Σελίδες

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

καλλιτέχνες, χαρίσματα, κλπ απίθανα πράγματα

...τί σόι καλλιτέχνης/δημιουργός είσαι, αν κρέμεσαι από το έργο σου, αν λες "αυτό είναι δικό μου" ή/και "το έργο μου με χαρακτηρίζει" και άλλες τέτοιες παπαριές, λες και σταμάτησε η έμπνευσή σου, λες και έπραξες με το έργο σου το καθήκον σου στην ανθρωπότητα, σαν να είσαι αποφασισμένος να μη φτιάξεις/δημιουργήσεις τίποτε άλλο... τί σόι καλλιτέχνης/δημιουργός είναι αυτός που παραιτείται της δημιουργίας του, που κοστολογεί το ταλέντο του, που πουλάει ακριβά το χάρισμα που έλαβε από τη θεά Τύχη; Είναι σαν να πουλάει κανείς το τομάρι του κι ακόμα χειρότερα... γιατί ποια είναι η χρησιμότητα ενός τομαριού στην ανθρωπότητα;
...όταν ξέρεις ότι μπορείς (έχεις το χάρισμα) να δημιουργείς όμορφα πράγματα -ήχους, κείμενα, ζωγραφιές, γλυπτά, κλπ- και δεν νοιάζεσαι να τα χάσεις γιατί είσαι ικανός να φτιάξεις ακόμα ωραιότερα, τότε λογίζεσαι καλλιτέχνης πραγματικός... Αυτό συμβαίνει όταν δεν αφήνεις το μυαλό σου να κοιμηθεί, όταν κρατάς το συναίσθημα ζωντανό, όταν δεν παραιτείσαι αυτοϊκανοποιούμενος από τις κολακείες και τον ψευτοθαυμασμό των εμπόρων που σε λιβανίζουν για να κερδίζουν από τη χαζομάρα σου... σε "φτιάχνουν" κατά τα μέτρα τους και τα μέτρα της "πιάτσας" (κάτι θυμίζει αυτή η λέξη, ε) κι εσύ καμαρώνεις σα γύφτικο σκεπάρνι...
Κάθε άνθρωπος είναι καλλιτέχνης εν δυνάμει, αρκεί να αφήσει ελεύθερο τον εαυτό του να δημιουργήσει. Μη μασάς λοιπόν καλέ/ή μου φίλε/η και... βουρρρρ να αναπτύξεις τα χαρίσματά σου!!!
______________
ΣΗΜ.1. σκέφτηκα να γράψω δυο λογάκια γιατί πολύς λόγος γίνεται προσφάτως περί ανθρώπων του πνεύματος κλπ κλπ και ρώτησα εμένα τί είναι άνθρωπος του πνεύματος και πώς γίνεται, πώς διαμορφώνεται, αυτός ο τύπος που περιμένει ο κόσμος όλος από αυτόν να βγάζει κάθε φορά τα κάστανα από τη φωτιά, να έχει γνώμη που να γίνεται σεβαστή, να στέκονται σούζα άρχοντες και λαουτζίκος μπροστά του... και αποτέλεσμα μηδέν λέμε. Γιατί μηδέν; Επειδή κανείς δεν εμποδίζει κανένα να είναι άνθρωπος του πνεύματος και να εκφράζεται με όποιο τρόπο θέλει και μπορεί και γιατί να ακούει με κατάνυξη τις διάφορες σαχλαμαρίτσες του ενός και τ'αλλουνού και να μη βασίζεται στα δικά του συμπεράσματα -που μπορεί και να μην είναι σαχλαμάρες; ε;
ΣΗΜ.2. σκεφτηκα ακόμα όσην ώρα (κάτι λεπτάκια δλδ) έγραφα τούτα δω τα πραγματάκια ότι αυτοί που χρίζονται με κάποιο τρόπο "άνθρωποι του πνεύματος"... από τους μέντορές τους μάλλον που κερδίζουν μπικικίνια ζεστά ή/και από την Πολιτεία που κερδίζει κι αυτή γιατί βουλώνει μερικά στόματα «βλέπετε, έχωμεν ανθρώπους του πνεύματος και ημείς» λέγοντας... αυτοί που χρίζονται λοιπόν με όποιο τρόπο ΑτΠ (άνθρωποι του πνεύματος) τον παίρνουν ψηλά τον αμανέ και θέλουν σώνει και καλά να τους ακούμε -όταν καμμιά φορά ανοίξουν το στόμα τους, γιατί συνήθως τό'χουνε κλειστό επειδή "όταν τρώμε δεν μιλάμε" που μας λέγανε οι γιαγιάδες παλιά... επιβάλλουν μάλλον να ακούγονται και τα ΜΜΕ της συμφοράς ανακοινώνουν π.χ. «την τάδε ώρα θα μιλήσει ο/η τάδε ΑτΠ και μη τον χάσετε γιατί θα χάσετε» και τέτοια ψυχαναγκαστικά... και στήνεται ο κοσμάκης στο γκαναπέ και ακούει για νά'χει να λέει την επαύριον στη λαϊκή ή αλλού «τον/την άκουσες χθες; καλέ ήταν χάρμα!» ..κι έτσι ξεχαρμανιάζει από τη ψυχοπλακωτική "πραγματικότητα" που έχει μάθει να του σερβίρουν και να τη δέχεται αδιαμαρτύρητα.. και κάνα βραδάκι που δε θα περισσεύει σέντσι ούτε για γιαουρτάκι, ε, ας φάει πραγματικότητα.. τί να πω και τί να γράψω πια.. ό,τι καταλάβατε καταλάβατε.. σάμπως και'γώ τι καταλαβαίνω που (εξακολουθώ να) γράφω; χεχεχε σας μπέρδεψα τώρα, ε;

Δεν υπάρχουν σχόλια: