραγωγής των προϊόντων τους. Οι έλληνες και τούρκοι μετανάστες έγιναν πλέον γερμανοί με ελληνική και τουρκική καταγωγή. Η Γερμανία αύξησε τον πληθυσμό της. Προτιμάει την Τουρκία επειδή είναι πολυπληθέστερη και πολεμόχαρη, άρα καλός πελάτης μια και ψωνίζει όπλα γερμανικά με τη σέσουλα που λένε, και την Ελλάδα την έχει γραμμένη. Αργότερα, ήρθε η "παγκοσμιοποίηση", που τα θέλει όλα ίσωμα, αλλά ένα ίσωμα ευνοϊκό για τους βιομήχανους (=κεφάλαιο, λεφταδες) που κατέχουν το χρήμα, ένα χρήμα-προϊόν όμως και όχι μέσο συναλλαγής. Ετσι μπερδεύτηκε γλυκά το πράγμα, με τόσα ετερόκλητα να αντιπαλεύουν, και βρισκόμαστε σε θέση αμφισβήτησης παραδεδομένων Αξιών ανθρωπιάς κοινωνικής αλληλεγγύης, κλπ κλπ κλπ

Campo de’ Fiori

«Στη Ρώμη, στο Κάμπο ντε’ Φιόρι,
καλάθια με λεμόνια κι ελιές,
πλακόστρωτο με κρασί ραντισμένο
και πέταλα πατημένα λουλουδιών.
Ρόδινα θαλασσινά στους πάγκους
πλανόδιοι έμποροι ακουμπούν.
Βαριά τσαμπιά σκουρόχρωμο σταφύλι
πέφτουν στων ροδάκινων το χνούδι.

Σ’ αυτήν εδώ, την ίδια την πλατεία
έκαψαν τον Τζορντάνο Μπρούνο,
εδώ ο δήμιος άναψε τη φωτιά
από όχλο περίεργο περιτριγυρισμένος.
Και μόλις η φλόγα είχε σβήσει,
γεμίσαν πάλι οι ταβέρνες,
καλάθια με λεμόνια κι ελιές,
στο κεφάλι οι πλανόδιοι κουβαλούσαν.

Θυμήθηκα το Κάμπο ντε’ Φιόρι,
στη Βαρσοβία, κοντά στο καρουζέλ,
ένα ηλιόλουστο της άνοιξης δείλι,
υπό τους ήχους εύθυμης μουσικής.
Οι πυροβολισμοί πίσω απ’ του γκέτο τα τείχη
χάνονταν μέσα στην εύθυμη μουσική,
και ανεβαίναν τα ζευγάρια
ψηλά στον γαλάζιο ουρανό.

Κάποιες φορές ο άνεμος
απ’ τα πυρπολημένα σπίτια,
μαύρα έφερνε αποκαΐδια,
που τα έπιαναν οι άνθρωποι στον αέρα,
πηγαίνοντας στο καρουζέλ.
Των κοριτσιών σήκωνε τις φούστες
ο άνεμος αυτός, απ’ τα πυρπολημένα σπίτια.
Γελούσανε τα πλήθη ευτυχισμένα,
τούτη την όμορφη Κυριακή στη Βαρσοβία.

Κάποιος το δίδαγμα το ηθικό μπορεί να βρήκε,
πως οι άνθρωποι, στη Βαρσοβία ή στη Ρώμη,
κλείνουν δουλειές, παίζουν, αγαπούν,
περνώντας δίπλα απ’ των μαρτύρων τις πυρές.
Κάποιος άλλος για δίδαγμα βρήκε
την απώλεια της ανθρωπιάς,
τη λησμονιά που τη φλόγα την καλύπτει
πριν καν αυτή να σβήσει.

Μα εγώ σκεφτόμουν
αυτών που χάνονται τη μοναξιά,
σκεφτόμουνα πως ο Τζορντάνο,
καθώς ανέβαινε τα σκαλιά προς την πυρά,
σε γλώσσα ανθρώπινη
ούτε μια λέξη δεν βρήκε,
την ανθρωπότητα να αποχαιρετήσει,
τούτη την ανθρωπότητα που τον δρόμο της τραβά.

Κρασί ήδη τρέχουνε να βάλουν,
αστερίες να πουλήσουν,
καλάθια με λεμόνια κι ελιές
χαρούμενοι οι πλανόδιοι θα κουβαλήσουν.
Κι αυτός είχε ήδη φύγει μακριά,
λες και αιώνες είχανε περάσει,
μα εκείνοι λίγο μονάχα περιμέναν,
μετά την αναχώρησή του στην πυρά.

Και γι’ αυτούς που χάνονται μονάχοι,
λησμονημένοι ήδη απ’ τον κόσμο,
ξένη γι’ αυτούς η γλώσσα μας έχει γίνει,
σαν γλώσσα πανάρχαιου πλανήτη.
Μέχρι που όλα θρύλος θα είναι πια,
κι έπειτα από πολλά χρόνια,
στο νέο Κάμπο ντε’ Φιόρι,
σπίθα εξέγερσης θ’ ανάψουν του ποιητή τα λόγια.

Βαρσοβία – Πάσχα 1943».

