τα γέλια ενοχλούν τους σοβαρούς αθηναίους

Σήμερα το μεσημεράκι περνούσα από μια μικρή πλατεία της πόλης και είδα σε ένα παγκάκι μια παρέα νεαρών αγγλόφωνων (δεν ξεχώρισα αν ήταν άγγλοι ή αμερικανοί) ένα σμάρι κορίτσια και αγόρια να λένε αστεία και να ξεκαρδίζονται δυνατά στα γέλια. Ξαφνιάστηκα ευχάριστα, μια και δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο να ακούγονται γέλια στη μουρτζουφλιασμένη μας πρωτεύουσα. Προχωρώντας όμως, άκουσα ένα ζευγάρι νέων επίσης ανθρώπων (γύρω στα 35 με 40 χρονών) να σχολιάζουν αρνητικά το γεγονός, να λένε δλδ ότι πώς γίνεται να αφήνεται να συμβαίνει αυτή η ενόχληση, γιατί δεν επεμβαίνει η άμεση δράση, και άλλα παρόμοια. Ξαφνιάστηκα επίσης, αλλά δυσάρεστα. Πόσο ψυχικά υγιείς είμαστε τελικά; Προτιμούμε τη κλάψα από τη χαρά, τα κλαψουροτράγουδα από το ροκ, τη μαυρίλα από τη λάμψη, τα σύννεφα από τη λιακάδα. Αξιοι απόγονοι των προγόνων μας, κλεινόμαστε μέσα και βλέπουμε τιβι, παρακολουθούμε τις ληστείες και τις δολοφονίες, την τρέχουσα επικαιρότητα, πότε θα γίνουν εκλογές, ποιον θα ψηφίσουμε να τσεπώσει τους φόρους μας, πόσο θα αυξηθούν οι διαβητικοί, τι γίνεται με την οικονομική κρίση, και άλλα τέτοια ενδιαφέροντα θέματα. Τόσο σοβαροί άνθρωποι και πολίτες είμαστε. ΟΚ.

Ο Σπύρος Γραμμένος στο CAFE ΑΛΑΒΑΣΤΡΟ

Σήμερα το βράδυ, σε λιγάκι δλδ, ο μουσικός δημιουργός Σπύρος Γραμμένος ξεκινά την παράστασή του στο CAFE ΑΛΑΒΑΣΤΡΟ Δαμάρεως 78, Παγκράτι. Τον Σπύρο άκουσα πρώτη φορά στα Γιάννενα, ο ήχος του είναι ευαίσθητος και τα τραγούδια του έχουν έξυπνο και ανατρεπτικό στίχο. Πρέπει να ξεκινάω σιγά σιγά... Ξεκινάτε και σεις!

-->> Σόρρυ για την καθυστερημένη ανάρτηση, το αλτσχάιμερ βλέπετε...

