Σελίδες

Παρασκευή 16 Απριλίου 2010

Η Ελλάδα είναι ο γιατρός!


Αυτή τη φορά, ο ασθενής στο γύψο είναι η καημένη η Κομισσιόν. Βρίσκεται μπανταρισμένη με γάζες στο κρεββάτι του πόνου εδώ και κάμποσα χρονάκια προσπαθώντας να γιατρευτεί από τα κατάγματα που της προξενούν κάθε τόσο μερικοί γραββατάκηδες που την περιτριγυρίζουν και κάνουν τάχα μου και δήθεν πως ενδιαφέρονται για την υγεία της, ευχόμενοι "ταχείαν ανάρρωσιν" από τη μια και ρίχνοντας μπουνίδια, κατακεφαλιές και κλωτσιές στα καλάμια από την άλλη. Οι ευχές τους φτάνουν μέσω συμβούλων, ευρωβουλευτών, διευθυντών τραπεζών, οικονομολόγων, και άλλων πολλών και μη εξαιρετέων, κατόπιν συμβουλίων και διαβουλίων, ύστερα από εκλογές και διάφορες άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις, γραμμένες πάνω σε αρωματισμένες καρτ-ποστάλ με ή άνευ ανθοδεσμών. Βεβαίως, σήμερα φτάνουν και σε μορφή e-mail, μια και διανύουμε πλέον την ηλεκτρονική εποχή.

Η Κομισσιόν όμως, δεν ανάρρωνε με τίποτα, επειδή γιατρός δεν βρισκόταν να τη γιατρέψει. Εμενε εκεί, κολλημένη με το γύψο της και παρατρίχα θα έμενε για πάντα αν δεν συνέβαινε το μοιραίον. Αν δεν αποφάσιζε η Μητέρα Ελλάς να παρέμβει.

«Ξύπνα Κομισσιόν!» της έβαλε μια φωνή «Τι κάνεις, ακόμα κοιμάσαι;» και η Κομισσιόν αναδιπλώθηκε στα μαξιλάρια, ανακάθησε, κούνησε πόδια και χέρια, κατάλαβε πως δεν πονάει πια, έδωσε ένα πήδο και σηκώθηκε από το κρεββάτι στέλνοντας τους γραββατάκηδες με τα λαπτοπ για βρούβες! Μάλιστα.

Η ιστορία αυτή μπορεί να μοιάζει και με το «Παραμύθι Χωρίς Ονομα» της Πηνελόπης Δέλτα -το εχεις διαβάσει καλέ/ή μου αναγνώστη/τρια; Αν όχι, πιάσε και διάβασέ το καλά καλά, είναι η ώρα του. Στο παραμύθι αυτό, δυο καλοί και ενάρετοι νέοι -ο Πολύκαρπος και ο Πολύδωρος- αναλαμβάνουν να σώσουν τη χώρα τους πάνω που ο εχθρός ετοιμάζεται να επιτεθεί στο χαζούλη το βασιλιά, τον ανεπρόκοπο. Το μόνο λάθος που κάνουν τα άξια παληκάρια είναι πως δίνουν το σκήπτρο της μελλοντικής διακυβέρνησης στο μικρό διάδοχο, άξιο παληκάρι και αυτός όπως αποδείχτηκε. Η ένστασή μου έγκειται στο ότι υπήρχε μια ελπίδα απεγκλωβισμού απο τα παλιά στερεότυπα, που πήγε χαμένη. Σκέφτομαι πάλι όμως, μήπως είναι σοφότερο να διορθώνονται τα παλιά στερεότυπα αντί να ελλοχεύουν κίνδυνοι να αποκτηθούν νέα στερεότυπα με άγνωστες συνέπειες...

Πέμπτη 15 Απριλίου 2010

Eruption of Eyjafjallajökull Volcano, Iceland


acquired April 4, 2010

Lava continued to pour out of two fissures near Eyjafjallajökull as the eruption near the Fimmvörduháls Pass entered its third week. This satellite image shows the eruption on April 4, 2010. The original fissure—originally about 1,000 meters (3,000 feet) long and composed of several distinct vents—has coalesced into a single vent.
-->> http://earthobservatory.nasa.gov/NaturalHazards/view.php?id=43410
-->> video from BBC -->> http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/8621407.stm

The volcanic cloud seen at its source

Τετάρτη 14 Απριλίου 2010

NetLog αλλη μια ελληνικη αηδια!


