Η Μαίρη και το Χάπι

Είναι μια κοπέλα που τη λένε Μαίρη και κάθε πρωτοχρονιά πίνει ένα Χάπι.
Φέτος, η Μαίρη έπαθε Κρίση και το Χάπι μάλλον θα κατέβει στραβά.

Η θλίψη των εορτών

Η θλίψη αυτή δεν προϋποθέτει μοναξιά, ανέχεια, ασθένειες και βάσανα: Είναι μια εσωτερική κατάσταση. Είναι η κατάσταση της ψυχής του ανθρώπου χωρίς αυταπάτες, εκείνου που -δυστυχώς ή ευτυχώς- έχει καταλάβει ότι οι ευχές επαναλαμβάνονται στο βρόντο και η ειρηνική δημιουργικότητα που αναζητεί είναι μάταιη.

Δυστυχώς, επειδή οι "πολλοί" που ακολουθούν τα συστήματα, έχουν πεισθεί

α) πως η δημιουργικότητα χρειάζεται σπρώξιμο από διάφορα κίνητρα, όπως π.χ. το χρήμα ή/και η δόξα.
β) πως βασική αιτία των επιστημονικών κατακτήσεων είναι ο ανταγωνισμός και ο πόλεμος.

και αδυνατούν να εννοήσουν τί σημαίνει να είναι κάποιο μυαλό δημιουργικό ανταγωνιζόμενο απλώς τον εαυτό του. Να πηγαίνει τη σκέψη του παραπέρα, απλώς επειδή σκέπτεται.

Ευτυχώς, επειδή υπάρχουν -και πολλαπλασιάζονται στον καιρό μας- οι αληθινά δημιουργικοί άνθρωποι, εκείνοι που γνωρίζουν ότι η δημιουργικότητα δεν προϋποθέτει κανένα από τα προηγουμένως αναφερθέντα. Ούτε πόλεμο, ούτε ανταγωνισμό με άλλους, ούτε χρήμα, ούτε δόξα. Οταν αφαιρεθεί ο σκοπός (το ΓΙΑ ΝΑ) υπάρχει χώρος, άπλετος χώρος, να υπάρξει ένας κόσμος -μια κοινωνία- ειρηνική, γεμάτη ήρεμους και χαρούμενους και δημιουργικούς ανθρώπους. Χωρίς σύμβολα, υστερία, καταναγκασμούς και ανοησία.

Σύμβολα, όπως π.χ. ο σταυρός, ένα όργανο βασανισμού
Υστερία, όπως π.χ. τα καλέσματα των ισλαμιστών -και καλά.
Καταναγκασμούς, όπως π.χ. τα κελεύσματα των ΜΜΕ.
Ανοησία, όπως π.χ. τους λογαριασμούς των χρηματοπιστωτικών Ιδρυμάτων.

Στο πλαίσο αυτών των σκέψεων, εύχομαι σε όλους όσοι διαβάσουν το κειμενάκι μου, Καλή, Χαρούμενη και Δημιουργική χρονιά!
Σκεφτείτε το... Με λίγη τύχη, θα πετύχει! :)

