Μια εικόνα χίλιες λέξεις

η φωτό ενός (ωραίου, ευσταλούς) άνδρα να σηκώνει ως τρόπαιο το καλτσάκι ενός (πνιγμένου) μωρού. Το είδα ΚΑΙ αυτό.
Και μπαίνω σε σκέψεις: άραγε, κατάλαβε τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; για ποιο πράγμα ακριβώς περηφανεύεται; Δεν θα ήθελα νά 'μαι ούτε ψύλλος στον κόρφο του, τη στιγμή που θα έρθει ξανά το μυαλό στη θέση του. Γιατί κάποια στιγμή, δε μπορεί, κι αυτός θα σκεφτεί. Εκτός πια αν έχει απανθρωπιστεί τελείως, οπότε δεν θα μιλάμε πλέον για άνθρωπο αλλά για ένα ανδράποδο ποτισμένο με μίσος και αναλγησία. Του εύχομαι πάντως να συνέλθει.
_________________
ΣΗΜ.1. υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να μη ταυτίζεται ο αποστολέας της εικόνας με το πρόσωπο που απεικονίζεται και ζητώ συγγνώμη απο τον εικονιζόμενο, που ίσως να είναι ένας διασώστης, αν λάβω υπόψη τον εξοπλισμό του.
ΣΗΜ.2. το φρικτό πρόβλημα όμως παραμένει: ένας απάνθρωπος (ονόματι SOTOS στο τουίτ) τολμάει να επιχαίρει με τον χαμό ενός μικρού παιδιού.

αντιπαλεύουν τα ετερόκλητα

η Γερμανία (η βιομηχανοι, δλδ, που με τους φόρους τους ανέβασαν το επίπεδο ζωής της χώρας) αναπτύχθηκε στηριζόμενη στην εργασία των ελλήνων και τούρκων μεταναστών. Μετά, οι βιομήχανοι πήγαν στην Κίνα για να μειώσουν το κόστος παραγωγής των προϊόντων τους. Οι έλληνες και τούρκοι μετανάστες έγιναν πλέον γερμανοί με ελληνική και τουρκική καταγωγή. Η Γερμανία αύξησε τον πληθυσμό της. Προτιμάει την Τουρκία επειδή είναι πολυπληθέστερη και πολεμόχαρη, άρα καλός πελάτης μια και ψωνίζει όπλα γερμανικά με τη σέσουλα που λένε, και την Ελλάδα την έχει γραμμένη. Αργότερα, ήρθε η "παγκοσμιοποίηση", που τα θέλει όλα ίσωμα, αλλά ένα ίσωμα ευνοϊκό για τους βιομήχανους (=κεφάλαιο, λεφταδες) που κατέχουν το χρήμα, ένα χρήμα-προϊόν όμως και όχι μέσο συναλλαγής. Ετσι μπερδεύτηκε γλυκά το πράγμα, με τόσα ετερόκλητα να αντιπαλεύουν, και βρισκόμαστε σε θέση αμφισβήτησης παραδεδομένων Αξιών ανθρωπιάς κοινωνικής αλληλεγγύης, κλπ κλπ κλπ

Campo de’ Fiori

«Στη Ρώμη, στο Κάμπο ντε’ Φιόρι,
καλάθια με λεμόνια κι ελιές,
πλακόστρωτο με κρασί ραντισμένο
και πέταλα πατημένα λουλουδιών.
Ρόδινα θαλασσινά στους πάγκους
πλανόδιοι έμποροι ακουμπούν.
Βαριά τσαμπιά σκουρόχρωμο σταφύλι
πέφτουν στων ροδάκινων το χνούδι.

Σ’ αυτήν εδώ, την ίδια την πλατεία
έκαψαν τον Τζορντάνο Μπρούνο,
εδώ ο δήμιος άναψε τη φωτιά
από όχλο περίεργο περιτριγυρισμένος.
Και μόλις η φλόγα είχε σβήσει,
γεμίσαν πάλι οι ταβέρνες,
καλάθια με λεμόνια κι ελιές,
στο κεφάλι οι πλανόδιοι κουβαλούσαν.

