www.amesi-dimokratia.org

Η μυστηριώδης λέσχη BILDERBERG και οι έλληνες-μέλη

ΣΗΜ.5. με δεδομένα τα (σημαντικά στις χώρες τους) πρόσωπα που λαβαίνουν μέρος στις συνεδριάσεις της λέσχης Μπίλντερμπεργκ και σε συνδυασμό με τις διεθνείς εξελίξεις στις μέρες μας, αναρωτιέμαι το εξής: Αν είναι πράγματι μια συνάθροιση σημαντικών ανθρώπων, που σκέφτονται και ανταλλάσσουν γνώμες και απόψεις για το καλό του πλανήτη, γιατί αυτός ο έρμος πλανήτης και οι λαοί που τον κατοικούν πάνε απο το κακό στο χειρότερο;

http://youtu.be/k3j2fwtwM5s

Σχετικά με τη λέσχη εδώ: Bilderberg Group
Πληροφορίες για τουςέλληνες BILDERBERG 1954-2008

Με αλφαβηττική σειρά:

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ Αγγελος | 1992 | Οικονομολόγος
ΑΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ Ανδρέας | 1988 | Βουλευτής ΝΔ
ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ-Μποδοσάκης | 1959, 1960, 1962, 1966 | Βιομήχανος
ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ Γεώργιος | 2005, 2006, 2007, 2008 | Υπουργός ΝΔ
ΑΡΓΥΡΟΣ Στέργιος | 1993 | Πρόεδρος ΟΕΒ - Ευρωβουλευτής ΝΔ
ΑΡΛΙΩΤΗΣ Γιάννης | 1959, 1960, 1962, 1967 | Εθνική Κτηματική
ΑΡΣΕΝΗΣ Γεράσιμος | 1994 | Υπουργός Αμυνας
ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ Θωμάς | 2008 | Πρόεδρος, V+O Communication
ΒΕΡΕΜΗΣ Θάνος | 1993, 1999 | Καθηγητής, ΕΛΙΑΜΕΠ
ΒΟΛΚΟΣ Θεμιστοκλής | 1993 | Πρόεδρος, Seatrade Organisation
ΒΟΥΡΛΟΥΜΗΣ Παναγής | 1993 | Πρόεδρος ΔΣ ΑΛΦΑ
ΔΑΒΙΔ Γεώργιος | 1997 έως 2000 | 2003 έως 2007 | Πρόεδρος, Hellenic Bottling Co
ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ Αννα | 2004, 2005, 2007, 2008 | Βουλευτής ΠΑΣΟΚ - Επίτροπος ΕΕ
ΔΙΑΜΑΝΤΟΥΡΟΣ Νικηφόρος | 2000 | Συνήγορος Πολίτη
ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ Παναγιώτης | 1954, 1955, 1959, 1960, 1966 | Πολιτικός
ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ Κώστας | 1998 | Αρχηγός ΝΔ
ΚΑΡΡΑΣ Κώστας | 1982, 1989 έως και 1997 | Πρόεδρος Εταιρείας Πόρτο Καρράς
ΚΟΥΛΟΥΜΠΗΣ Θεόδωρος | 1995 | Πρόεδρος, ΕΛΙΑΜΕΠ
ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ Γιάννης | 1997, 1999 | Υφυπ. Εξωτερικών
ΚΩΣΤΩΠΟΥΛΟΣ Γιάννης | 1993 | Πρόεδρος Τράπεζας Πίστεως
ΛΙΒΑΝΟΣ Γεώργιος | 1993 | Εφοπλιστής
ΛΥΡΑΣ Ιωάννης | 1993 | Αντιπρόεδρος, Ε.Ε.Εφοπλιστών
ΜΑΝΟΣ Στέφανος | 1993, 2001 | Υπ. Οικονομίας - Βουλευτής ΝΔ
ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ Κων/νος | 1993 | Πρωθυπουργός
ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ Ντόρα | 2003 | Δήμαρχος Αθηνών, ΝΔ
ΝΙΑΡΧΟΣ Σταύρος-Σπύρος | 1967 | 1968 | Εφοπλιστής
ΠΑΓΚΑΛΟΣ Θεόδωρος | 1993 | 1996 | Υπουργός Εξωτερικών ΠΑΣΟΚ
ΠΑΠΑΔΗΜΑΣ Λουκάς | Διοικητής, Τραπ. Ελλάδας
ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΤΙΝΟΥ Μιχάλης | 1993 | Υπουργός Εξωτερικών ΝΔ
ΠΑΠΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ Δημήτρης | 2008 | Πρόεδρος, εταιρεία Τιτάν
ΠΑΠΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ Θεόδωρος | 1993 | Αναπλ. Πρόεδρος, εταιρεία Τιτάν
ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Γεώργιος | 1995, 1998, 2000, 2005 | Αναπλ. Υπ. Εξωτερικών ΠΑΣΟΚ
ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ Αλέξης | 2002 | 2008 | Δημοσιογράφος
ΠΕΡΑΤΙΚΟΣ Μιχάλης | 1993 | Πρόεδρος, Pegasus Ocean Services
ΠΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ Ιωάννης | 1967, 1974 | τ. Αναπλ. Διοικητής Τρ. Ελλάδας
ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ Παναγιώτης | 1954, 1955, 1957, 1958, 1959, 1960 | Υπουργός Εξωτερικών ΕΡΕ
ΣΑΜΑΡΑΣ Αντώνης | 1991, 1992 | Βουλευτής
ΣΤΡΑΤΟΣ Χριστόφορος | 1966 | Βιομήχανος
ΤΣΟΜΠΑΝΑΚΗΣ Μίνως | 1991 | Πρόεδρος, Ομάδα Διεθν. Σπουδών
ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ Λουκάς | 2003, 2006 | Καθηγητής
ΧΑΤΖΗΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ Γρηγόριος | 1993 | Αντιπρ. Eletson Corp
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ευθύμιος | 1991 | Υπουργός Οικονομικών ΝΔ

