Αλλος την κυνηγάει δωρίζοντας έργα τέχνης, γλυπτά στην εξεταζόμενη περίπτωση, και άλλος σπάζοντάς τα!
Ποιος θα γνώριζε τον Τάσο Νυφαδόπουλο, έναν νέο συμπαθέστατο και ταλαντούχο γλύπτη, αν δεν του έσπαζε το γλυπτό που δώρισε στον Δήμο Αργυρούπολης ένας μυστήριος τύπος ο “πάτερ Κλεομένης”;
Ο μυστήριος, που δεν είναι καθόλου μυστήριος αλλά πανταχού παρών με το σφυρί του Βάνδαλου ανά χείρας, παρουσιάζεται ως τιμωρός και το έχει δει υπερασπιστής της Ορθοδοξίας μάλλον, λέμε τώρα, γιατί δεν έχει λάβει ξεκάθαρη θέση ποιον υπερασπίζεται και εναντίον τίνος μάχεται. Από ό,τι είδα, φτύνει τις πόρτες των “μασόνων”.
Φαντάζομαι πως πρόκειται για άνθρωπο δυστυχή, πιθανότατα ψυχασθενή, που δεν υπάρχει χώρος υποδοχής για την θεραπεία του -λόγω κρίσης βέβαια.
Και οι δυο αυτοί άνθρωποι είναι δημιουργήματα της οικονομικής κρίσης, ο ένας με δημιουργικό τρόπο και ο άλλος με καταστροφικό. Ο γλύπτης εργάζεται δημιουργώντας με σφυρί και καλέμι τα έργα του -και τα αναφερόμενα στην κρίση- και ο “παπάς” (σε εισαγωγικά γιατί είναι αδιευκρίνιστη η ιδιότητα) καταστρέφει, με σφυρί επίσης.
Το αστείο είναι (που δεν το βρίσκω και τόσο αστείο, αλλά λέμε τώρα) ότι και οι δυο πράττουν εναντίον της οικονομικής κρίσης! Κανονικά, θα έπρεπε να συναντηθούν για κάνα τσιπουράκι και να ανταλλάξουν απόψεις, αλλά ας όψεται το κυνήγι της δημοσιότητας, που τους θέλει αντίπαλους γιατί αλλιώς το θέμα “δεν πουλάει”.
Στην εικόνα η πρόσκληση για την περσινή έκθεση του Τάσου Νυφαδόπουλου, ωραία ήταν!
εδώ ένα από τα βίδεα που κυκλοφόρησαν, με τίτλο "Ο Τάσος Νυφαδόπουλος μιλάει για την επίθεση του αποκαλούμενου ως "πάτερ Κλεομένη"
": https://youtu.be/6dGcsSwsA8I
Στα μέσα του 18ου αιώνα η Βρετανική Αυτοκρατορία πλησίαζε στο απόγειο της δύναμής της σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Βρετανία, από τότε που δημιουργήθηκε η Κεντρική ιδιωτική Τράπεζα της Αγγλίας, είχε συμμετάσχει σε τέσσερις πολέμους στην Ευρώπη. Το κόστος παραήταν υψηλό. Το Βρετανικό Κοινοβούλιο, για να υποστηρίξει οικονομικά αυτούς τους πολέμους, δανείστηκε τεράστια ποσά από την Τράπεζα.
Στα μέσα του 17ου αιώνα, το χρέος της βρετανικής κυβέρνησης έφτανε στο υπερβολικό για την εποχή ποσό των 140.000.000 λιρών. Οπότε, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να ψηφίσει ένα πρόγραμμα αύξησης των δημοσίων εσόδων μέσω των αμερικανικών αποικιών, ώστε να μπορέσει να πληρώσει τους τόκους των δανείων στην Τράπεζα. Ομως, στην Αμερική η κατάσταση ήταν διαφορετική. Η μάστιγα μιας ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας δεν είχε χτυπήσει ακόμη.
Εδώ, στη Φιλαδέλφεια, βρίσκεται το κτίριο της Ανεξαρτησίας, όπου υπογράφτηκε η διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το Σύνταγμα της Αμερικής. Στα μέσα του 17ου αιώνα, η προεπαναστατική Αμερική εξακολουθούσε να είναι σχετικά φτωχή. Υπήρχε μια σοβαρή έλλειψη χρυσών και ασημένιων νομισμάτων για χρήση στο εμπόριο και την αγορά αγαθών. Ετσι, οι πρώτοι αποικιστές αναγκαστικά οδηγήθηκαν σε πειραματισμούς, εκδίδοντας το δικό τους τοπικό χαρτονόμισμα. Μερικοί από αυτούς τους πειραματισμούς στέφθηκαν με επιτυχία.
Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος υπήρξε από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές της έκδοσης αποικιακού νομίσματος. Το 1757 ο Φραγκλίνος στάλθηκε στο Λονδίνο. Κατέληξε να παραμείνει δεκαοκτώ χρόνια, σχεδόν μέχρι την έναρξη της Αμερικανικής Επανάστασης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Αμερικανικές αποικίες άρχισαν να εκδίδουν δικό τους νόμισμα. Ονομάστηκε “αποικιακό πορτοφόλι” (χαρτονόμισμα ανάγκης) και η προσπάθεια ήταν πολύ επιτυχημένη. Το αποικιακό νόμισμα προσέφερε ένα αξιόπιστο μέσο συναλλαγής και ακόμη βοήθησε στη δημιουργία ενός αισθήματος ενότητας ανάμεσα στις αποικίες.
Θυμηθείτε, τα περισσότερα αποικιακά νομίσματα ήταν απλώς χαρτί, αλλά αποτελούσαν ελεύθερο χρέους νόμισμα που είχε εκδοθεί προς το δημόσιο συμφέρον και δεν υποστηριζόταν από την ύπαρξη αποθεματικών χρυσού και αργύρου. Με άλλα λόγια, ήταν ένα “πραγματικό χαρτονόμισμα”, ένα νόμισμα εξουσιοδότησης.
Μια μέρα, οι αξιωματούχοι της Τράπεζας της Αγγλίας ρώτησαν τον Φραγκλίνο πώς μπορούσε να ερμηνεύσει την πρόσφατη οικονομική άνθιση των αποικιών. Χωρίς δισταγμό τους απάντησε:
“Είναι απλό. Στις αποικίες εκδίδουμε το δικό μας νόμισμα που ονομάζεται “αποικιακό πορτοφόλι”. Εκδίδουμε την κατάλληλη αναλογία που απαιτείται από το εμπόριο και τη βιομηχανία, ώστε να είναι δυνατή η άνετη ανταλλαγή των προϊόντων ανάμεσα στον παραγωγό και στον καταναλωτή.. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργούμε για μας το δικό μας νόμισμα, ελέγχουμε την αγοραστική του δύναμη και δεν έχουμε να πληρώνουμε σε κανέναν τόκους.”
Αυτό ήταν απλώς κοινή λογική για τον Φραγκλίνο. Μπορείτε όμως να φανταστείτε τον αντίκτυπο που προκάλεσε στην Τράπεζα της Αγγλίας. Η Αμερική είχα ανακαλύψει το μυστικό του χρήματος και αυτό το Τζίνι έπρεπε να επιστρέψει στο μπουκάλι του το συντομότερο δυνατόν. Το αποτέλεσμα ήταν να ψηφίσει το Κοινοβούλιο, επι τροχάδην, το Νόμο του 1764 περί Νομίσματος, ο οποίος απαγόρευε στους αξιωματούχους των αποικιών να εκδίδουν το δικό τους νόμισμα και τους διέταξε να πληρώσουν όλους τους μελλοντικούς φόρους με χρυσά ή αργυρά νομίσματα. Με άλλα λόγια, υποχρέωνε τις αποικίες να ενταχθούν στο πρότυπο του χρυσού και του αργύρου.
Οσοι πιστεύουν ότι ένα πρότυπο χρυσού είναι η λύση για τα σύγχρονα προβλήματα της Αμερικής, ας δουν τι συνέβη στην Αμερική μετά την ψήφιση του Νόμου περί Νομίσματος του 1764. Ο Φραγκλίνος στην αυτοβιογραφία του σημειώνει:
“Μέσα σε ένα χρόνο βρεθήκαμε στην ανάστροφη κατάσταση, που σήμαινε τον τερματισμό της οικονομικής άνθισης και την απαρχή μιας βαθειάς οικονομικής ύφεσης, που οδήγησε στρατιές ανέργων στους δρόμους των αποικιών.”