Θυμήθηκα το Κάμπο ντε’ Φιόρι,
στη Βαρσοβία, κοντά στο καρουζέλ,
ένα ηλιόλουστο της άνοιξης δείλι,
υπό τους ήχους εύθυμης μουσικής.
Οι πυροβολισμοί πίσω απ’ του γκέτο τα τείχη
χάνονταν μέσα στην εύθυμη μουσική,
και ανεβαίναν τα ζευγάρια
ψηλά στον γαλάζιο ουρανό.

Κάποιες φορές ο άνεμος
απ’ τα πυρπολημένα σπίτια,
μαύρα έφερνε αποκαΐδια,
που τα έπιαναν οι άνθρωποι στον αέρα,
πηγαίνοντας στο καρουζέλ.
Των κοριτσιών σήκωνε τις φούστες
ο άνεμος αυτός, απ’ τα πυρπολημένα σπίτια.
Γελούσανε τα πλήθη ευτυχισμένα,
τούτη την όμορφη Κυριακή στη Βαρσοβία.

Κάποιος το δίδαγμα το ηθικό μπορεί να βρήκε,
πως οι άνθρωποι, στη Βαρσοβία ή στη Ρώμη,
κλείνουν δουλειές, παίζουν, αγαπούν,
περνώντας δίπλα απ’ των μαρτύρων τις πυρές.
Κάποιος άλλος για δίδαγμα βρήκε
την απώλεια της ανθρωπιάς,
τη λησμονιά που τη φλόγα την καλύπτει
πριν καν αυτή να σβήσει.

Μα εγώ σκεφτόμουν
αυτών που χάνονται τη μοναξιά,
σκεφτόμουνα πως ο Τζορντάνο,
καθώς ανέβαινε τα σκαλιά προς την πυρά,
σε γλώσσα ανθρώπινη
ούτε μια λέξη δεν βρήκε,
την ανθρωπότητα να αποχαιρετήσει,
τούτη την ανθρωπότητα που τον δρόμο της τραβά.

Κρασί ήδη τρέχουνε να βάλουν,
αστερίες να πουλήσουν,
καλάθια με λεμόνια κι ελιές
χαρούμενοι οι πλανόδιοι θα κουβαλήσουν.
Κι αυτός είχε ήδη φύγει μακριά,
λες και αιώνες είχανε περάσει,
μα εκείνοι λίγο μονάχα περιμέναν,
μετά την αναχώρησή του στην πυρά.

Και γι’ αυτούς που χάνονται μονάχοι,
λησμονημένοι ήδη απ’ τον κόσμο,
ξένη γι’ αυτούς η γλώσσα μας έχει γίνει,
σαν γλώσσα πανάρχαιου πλανήτη.
Μέχρι που όλα θρύλος θα είναι πια,
κι έπειτα από πολλά χρόνια,
στο νέο Κάμπο ντε’ Φιόρι,
σπίθα εξέγερσης θ’ ανάψουν του ποιητή τα λόγια.

Βαρσοβία – Πάσχα 1943».

Στο ποίημά του «Κάμπο ντε’ Φιόρι», ο Τσέσουαφ Μίουος συσχετίζει δύο δραματικά γεγονότα: την εκτέλεση, στην ομώνυμη πλατεία της Ρώμης, του Ιταλού φιλοσόφου Τζορντάνο Μπρούνο, ο οποίος κάηκε ζωντανός από την Ιερά Εξέταση λόγω των ιδεών του που χαρακτηρίσθηκαν ως αιρετικές (17 Φεβρουαρίου 1600), και την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης στο γκέτο της Βαρσοβίας την άνοιξη του 1943. Και στις δύο περιπτώσεις, ο ποιητής εξεικονίζει την αδιαφορία των πολλών, των ανθρώπων για τους οποίους η ζωή συνεχίζεται παρά τις τραγωδίες που εκτυλίσσονται ακριβώς δίπλα τους.
________________________
ΣΗΜ. Μετάφραση και σημείωση από τον Πέτρο Παπακαλό