«Η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ ή Ομάδα Μπίλντερμπεργκ, είναι μια ανεπίσημη ετήσια διάσκεψη 130 περίπου ατόμων, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι άτομα επιρροής στους τομείς της πολιτικής, των επιχειρήσεων και των τραπεζών. Η συμμετοχή γίνεται μόνο κατόπιν πρόσκλησης. Αυτή η ελίτ ομάδα συνεδριάζει κάθε χρόνο σε πολυτελή ξενοδοχεία και θέρετρα σε όλο τον κόσμο -συνήθως στην Ευρώπη- και μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια στις ΗΠΑ ή τον Καναδά. Ξεκίνησε σαν ιδέα από διάφορα άτομα, μεταξύ των οποίων ο Joseph Retinger, από την ανησυχία τους για την ανάπτυξη του αντιαμερικανισμού στη Δυτική Ευρώπη. Ο Retinger, πρότεινε μια διεθνή διάσκεψη κατά την οποία οι ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών και των ΗΠΑ θα πρέπει να συγκεντρώνονται και να συνεδριάζουν με στόχο την προώθηση της κατανόησης μεταξύ των πολιτισμών των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης. Εξ αιτίας της μυστικότητας των συσκέψεων, η λέσχη κατηγορείται συχνά για μυστικοπαθείς και ειδεχθείς συνωμοσίες σε διεθνές επίπεδο. Τέτοιες θεωρίες έχουν υιοθετηθεί συχνά από ακραίες και λαϊκιστικές πολιτικές οργανώσεις.»

Ομαδοποιώντας ημερολογιακά τις συμμετοχές, έχουμε το εξής αποτέλεσμα:

Ως εδω! Ελπιδοφόρες αναρτήσεις σε blogs (ανανεώνεται)

Συγκεντρώνω εδώ κείμενα που αναδεικνύουν την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη. Διάβασε, επικοινώνησε, η ανάγκη δεν είναι ντροπή. Αλλοι πρέπει να ντρέπονται που μας φέραν σε αυτη την κατάσταση.

1. ανάσα

Η τελική πτήση

Αμήν και πότε

καλλιτέχνες και αεριτζήδες

οι καλλιτέχνες και...