Ο Φραγκλίνος ισχυρίζεται ότι αυτή ήταν η κύρια αιτία της Αμερικανικής Επανάστασης. Οπως γράφει στην αυτοβιογραφία του:
“Οι Αποικίες ευχαρίστως θα είχαν αποδεχτεί έναν μικρό φόρο στο τσάι ή και σε άλλα προϊόντα, αν η Αγγλία δεν τους είχε απαγορεύσει την έκδοση του χαρτονομίσματός τους, που δημιούργησε ανεργία και δυσαρέσκεια. Η ανικανότητα των αποίκων να αποκτήσουν τη δύναμη της έκδοσης των χρημάτων τους σε μόνιμη βάση, απαλλαγμένοι από τα χέρια του Γεωργίου του Γ’ και των διεθνών τραπεζιτών, αποτέλεσε την πρωταρχική και βασική αιτία του Αμερικανικού εμφύλιου πολέμου.”
Την ώρα που ρίχνονται οι πρώτοι πυροβολισμοί στο Λέξιγκτον της Μασαχουσέτης, στις 19 Απριλίου 1775, οι αποικίες είχαν αποστραγγιστεί από χρυσά και αργυρά νομίσματα, εξαιτίας της Βρετανικής φορολογίας. Το αποτέλεσμα ήταν να μην έχει άλλη επιλογή η ηπειρωτική κυβέρνηση, από το να εκδώσει το δικό της χαρτονόμισμα για να στηρίξει οικονομικά τον πόλεμο.
Στην αρχή της Επανάστασης, το Αμερικανικό αποικιακό απόθεμα χρήματος έφτανε τα 12.000.000 δολάρια. Με το τέλος του πολέμου ήταν κοντά στα 500.000.000 δολάρια. Είχε όμως ως αποτέλεσμα ότι το χρήμα ουσιαστικά είχε γίνει άχρηστο. Τα παπούτσια πωλούνταν προς 5.000 δολάρια το ζευγάρι. Το σύστημα του αποικιακού νομίσματος είχε επιτυχία γιατί εκδιδόταν μόνο το απαραίτητο για τη διευκόλυνση του εμπορίου. Οπως παραπονιόταν ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον:
“Μια άμαξα γεμάτη χρήματα μόλις και μετά βίας θα εξαγόραζε μια άμαξα γεμάτη προμήθειες για το στρατό.”
Σήμερα, αυτοί που υποστηρίζουν ένα νόμισμα βασισμένο στον κανόνα του χρυσού, επικεντρώνονται σε αυτή την περίοδο κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, για να αποδείξουν τα κακά του “πραγματικού χαρτονομίσματος”. Αλλά, θυμηθείτε ότι το ίδιο νόμισμα είχε δουλέψει τόσο καλά για είκοσι χρόνια, κατά τη διάρκεια της ειρήνης, ώστε η Τράπεζα της Αγγλίας ζήτησε από το Κοινοβούλιο να το κηρύξει παράνομο.
Βρισκόμαστε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας στα 1743, πενήντα χρόνια μετά την έναρξη των εργασιών της Τράπεζας της Αγγλίας. Ο χρυσοχόος Αμσελ Μωϋσής Μπάουερ (Amschel Moses Bauer) άνοιξε ένα ανταλλακτήριο νομισμάτων μαζί με ένα λογιστικό γραφείο και τοποθέτησε σαν σήμα της επιχείρησης πάνω από την είσοδο των γραφείων ένα ρωμαϊκό αετό πάνω σε μια κόκκινη ασπίδα.
Η επιχείρηση έγινε γνωστή ως η εταιρεία της Κόκκινης Ασπίδας, Ρόθτσιλντ (Rothschild) στα γερμανικά. Οταν ο γιός του, ο Μάγιερ Αμσελ Μπάουερ, κληρονόμησε την επιχείρηση, αποφάσισε να αλλάξει το όνομά του σε Ρόθτσιλντ.
Ο Μάγιερ Ρόθτσιλντ σύντομα ανακάλυψε ότι το να δανείζει χρήματα σε κυβερνήσεις και βασιλείς ήταν πολύ πιο προσοδοφόρο από το να δανείζει σε ιδιώτες. Οχι μόνο ήταν μεγαλύτερο το ποσό του δανείου αλλά ήταν εγγυημένο και εξασφαλισμένο με την είσπραξη των φόρων.