Στο ποίημά του «Κάμπο ντε’ Φιόρι», ο Τσέσουαφ Μίουος συσχετίζει δύο δραματικά γεγονότα: την εκτέλεση, στην ομώνυμη πλατεία της Ρώμης, του Ιταλού φιλοσόφου Τζορντάνο Μπρούνο, ο οποίος κάηκε ζωντανός από την Ιερά Εξέταση λόγω των ιδεών του που χαρακτηρίσθηκαν ως αιρετικές (17 Φεβρουαρίου 1600), και την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης στο γκέτο της Βαρσοβίας την άνοιξη του 1943. Και στις δύο περιπτώσεις, ο ποιητής εξεικονίζει την αδιαφορία των πολλών, των ανθρώπων για τους οποίους η ζωή συνεχίζεται παρά τις τραγωδίες που εκτυλίσσονται ακριβώς δίπλα τους.
________________________
ΣΗΜ. Μετάφραση και σημείωση από τον Πέτρο Παπακαλό

ο Χοακίν Περόβια διηγείται

Βρεθήκαμε με το συμμαχητή μου Πέδρο στην αυλή με τις φουντουκιές, να χαζεύουμε τη φωτιά που βάλαμε πρωϊνιάτικα μετά από μια μάχη απρόβλεπτη: με το κουβάλημα ενός κρεμαστού επίπλου στη μονάδα μας, θα είχαμε πλέον ένα αξιοπρεπές μέρος για τις κούπες του καφέ, αλλά το έπιπλο αυτό ήτανε τίγκα στην κατσαρίδα! Το ανακαλύψαμε όταν, αφού είχαμε ταχτοποιήσει στα ράφια του τα λιγοστά σκεύη της μονάδας, ξεπετάχτηκαν χιλιάδες κατσαρίδες. Τις πατάγαμε με χέρια και με πόδια, καταφέραμε να εξολοθρέψουμε μερικές και το έπιπλο τό 'φαγε η φωτιά, εκεί, στην πίσω αυλή.
Με τον Πέδρο λογαριάζαμε να μείνουμε φίλοι παντοτεινοί και, μετά την απελευθέρωση της χώρας μας, θα παντρευόμασταν δυο αδελφές, να συγγενέψουμε κιόλας. Οι λογαριασμοί όμως των παιδικών χρόνων σπάνια επαληθεύονται κι έτσι τίποτα δεν έγινε: ο Πέδρο σκοτώθηκε πριν κλείσει τα δεκαπέντε του χρόνια κι εγώ δεν παντρεύτηκα ποτέ ως τα ογδόντα που μετράω σήμερα.

Χοακίν Περόβια
παλιός μαχητής στο μέτωπο "Φαραμπούντο Μαρτί", που σημαίνει "ξερικό βλέμμα"
_____________________
ΣΗΜ.1. κάπως έτσι δειλά δειλά αρχίζουν να διαδίδονται παραποιημένες ιστορίες, που τις αντιλαμβάνεται κανείς αν έχει τα μάτια του ανοιχτά, καθώς κι ένα σουρωτήρι στη σκέψη του, να μην αφήνει δλδ να περνάει ο,τιδήποτε άσκεφτα στο μυαλό του. Στη μικρή διήγηση υπάρχουν πολλά σφάλματα (πες τα ψέμματα ή ανακρίβειες) που συνηθίζουν τον αναγνώστη να χάβει ό,τι τού σερβίρεται στο διαδίκτυο, αν δεν βάλει το μυαλό του κάτω να σκεφτεί. Μπορείς να τα βρεις εύκολα, αγαπητέ/ή αναγνώστη/τρια, δεν χρειάζεται και πολύς κόπος!
ΣΗΜ.2. https://el.wikipedia.org/wiki/Αγουστίν_Φαραμπούντο_Μαρτί

ο τεμαχισμός του χρόνου

μια μέρα (ίσως να ήταν και νύχτα, δεν ξέρω, αλλά νύχτες κατεβαίνουν οι ιδέες) οι σοφοί του παλιού κόσμου αποφάσισαν να κόψουν το χρόνο (αφού τον είχαν εφεύρει, φυσικά) σε μικρούτσικα κομματάκια, μάλλον για να τον υπολογίζουν πιο εύκολα. Θέλανε οπωσδήποτε να είναι σε θέση ανά πάσα στιγμή να ξέρουν πού ακριβώς βρίσκεται ο ήλιος, το φεγγαράκι, ο Σείριος και όλοι οι τότε ορατοί αστερισμοί. Δεν είμαι καθόλου σίγουρη αν και πόσο ωφέλησε αυτός ο τεμαχισμός του χρόνου την ανθρωπότητα γενικώς, αλλά μερικά τμήματά της τα ωφέλησε: π.χ. αστρολόγους, μάντεις, μάγους, και άλλους εκμεταλλευτές της ανθρώπινης αφέλειας (=βλακεία, στο πιο μπρούτο). Σήμερα, αν και διαμαρτυρόμαστε για τη χειραγώγηση από τους διαφημιστές και τα ΜΜΕ, χάβουμε όσα μας λένε. Σκέψου λοιπόν, τότε που οι άνθρωποι ήτανε αμάθητοι σε τέτοια κόλπα, ήταν αγνοί δλδ, πόσο αμάσητα καταπίναν τα διάφορα δήθεν θέσφατα, γιατί ως γνωστόν είναι πολύ εύκολο να εξαπατηθεί κάποιος που δεν έχει συναπαντήσει πολύ κακό στη ζωή του, κάποιος απονήρευτος δλδ.