το Netlog μαλλον ειναι μια βλακεια και δεν ξερω πως να ξεγραφτω... Μονο του στελνει προσκλησεις, μαλλον αυτοματα σαν το hi-5 ή οπως το λενε τεσπα εκεινο το αλλο βλακωδες.

Τη πατησα επειδη ελαβα ενα μηνυμα απο φιλο που ειχε ανεβασει εκει κατι φωτο και γραφτηκα η βλαμμενη! Μη δινετε σημασια, δεν ηξερα οτι στελνει αυτοματα, χτες το ψυλλιαστηκα όταν αρχισα να λαβαινω απανωτες προσκλησεις και δεν ξαναπαταω εκειμεσα.

Αν λαβετε ενα μηνυμα με τιτλο" RE: Υπενθύμιση: Ο/Η Marina Rodia θέλει να σε προσθέσει στη λίστα των φίλων του/της στη Netlog" διαγραψτε το αμεσως. Οποιος γραφτηκε και βρει τροπο να διαγραφτει, ας ενημερωσει παρακαλω πολυ.


-->> UPDATE 15/4 -->> Καταφερα και διαγραφτηκα. Αν ξαναενοχλησω, θα ειμαι το.. φαντασμά μου!

Τι είναι η πατρίδα μας;






Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

Ιωάννης Πολέμης
-->> http://el.wikisource.org/wiki/Τι_είναι_η_πατρίδα_μας%3B

Mε την ευκαιρία της απορίας που είδα να εκφράζει ο plagal στο σχετικό ποστ που ανεβασε σημερα, λεω να σκεφτω λιγουλάκι πανω σε αυτό το θεμα: Τι είναι πατρίδα για μενα, σημερα. Αλλάζει, άραγε, η έννοια της λέξης "πατρίδα" ανάλογα με το χρόνο που τη σκεφτόμαστε ή μένει αναλλοίωτη διαχρονικά; Ταυτίζεται η έννοια αυτή με την έννοια της λέξης "έθνος" ή/και της λέξης "κράτος"; Κατά πόσο το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη αποτυπώνει το νόημα της λέξης "πατρίδα"; Ξεκινώ με αυτές τις ερωτηματικές προτάσεις και επιφυλλάσσομαι να καταθέσω (και να απαντήσω και σε) πιθανά άλλα ερωτήματα που μπορεί να προκύψουν στη συνεχεια.

Η πρώτη στροφή του ποιήματος μιλάει για το περιβάλλον πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η δεύτερη εντοπίζει τη πατρίδα στη θάλασσα και ό,τι βρίσκεται σε αυτή, η τρίτη πάει στα μνημεία και στα εργα τεχνης, ενώ η τέταρτη φτάνει στα βαθεια: Συνοψίζει την έννοια της πατρίδας σε "κάτι που 'χουμε μες την καρδιά" και προτρέπει κιόλας σε δράση με ένα "Εμπρός παιδιά!" γενικά, χωρίς να διευκρινίζει προς τα πού ακριβώς να γίνει αυτή η δράση. Υποθέτω πως ο ποιητής εννοεί προς κάτι τι πατριωτικό, προς ένα στόχο εναντίον κάθε επιβουλής, κάθε εχθρού της πατρίδας και όλα όσα η πατρίδα σημαίνει κατά την άποψη που εκφράζει στο ποίημα.

Από πρώτη όψη, το ποίημα δείχνει ελαφρύ και ρηχό, ένα εύκολο ποιηματάκι για απαγγελία από παιδάκια του δημοτικού σχολείου. Αν εξεταστεί λίγο πιο προσεκτικά, βλέπω ότι τα έχει πει όλα. Πατρίδα είναι η χώρα μου, ο τόπος μου, η καταγωγή μου, οι αξίες μου, η ιστορία μου, η θέση μου στον κόσμο, ό,τιδήποτε θεωρώ σημαντικό.

Βεβαίως, υπάρχουν και άλλοι ποιητές, με άλλα ποιήματα, που εντοπίζουν τη πατρίδα σε μάτια αγαπημένων προσώπων και ίσως θα μπορούσαν και άλλα μέλη αγαπημένων σωμάτων να είναι πατρίδες για αρκετούς ανθρώπους, αυτό όμως το βρίσκω κάπως εγωιστικό και εσωστρεφές. Υπάρχει και η έκφραση μιας πατρίδας που "βρίσκεται μέσα μας" και την κουβαλάμε οπουδήποτε παμε μαζί μας, αλλά αυτό είναι άλλο καπέλλο! Πιθανότατα, να πρόκειται για την Ελλάδα που πληγώνει το Σεφέρη όπου και να πάει, δεν ξέρω...

Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρη αυτή τη στιγμή -αφήνω ένα παραθυράκι για το μέλλον, μη τυχόν αναθεωρήσω- είναι ότι η έννοια της πατρίδας δεν ταυτίζεται με την έννοια του κράτους ή της συντεταγμένης πολιτείας, ούτε με την έννοια του έθνους. Πατρίδα σημαίνει τόπος, ανεξάρτητα απο συγκεκριμένο χρόνο, ή μάλλον τόπος διαχρονικά. Τόπος με τα όλα του, δηλαδή, όπως το περιγράφει ο ποιητής, και μάλιστα τόπος χωρίς συγκεκριμένους κατοίκους αλλά με κάθε κάτοικο οποιασδήποτε ράτσας και μορφής που έτυχε να κατοικεί σε αυτόν κατά τη διάρκεια των χιλιετηρίδων και που μεγαλούργησε ή απλώς έτυχε να ζει εδωπέρα.

Περιμένω και τις δικές σου απόψεις, αγαπημένε/η μου αναγνώστη/τρια, για το θέμα "πατρίδα", μήπως μπορέσουμε να το κατανοήσουμε πληρέστερα.
_________________________
-->> η φωτο απο εδώ, οπου τίτλος του ποστ και της εικόνας είναι «Πατρίδα μου η ξενητιά».
-->> Ποιnτική αδεία, θα μπορούσα να γράψω π.χ. ότι "πατρίδα μου είναι η... αμερικάνικη μουσική"!

Δευτέρα 12 Απριλίου 2010

το παζάρι της οδού Αιόλου



Θυμάμαι σαν όνειρο μια παραμονή πρωτοχρονιάς, την τελευταία πριν διωχτούν από το δρόμο αυτό οι περιστασιακοί μικροπωλητες. Είχαμε κατέβει με τη μάνα μου να ψωνίσουμε μποναμάδες. Ηταν η πρώτη φορά που ακουγα τη λέξη "μποναμάς" και νόμισα πως ήταν οι μικρούτσικες κονκάρδες από τσόχα που ψωνίσαμε και κάναμε δώρο στους αγαπημένους μας. Φαίνεται πως αυτά θα ήταν τα φτηνότερα πραγματάκια που μπορούσαμε να αγοράσουμε τότε.

Εκανε τσουχτερό κρύο, ψιλόβρεχε χιονόνερο και ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπες και λακκούβες με νερό. Οι συνεχόμενες τέντες των μικροπωλητών προστάτευαν από το ολοκληρωτικό μούσκεμα των ρούχων. Φορούσα ένα παλτουδάκι ραμμένο από μια κουβέρτα σε χρώμα ραφ -βοήθεια της ΟΥΝΡΑ, υποθέτω- ασσορτί με το παλτό της μάνας μου, μόνο που το δικό της ήταν βαμμένο σκούρο μπλε και μεσάτο. Ανέμιζε ελεύθερα γύρω από το κορμί της σε κάθε κίνηση. Η μάνα μου, αν δεν με γεννούσε, θα γινόταν χορεύτρια ή ζωγράφος.

Την επόμενη χρονιά, άκουσα συζητήσεις στο σπίτι για τη κατάργηση του παζαριού στην οδό Αιόλου και περιγραφές με το ωμό εξωπέταγμα των μικροπωλητών από την αστυνομία. Κατάλαβα ότι εκείνη τη χρονιά μποναμάδες τέρμα. Τότε ήταν που έπλεξα ένα μικρό καλαθάκι για τη δασκάλα του χορού, την κυρία Ζουρούδη, να το κρατά η κούκλα της. Εμαθα να πλέκω βελονάκι για το σκοπό αυτό, για να κάνω πράξη την ιδέα μου για το καλαθάκι της κούκλας που πίστευα πως θα έδινε χαρά στη κυρία Ελλη, που -ευτυχως!- ενθουσιάστηκε. Είχα βάλει μέσα κι ένα μικρό καρύδι, από κείνα που μου είχε δώσει η γιαγιά μου -μεγάλη θυσία για "τότε".