Ο Μάγιερ Ρότσιλντ είχε πέντε γιους. Τους εκπαίδευσε όλους στις τεχνικές της δημιουργίας χρήματος και της επιδέξιας διαχείρισής του. Κατόπιν, τους έστειλε στις κυριότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης να ανοίξουν υποκαταστήματα της οικογενειακής τραπεζικής επιχείρησης.
Ο πρώτος γιος του Μάγιερ, ο Αμσελ, έμεινε στη Φραγκφούρτη για τη διαχείριση της γενέθλιας Τράπεζας. Ο δεύτερος γιος του, ο Σολομών (Salomon), στάλθηκε στη Βιέννη. Ο τρίτος γιος του, ο Νάθαν (Nathan), που ήταν εμφανώς πιο έξυπνος, στάλθηκε στα 1798 στο Λονδίνο, σε ηλικία εικοσιενός ετών, εκατό χρόνια μετά την ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας. Ο τέταρτος γιος του, ο Κάρολος (Karl), πήγε στη Νάπολη και ο πέμπτος γιος του, ο Ιακώβ (Jacob), και αργότερα (James), ταξίδεψε στο Παρίσι.
Στα 1785, ο Μάγιερ μετέφερε όλη την οικογένεια σε ένα μεγαλύτερο σπίτι. Ενα πενταόροφο οίκημα που μοιραζόταν με την οικογένεια Σιφφ (Schiff). Το σπίτι αυτό έγινε γνωστό ως το οίκημα της Πράσινης Ασπίδας. Οι Ρόθτσιλντ και οι Σιφφ επρόκειτο να παίξουν κεντρικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή οικονομική ιστορία, σε αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και ολόκληρου του κόσμου.
Οι Ρόθτσιλντ ξεκίνησαν τη συνεργασία τους με τους ευρωπαίους ευγενείς στο Wilhelmshole, το παλάτι ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Γερμανίας. Στην πραγματικότητα, ο πρίγκηπας Ουίλλιαμ (Prince William) του Hesse-Cassel ήταν ο πλουσιότερος μονάρχης της Ευρώπης. Στην αρχή, οι Ρόθτσιλντ απλώς βοήθησαν τον Ουίλλιαμ να κερδοσκοπήσει με πολύτιμα νομίσματα. Οταν όμως ο Ναπολέων οδήγησε τον πρίγκηπα Ουίλλιαμ στην εξορία, ο Ουίλλιαμ έστειλε 550.000 λίρες Αγγλίας (ένα τεράστιο ποσό χρημάτων για την εποχή, που ισοδυναμεί με εκατοντάδες εκατομμύρια αμερικανικών δολαρίων σήμερα) στον Νάθαν Ρόθτσιλντ στο Λονδίνο, με εντολή να αγοραστούν ομόλογα ή μετοχές (consols) της Βρετανικής κυβέρνησης.
Ομως, ο Ρόθτσιλντ χρησιμοποίησε τα χρήματα για τους δικούς του σκοπούς. Με τον Ναπολέοντα να λυμαίνεται την Ευρώπη, οι πιθανότητες και οι ευκαιρίες για προσοδοφόρες επενδύσεις σε καιρό πολέμου ήταν σχεδόν απεριόριστες.
Ο Ουίλλιαμ επέστρεψε στο Wilhelmshole λίγο πριν τη μάχη του Βατερλώ, στα 1815. Κάλεσε τους Ρόθτσιλντ να παρουσιαστούν και απαίτησε την επιστροφή των χρημάτων του. Οι Ρόθτσιλντ επέστρεψαν τα χρήματα του στον Ουίλλιαμ με επιπλέον τόσο 8%, όσο θα του απέδιδαν τα βρετανικά ομόλογα αν η επένδυση είχε γίνει πράγματι σε αυτά. Ομως, οι Ρόθτσιλντ καρπώθηκαν όλα τα κέρδη που απέκτησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου χρησιμοποιώντας τα χρήματα του Ουίλλιαμ.
Ο Νάθαν Ρόθτσιλντ περιαυτολογούσε αργότερα, ότι, στα δεκαεπτά χρόνια που βρισκόταν στην Αγγλία, είχε αυξήσει το αρχικό κεφάλαιο των 20.000 λιρών που του είχε δώσει ο πατέρας του, κατά δυόμισι χιλιάδες φορές!
