σκέψη και περίσκεψη

αγαπητά μου παιδιά, αποφάσισα να γράψω όσα σκέφτομαι εδώ και λίγο καιρό : όταν ο σουλτάνος της απέναντι χώρας αναφέρει το Αιγαίο ως "γαλάζια πατρίδα" εννοεί φυσικά ότι το Αιγαιο είναι Ελληνικό, επειδή η Ελλάδα είναι γαλάζια όπως η σημαία της.

Η Τουρκία είναι κόκκινη, επίσης σαν τη σημαία της.

Αρα, ο σουλτάνος διεκδικεί το Αιγαίο ως ελληνική θάλασσα την οποία θέλει να αρπάξει.

Σωστά ως εδώ; το θέμα λοιπόν είναι ο λόγος για τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τον σουλτάνο της απέναντι χώρας την αρπαγή (απο αυτόν) τμήματος της ελληνικής επικράτειας.

Μήπως δεν είναι ελληνική η κυβέρνηση της Ελλάδας; και αν δεν είναι ελληνική η κυβέρνηση, τι ακριβώς είναι; ε;

έγγραφο-απάντηση προς ΕΣΑμεΑ

Το πόσο φροντίζει το ελληνικό κράτος τους πολίτες του, φαίνεται καθαρά από το έγγραφο/απάντηση της Δ/νσης Παροχών (ΤΜΗΜΑ ΠΑΡΟΧΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ) που πρωτοκολλήθηκε στις 5/8/2010 και απευθύνεται στην Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία. Προφανώς, η ΕΣΑμεΑ είχε ζητήσει να εγκριθεί η αγορά ενός ζευγαριού ειδικών υποδημάτων για κάποιο ανάπηρο μέλος της.

 

Τι λέει το έγγραφο; τι απαντούν οι ειδικοί στο αίτημα ενός συμπολίτη μας που ασθενεί; Κράτα την αναπνοή σου: 

 

«Η Εκτακτη Ειδική Επιτροπή της Διοικήσεως δεν ενέτεξε στα είδη του άρθρου (20 ή 28, δεν φαινεται καθαρα) του κανονισμού ΙΚΑ-ΕΤΑΜ τα θεραπευτικά υποδήματα διαβήτη εφ' όσον μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι με τη χρήση τους δεν αποφεύγεται ο ακρωτηριασμός του ποδιού, απλά καθυστερεί ένα με δυο χρόνια και το αναμενόμενο όφελος είναι μικρότερο από το προβλεπόμενο κόστος.

Επομένως, το συγκεκριμένο είδος δεν χορηγείται από το Ιδρυμα.» 

 

Με δικά μου λόγια τώρα:

 

Τί ήθελες κι αρρώστησες άνθρωπέ μου; γιατί πλήρωνες μια ζωή εισφορές για ασφάλιση; δεν ξέρεις ότι ένα ζευγάρι ειδικά θεραπευτικά παπούτσια κοστίζουν περισσότερο από 1-2 χρόνια ποδιών; θα στα κόψουμε που θα στα κόψουμε, να πληρώνουμε και για παπούτια που σε 1-2 χρόνια δεν θά 'χεις πλέον πόδια να τα φορέσεις; ήμαρτον πχια με σας τους ασφαλισμένους λέμε! όλα δικά σας τα θέτε.

_______________

ΣΗΜ. αναρωτιέμαι πόσα παρόμοια έγγραφα έχουν συνταχθεί ως τα σήμερα, πόσοι συμπολίτες έχουν απογοητευτεί από τις υπηρεσίες ασφάλισης, πόσοι ειδικοί επιστήμονες εξάντλησαν την αναλγησία τους επάνω σε ανήμπορους φτωχοπρόδρομους; επίσης, σκέφτομαι πόσους τεμενάδες θα έκαναν οι ίδιοι αυτοί ειδικοί επιστήμονες και πόσες ποδιές κατουρημένες θα φίλησαν για να διοριστούν και να εξυπηρετούν τους αφέντες τους --σε βάρος των πολιτών, βεβαίως-- και πόσο θα χαριεντίζονται με τους αφέντες "με το σεις και με το σας". Η περίπτωση ΚΕΕΛΠΝΟ σού λέει κάτι; θυμάσαι και το ΕΡΡΙΚΟΣ ΝΤΥΝΑΝ μήπως;

μια στο καρφί και μια στο πέταλο

Eτσι καλλιγώναν τ' άλογα παλιά ,
για να μη τα πονάνε και πολύ,
για το καλό τους,
αλλά και για το καλό του πεταλωτή,
μη φάει καμμιά άτσαλη κλωτσιά στη μούρη .

