Σελίδες

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2019

ένας μικρός ανώνυμος πλανήτης βαφτίζεται!

Μεταξύ του Αλφα του Κενταύρου και του Ωμέγα της Ανδρομέδας υπάρχει ένας μικρός πλανήτης, ο 369, όπως τον ονόμασε το Ετσιθελικό Ινστιτούτο Ερευνών του Ετσιθελικού Κράτους (ΕΙΕΕΚ) μέχρι να τον βαφτίσει επισήμως. Η σημασία του μικρού αυτού πλανήτη είναι πολύ μεγάλη, καθώς φαίνεται ως τώρα, μια και η βεβαιότητα για ύπαρξη ατμόσφαιρας με τα συστατικά της γήινης έχει επιβεβαιωθεί με χιλιάδες πειράματα κι έτσι η βάφτισή του αποφασίστηκε να γίνει με κάθε επισημότητα, σύμφωνα πάντα με το γήινο πρωτόκολλο.

Ανάδοχος θα είναι η Νανά Καπνικαρέα, διάσημη αστροφυσική αρχαιολόγος και το όνομα θα είναι "Ετσιθέλος", να ταιριάζει με το Ινστιτούτο που τον ανακάλυψε. Στον πλανήτη Ετσιθέλο λοιπόν, προγραμματίζονται διαδοχικές αποστολές γήινων, ώστε να τεθούν οι βάσεις για μελλοντική του ανάπτυξη σε αποικία Ετσιθεληστών.

Θα μπορούσε βέβαια, μια και περί αποικίας πρόκειται, να βαφτιστεί Νέα Μπανάνια (Nova Banania), αλλά αυτό το ονοματάκι έχει φορεθεί πολύ στη Γη και δεν το ρισκάρισε η ανάδοχος (κοιν. Νονά Νανά) μη τυχόν της προσάψουν σκοπιμότητες.

Ολα αυτά, πριν από τα βαφτίσια, γιατί μόλις ο πλανήτης βαφτίστηκε άρχισε η αμφίδρομη σχέση μεταξύ αυτού και της Γης μας. Ετσι λοιπόν, αναδύθηκαν ένα σωρό Ετσιθελικά κράτη, άφθονοι ηγέτες Ετσιθέλοι-μαϊμού, ο αυθεντικός κόμης Ετσιθέλλος (με δύο λ) πήρε τα πάνω του ετσιθελικώς και καμαρώνει σα γύφτικο σκεπάρνι, καθώς επίσης τα συστήματα διακυβέρνησης των γήινων κρατών εκσυγχρονίστηκαν σε "Ετσιθελικές Δουλοκρατίες".

Στον πλανήτη Ετσιθέλο, όλα καλά, δεν έπαθε και πολλές αβαρίες από την καταπλάκωσή του με υπερφορτωμένα διαστημόπλοια, πετρέλαιο δεν βρέθηκε ακόμα στα εδάφη του και μπορεί να ανασαίνει καθαρό αέρα. Αλλωστε, είναι μικρός ακόμα και δεν απαιτείται μεταφορικό μέσο για την εξερεύνησή του, καθώς επίσης...

Εδώ ακριβώς, χτύπησε ο συναγερμός του γείτονα και ξύπνησα.

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2019

το αυτονόητο

«Οι συντηρητικοί είναι υπέροχοι τύποι. Είναι όλοι τους υπέρ των αγέννητων παιδιών, θα κάνουν τα πάντα για τα αγέννητα παιδιά, αλλά μόλις γεννηθείς δεν τους αφορά πια.

Έχουν εμμονή με τη ζωή από τη σύλληψη του εμβρύου μέχρι τους επόμενους εννιά μήνες. Μετά δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα για σένα. Δεν θέλουν να ακούν για τη φροντίδα σου, τη δημόσια εκπαίδευση, την πρόνοιά σου, τα σχολικά γεύματά σου, τα κουπόνια φαγητού, την επιβίωσή σου.

Όσο είσαι αγέννητος είναι μαζί σου, όταν γεννηθείς τη γάμησες.»

George Carlin-->> https://el.wikipedia.org/wiki/Τζορτζ_Κάρλιν

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

Η κρίση των γαϊδάρων



Μια μέρα εμφανίσθηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.
Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.

Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι 500 ευρώ! Και αποχώρησε.

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα. Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.

Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο. Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.

Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση. Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαϊδάρους!!…

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή/οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον ιδρώτα τους.

Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες. Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους; Τι θα κάνεις εσύ;
_______________________
ΣΗΜ.1. Ωραία δεν εξηγεί τί συμβαίνει σήμερα στο γαλάζιο μας πλανήτη;
ΣΗΜ.2. το είχα μεταφέρει το 2011 (απο μια σελίδα που δεν υπάρχει πια) εδώ. -->> https://rodia.wordpress.com/2011/10/29/donkey-crisis/

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2019

η επανάληψη δεν είναι πάντα καλή

βρισκόμουν Λοντον το 2012, όταν ξεπήδησαν από τις κάλπες δυο νέοι άνθρωποι, ο Τσίπρας κι ο Καμμένος, έτοιμοι να διώξουν τα θηρία και είπα μέσα μου "μακάρι να ενωθούν αυτοί οι δυο, ας είναι και με διαφορετικές ιδεολογίες, αρκεί να πετύχουν το βασικό σκοπό, να σώσουνε τη χώρα" και το 2015 έγινε το θάμα. Λίγο αργότερα, ήρθε η πρώτη σαγονιά με τη διαστρέβλωση του δημοψηφίσματος κι ευτυχώς που είχα προκανονισμένες διακοπές και δεν ψήφισα (τί να ψήφιζα κιόλας;) αλλά μετά σκέφτηκα ότι μπορεί να το πααίνει λάου λάου ο νέος, να στεριώσει και να κάνει θάματα κι έτσι έγινε: γίνανε πράματα και θάματα, που όμως μείνανε κρυφά, χαθήκανε ανάμεσα σε προσυμφωνημένα ξεπουλήματα, γιατί η χώρα -το κράτος δλδ- έχει δικό του λόγο που δεν μπορεί να αθετηθεί, αλλά ποιος τα ψειρίζει αυτά θα μου πεις. Κι όλα όσα γίνανε, θα γεννήσουν αργότερα τα αποτελέσματά τους, αν αφεθούν να γεννηθούν δλδ. Μετά ήρθανε κι άλλες δυνατές σαγονιές με τον Κουβέλη, την Παπακώστα, τον Θεοχαρόπουλο (Τζάκρη και Μεγαλοκονόμου δεν πιάνονται επειδή ήταν απλώς σχετικά ανώδυνες χαζομάρες) και δεν μπόρεσα να βρω δικαιολογία εκτός από "κακους συμβούλους". Ακόμα κι έτσι όμως, όταν σκέφτομαι την προηγούμενη κατάσταση της φρίκης που ζήσαμε με ΝΔΣΟΚ, τρέμω και μόνο στην ιδέα της επανάληψης. Αυτά.
_______________________
ΣΗΜ. βασικό λάθος: να θολώνεις ένα ήδη θολό τοπίο, αντί να προβάλλεις το δικό σου, το καθαρό

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2019

Μετά τις χτεσινές ευρωεκλογές

δεν καταλαβαίνω τη στενοχώρια μερικών επειδή μπήκαν στην Ευρωβουλή κάποιοι, αντί να μπουν στη φυλακή: μη στενοχωριόμαστε όμως, και η Ευρωβουλή μια φυλακή είναι. Σάμπως έχει κάποια δύναμη; εκτός Ευρωβουλής κανονίζονται όλα τα σημαντικά, οι ευρωβουλευτές είναι για ξεκάρφωμα. Οι ανεπηρέαστοι από τα πολιτικά πράγματα χαρτογιακάδες παίρνουν και *επιβάλλουν* τις (δικές τους) Αποφάσεις, γνωστό αυτό. Υπήρχε μια ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά τώρα παρακαλάω να μην αλλάξουν, έτσι όπως διαμορφώθηκε η τωρινή πραγματικότητα, γιατί αν αλλάξουν αποκλείεται να αλλάξουν προς όφελος των λαών της ΕΕ. Εχεις αντίρρηση;

Σάββατο, 27 Απριλίου 2019

τι είπε ο Πούτιν κατά την επίσκεψή του στη Δανία το 2011

το 2011, κατα την επίσκεψή του στη Δανία, ο Πούτιν είπε τα αυτονόητα:
1. «Οι εσωτερικές αντιφάσεις μετατράπηκαν σε ένοπλη σύγκρουση. Γιατί έπρεπε να επέμβουμε σε αυτή τη σύγκρουση; Δεν έχουμε άλλα στρεβλά καθεστώτα στον κόσμο; Θα επέμβουμε παντού στις εσωτερικές συγκρούσεις; θα βομβαρδίσουμε αυτές τις χώρες;»
2. «Λένε ότι δεν θέλουν να εξολοθρεύσουν τον Καντάφι, αλλά τότε γιατί βομβάρδισαν τα παλάτια του; Ήταν μια επιχείρηση για να διώξουν τα ποντίκια;»
3. «Τώρα, ορισμένοι αξιωματούχοι λένε ναι, προσπαθούμε να σκοτώσουμε τον Καντάφι. Ποιος το επέτρεψε να γίνει αυτό; Έγινε καμιά δίκη; Ποιος έχει το δικαίωμα να εκτελέσει έναν άνθρωπο», είπε τονίζοντας ότι σε αυτά τα θέματα, «όλος ο κόσμος παραμένει σιωπηλός».
4. «Όταν ο λεγόμενος πολιτισμένος κόσμος επιτίθεται με όλες του τις δυνάμεις σε μια μικρή χώρα, καταστρέφει τις υποδομές της που δημιουργήθηκαν επί πολλές γενιές, δεν ξέρω αν αυτό είναι κάτι καλό. Δεν μου αρέσει αυτό.»
___________________
ΣΗΜ. μερικοί ψάχνουν να βρουν σκοπιμότητες και κρυφά νοήματα, επειδή τα είπε ο Πούτιν, αλλά εμένα μου άρεσε που κάποιος τα είπε επιτέλους.

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

οι παγίδες του μίσους

Διατρέχοντας το διαδίκτυο αυτές τις μέρες, πέτυχα μερικά άρθρα και σημειώματα περί του Αλ. Λυκουρέζου, όπου μεταξύ άλλων αναφέρονταν στην ηλικία του (86 χρονών) και γενικεύοντας σχετικά με την ανεπάρκεια των γερόντων και πως είναι καιρός να φύγουν από τη μέση κάνοντας τόπο στους νέους, ώστε να καταπολεμηθεί -δήθεν και τάχα- η ανεργία και άλλες παπαριές που ξεστομίζονται (γράφονται, στην προκειμένη περίπτωση) εντελώς άσκεφτα.

Πρώτα, κάτι για την ταμπακιέρα: ο Αλ. Λυκουρέζος συνελήφθη, δεν δικάστηκε ούτε καταδικάστηκε. Αρα, εύλογο είναι να ρωτήσω, γιατί τόση βιασύνη και από πού προκύπτει η βεβαιότητα για την ενοχή του;

Κατόπιν, ο Αλ. Λυκουρέζος διατηρεί ένα μεγάλο δικηγορικό γραφείο (εταιρεία, μάλλον, δεν ξέρω ακριβώς πώς ορίζεται) όπου εργάζονται (και) ένα σωρό νέοι άνθρωποι. Αρα, προσφέρει θέσεις εργασίας σε ανθρώπους που δεν θα μπορούσαν ούτε έξω από τα δικαστήρια να περάσουν μοναχοί τους, χωρίς την αίγλη και τη στήριξη του μεγαλογραφείου, λέμε τώρα αλλά μπορεί να είναι και αλήθεια.

Μετά, έρχεται η γενίκευση "κάτω οι γέροι!" και θυμάμαι τις εκλογές όπου το σύνθημα ήταν "ψηφίστε νέους!" και ψήφισα νέους και το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να ψηφίσουν νόμους οι οποίοι αναβάθμιζαν την βουλευτική ιδιότητα, αύξηση μισθών δηλαδή και μείωση θητείας για συνταξιοδότηση. Καλοί κύριοι, σε βάρος της δικής μου τσέπης φυσικά. Αρα, το ζητούμενο είναι ο ορισμός της αξίας ενός ανθρώπου με βάση την ηλικία του; Αν είναι αυτό, να εξολοθρεύονται οι άνθρωποι μόλις φτάνουν την ηλικία που θα οριστεί από κάποιον απάνθρωπο νόμο. Ημαρτον, Θεέ μου τι γράφω!

Υστερα, το θέμα πάει ακόμα παραπέρα και σκέφτομαι (με όλο μου το δίκιο νομίζω) μπας και είναι βαλτοί όλοι αυτοί που, με εφαλτήριο την "υπόθεση Λυκουρέζου", πηδάνε στην απαξίωση των ηλικιωμένων ανθρώπων. Σκέφτομαι μήπως είναι μια εσκεμμένη διαδικασία με σκοπό να οδηγήσει στην παγίδα ενός μίσους που θα χωρίσει τους ανθρώπους σε καινούργιες τάξεις: των νέων και των γερόντων.

Τελικά, δεν είναι αρκετές οι κατηγορίες/παγίδες αντιπαραθέσεων μεταξύ των ανθρώπων που ταξινομούνται σήμερα κατά φύλο, φυλή, χρήμα (=οικονομική επιφάνεια), νόηση, επάγγελμα, κλπ; χρειάζεται και ταξινόμηση κατά ηλικία; Αυτά και ίσως επανέλθω.