η Τέχνη, ο Κορνήλιος, ο Kant και ο Don Giovanni

Η φιλοσοφία συναντά επίσης το πρόβλημα της κρίσης και της επιλογής, όταν δεν πρόκειται για ορθολογικά ζητήματα, για τα οποία υφίσταται λίγο ως πολύ διαδικασία απόφασης ή τουλάχιστον συλλογισμού. Εμφανίζεται, για παράδειγμα, στον τομέα της τέχνης. Αποτελεί το αντικείμενο της τρίτης Κριτικής του Kant, στο έργο του Κριτική της κριτικής δύναμης, που σας παρακινώ επιμόνως να ξαναδιαβάσετε. Μέσα στο αδιέξοδο της σύγχρονης πολιτικής φιλοσοφίας υπήρξαν συγγραφείς, μάλιστα από τους πλέον σημαντικούς, όπως η Hannah Arendt, που υποστήριξαν ότι η τρίτη Κριτική του Kant θα μας επέτρεπε να λύσουμε ή τουλάχιστον να σκεφτούμε καλύτερα από ό,τι στο παρελθόν το πρόβλημα του πολιτικού νόμου. Ο Kant θέτει στο έργο αυτό το εξής ερώτημα: πώς είναι δυνατό να διαμορφώσει κανείς έγκυρη κρίση όταν πρόκειται για κάτι που εμφανίζεται ως κατεξοχήν αντικείμενο αυθαιρεσίας, δηλαδή για το έργο τέχνης; Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα εδώ αυτό που λέει ο Kant για το τι εστί έργο τέχνης. Και είναι σημαντικό, διότι πρόκειται για το συγκεκριμένο σημείο όπου η κλασική φιλοσοφία προσεγγίζει με αρκετή καθαροτητα την ιδέα της δημιουργίας ως δημιουργίας είδους. Ο Kant, αναφερόμενος στο έργο τέχνης, λέει ότι είναι πάντα έργο μεγαλοφυΐας. Κατ' αυτόν, είναι σαφές ότι τα μικρά πράγματα στερούνται ενδιαφέροντος: ή είναι έργο τέχνης ή δεν είναι τίποτα (πράγμα άλλωστε τελείως αληθές). Ορίζει όμως το μεγάλο έργο τέχνης ως έγο που θέτει τους ίδιους του τους κανόνες, που είναι δηλαδή πρωτότυπο, με την έννοια ότι το ίδιο γίνεται προτυπο και κανόνας άλλων πραγμάτων. Και, κατ' αυτόν, η μεγαλοφυΐα δημιουργεί το έργο αυτό χωρίς να μπορεί να εξηγήσει τι ακριβώς κάνει ούτε γιατί το κάνει: δεν το δημιουργεί επομένως ούτε κατόπιν υπολογισμού ούτε συλλογισμού ούτε επαγωγικά, λέει ο Kant, αλλά ως φύση, αναφερόμενος προφανώς εδώ στην ιδέα της natura naturans σε αντίθεση με τη natura naturata: δηλαδή της φύσης ως αυτό που παράγει το είναι (natura, nascor), αυτό που γεννά τα πράγματα, ως γενεσιουργός δύναμη, που δεν είναι σε θέση να δώσει έλλογο απολογισμό των πεπραγμένων της, όπως ακριβώς η τριανταφυλλιά που δεν είναι σε θέση να εξηγήσει γιατί και πώς κάνει τριαντάφυλλα. Αυτή είναι η θέση του Kant, που παρουσιάζει άλλωστε σημαντικές δυσκολίες. Ο Kant και οι καντιανοί πιστεύουν ότι έλυσαν το πρόβλημα και απάντησαν στο ερώτημα: γιατί κάποιο έργο είναι πράγματι μεγάλο και κάποιο άλλο όχι; ή πιο συγκεκριμένα: πώς μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τη μεγαλοφυΐα; Οι αναλύσεις του Kant τον οδηγούν σ' αυτό που ονομάζεται καλαισθητική κρίση. Ισχυρίζεται ότι οι καλαισθητικές κρίσεις δεν είναι οικουμενικές αλλά γενικές, δηλαδή ότι μπορεί κανείς να εξηγήσει στους άλλους γιατί θεωρεί ωραίο το τάδε αντικείμενο. Στην πραγματικότητα, η απάντηση του Kant δεν είναι στ' αλήθεια ικανοποιητική: θέλω να πω ότι δεν μπορούμε να βρούμε στην τρίτη Κριτική απάντηση στο ερώτημα γιατί, όταν κάποιος λέει ότι ο Don Giovanni είναι μεγάλη όπερα και ότι ο Μπάρμπα Γιάννης ο κανατάς μια γελοία μουσικούλα, έχει δίκιο. Ούτε γιατί κάποιος άλλος ενθουσιάζεται με τον Μπάρμπα Γιάννη τον κανατά, ενώ ο Don Giovanni δεν του λέει τίποτα.

Το πρόβλημα επομένως παραμένει ακέραιο και η πορεία προσέγγισης -δεν μιλάω καν για λύση- οφείλει να είναι άκρως διαφορετική. Παραμένει ακόμα μία δυσκολία: αν το μεγάλο έγο τέχνης είναι κάθε φορά μοναδικό έργο μεγαλοφυΐας και μοντέλο και πρότυπο, τίνος πράγματος μπορεί να είναι πρότυπο αφού οι απομιμήσεις του δεν αξίζουν τίποτα; Βρισκόμαστε ενώπιον θεμελιώδους απορίας. Πρέπει να αλλάξουμε οπτική γωνία και να δούμε το έργο τέχνης όχι ως κάποιο μοντέλο ή πρότυπο, αλλά μια ένδειξη, ένα σημείο που αναγγέλλει κάτι άλλο.