Το ίδιο κάνει και ο οδοντίατρος:
σταματά κάθε λίγο ρωτώντας "πονάτε;" και συνεχίζει αφού πάρει ο ασθενής μια μικρήν ανάσα .

Το ίδιο κάνει και η κυβέρνηση:
μετά τη μπόμπα Κουρουμπλή, αμολάει μερικά θετικά σχέδια/όνειρα για την αγροτική ανάπτυξη.

Περί εξυπνακίστικων μεθοδεύσεων, ΜΜΕ, θανατικής ποινής, κλπ

 

«Μη πετροβολάτε τα παιδιά!» είναι ο τίτλος της γελοιογραφίας που σκάρωσα και την επεξηγώ -αναγκαστικά- επειδή δεν δηλώνω γελοιογράφος: Λοιπόν.. από τα παράθυρα του Κοινοβουλίου και του Υπουργείου Παιδείας (τα λοιπά περί "δια βίου", κλπ τα παραλείπω ως άχρηστες παπαριές) οι κυβερνητικοί βγάζουν τα παιδιά χρησιμοποιώντας τα σαν ασπίδες απέναντι στους εκπαιδευτικούς που βρίσκονται μπροστά στο δίλλημμα της απεργίας που παρομοιάζεται με σωρό από πέτρες... Παρατηρήσεις δεκτές.

Περίληψη περιεχομένων

Πάμε τώρα στο κυρίως θέμα, για το οποίο η έμπνευση ήρθε με αφορμή την (εξυπνακίστικη) μεθόδευση της κυβέρνησης στο καφτό ζήτημα του ευτελισμού της Παιδείας δια του ξεφτιλισμού -πολίτικαλ κορέκτ: υποβάθμισης- των εκπαιδευτικών, καθώς και μια (οξύτατη) συζήτηση με το μεγαλύτερο παιδί μου περί της διαφοράς της θανατικής ποινής από την τυρρανοκτονία, καθώς και περί του τί είναι ακριβώς τα "προσωπικά δεδομένα", η προστασία τους και ποιος τα προστατεύει. Στο θέμα εμπλέκω και τα διαπλεκόμενα τηλεοπτικά κανάλια, δεδομένου ότι παρατηρώ προσφάτως μια απομίμηση της προεκλογικής αμερόληπτης ΝΕΤ από το καρατζαφερικό (γκαιμπελικό) κανάλι αρτ. Το κανάλι αυτό είναι σήμερα το μοναδικό τηλεοπτικό μέσο όπου ακούγονται οι απόψεις των εκπροσώπων της αντιπολίτευσης και όπου φιλοξενούνται συνήθως ισομερώς (κατά το δυνατόν για τα ελληνικά πράγματα) οι συζητητές οι προεχόμενοι από διάφορες παρατάξεις -και από τις κυβερνητικές: Συνήθως ένας εκπρόσωπος της κυβέρνησης παρών και οι υπόλοιποι δυο σε τηλεφωνική σύνδεση, όχι τρεις κυβερνητικοί παρόντες αντιμέτωποι με έναν αντιπολιτευόμενο, φόρμουλα εφαρμοζόμενη από τα "συμβατικά" τηλεοπτικά μέσα.

Η κουτοπονηριά ή "για πόσα κιλά Μ. μας περνάτε κύριοι";

Η κυβέρνηση, λοιπόν, διαλέγει εύστοχα -κατ' αυτήν και τους κουτοπόνηρους εγκεφάλους που την στηρίζουν- την ακριβή ημερομηνία επιβολής δια της ψήφισης (παμψηφεί αποδοχής "δια την σωτηρίαν της χώρας") του νόμου που εξαερώνει το εκπαιδευτικό λειτούργημα, θέτοντας έτσι τους εκπαιδευτικούς "προ των ευθυνών τους για την ομαλή διεξαγωγή των πανελλήνιων εξετάσεων". Τί κάνει στην πράξη δηλαδή; Βάζει τα παιδιά μας μπροστά και λέει στους Δασκάλους τους «βαράτε τα, αν τολμάτε»... Κρεμάει και μια ταμπελίτσα στο πίσω μέρος που γράφει «ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ» και μετά.. νίπτει τα χέρια της, μέσω της κας Ρεπούση -ειδικής στα περί Παιδείας θέματα, Θεέ μου βόηθα.

Οπότε, αν διάλεξες να είσαι εκπαιδευτικός (των 600 ευρώ που πάνε προς μείωση), αν δεν πας απο τα Χανιά στον Εβρο μόλις σε διατάξει ο "δια βίου" μανδαρίνος και αν δεν αποτρελλαθείς διδάσκοντας, θα πρέπει να ψάξεις για δουλειά -μια από τις άφθονες δουλειές που ρέουν στην αγορά των 1.500.000 ανέργων της χώρας.

Τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και το αρτ tv

Τα κυβερνητικώς (και αλλέως πως) διαπλεκόμενα ΜΜΕ χορεύουν στο χαβά που εκπέμπεται από τα υπουργικά γραφεία -και από ην τρόικα βεβαίως, που κάθε άλλο παρά Ροκ είναι- ένα χαβά παράτονο με πολλά σφάλματα στις αριθμητικές πράξεις, γιατί αυτός ο χαβάς δεν έχει καμμία σχέση με νότες. Θυμάμαι με νοσταλγία την πεοεκλογική ΝΕΤ που αντιμετώπιζε αμερόληπτα τους υποψήφιους των κομμάτων και μαθαίναμε όσο γίνεται ξεκάθαρα τις μετεκλογικές προθέσεις τους, ασχέτως αν.. μετά την απομάκρυνσην του πελάτου εκ του ταμείου ουδεμίαν ευθύνην φέρει ο ταμίας... 

Σήμερα που μιλάμε, το μόνο κανάλι που κρατά ίσες αποστάσεις κι έτσι έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε επιτέλους τί λέει/προτείνει κι αυτός ο έρμος ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι το καρατζαφέρειο αρτ (άστυ ραδιοφωνία τηλεόραση, πρώην ΤΗΛΕΑΣΤΥ). Ναι μεν αμολάει κατά ριπάς τη θέση του προέδρου του Λα.Ο.Σ. υπέρ της θανατικής ποινής και άλλα κουφά, αλλά υπάρχουν και δημοσιογραφικές ενημερωτικές εκπομπές όπου φιλοξενούνται ισότιμα οι διάφοροι κυβερνητικοί και κομματικοί εκπρόσωποι και αφήνονται ελεύθερα να μιλούν όλοι με τη σειρά, εκφραζόμενοι ευπρεπώς προς όλους -ΚΑΙ προς τους συναδέλφους τους- και χωρίς να μπλέκονται παπαγαλίζοντες μεταξύ τους, ούτε να παρεμβάλλονται τεχνηέντως πότε οι παρουσιαστές δημοσιογράφοι με ατάκες και πότε τα αναγκαία διαφημιστικά διαλλείμματα.

Βέβαια, πρέπει να έχει κανείς αυτιά και μυαλά ανοιχτά μη τυχόν και περιπέσει άτακτα στις παγίδες της γκαιμπελικής τακτικής, όπου το ένα αληθές που λέγεται αναδεικνύει σε "αλήθειες" τα μύρια συνομωσιολογικά ή/και ρατσιστικά μηνύματα που δεν παύουν να εκπέμπονται.. τα περί "αίματος που θα ρεύσει", τα περί "εγκληματιών μεταναστών", τα περί θανατικής ποινής που "πρέπει να επανέλθει", κλπ.

Ερώτηση κρίσεως: τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ πετυχαίνουν το στόχο τους; Αυτό που νομίζω είναι: Ναι, αν στόχος τους είναι ο γκρεμός!

Οι ζωές των άλλων 

Είδα το φιλμ με το μεγαλύτερο παιδί μου και διαφωνήσαμε οξύτατα συζητώντας μετά την προβολή για το αν οι Αρχές είχαν το δικαίωμα να δείχνουν τις καρτέλες με τα στοιχεία των πρακτόρων της Στάζι στους πολίτες της ενωμένης πλέον Γερμανίας. Το παιδί μου επέμενε ότι έτσι παραβιάζονταν τα "προσωπικά δεδομένα", άρα τα στοιχεία των πρακτόρων έπρεπε να μείνουν μυστικά και μόνο οι φακέλοι με τα στοιχεία των αναζητητών θα έπρεπε να είναι προσβάσιμοι από τους ενδιαφερόμενους, με το σκεπτικό ότι θα μπορούσε να εγκληματίσει κάποιος εναντίον του προσωπικού του καταδότη.

Δεν κατάφερα να επιβάλλω την άποψη πως όταν υπάρχει ελευθερία και δημοκρατία δεν βγαίνουν στην επιφάνεια τα κακά ένστικτα, ούτε ήταν κατανοητό το επιχείρημα περί ηρωϊσμού των τυρρανοκτόνων. Εκεί ακριβώς, δέχτηκα το χαρακτηρισμό "μαμά δολοφόνα" (!!!) και απαξιώθηκα ως... υπέρμαχη της επαναφοράς της θανατικής ποινής!

Η σημασία της Κάθαρσης

Μετά από δυο μερούλες, σκέφτηκα μερικά πραγματάκια ακόμα, όπως το ξεκαθάρισμα -την αρχαία Κάθαρση- που έρχεται μετά από κάθε τραγωδία, όπως π.χ. μια εθνική καταστροφή. Στη χώρα μας, δυστυχώς. κάθαρση δεν υπήρξε μετά το Β'Π.Πόλεμο. Ηρθε ο εμφύλιος βλακωδώς, έμεινε παραπάνω από όσο μας άξιζε, οι προδότες κέρδισαν κατά κράτος και πήραν την εξουσία, την οποία διατηρούν έως τα σήμερα με διάφορους τρόπους -οικονομικούς, κλπ. Σκέφτηκα και τη Νορβηγία που τιμώρησε με την αυστηρότερη των ποινών τον δοσίλογο πρωθυπουργό της και δεν απορώ καθόλου που αυτή η χώρα, η μοναδική ευρωπαϊκή που είχε το θάρρος να τιμωρήσει έμπρακτα το ναζισμό, ευημερεί και έχει τόσο ανεπτυγμένο το αίσθημα δικαιοσύνης. Η ελευθερία και η δημοκρατία δεν σηκώνουν προδότες και προδοτικές συμπεριφορές... Εμείς, βρισκόμαστε πολύ μακριά από αυτά τα ιδανικά -δυστυχώς- αλλοιώς ποιος θα επέτρεπε να φτάσουμε στο σημείο ολοκληρωτικής καμπής όπου βρισκόμαστε;

Μερικά ερωτήματα εκτός θέματος -ή μήπως εντός;

1. έπρεπε να καούν οι (ελληνικοί) φάκελοι;

2. γιατί κάηκαν οι (ελληνικοί) φάκελοι;

3. έπρεπε να αποκαλυφθούν οι έλληνες δοσίλογοι;

4. γιατί δεν αποκαλύφθηκαν οι έλληνες δοσίλογοι;

5. έπρεπε να ανοίξουν οι φάκελοι της Στάζι;

6 πρέπει να ανοίγουν και να δημοσιεύονται τα αρχεία του φόρεϊν όφις;

7. πρέπει να μαθαίνουν οι έλληνες πολίτες τί γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες των μυστικών συμβουλίων;

8. πρέπει ή δεν πρέπει να υπάρχουν μυστικά -εκτός από τα στρατηγικής σημασίας;