ο Χοακίν Περόβια διηγείται

Βρεθήκαμε με το συμμαχητή μου Πέδρο στην αυλή με τις φουντουκιές, να χαζεύουμε τη φωτιά που βάλαμε πρωϊνιάτικα μετά από μια μάχη απρόβλεπτη: με το κουβάλημα ενός κρεμαστού επίπλου στη μονάδα μας, θα είχαμε πλέον ένα αξιοπρεπές μέρος για τις κούπες του καφέ, αλλά το έπιπλο αυτό ήτανε τίγκα στην κατσαρίδα! Το ανακαλύψαμε όταν, αφού είχαμε ταχτοποιήσει στα ράφια του τα λιγοστά σκεύη της μονάδας, ξεπετάχτηκαν χιλιάδες κατσαρίδες. Τις πατάγαμε με χέρια και με πόδια, καταφέραμε να εξολοθρέψουμε μερικές και το έπιπλο τό 'φαγε η φωτιά, εκεί, στην πίσω αυλή.
Με τον Πέδρο λογαριάζαμε να μείνουμε φίλοι παντοτεινοί και, μετά την απελευθέρωση της χώρας μας, θα παντρευόμασταν δυο αδελφές, να συγγενέψουμε κιόλας. Οι λογαριασμοί όμως των παιδικών χρόνων σπάνια επαληθεύονται κι έτσι τίποτα δεν έγινε: ο Πέδρο σκοτώθηκε πριν κλείσει τα δεκαπέντε του χρόνια κι εγώ δεν παντρεύτηκα ποτέ ως τα ογδόντα που μετράω σήμερα.

Χοακίν Περόβια
παλιός μαχητής στο μέτωπο "Φαραμπούντο Μαρτί", που σημαίνει "ξερικό βλέμμα"
_____________________
ΣΗΜ.1. κάπως έτσι δειλά δειλά αρχίζουν να διαδίδονται παραποιημένες ιστορίες, που τις αντιλαμβάνεται κανείς αν έχει τα μάτια του ανοιχτά, καθώς κι ένα σουρωτήρι στη σκέψη του, να μην αφήνει δλδ να περνάει ο,τιδήποτε άσκεφτα στο μυαλό του. Στη μικρή διήγηση υπάρχουν πολλά σφάλματα (πες τα ψέμματα ή ανακρίβειες) που συνηθίζουν τον αναγνώστη να χάβει ό,τι τού σερβίρεται στο διαδίκτυο, αν δεν βάλει το μυαλό του κάτω να σκεφτεί. Μπορείς να τα βρεις εύκολα, αγαπητέ/ή αναγνώστη/τρια, δεν χρειάζεται και πολύς κόπος!
ΣΗΜ.2. https://el.wikipedia.org/wiki/Αγουστίν_Φαραμπούντο_Μαρτί

ο τεμαχισμός του χρόνου

μια μέρα (ίσως να ήταν και νύχτα, δεν ξέρω, αλλά νύχτες κατεβαίνουν οι ιδέες) οι σοφοί του παλιού κόσμου αποφάσισαν να κόψουν το χρόνο (αφού τον είχαν εφεύρει, φυσικά) σε μικρούτσικα κομματάκια, μάλλον για να τον υπολογίζουν πιο εύκολα. Θέλανε οπωσδήποτε να είναι σε θέση ανά πάσα στιγμή να ξέρουν πού ακριβώς βρίσκεται ο ήλιος, το φεγγαράκι, ο Σείριος και όλοι οι τότε ορατοί αστερισμοί. Δεν είμαι καθόλου σίγουρη αν και πόσο ωφέλησε αυτός ο τεμαχισμός του χρόνου την ανθρωπότητα γενικώς, αλλά μερικά τμήματά της τα ωφέλησε: π.χ. αστρολόγους, μάντεις, μάγους, και άλλους εκμεταλλευτές της ανθρώπινης αφέλειας (=βλακεία, στο πιο μπρούτο). Σήμερα, αν και διαμαρτυρόμαστε για τη χειραγώγηση από τους διαφημιστές και τα ΜΜΕ, χάβουμε όσα μας λένε. Σκέψου λοιπόν, τότε που οι άνθρωποι ήτανε αμάθητοι σε τέτοια κόλπα, ήταν αγνοί δλδ, πόσο αμάσητα καταπίναν τα διάφορα δήθεν θέσφατα, γιατί ως γνωστόν είναι πολύ εύκολο να εξαπατηθεί κάποιος που δεν έχει συναπαντήσει πολύ κακό στη ζωή του, κάποιος απονήρευτος δλδ.

επίκαιρη ευχή

εύχομαι (χρονιάρες μέρες είναι, να μην ευχηθώ κάτι τι;) εύχομαι λοιπόν, σε λίγα χρόνια (ίσως και από τον επόμενο που έρχεται) να επισκέπτεται ο κόσμος την Ευρώπη όπως σήμερα επισκέπτεται τη Ντίσνεϋλαντ. Να δει από περιέργεια έναν τόπο παραμυθένιο, σταματημένο στις αρχές της 21ης εκατονταετίας, μια και θα πάψει η Ευρώπη να διεκδικεί θέση μεταξύ των "μεγάλων δυνάμεων" του πλανήτη προς όφελος των κατοίκων της -ημών των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων. Μονάχα τότε θα μπορέσουμε να δούμε άσπρη μερα, που λένε, αφήνοντας τους αμερικανούς να σφάζονται με τους ασιάτες και, τους πλουσιότερους απ' αυτούς, να μας επισκέπτονται ως τουρίστες. Θα κερδίσουμε πολλά με αυτό τον τρόπο, περισσότερα από πετρέλαια, αέρια, χρυσάφια, κλπ μη βρώσιμα πράγματα.

μια λακωνική αναφορά

Το 1955, στη Σύνοδο της Μεσσήνης, γεννήθηκε η διακήρυξη για μια Ενωμένη Ευρώπη μέσω "των κοινών θεσμών, της βαθμιαίας συγχώνευσης των εθνικών οικονομιών, της δημιουργίας μιας κοινής αγοράς και της σταδιακής εναρμόνισης των κοινωνικών πολιτικών", όπου είχε σταλεί ως παρατηρητής από την κυβέρνησή του ο βρετανός υπάλληλος του Υπουργείου Εμπορίου κ. Bretherton, ο οποίος συνέταξε τη λακωνική αναφορά: "Από εδώ δεν θα βγει τίποτα. Και αν βγει, δεν θα λειτουργήσει".

Προβλέπω οτι ο κύριος Μπρέθερτον θα μνημονεύεται μελλοντικά από την Ιστορία, που προς στιγμή τον έχει ξεχάσει!

ΣΗΜ. σχετική αναφορά υπάρχει στις Σημειώσεις του βιβλίου "Φεβρουάριος Αιών" του Φιλιππου Δρακονταειδή.

προπολεμικές Συμφωνίες σε παράλληλη ανάγνωση

Μετά το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ (1939) ο Χίτλερ μπουκάρισε στην Πολωνία και ο Στάλιν έκανε την πάπια. Σήμερα, 80 χρονάκια αργότερα, ο Ερντογάν κατι (που δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι) συμφώνησε με τον Τραμπ και ο μεν σουλτάνος μπουκάρισε στη Συρία ο δε Τραμπ προειδοποίησε ότι θα εξαφανίσει οικονομικά την Τουρκία αν... (κλπ κλπ) και η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών συμφωνιών είναι η προειδοποίηση: ο μεν Στάλιν όρμησε στον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας, δλδ αθέτησε τη συμφωνία χωρίς καμμιά προειδοποίηση, ενώ ο Τραμπ προειδοποιεί την Τουρκία. Τι μέλλει γενέσθαι; Ιδομεν.