οι αεριτζήδες

«η κυβέρνηση ΓΑΠ μετά από μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεγελά ταυτόχρονα και το ΔΝΤ και τους πολίτες, ετοιμάζεται να πέσει όχι με την αξιοπρέπεια αυτού που προσπάθησε και απέτυχε, αλλά με την κωμικοτραγικότητα του σαλτιμπάγκου που τα κόλπα του τελείωσαν»

Σχόλια απο:
1. Πανικ: «εωσότου οι Ευρωπαίοι είναι έτοιμοι να διαθέσουν 2 τρις ευρώ για να κοντρολάρουν τις επιπτώσεις στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν μπορεί η Ελλάδα να βγεί από το Ευρώ»

2. ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ: «Εγώ έχω φύγει απ' το ευρώ προ πολλού. Δεν έχω μία»

Σχολιάζω με τη σειρά μου το σχόλιο του Πανικ: Η προδοσία διακρίνεται καθαρά. Ολόκληρη η χώρα μας βρίσκεται σε αναμονή, βουλιάζει περιμένοντας να βρουν οι φίλοι και εταίροι μας τη μέθοδο εξόδου απο την κρίση και στη συνέχεια να μας σουτάρουν απο ευρωζώνη και ευρωπαϊκή ένωση και διερωτώμαι:

• Με ποιο όφελος μας παραδίδουν οι εκλεγμένοι κυβερνήτες δεμένους χεροπόδαρα στο άρμα της φτώχειας και της απαξίωσης;
• Ετσι εξηγείται, άραγε, η πρεμούρα να πάρει ο κ. Σαμαράς τα ηνία της εξουσίας, μήπως προλάβει να αρπάξει κι αυτός κάνα κοκκαλάκι;

Είναι άξιοι να βγουν και να πουν μετά την καταστροφή «το κάναμε για το καλό σας, να συνηθίσετε σιγά σιγά στην κακομοιριά, στην ανέχεια και στην πείνα» και να περιμένουν να πούμε κι ευχαριστώ. Τέτοια αναλγησία.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι πράγματι ευκαιρία - ο άνθρωπος σε πρώτο πλάνο

Είναι ευκαιρία να μπει το χρήμα στις σωστές του διαστάσεις ως ανταλλακτικό μέσο, να είναι μέσο συναλλαγής και όχι αυτοσκοπός όπως έχει καταντήσει να είναι σήμερα. Η εικόνα του χρήματος έχει διαστρεβλωθεί, το χρήμα έχει υπερεκτιμηθεί και θεωρείται πως είναι αγαθό απαραίτητο, όπως π.χ. η τροφή, και στη δημιουργία αυτής της στρεβλής εικόνας του χρήματος συνέβαλαν κυρίως μερικοί νεότευκτοι ειδικοί επιστήμονες οικονομολόγοι.

Να πάψει το χρήμα να συλλέγεται, να αναπαράγεται και να φουσκώνει από το μηδέν, αλλά μονάχα να ανταλλάσσεται με αγαθά απαραίτητα για τη διαβίωση και την ευτυχία του ανθρώπου.

Να απεγκλωβιστεί το μυαλό του ανθρώπου από τα οικονομικά μεγέθη, από τους αριθμούς που μετρούν οικονομικές τιμές και ποσοστά και να στραφεί προς θέματα και καταστάσεις επίσης μετρήσιμες. Θέματα και καταστάσεις που έχουν αγνοηθεί μέχρι σήμερα από εγκεφάλους τεχνοκρατών και οικονομολόγων με αγκυλωμένη τη σκέψη, μυαλά λαμπρά μεν, που όμως ξέχασαν να λάβουν υπόψη -αν και άνθρωποι- τη βασικότερη παράμετρο υπολογισμού στις στατιστικές τους: την ποιότητα ζωής και την ευημερία του ανθρώπου.

Γιατί, άραγε, η ποιότητα και η ευημερία, η ευτυχία ανθρώπων και λαών, δεν έτυχε ίσαμε σήμερα να μετρηθούν συστηματικά σε συνάρτηση με τους οικονομικούς δείκτες;

Πώς γίνεται, πώς είναι αποδεκτό αυτό που συμβαίνει, οι χώρες με τη μεγαλύτερη ανάπτυξη να έχουν τους πιο δυστυχισμένους πολίτες και τις πλέον εξαθλιωμένες κοινωνίες;

Ποιότητα σημαίνει αισθητική, τέχνη, ομορφιά, άνεση, κλπ, όλα όσα ευφραίνουν τις ψυχές των ανθρώπων, με αποτέλεσμα τη γενική ευημερία στον πλανήτη μας, αυτό που λέμε με μια λέξη "ευτυχία", αυτό το οποίο ο τρόμος που προκύπτει απο το ανεβοκατέβασμα των στεγνών οικονομικών δεικτών έχει παραγκωνίσει εντελώς.

«Το αποτέλεσμα μετράει» λέει το τεχνοκρατικό τσιτάτο και βλέπω ότι το αποτέλεσμα, αυτό που νοιώθουμε όλοι οι άνθρωποι στο πετσί μας στη σύγχρονη εποχή, είναι εντελώς ανεπιθύμητο και καταστρεπτικό για τις σύντομες ζωές μας.

Κάτι λείπει λοιπόν. Λείπει η παράμετρος της ανθρώπινης ευτυχίας στον υπολογισμό των δεικτών και αυτό είναι το πρόβλημα που πρέπει να λυθεί και μάλιστα πολύ σύντομα. Οι ειδικοί επιστήμονες καιρός είναι να εκσυγχρονίσουν το ρόλο του χρήματος και να το μετρούν πλέον σε συνδυασμό με τον άνθρωπο, τη ζωή του ανθρώπου, την ευτυχισμένη ζωή του ανθρώπου. Το χρήμα, χωρίς τον άνθρωπο που το δημιούργησε για να διευκολύνει τις εμπορικές συναλλαγές του, έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο βάρος.

Οι κυβερνήτες πολύ εύκολα μπορούν να προτείνουν, να ψηφίσουν και να επιβάλλουν νόμους που να διασφαλίζουν την ευτυχία και, αντί να μάχονται εναντίον των πολιτών οι οποίοι τους αναδεικνύουν σε θέσεις εξουσίας και αντί να κρύβονται φοβισμένοι σε φρουρούμενα κάστρα, να μπορούν να περπατούν ελεύθερα ανάμεσα στον κόσμο που θα εκτιμά και θα θαυμάζει τα έργα και τη σοφία τους, νοιώθοντας παράλληλα ευγνωμοσύνη για την αποτελεσματική μέριμνα που ασκούν προς την Πολιτεία, το λόγο δηλαδή για τον οποίο διαλέχτηκαν για να κατέχουν τη θέση που κατέχουν.

Εντυπωσιάστηκα απο τη φράση «Ο υπουργός που πήγαινε στο γραφείο του µε το λεωφορείο» που αφορά τον παλιό βουλευτή και υπουργό (1982-83) Δημήτρη Κουλουριάνο. Ποιος πολιτικός -ιδίως υπουργός- μπορεί να χρησιμοποιήσει τα μέσα συγκοινωνίας για να πάει στο γραφείο του σήμερα;

Η "εποχή των γιαουρτιών" ξεκίνησε στην Ελλάδα από τον προπηλακισμό του βουλευτή Απόστολου Κακλαμάνη, που ναι μεν δεν έφαγε γιαούρτι, αλλά απαξιώθηκε δημόσια από μερίδα πολιτών ενώ περπατούσε σε αθηναϊκό δρόμο. Η περίπτωση της συγγραφέως Σώτης Τριανταφύλλου, που έφαγε αυγά καθισμένη σε ζαχαροπλαστείο, είναι επίσης ενδεικτική της συνέχειας που επακολούθησε.

Κανείς από τα δυο αναφερθέντα δημόσια πρόσωπα δεν αναγνώρισε τί ακριβώς συνέβαινε, πώς έγινε δηλαδή και μερικοί θερμόαιμοι πολίτες -ίσως και απογοητευμένοι θαυμαστές τους- εκφράστηκαν με σχετική βία εναντίον τους, αλλά έρριξαν το σφάλμα σε κόμματα δήθεν υποκινητές των πράξεων αυτών. Είναι δύσκολο να αναγνωρίζεται η αρχή ενός νέου προβλήματος, το νύχι του λιονταριού δεν αρκεί σε πολλούς ώστε να φανερώσει το λιοντάρι.

Το σύστημα είχε αρχίσει να δείχνει την αποτυχημένη του πορεία, η οποία οδήγησε στη ζούγκλα που μέσα της παραπατούμε σήμερα. Γιατί βρισκόμαστε μέσα σε μια ζούγκλα, σε ένα τόπο όπου φως δεν μπαίνει, όπου η βλάστηση των άγριων ενστίκτων θεριεύει μέρα με τη μέρα, όπου φίδια απειλούν την ασφάλειά μας ξεπροβάλλοντας ξαφνικά από εκεί που δεν τα περιμένουμε, όπου θηρία ορμούν και ξεσκίζουν και τα τελευταία υπολείμματα αυτοπεποίθησης και αξιοπρέπειας, όπου λίμνες απελπισίας θέλουν να ρουφήξουν το μεδούλι της ψυχής μας.

Μετά την ανάγνωση πάμπολλων κειμένων στην άυλη διαδικτυακή βιβλιοθήκη, κειμένων που κατέθεσαν απλοί άνθρωποι αλλά και ειδικοί πάνω στο θέμα "οικονομική κρίση" και τα παράγωγά του -τη δυστυχία, δηλαδή, με μια λέξη- διάβασα και παρακολούθησα ομιλίες, συνεντεύξεις, εκπομπές, κλπ, σε πάμπολλα ΜΜΕ ελληνικά και ξένα.

Είδα, άκουσα, κατάλαβα -όσο ανθρωπίνως γίνεται- πολλά πράγματα, έμαθα καινούργιες έννοιες και ορολογίες και μόλις χθες τη νύχτα ενέσκηψε η... φλασιά! Οταν υπάρχουν όσο το δυνατόν περισσότερα -διάφορα και διαφορετικά- δεδομένα, τόσο ευκολότερη είναι η σύνθεσή τους σε ένα όραμα. Νομίζω, δηλαδή.

Το όραμα λοιπόν για τον κόσμο που έρχεται, τον κόσμο που πρέπει να έρθει σύντομα να αντικαταστήσει τον εφιάλτη που ζούμε, είναι ένας κόσμος απολύτως εφικτός, ένας κόσμος μετρήσιμος επίσης -μια και μας αρέσουν οι αριθμοί και αποκλείεται να γλιτώσουμε από αυτούς!- αλλά με αναδιάρθρωση των μέτρων τα οποία στην πράξη μας έχουν... χρεοκοπήσει!

Το όραμα θα γίνει πραγματικότητα, αρκεί τους στεγνούς οικονομικούς υπολογισμούς να εμπλουτίσει ο παράγοντας "άνθρωπος".

Ενας αριθμός ακόμα ανάμεσα σε τόσους άλλους, με βάση τους οποίους γίνονται οι επεξεργασίες των οικονομικών στοιχείων, ένας αριθμός με ειδικό βάρος ισχυρότερο από το δείκτη ανόδου των χρηματιστηρίων και των παραγώγων. Ενας αριθμός που θα φέρει τον άνθρωπο στο πρώτο πλάνο, από το φόντο της Ιστορίας όπου σήμερα (τον έστειλαν να) βρίσκεται.

Ο άνθρωπος είναι η Ουσία του πλανήτη, δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο!

Απορώ πώς γίνεται να έχει αγνοηθεί, πώς αγνοείται για τόσο πολλά χρόνια, αυτός ο σημαντικότατος παράγοντας, τη στιγμή που άνθρωποι είναι και όσοι μελέτησαν και συνεχίζουν να μελετούν, να επεξεργάζονται, να εργάζονται γενικώς με αντικείμενο τα οικονομικά μεγέθη. Πώς γίνεται και αγνοήθηκαν από ανθρώπους όλα όσα ωφελούν τον άνθρωπο;

Οπως γράφει ο pascal:

Aπό τον ρομαντισμό στον κυνισμό είναι ένα χαστούκι δρόμος.
Και από τον κυνισμό στον ρομαντισμό, πάλι ένα χαστούκι δρόμος είναι.

Για σκέψου το...
__________________
ΣΗΜ.1. Σε δύσκολες στιγμές ανατρέχω στο σινεμά της δεκετίας του '60 και ιδίως στα γιαπωνέζικα φιλμς, που δίνουν ξεκάθαρα τη διάσταση της δύναμης του ανθρώπινου πνεύματος. Ακούω τις μουσικές από τις ταινίες του Ακίρα Κουροσάβα, όπως π.χ. αυτό το υπέροχο τραγούδι το γραμμένο το 1954 και δυναμώνει μέσα μου η αυτογνωσία, η αυτοπεποίθηση, η αποφασιστικότητα. Μεγάλοι και άγνωστοι σε πολλούς οι γιαπωνέζοι συνθέτες, όπως ο Fumio Hayasaka και ο Masaru Sato, αγγίζουν κατευθείαν την ψυχή του ανθρώπου ταΐζοντάς την με δύναμη και κουράγιο.
ΣΗΜ.2. Μερικά από όσα διάβασα, χωρις σειρά προτεραιότητας: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22
ΣΗΜ.3. Καινουργια, ελπιδοφόρα: ανάσα

Oλοι στο δρόμο

http://youtu.be/8bRheen83NA

Η τελική πλύση

Μαζεύτηκαν πολλά άπλυτα, το ρεύμα κομμένο, το σαπούνι ελάχιστο, τι να κάνει κι η νοικοκυρά.. έβαλε τα μεγάλα μέσα! Κατέβασε απο τη σοφίτα την αρχαία συσκευή πλυσίματος της προ-προ-γιαγιάς της, ξετρύπωσε και τη τσίγκινη λεκάνη την προπολεμικιά κι έβαλε μπρος. Φόρεσε και μια ποδιά που είχε ράψει η γιαγιά της στο μάθημα των οικοκυρικών πάλαι ποτέ και ξεκίνησε να αναδεύει το νερό με τα ρούχα. Πρώτα έβαλε τα σώβρακα να μουλιάσουν και, αμέσως μετά, έβαλε τα πατσαβούρια και τα τσόλια όπου σκουπίζουν τα παπούτσια. Σεντόνια, πετσέτες, σε επόμενη φάση, μη τα μπερδέψει με τα παμβρώμικα. Τα ασπρόρουχα -πυτζάμες, νυχτικά και κομπινεζόν- πλύσιμο στο χέρι με αλυσίβα και λουλάκι, καθότι λευκά. Το θέμα είναι να πετύχει η μπουγάδα, για τούτο ανακατεύει κι ανακατεύει διαρκώς, ρίχοντας λοξές παρακλητικές ματιές προς το υπερπέραν μηπως τη βοηθήσει κάνας άγιος ή προφήτης να είναι αυτή η πλύση η τελική.

Μόλις τελειώσει τη μπουγάδα, λέει να πάει για κάνα κουρεματάκι στην κομμώτρια της γειτονιάς. Παίρνει φτηνά και κουρεύει τέλεια, λέμε. Την προηγούμενη φορά, που πήγε για κούρεμα και μιζ-αν-πλί με τη φιλενάδα της, έφυγε τρέχοντας γιατί η κομμώτρια ήταν κάπως νευρική και μαζί με το μαλλί πήρε κι ένα κομματάκι από το δέρμα του κρανίου της φιλενάδας. Κατόπιν την έλουσε και όλα εντάξει, η πληγή έκλεισε σε λίγα χρόνια. Η νοικοκυρά μας όμως δεν μπορεί να δώσει κι άλλη αναβολή στον εαυτό της. Η οικογένεια δεν αντέχει πλέον το απαρχαιωμένο μαλλί της και, προκειμένου να τη διώξουν από το σπίτι, τι να κάνει; θα πάει να κουρευτεί, να γίνει άνθρωπος. Τότε, ίσως να της ψωνίσουν ένα καινούργιο πλυντήριο. Μπορεί να συνδέσουν και το ρεύμα. Στην εποχή μας, όλα γίνονται -στο πλαίσιο της οικογένειας, βεβαίως.