9. κλπ κλπ --βάλε κι εσύ ερωτήματα, μπορείς!-- και μετά, πες μου αν πρέπει (και γιατί) να υπάρχουν ξεχωρισμένα από τα άλλα δικαιώματα τα "ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα".. Μήπως είναι μια ακόμη απάτη, επιβεβλημένη από τους εξουσιαστές για να μας πείσουν ότι πράγματι μας προστατεύουν;.. εχμ.. Απόφυγε πάντως να τα μπερδέψεις με την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

______________________

ΣΗΜ. Με την ευκαιρία που βρίσκομαι και σήμερα μπροστά σε φιλικό υπολογιστή, μεταφέρω και το σχόλιο του κ. Δαρσινού (ΔΗΜ.ΑΡ) στην εκπομπή "πρωϊνή αρτηρία" του αρτ (9/5/2013), ένα σχόλιο που μείωσε αισθητά την ακοή μου -αυτό που λένε.. με κούφανε!

Δαρσινός: «Υπάρχουν ειδικότητες που δεν κερδίζει τίποτα ο μαθητής αν αυξηθούν οι ώρες διδασκαλίας.. π.χ. η Κοινωνιολογία.. Τί κερδίζεις μ' αυτό το μάθημα;» --εχμ.. Ελα μου ντε!

περί παραλόγου ομιλία Ευάγγελου Παπαχρήστου, 16/11/2011

http://www.youtube.com/watch?v=uSakgiJ3_Xs&feature=colike

Ευάγγελος Καλλίμαχου Παπαχρήστος, βουλευτής Ν. Πρέβεζας, 2004 και 2007.
Επάγγελμα: Οικονομολόγος
Σπουδές: Οικονομολόγος με ερευνητική και διδακτική εμπειρία, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Essex με Master στα Οικονομικά και επιπλέον μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών της Μόσχας.
κλπ

μαδώντας τη μαργαρίτα

Ο κ. πρωθυπουργός μαδά τη μαργαρίτα: «Να παραιτηθώ... να μη παραιτηθώ...» Το ερώτημα είναι πόσα φύλλα έχει η μαργαρίτα, καθώς επίσης σημαντική είναι και η συχνότητα μαδήματος. Κάθε πόσο τραβά το κάθε φύλλο; Ενα την ημέρα; Ενα την ώρα;
Το σημαντικότερο είναι ότι καταφέρνει και πάλι να αποπροσανατολίσει τη σκέψη από το βασικό ζητούμενο, τις εκλογές που δίνουν διέξοδο στο πρόβλημα κυβέρνησης της χώρας, εστιάζοντας στο προσωπικό του δίλλημμα.

το μυαλό κουβάρι

Οταν το μυαλό δεν έχει όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται για να συνθέσει και να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα, γίνεται κουβάρι. Στη φάση παράνοιας που ζούμε, το κουβάρι είναι πολύ μπερδεμένο. Πιθανότατα, αυτό να είναι το ποθούμενο των εξουσιαστών και να χαχανίσουν ικανοποιημένοι που τα κατάφεραν να μπερδέψουν ακόμα και μένα που, υποτίθεται, περνιέμαι για λογικός άνθρωπος! Παρ' όλα αυτά, θα προσπαθήσω να ξεμπερδέψω τη σκέψη μου, που δεν είναι μόνο μία και που βασίζεται σε μικρούτσικα ρινίσματα πληροφορίων που έλαβα τα τελευταία εικοσπέντε και βάλε χρονάκια περίπου. Πληροφορίες μικρές και φαινομενικά ανώδυνες, τότε που τις προσέλαβε ο εγκέφαλός μου. Θυμάμαι μάλιστα ότι -τότε, παλιά- απαντούσα στους "πληροφοριοδότες" φίλους ότι «απαπα, δε γίνονται τέτοια πράγματα». Κούνια που με κούναγε... Σήμερα, αποδεικνύεται ότι μπορεί να γίνουν και να παραγίνουν μάλιστα!