Αυτά είχε πει ο Κορνήλιος Καστοριάδης στο Σεμινάριο της 10ης Νοεμβρίου 1982 (Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ, τόμος Α', σελ. 74-76, εκδ. Κριτική)

-->> ευτυχώς για μένα, τον Kant και το έργο του πρόλαβα να το διώξω από τη σκέψη μου λίγο μετά τα είκοσι. Κατά ένα μυστήριο λόγο, είχα ήδη αντιληφθεί ότι η κριτική γενικά βλάπτει. Ισως επειδή έτυχε να έχω καλούς δασκάλους. Ισως επειδή είχα δώσει σημασία στα λεγόμενά τους. Ισως... Υπάρχουν πολλά ίσως, αλλά τι να λέμε τώρα... Το ζουμί είναι ότι γλίτωσα από την αυταρχικότητα του γερμανού φιλόσοφου! Δηλώνω θαυμάστρια των πάντων (και αυτού που λένε κιτς) και πάει, τέλειωσε. Ο άνθρωπος είναι καλλιτέχνης εν δυνάμει, αυτή είναι η γνώμη μου. Το κάθε έργο, η ανθρώπινη δημιουργία δηλαδή, έχει λόγο ύπαρξης. Ασχέτως ποιον ικανοποιεί, ακόμα και όταν ευχαριστεί μονάχα εκείνον που το φτιάχνει, τον δημιουργό. Τόλμη χρειάζεται. Δοκίμασε κι εσύ, καλέ μου αναγνώστη, μπορείς!

-->> η αγορά έργων τέχνης είναι το κομβικό σημείο, όπου συναντιέται το έργο με την αξία του. Αν δεν υπήρχε το διεθνές χρηματιστήριο τέχνης, όλα θα ήταν απλούστερα και οι άνθρωποι πιο ευτυχισμένοι και χωρίς συμπλέγματα απέναντι στους δημιουργούς, μια και ο καθένας κάτι θα έσιαχνε που θα το πίστευε όμορφο!

-->> εμένα μου αρέσουν και ο Don Giovanni και ο Μπάρμπα Γιάννης ο κανατάς, για διαφορετικό λόγο καθένα τους, και δεν νιώθω καμία, μα καμία λέμε, ενοχή.

-->> και όλα αυτά περί μεγαλοφυών δημιουργών είναι φούμαρα. Οι περισσότεροι είχαν σοβαρά προβλήματα. Πάπαλα κι αυτό το ποστ, που γράφτηκε με την ευκαιρία της έκθεσης στην πόλη μας, για την οποία έγραψαν ο κ. Πεταλωτής και ο κ. Φιλαλήθης.

-->> το σχόλιο που άφησα:
«Να σου πω... Δεν θα πάω να δω την "έκθεση". Οχι επειδή έχω κάτι με τον καλλιτέχνη. Βρήκε κι αυτός ο καημένος ένα τρόπο να βγει στο προσκήνιο και δεν τον μέμφομαι γι αυτό. Ο καθένας ό,τι μπορεί κάνει για να τσακώσει μπικικίνια, οι τραπεζίτες είναι χειρότεροι.

Εμένα με προβληματίζει το γεγονός -βασισμένο στη ρήση "η τέχνη προτρέχει της εποχής της"- του ε(ξε)υτελισμού του ανθρώπινου σώματος. Αναρωτιέμαι όμως παράλληλλα μήπως πρόκειται για την απομυθοποίηση του σώματος, την υπόμνηση ότι το σώμα είναι κάτι τι φθαρτό, σε αντίθεση δλδ από την προβολή που γίνεται σήμερα από όλα τα ΜΜΕ περί της διατήρησης της νεότητας, κλπ κλπ, π.χ. με όλα αυτά τα ζόμπι παρουσιαστές με τις πλαστικές προσώπου/σώματος και τα χιλιάδες μπότοξ.

Το αν η έκθεση (κυριολεκτικά "έκθεση", ε) μας κάνει να σκεφτούμε (και να εμπεδώσουμε) ότι είμαστε αναλώσιμον είδος -κάτι που ούτε οι απανωτοί πολεμοι δεν έχουν καταφέρει καλά, όπως φαίνεται- και να προσπαθούμε να ζήσουμε το σήμερα και την πραγματικότητά μας και όχι να αφήνουμε για μελλοντικές ζωές την απόλαυση (με ρίσκο να... κολαστούμε κιόλας!) να κάνουμε καλύτερη και πιο "ανθρώπινη" την καθημερινότητά μας δλδ, τότε του βγάζω το καπέλο του κ. καλλιτέχνη, όποια και αν είναι η πρόθεσή του!:)

Συμπληρώνω εδώ, στο δικό σου ποστ, ότι δεν θα πάω να τη δω επειδή το έχω εμπεδώσει ήδη το νόημα!»

The Jungle Book

Διάδραση μεταξύ (παραδοσιακού) Τύπου και (διαδικτυακού) Ραδιοφώνου

Στην αντίληψή μου έπεσαν (όχι από τον ουρανό, μη τρομάζετε) μερικά πραγματάκια και καλώ να λάβετε θέση. Ετοιμοι; Μαρς!

Η διάσημη ηχολήπτρια kaloutsiki αποκαλύπτει και, με τη σειρά μου, αποκαλύπτω και σχολιάζω:

1. Τι ΔΕΝ δήλωσε η κα Καλλιόπη Τακάκη στο Κ της Καθημερινής (8-Φεβρ-2009)
2. Ποια εκπομπή διάλεξε για να εκφράσει ζωντανά τις αποκαλύψεις της
3. Τι θα πράξει η συντάκτις του σχετικού άρθρου του περιοδικού Κ της Καθημερινής

Τεκμηρίωση αποκαλύψεων και Σχόλια:

1. Η κα Τακάκη, συμφώνως με τις αποκαλύψεις της ηχοληπτρίας kaloutsiki, η οποία ήταν παρούσα στη συνέντευξη, α)ΔΕΝ ανέφερε ποτέ (τονισμένο αυτό) τη λέξη "σκυλάδικα" β)ΔΕΝ είπε τη φράση "όλες οι εκπομπές έχουν "επίπεδο" και γ)ΔΕΝ είπε επίσης ότι "Δεν ασχολούμαι με την υποκριτική αλλά δεν μου λείπει κιόλας".

Οι δηλώσεις της ηχοληπτρίας σε απομαγνητοφώνηση καταλεξί, για το ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΠΕ και τι ΔΕΝ ΕΙΠΕ η κα Τακάκη:

α) «Δεν είπε ποτέ αυτή τη λέξη! είπε "Δεν έχει ανέβει ποτέ εκπομπή που να έχει μέσα έντεχνους» κλπ.
β) «Είπε "όλες οι εκπομπές είναι από ένα επίπεδο και πάνω" αυτό είπε!»
γ) «Δεν το είπε αυτό παιδιά, δεν το είπε!»

2. Η εκπομπή που διάλεξε η ηχολήπτρια kaloutsiki για να κάνει τις αποκαλύψεις της είναι η γνωστή εκπομπή των θρυλικών Contrabbanto, που μεταδόθηκε ζωντανά την Τετάρτη 11-2-2009 το βράδυ και υπάρχει σε κονσέρβα στη σελίδα του διαστημικού ραδιοσταθμού, δλδ εδώ .

3. Ελπίζω να προβεί συντόμως σε διόρθωση του άρθρου η συντάκις του, διαφορετικά προβλέπω συντεταγμένο το σύνολο* του 60μελούς πληρώματος των ηχητικών παραγωγών του radiobbuble να κάνει απεργία πείνας έξω από τα γραφεία της καλής εφημερίδας και είναι κρίμα. Οι άνθρωποι πεινάνε έτσι κι αλλιώς και μια απεργία πείνας θα τους τσακίσει τελειωτικά λέμε.

* σκεφθείτε μόνο πόση δουλειά θα πέσει στους ώμους της καημένης της αλεπούς, που θα πρέπει να σιάξει μονοκοπανιά 59 νεκρολογίες ανθρώπων του (οινο)πνεύματος, εις περίπτωσιν βεβαίως που η αλεπού επιζήσει.