Μέσω της οικογενειακής συνεργασίας τους, οι Τράπεζες των Ρόθτσιλντ σύντομα γνώρισαν απίστευτη οικονομική άνθιση. Γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα κυριαρχούσαν σε ολόκληρη την Ευρώπη και φυσικά ήταν η πλουσιότερη οικογένεια στον κόσμο. Αυτοί χρηματοδότησαν τον Σέσιλ Ρόουντς (Cecil Rhodes) παρέχοντάς του τη δυνατότητα να δημιουργήσει ένα μονοπώλιο που ελέγχει τα κοιτάσματα χρυσού και τα διαμάντια της Νοτίου Αφρικής. Στην Αμερική, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, χρηματοδότησαν τους Χέρμανς (Hermans) σιδηροδρόμους, τους Βαν Ντερ Μπιλτ (Van Der Bilt) στους σιδηροδρόμους και στον τύπο, και τους Κάρνεγκι (Carnegie) στη βιομηχανία χάλυβα.
Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο J. P. Morgan θεωρούνταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική, αλλά μετά τον θάνατό του αποκαλύφθηκε πως ήταν απλώς ένας αξιωματικός στην υπηρεσία των Ρόθτσιλντ. Οταν κοινοποιήθηκε η διαθήκη του Μόργκαν, φανερώθηκε ότι του ανήκε μόνον το 19% των εταιρειών J. P. Morgan.
Το 1850 κυκλοφορούσε η φήμη ότι ο Ιακώβ (ή James) Ρόθτσιλντ, διάδοχος του Γαλλικού Οίκου του οικογενειακού δέντρου των Ρόθτσιλντ, είχε περιουσία αξίας 600.000.000 γαλλικών φράγκων. Εκατόν πενήντα εκατομμύρια περισσότερα από όσα είχαν όλοι οι άλλοι τραπεζίτες μαζί. Ο Ιακώβ κατασκεύασε τη φημισμένη του έπαυλη, που ονομαζόταν Ferrietes, τριάντα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Παρισιού.
Ο Γουλιέλμος ο Α’ (Wilhelm I) όταν την αντίκρυσε αναφώνησε: “Οι βασιλείς δεν μπορούν να αντέξουν ένα τέτοιο κόστος. Μόνο σε έναν Ρόθτσιλντ μπορεί να ανήκει”. Κάποιος Γάλλος, σχολίασε την οικογένεια Ρόθτσιλντ με αυτόν τον τρόπο: “Υπάρχει μόνο μία δύναμη στην Ευρώπη και αυτή είναι οι Ρόθτσιλντ”.
Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι η δεσπόζουσα θέση των Ρόθτσιλντ στον οικονομικό κόσμο της Ευρώπης έχει αλλάξει.
Ο Ινγκμαρ Μπέργκμαν γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου του 1918, στην Ουψάλα
της Σουηδίας. Ο πατέρας του, ο Έρικ, ήταν επίσκοπος και μάλιστα
διετέλεσε προσωπικός εφημέριος του βασιλέα της χώρας, συνεπώς φυσικό
ήταν να επιχειρήσει να γαλουχήσει τον γιο του με άκαμπτες θρησκευτικές
αρχές. Αλλά μία τράμπα απ’ αυτές που κάνουν τα παιδιά όταν βαριούνται
κάποια παιχνίδια τους υπήρξε καταλυτική για τον μικρό Ινγκμαρ: άλλαξε τα
μολυβένια στρατιωτάκια του με μια διαλυμένη laterna magica, προσχώρησε
στην αθεΐα, και προχώρησε στο καλλιτεχνικό έργο, στήνοντας παραστάσεις
μόνος του, παίζοντας με μαριονέτες έργα του Στρίντμπεργκ, πλάθοντας έναν
δικό του κόσμο, ένα ιδιωτικό σύμπαν. Και ήταν μόλις εννιά χρονών! Δεν
είναι τυχαίο ότι αυτόν ακριβώς τον τίτλο, Laterna Magica, έδωσε στην
αυτοβιογραφία του, έξι δεκαετίες αργότερα.
Στα δεκαεννιά του χρόνια, ο Μπέργκμαν αρχίζει σπουδές τέχνης και
λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, αλλά ουσιαστικά περνάει τις
ώρες του μέσα στις κινηματογραφικές αίθουσες, ένας «εθισμένος της
οθόνης», όπως είπε ο ίδιος, ερωτεύεται μια κοπέλα, διαρρηγνύει τις
σχέσεις του με τον πατέρα του, και εγκαταλείπει τα αμφιθέατρα για τα
καλά, έχοντας ήδη γράψει μερικά θεατρικά έργα και μία όπερα. Εργάζεται
ως βοηθός σκηνοθέτη στο θέατρο, ανεβάζει ένα δικό του έργο, τον «Θάνατο
του Κάσπαρ», συμμετέχει στη συγγραφή σεναρίων, κυριεύεται από τον ίλιγγο
της δημιουργίας.