Πώς έγινε και θυμήθηκα την οδο Αιόλου και το παζάρι της; Οι σημερινοί μικροπωλητες της Αθήνας έφεραν στην επιφάνεια τη θολή αυτή ανάμνηση. Τότε, παλιά, ήταν οι κυνηγημένοι αγρότες που είχαν έρθει στη πρωτεύουσα να βρουν στον ήλιο μοίρα, σήμερα είναι οι φτωχοί ξένοι, κυνηγημένοι και αυτοί από τις χώρες τους, που ψάχνουν για ένα καλύτερο αύριο. Μήπως θα ήταν καλύτερο, αντί να κατατρεχονται ως ανεπιθύμητοι, να οριστούν κάποιοι χώροι όπου να μπορούν να πουλάν τα εμπορεύματά τους; Οι καιροί είναι δύσκολοι και το χρήμα έχει στερέψει από πολλά πορτοφόλια. Οπως και νά'ναι, καλύτερα να βγάζει ο άνθρωπος τίμια το ψωμί του παρά να εξωθείται σε άνομες λύσεις επιβίωσης.
________________________________
-->> η εικόνα του βιβλίου απο εδω

Παρασκευή 9 Απριλίου 2010

Επαγγελματικό δικαίωμα σε πτυχιούχους Κολλεγίων από 1989


μόλις ακουσα στις ειδησεις NET οτι -->>
«Eγκρινεται με Αποφαση του Συμβουλιου της Επικρατειας το σχεδιο Π. Δ/γματος, με το οποιο οι αποφοιτοι των κολλεγιων που συνεργαζονται με παν/μια του εξωτερικου, αλλα και ξενοι υπηκοοι που θελουν να εργαστουν στην Ελλαδα, θα μπορουν να αναγνωριζουν το επαγγελματικο τους δικαιωμα και ακολουθως να συμμετασχουν σε διαγωνισμους του ΑΣΕΠ.
Με το Π. Δ/γμα, το Υπ. Παιδειας ενσωματωνει στο εσωτερικο Δίκαιο Οδηγια της ΕΕ, προκειμενου να μην αναγκαστει η χωρα να καταβαλλει τσουχτερο προστιμο.
Με τη δημοσιευση του Π. Δ/γματος θα μπορουν να ζητησουν απο το αρμοδιο Συμβουλιο επαγγελματικη αναγνωριση ολοι οι αποφοιτοι κολλεγιων, που εχουν παρει πτυχιο απο το 1989, οπότε εκδοθηκε η πρωτη Οδηγια της Ε.Ε. που υποχρεωνε την αναγνωριση επαγγελματικων προσοντων.»
Αύριο οι εφημεριδες θα γραφουν περισσοτερα, φανταζομαι... Να περιμενουμε λοιπον πότε θα δημοσιευτει το Προεδρικο Διαταγμα...

Χάσαμε το Malcolm McLaren - STOP


-->> http://www.youtube.com/watch?v=0knFHyDD150
-->> via The Motorcycle boy

Κυριακή 4 Απριλίου 2010

Η πασχαλιάτικη κορδέλα


Κοίταζα την όμορφη κορδέλα μου να την παρασέρνει το νερό του καμπινέ και δε μ' ένοιαζε καθόλου για δαύτην, αλλά για το σκατόπαιδο που νόμιζε πως θα με πείραζε και γι αυτό την είχε ρίξει εκεί μέσα και τράβηξε και το καζανάκι. Σφάδαζε κρατώντας την κοιλιά του απο τα γέλια και φώναζε με τη βραχνή του φωνή «όλα τα κορίτσια είναι για τα σκουπίδια!» το κολόπαιδο.

Κι όλα ετούτα τά 'κανε επειδή είχε μπαμπά καθηγητή πανεπιστημίου και μαμά ποιήτρια «έλα να σε συστήσω στην κυρία, είναι ποιήτρια» μου είπε η θεία μου, που ήταν βοηθός του καθηγητή «ξέρετε, γράφει και το Μαρινάκι μας ποιήματα» που να άνοιγε η γη να με καταπιεί επιτόπου, ποιήτρια αυτή η καραβαμμένη καρακάξα; Με το μαλλί το παρδαλό και τα μάγουλα που φωσφώριζαν απο τις κρέμες; Πφφφ... τέτοια ποιήτρια δεν πρόκειται να γίνω ποτέ κι αν είναι έτσι οι ποιήτριες, θα πάψω να γράφω ποιήματα μη τυχόν και την πατήσω και καταντήσω στα χάλια της.