-->> στη φωτό η κα Καλλιόπη Τακάκη δίνει συνέντευξη, ενώ ο κος Διευθυντής του διαγαλαξιακού ραδιοσταθμού www.radiobubble.gr παρεισφρύει ως ραδιοφονικόν παράσιτον! Προσέξτε πόσο αγριεμένο είναι το μάτι του.

Cloud without pants

Ενημερώνω για το φρέσκο μου παιδάκι: Cloud without pants. Σιγά σιγά θα του αφοσιωθώ εντελώς λέμε :) Ξέρετε τώρα τι θέλουν τα μωρά, αγκαλίτσες, χαδάκια, νανουρίσματα, κρεμούλες, αλλαγές πάνας, κλπ κλπ, κατουράνε πολύ και συχνά!

old american music -8

Στο Radiobubble, φυσικά... Ελάτε να με ακούσετε!

Ανεβαίνει σε λίγες ώρες η όγδοη εκπομπή με τον Victor Borge και τον Vic Valenti. Με αυτή την εκπομπή συμπληρώνεται το γράμμα -V- και περνάμε στο γράμμα -Τ- στην επόμενη εκπομπούλα, με τις υγείες μας!

Στη φωτό το φαινόμενο Victor Borge, ένας σπουδαίος αμερικανός καλλιτέχνης γεννημένος στη Δανία από εβραίους γονείς, που διέπρεψε όχι τόσο στον "κλασσικό" κόσμο της μουσικής αλλά κυρίως ως σόουμαν, σατιρικός καλλιτέχνης, με απέραντο χιούμορ και απίστευτες μουσικές εκτελέσεις. Η πιο γνωστή του "εφεύρεση" είναι η Inflation Language, ένα ξεκαρδιστικό εύρημα ενός πανέξυπνου σπινθηροβόλου πνεύματος.

Στα χρόνια λίγο πριν τον πόλεμο του '40, αλλά κυρίως μετά από αυτόν, ο Victor Borge "δίδαξε" μουσική στον κόσμο των ΗΠΑ με τον αστείο τρόπο του, ένα τρόπο που μακάρι να τον είχαν όλοι οι δάσκαλοι!

Στην εκπομπούλα μου παρουσιάζω οχτώ κομμάτια εκτελεσμένα από αυτό το αστέρι, καθώς και δυο κομμάτια με τον πιανίστα τζαζ Vic Valenti και την ορχήστρα του, για τον οποίο όμως πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά και παρακαλώ όποιον βρει πληροφορίες γι αυτόν τον καλλιτέχνη να ενημερώσει. Μπορεί και να μη ξέρω να ψάχνω αρκετά αποτελεσματικά, τι να πω... Το μόνο που βρήκα είναι ότι πράγματι υπάρχει, μια και παρουσιάστηκε στο The Phil Regan Show με την ορχήστρα του κάπου στην Καλιφόρνια, στις 2 Ιανουαρίου 1951 και πέραν τούτου ουδέν. Μου κάνει εντύπωση, επειδή είναι σπουδαίος πιανίστας τζαζ -εκτός αν έπαψα να ακούω καλά!

Ενα βίντεο αποκαλυπτικό για το ταλέντο του μάγου του πιάνου Victor Borge:

Victor Borge (Pyotr Tchaikovsky, Frederic Chopin, Johannes Brahms, Franz Liszt, Johann Sebastian Bach, Richard Wagner, Ludwig van Beethoven, Wolfgang Amadeus Mozart, Johann Strauss, Irving Berlin & Modern Music) - Variations on "Happy birthday to you"



http://www.youtube.com/watch?v=Ajg7FlPv0HU
From: LindoroRossini

Τέλος στην ανωνυμία (ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ)

Πατείστε εδώ πάνω και διαβάστε: Ενα post που πολύ θα ήθελα να έχω γράψει, που όλο και το γυροφέρνουμε, αλλά που εδώ, στον τόπο όπου παραπέμπω, έχουν γραφτεί όμορφα και πυκνά όλα τα ερωτήματα και οι απορίες των κατοίκων του μπλογκοχωρίου. Διαβάστε, σχολιάστε, επικοινωνείστε, ενδιαφερθείτε. Ο κ. Δένδιας έχει ένα "Δεν" στην ανωνυμία, εμείς λέμε "Ναι"!

-->> via: ANTI WEBLOG
-->> η εικόνα από το μπλογκ i-Reporter