Τα υπόλοιπα βιογραφικά, καθώς και μια συζήτηση με το Γιώργο Σεφέρη, θα τα βρείς εδώ .
Δες τώρα ποιος ήταν ο Μπέργκμαν και από πότε έδειξε το χάρισμά του. Δεν πρόκειται για μεγαλόπνοα έργα, μερικές απλές διαφημίσεις σαπουνιών ήταν αρκετές.
ΤΑ ΚΟΡΜΙΑ ΘΑ ΧΟΡΤΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΑΕΡΑ
(του απεσταλμένου μας Ντάνη Φυντάνη)
Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του Συνεδρίου των είκοσι Διεπιστημονικών Επιτροπών Διασήμων Επιστημόνων (SS-20), περί Διατροφής και Διατροφικών Συνηθειών και Συνθηκών, το οποίο διεξήχθη στο Χαλιφάτο της Οξφόρδης.
Μεταξύ των συμμετεχόντων σοφών, εξέχουσα θέση είχε ο γνωστός για την πρωτοτυπία της σκέψης του σοφός έλλην καθηγητής κ. Παμμαντζουριάδης, του οποίου η ιδέα μάλιστα έγινε ομοφώνως αποδεκτή από τα υπόλοιπα μέλη του Συνεδρίου προς περαιτέρω εξέταση στο επόμενο Συνέδριο, που θα διεξαχθεί στο εμιράτο της Ουάσιγκτον.
Η συνομιλία με τον κ. καθηγητή είχε μικρή διάρκεια, λόγω υπερκοπώσεως, αλλά μας υποσχέθηκε εκτενή μελλοντική συνέντευξη, διό και τον ευχαριστούμε. Παρατίθεται κατωτέρω η λίαν ενδιαφέρουσα συνομιλία μας, άμα τη εξόδω του καθηγητού εκ της Μεγάλης Τέντας του Συνεδρίου:
Ν.Φ. - Τι έχετε να μας δηλώσετε κύριε καθηγητά; όλα καλά;
Κ.Π. - Καλύτερα δεν γινόταν! όλοι σχεδόν οι σοφοί του κόσμου συνέτειναν προς την άποψίν μας..
Ν.Φ. - Δηλαδή;
Κ.Π. - Οτι η μόνη διέξοδος είναι η διατροφή της ανθρωπότητας με αέρα!
Ν.Φ. - Με αέρα;...
Κ.Π. - Μάλιστα, με αέρα, κοπανιστόν ει δυνατόν.
Ν.Φ. - Και πώς θα γίνεται αυτό;
Κ.Π. - Εχουν μελετηθεί ειδικοί αναμεικτήρες, κοινώς μίξερ, όπου θα τοποθετείται ο αήρ και...
Ν.Φ. - Εννοώ, κύριε καθηγητά, πώς θα γίνεται η διατροφή με αέρα...
Κ.Π. - Α, αυτό. Η διεθνής Κοινότης Σοφών έχει ήδη μελετήσει το θέμα με βάση παρατηρήσεις επί σειρά ετών σε διάφορες χώρες του πλανήτου, όπου η συνήθης διατροφή είναι η προταθείσα από την ελληνική αντιπροσωπεία. Η καινοτομία που προσετέθη είναι το κοπάνισμα και αυτό σημαίνει χιλιάδες θέσεις εργασίας σε καινοτόμες βιομηχανίες κατασκευής ειδικών αναμεικτήρων...
Ν.Φ. - Ναι, κατάλαβα.. Σχετικά με τον αέρα φρέσκο, έχετε κάτι να δηλώσετε;
Κ.Π. - Φυσικά.. Πρότεινα να συσταθούν Ειδικές Επιτροπές σε Παγκόσμια κλίμακα, ώστε να εξετασθεί προσεκτικά και με στοιχεία, εννοείται, ο αέρας της κάθε χώρας και τοποθεσίας. Με την μέθοδο αυτή, θα γνωρίσουμε.. θα γίνει παγκοσμίως γνωστό δηλαδή, ποιος αέρας είναι ο πλέον κατάλληλος για κάθε ηλικία...
Ν.Φ. - Δηλαδή, δεν θα διατρέφονται όλες οι ηλικίες με τον ίδιο αέρα;
Κ.Π. - Ακριβώς, κύριε Φυτίδη..
Ν.Φ. - Φυντάνης..
Κ.Π. - Ναι, συγγνώμη, παρασύρθηκα.. Λοιπόν, σας δίνω ένα παράδειγμα, οι μεγάλες ηλικίες απαιτούν αέρα Μογγολίας, ενώ τα μωρά τρέφονται ορθότερα με αέρα Ινδίας..
Ν.Φ. - Και πώς έγινε αυτή η διαπίστωση;
Κ.Π. - Ε, ας αφήσουμε και κάτι τι για τη συνέντευξη!
Ν.Φ. - Εχετε δίκιο.. Ευχαριστώ για το χρόνο σας.
Αυτή ήταν η σύντομη συνομιλία μας και αναμένεται με ενδιαφέρον η συνέχεια, ώστε να βεβαιωθούμε ότι οι προτάσεις Παμμαντζουριάδη θα ευωδοθούν και η χώρα μας θα βρεθει και πάλι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας για τη σωτηρία των ανθρώπων φυσικά.
Διαβάστε το πλήρες κείμενο του Εφαρμοστικού Νόμου, όπως ψηφίστηκε την
Πέμπτη στη Βουλή. Όλα τα νέα μέτρα που καίνε την τσέπη μας και
αναλυτικά το σχέδιο των αποκρατικοποιήσεων, όπως το ψήφισαν (δημοσίευση 2 Ιουλίου 2011) οι 155
βουλευτές στη Βουλή, μαζί με τον Εφαρμοστικό Νόμο.
ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ
Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄
ΤΑΜΕΙΟ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ
Αρθρο 1
Σύσταση- Σκοπός Επωνυμία- Έδρα- Διάρκεια
1. Συνιστάται ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «ΤΑ-ΜΕΙΟ
ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ Α.Ε.» (Ταμείο). Το Ταμείο
έχει αποκλειστικό σκοπό την αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων της
ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου, καθώς και περιουσιακών στοιχείων των
δημοσίων επιχειρήσεων των οποίων το μετοχικό κεφάλαιο ανήκει εξ
ολοκλήρου, άμεσα ή έμμεσα, στο Δημόσιο ή σε Ν.Π.Δ.Δ., όπως ορίζεται στην
παράγραφο 1 του άρθρου 5. Τα περιουσιακά στοιχεία μεταβιβάζονται στο
Ταμείο, σύμφωνα με τις επόμενες διατάξεις.
2. Το προϊόν αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για
την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώ-ρας, σύμφωνα με όσα ορίζονται
στην παράγραφο 17 του επόμενου άρθρου 3. Το Ταμείο λειτουργεί για την
εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, σύμφωνα με τους κανόνες της
ιδιωτικής οικονομίας, δεν υπάγεται στην κατηγορία των οργανισμών και
επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και δεν εφαρμόζονται σε αυτό,
καθώς και στις εταιρείες των οποίων το μετοχικό κεφάλαιο ανήκει εξ
ολοκλήρου, άμεσα ή έμμεσα, στο Ταμείο, οι διατάξεις που διέπουν
εταιρείες που ανήκουν άμεσα ή έμμεσα στο Δημόσιο, με εξαίρεση όσων ρητά
ορίζονται στις διατάξεις του παρόντος Κεφαλαίου.
4. Το Ταμείο διέπεται από τις διατάξεις της νομοθεσίας περί
ανωνύμων εταιρειών, εκτός εάν ορίζεται διαφορετικά στις διατάξεις του
παρόντος Κεφαλαίου.
5. Το Ταμείο εδρεύει σε δήμο του νομού Αττικής, οοποίος ορίζεται με το Καταστατικό του.
6. Η διάρκεια του Ταμείου είναι έξι (6) έτη από την έναρξη
ισχύος του παρόντος νόμου. Με αποφάσεις του Υπουργού Οικονομικών, που
δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, η διάρκεια αυτή μπορεί να
παρατείνεται, εφόσον ο σκοπός του Ταμείου δεν έχει εκπληρωθεί.
Αρθρο 2
Κεφάλαιο- Περιουσία- ΈσοδαΔιάθεση εσόδων
1. Το μετοχικό κεφάλαιο του Ταμείου είναι τριάντα
εκατομμύρια (30.000.000) ευρώ, διαιρείται σε χίλιες (1.000) ονομαστι κές
μετοχές, ονομαστικής αξίας τριάντα χιλιάδων (30.000) ευρώ η καθεμία,
αναλαμβάνεται δε και καλύπτεται ολόκληρο από το Ελληνικό Δημόσιο.
Το μετοχικό κεφάλαιο καταβάλλεται σε τρεις (3) δόσεις. Η
πρώτη δόση, ποσού 10.000.000 ευρώ καταβάλλεται σε μετρητά μέσα σε ένα
(1) μήνα από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου. Η δεύτερη δόση, ποσού
10.000.000 ευρώ, καταβάλλεται σε μετρητά μέχρι την 30η Σεπτεμβρίου 2011
και η τρίτη δόση, ποσού 10.000.000 ευρώ καταβάλλεται σε μετρητά μέχρι
την 30η Δεκεμβρίου 2011. 2. Οι μετοχές του Ταμείου είναι αμεταβίβαστες.
3. Με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, που εκδίδεται ύστερα
από πρόταση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου και δημοσιεύεται
στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, μπορεί να αυξάνεται το μετοχικό κεφάλαιο
του Ταμείου, με την έκδοση ονομαστικών μετοχών, τις οποίες αναλαμβάνει
εξ ολοκλήρου το Ελληνικό Δημόσιο.
4. Στο Ταμείο μεταβιβάζονται και περιέρχονται, χωρίς αντάλλαγμα:
α) Κατά πλήρη κυριότητα, κινητές αξίες εταιρειών από αυτές
που περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων του Μεσοπρόθεσμου
Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012- 2015 του άρθρου 6Α του ν.
2362/1995 (Α΄ 247).
β) Περιουσιακής φύσεως δικαιώματα, δικαιώματα διαχείρισης
και εκμετάλλευσης, κεκτημένα οικονομικά συμφέροντα, άυλα δικαιώματα και
δικαιώματα λειτουργίας, συντήρησης και εκμετάλλευσης υποδομών, που
περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων του Μεσοπρόθεσμου
Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012- 2015 του άρθρου 6Α του ν.
2362/1995.
γ) Κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή, ακίνητα που
περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιή-σεων του Μεσοπρόθεσμου
Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012- 2015 του άρθρου 6Α του ν.
2362/ 1995.
Πρόκειται για το φύλλο από το μπλοκάκι, όπου γράφτηκαν (και συμφωνήθηκαν) τα ποσοστά επιρροής των τότε "μεγάλων δυνάμεων" -Αγγλίας και Ρωσσίας-, τον Οκτώβριο του 1944, λόγες μέρες πριν τη Διάσκεψη της Γιάλτας.
«Δεν θα θεωρηθεί πολύ κυνικό αν φανεί πως διευθετήσαμε τη μοίρα
εκατομμυρίων ανθρώπων, με έναν τόσο 'πρόχειρο' τρόπο; Ας κάψουμε το
χαρτί.», είπε ο Τσώρτσιλ.
«Όχι, κράτα το.», απάντησε ο Στάλιν.
Οπως διακρίνεται καθαρά, λοιπόν, στο αυθεντικό πειστήριο, που βρίσκεται στα Αρχεία της Μ. Βρεττανίας, η επικυρίαρχος χώρα της Ελλάδας, ήδη από τότε, άλλαξε με κόκκινο μελάνι και από τη Μ. Βρεττανία, που μίκρυνε, έγιναν οι ΗΠΑ η μεγάλη μας προστάτις!
Το πειστήριο, όπου φαίνεται καθαρά το χρώμα των μελανιών που χρησιμοποιήθηκαν, καθώς και μερικές σημειώσεις στο επάνω μέρος:
Ποσοστά επιρροής στις χώρες της Συμφωνίας
Χώρα
ΕΣΣΔ
ΗΒ/ΗΠΑ
Βουλγαρία
75%
25%
Ελλάδα
10%
90%
Ουγγαρία
50%
50%
Ρουμανία
90%
10%
Γιουγκοσλαβία
50%
50%
Ετσι λοιπόν... ανήκομεν εις την Δύσιν, προδιαγεγραμμένη η μοίρα μας!