Εντωμεταξύ, η κορδέλα μου έφερνε βόλτες στην καταβόθρα κι όσο τη ρουφούσε ο καμπινές σκεφτόμουνα τι ωραία που γλίτωσα απο αυτήν, τώρα πλέον δε θα φόραγα πια αυτό το αστείο πράγμα στο κεφάλι μου που το τράβαγαν τ' αγόρια στο σχολείο αλλά και όπου αλλού πήγαινα. Ευτυχώς, δεν είχαμε άλλη κορδέλα στο σπίτι. Η μάνα μου μπορεί να θύμωνε, επειδή ήθελε να μου φοράει κορδέλες και να με ντύνει μπεμπεδίστικα ακόμα και τώρα που είχα πατημένα τα έξι, ίσως για να τονίζει τη διαφορά ηλικίας μας, γιατί όπου πηγαίναμε με ρωτάγανε «αδελφούλες είσαστε;» και γελούσαν όταν τους έριχνα ένα φαρμακερό βλέμμα να παγώνει το αίμα σου -τόσο φαρμακερό, έτσι πίστευα τουλάχιστον.

Ο πατερούλης μου δε θα θύμωνε καθόλου, το ήξερα καλά αυτό γιατί έπαιρνε πάντα τα κομμάτια μου όταν με μαλώνανε κι εκείνος δε με μάλωνε ποτέ ποτέ ποτέ! Ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου, μονάχα που δεν ήθελε να τον φωνάζω «μπαμπά» όπως έκαναν τα άλλα παιδιά με τους δικούς τους μπαμπάδες, αλλά να τον λέω «πατέρα» όμως τον φώναζα «πατερούλη» γιατί το «πατέρας» μου φαινότανε πολύ σκληρή λέξη επειδή μου θύμιζε τα τέρατα των παραμυθιών.

Ολα αυτά περνούσαν απο το νου μου όσο έβλεπα την κορδέλα να βυθίζεται στο βάθος της τρύπας κι όταν χάθηκε εντελώς έστριψα απότομα κι έριξα μια μπουνιά στην κοιλιά του βουτυρόπαιδου που άρχισε τώρα να σκούζει τσιριχτά σαν το σφαγμένο γουρουνόπουλο που είχα δει να τρέχει χωρίς κεφάλι τα Χριστούγεννα στο χωριό. Πριν το σφάξουν έσκουζε φυσικά. Μετά, άφηνε ένα ποτάμι αίμα πίσω του καθώς έτρεχε ακέφαλο στην αυλή με τις κότες που πετάγονταν δεξιά κι αριστερά στο πέρασμά του κακαρίζοντας αλαφιασμένες.

Φώναζε το λοιπόν ο βουτυρομπεμπές κι ας ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερός μου, φώναζε τη μαμάκα του να τον σώσει, ότι τάχα τον έδερνα και τον δάγκωνα. Αντί για τη μαμά του την ποιήτρια ήρθε ο μπαμπάς του στον καμπινέ και τον έπιασε απο τους ώμους λέγοντάς του ότι έτσι είναι τα κορίτσια, πολύ κακά πλάσματα δηλαδή και να μη κάνει παρέα μαζί τους. Μετά απο αυτό, ήρθε η θεία μου η βοηθός του και με πήρε παράμερα και με ρώτησε «αλήθεια είναι αυτά Μαρίνα μου;» της είπα «φυσικά όχι, αυτός έριξε την κορδέλα μου στον καμπινέ και’γω του έριξα μια μπουνιά» και φαίνεται ότι με πίστεψε αλλά με πήρε να φύγουμε. Η ποιήτρια έτρεξε πίσω μας ρωτώντας «τόσο βιαστικά φεύγετε;» δίνοντας να φορέσουμε τα παλτά μας γιατί έκανε κρύο ακόμα, αν και σε δυο μέρες είχαμε Πάσχα.

_______________________
ΣΗΜ. Το διηγηματάκι αυτό, που ανήκει στη σειρά "παιδικές αναμνήσεις" την οποία ξεκίνησα πειραματιζόμενη σε αυτό τον τρόπο γραφής, ανέβηκε πρώτη φορά εδώ: Η πασχαλιάτικη κορδέλα και αφορμή να το ανεβάσω ξανά στάθηκε η Composition Doll με τις γλαφυρές περιγραφές που κάνει για εποχές που έχουν περάσει. Η χώρα μας στάθηκε στα ποδάρια της, αλλά οι εποχές αυτές συνεχίζονται για πολλούς άλλους ακόμα...
-->> ανεβηκε και εδω πριν 4 χρονια, στις 9 Μαρτη 2006
-->> η εικόνα από εδώ