παραμονιάτικα, μέρα μεσημέρι

Οταν γύρισα σπίτι το μεσημερι, μετα το σουπερ μαρκετ, βρηκα το τζάμι της εξωπορτας μιας γειτονικής πολυκατοικίας σπασμενο, αλλα μολις πριν απο λιγο εμαθα τί εγινε. Στην πολυκατοικια αυτή μενει μια γιαγιουλα περί τα ογδόντα, η οποία έπεσε θύμα ληστείας μέρα μεσημέρι, γυρίζοντας από τη λαϊκή. Ενας ψηλός, λέει, μαυριδερός, λέει, της άρπαξε το χρυσό σταυρό που φορούσε και μετά -μάλλον για να την τρομάξει- έδωσε μιά κι έσπασε το τζάμι κι έγινε μπουχός. Η γιαγιούλα το φιλοσόφησε το πράγμα, λέει, πως ίσως ο άνθρωπος αυτός τον είχε μεγαλύτερη ανάγκη το σταυρό, λέει, μπορεί και να πείναγε, λέει, και της βγάζω το καπέλο, λέω. Παλιά, υπήρχαν οι κλεφτοκοτάδες και οι μπουγαδοκλέφτες, σήμερα που δεν υπάρχουν πια κοτέτσια, ούτε μπουγάδες απλωμένες στις αυλές γιατί δεν υπάρχουν ούτε αυλές, πώς να συμπληρώσει ένας φτωχοδιάβολος το μεροκάματο; Για τούτο, λέω, ας συνδράμουμε τους φτωχούληδες της γειτονιάς μας, να τα φέρουμε όλοι μας βόλτα μέχρι να δούμε ξανά άσπρη μέρα. Το λένε και οι τραγουδιστές του κόσμου:

http://www.youtube.com/watch?v=Us-TVg40ExM

Επίκαιρα καλαντα!

Τέρμα τα ηχεία, ε.. να ακουσει ο Ντομινίκ όπου κι αν βρίσκεται.

Le Tango Corse - ακούστε, γελάστε και χορέψτε το!

http://www.youtube.com/watch?v=m9YKrBU64xg

Le Tango Corse (στίχοι)

Au bal du petit Ajaccio
On ne danse pas le mambo
Ni le bee-bop, ni la biguine
Mais un vrais tango d'origine

Le tango Corse, c'est un tango conditionné
Le tango Corse, c'est de la sieste organisée
On se déplace pour être sur qu'on ne dort pas
On se prélasse, le tango Corse c'est comme ça !

Quand Dominique est fatigué
De voir les autres travailler
Il s'accorde un peu de repos
Juste le temps d'un petit tango.

Le tango Corse, c'est un tango conditionné
Le tango Corse, c'est l'avant goût de l'oreiller
Le Dominique se croit déjà en pyjama
C'est magnifique, le tango Corse c'est comme ça.

Un jour des musiciens du nord
On joué trop vite et trop fort
Un vrai tango de salarié !
On ne les a jamais retrouvés !

Le tango Corse, c'est un tango sélectionné
Le tango Corse, pour les courageux fatigués
Chacun s'étire en même temps que l'accordéon
Et l'on soupire, le tango Corse que c'est bon !

Quand a bout de forces
On va s'étendre une heure ou deux
Le tango Corse, c'est encore là
Qu'on le danse le mieux !
____________________________

Ο αξέχαστος και αξεπέραστος γάλλος κωμικός Φερναντέλ τραγουδά με το αμίμητο στιλ του το "Κορσικάνικο Ταγκό", ή (σε απλή μετάφραση) τον... χορό των κοιμήσηδων!
Παλιά, έτυχε να έχω μια μοναδική εμπειρία ενα Σαββατόβραδο στο χάνι ενός χωριού της παραμεθορίου, όπου ζεύγη χωρικών λικνιζόντουσαν στους ήχους του τανγκό και τους βαλς, παιγμένους απο κλαρίνα, ζουρνάδες και βιολιά.

καλές γιορτές!

Οι λεγόμενες γιορτινές μέρες, ποτέ δεν με συγκίνησαν. Αυτή η αγχώδης προσπάθεια για χαρούμενη διάθεση κατά παραγγελία, με νευρίαζε από παιδάκι. Δεν πίστεψα στον άη Βασίλη ούτε στη γέννηση του μωρού ενός μαραγκού στη στάνη κάποιων βοσκών, που τάχα θα έσωζε την ανθρωπότητα. Είχα κολλήσει φαίνεται το μικρόβιο της αμφισβήτησης από την κοιλιά της μάνας μου ή δεν έλαβα την προκαθορισμένη δόση εμβολίου όσο ήταν καιρός.

Οταν στην ερώτηση «πώς άρχισε ο κόσμος;», ερώτηση που φαντάζομαι πως την κάνουν όλα τα τετράχρονα νήπια, έλαβα από ένα θείο σαν απάντηση την περιγραφή του Παραδείσου και του προπατορικού ζευγαριού Αδάμ και Εύας, τον κοίταξα με μισό μάτι και δεν τον ξαναρώτησα τίποτα.

Κατάλαβα εγκαίρως -ίσως νωρίτερα από άλλα παιδάκια, γιατί έχω συζητήσει με φίλους που δεν είχαν παρόμοια εμπειρία- ότι οι μεγάλοι εμπαίζουν τους μικρούς και συμμετείχα στη μικρή οικογενειακή φατρία μικρών εναντίον μεγάλων, που περιελάμβανε όλα τα αδερφοξάδερφα. Ορκιστήκαμε να μη πιστεύουμε τους "μεγάλους" και να διασταυρώνουμε μεταξύ μας κάθε άγνωστη έννοια ή λέξη και, αργότερα, όταν μάθαμε γραφή και ανάγνωση, ψάχναμε σε βιβλία και εγκυκλοπαίδειες την αλήθεια της.

Στο πλαίσιο της μικρής μας παιδικής ομάδας, αποφασίσαμε να κοροϊδεύουμε και μεις τους μεγάλους, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι πιστεύουμε κι εμείς: στον άη Βασίλη, στο Χριστούλη, στην Ανάσταση, κλπ, δείχναμε υπερβολική χαρά για τα δώρα που λαβαίναμε, τραγουδάγαμε χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια και, όταν μεγαλώσαμε αρκετά, εξακολουθούσαμε να πηγαίνουμε με λαμπάδες στην Ανάσταση, καθώς και στον Επιτάφιο, αλλά μετά τσακίζαμε σουβλάκια και μπριζόλες σε ένα κουτούκι πίσω από το Ιπποκράτειο.

Μου είναι αδύνατο να φανταστώ ότι είμαστε τα μοναδικά παιδάκια που σκεφτόμασταν έτσι και όσο πάει σιγουρεύομαι ότι απλώς εμείς όχι μόνο αντιληφθήκαμε την κοινωνική υποκριτική συνομωσία που κρύβει αυτό το κατά παραγγελία εορταστικό κλίμα, αλλά αρνηθήκαμε να κοροϊδέψουμε τους εαυτούς μας τόσο πολύ μέχρι να το πιστέψουμε πως τάχα είναι αλήθεια. Αρνηθήκαμε να είμαστε καλοί μονάχα όσο κρατούν οι γιορτές κάθε χρόνο και επιμένουμε να πολεμάμε τους εαυτούς μας κάθε μέρα, να βγάζουν το καλύτερο που φωλιάζει μέσα μας.

Να εμποδίζουμε όσο γίνεται την απανθρωπιά να σκάει μύτη, με όσο μικρές δυνάμεις κι αν έχουμε να πολεμάμε την αδικία. Κάθε μέρα και όχι δίνοντας ένα νόμισμα ή μια τηλεκατάθεση, αλλά πραγματικό ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο.

Χρόνια Πολλά λοιπόν, καλά να περάσετε στις γιορτές! Μη ξεχνάτε όμως ότι είναι απείρως καλύτερο να είναι όλες οι μέρες γιορτινές! :)

Around the world in 80 days

http://www.youtube.com/watch?v=f4D0xXjw5_E

Υπέροχο φιλμ, ανεπανάληπτες οι ερμηνείες του David Niven και του Candinflas, αξέχαστη η μουσική του Victor Young... κι όλα αυτά χάρη στο Youtube!

το παλιο μου blog στη wordpress

Αποφασισα να το ξεσκουριασω και, αν θελει καποιος, ας προτεινει ποια κειμενα του αρεσουν απο τα blogs μου στο blogger να τα μεταφερω εκειπερα. Ευχαριστω :)