Στις παλιές πληροφορίες, θα προσθέσω και πρόσφατες -πολύ πρόσφατες- καθώς και γνώσεις που απέκτησα παρακολουθώντας τί συμβαίνει στον κόσμο, μαζί με πράγματα σημαντικά που διάβασα τα τελευταία δυο χρόνια. Ολα αυτά μαζί θα τα συνδυάσω, ελπίζοντας το συμπέρασμα που θα βγει να μην είναι θρίλλερ ούτε και σαπουνόπερα. Αν το βρεις αληθοφανές ή όχι, εξαρτάται από τις δικές σου προσλαμβάνουσες, τις εμπειρίες ζωής, ό,τι έχεις στο δικό σου μυαλό, καλέ/ή μου αναγνώστη/τρια.

Κυβέρνηση ευρείας στήριξης

«Στηρίζουμε την Ελλάδα», «στηρίξαμε την Ελλάδα», «θα στηρίξω την Ελλάδα», «η Ελλάδα θέλει στήριξη», «να στηριχτεί η Ελλάδα σε μια καινούργια κυβέρνηση ευρείας στήριξης» «Σηκώνουμε τα βάρη της Ελλάδας», «είναι μεγάλο το βάρος», «δεν είναι ένας απλός ανήφορος, ανεβαίνουμε το Γολγοθά», «όπως οι Σίσυφοι»...

Ελλάδα: Αφήστε, ωρέ παιδιά, φτάνει ως εδώ που με φέρατε. Αφήστε τα στηρίγματα, πέφτω και μόνη μου πια!

ο νόμος είναι άκυρος

Μεταφέρω μια σκέψη που ανέβηκε στις 21/10/2011 by stelios, επειδή τη βρήκα απλή και ξεκάθαρη. Λαμπρή, που λένε.

Το in.gr χαρακτηρίζει το νοσμοσχέδιο που ψηφίστηκε ως «προαπαιτούμενο της 6ης δόσης», ο υπουργός Οικονομικών Β. Βενιζέλος κραύγαζε ότι αν δεν ψηφιστεί το ν/σ δεν χρειάζεται καν να πάει στη σύνοδο κορυφής, ενώ η Β. Παπανδρέου «συντριμμένη» ψήφισε το πολυνομοσχέδιο με βαριά συνείδηση, γιατι δεν μπορούσε λέει να αναλάβει το βάρος να μην πάρει η χώρα την 6η δόση – αν καταψήφιζε.

Το νομοσχέδιο επιβλήθηκε συνεπώς υπό καθεστώς άμεσου εκβιασμού. Θα ήταν το ίδιο αν ένας στρατός απαιτούσε από τους βουλευτές να ψηφίσουν κάτι υπό την απειλή όπλου. Συνεπώς, αν όντως ισχύουν οι παραδοχές του Βενιζέλου, της Παπανδρέου και άλλων, ο νόμος είναι άκυρος.

ουστ!

Ακουσα πολλούς εξαπατημένους από τη δική τους ψήφο που το φωνάζουν δυνατότερα από όλους και αυτό με βάζει σε σκέψεις. Μήπως άραγε θά'ταν καλύτερα να το λένε από μέσα τους, να το κραυγάζουν στη δική τους συνείδηση, μπας και τους ακούσει και δίνουν στο εξής την ψήφο τους μετά από σκέψη, βάζοντας το χέρι στην καρδιά, για το συμφέρον της πατρίδας μας της Ελλάδας και όχι μονάχα για το δικό τους; Λέμε τώρα...

Δυο ελληνίδες προσφεύγουν στη Χάγη εναντίον του Γ.Παπανδρέου και της κυβέρνησής του

Η Ολγα Γεωργίου Γεριτσίδου, εκπαιδευτική ψυχολόγος και η Τάνυα-Μαρία Γεριτσίδου, ψυχοπαιδαγωγός και εκδότρια, προσέφυγαν στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Χάγης εναντίον του πρωθυπουργού της Ελλάδας Γ. Παπανδρέου και της κυβέρνησής του.

Προσυπογράφω το κείμενο και συμφωνώ με την ενέργεια των δυο αυτών γυναικών, θυμίζοντας ότι αν δεν είχε μηνύσει τη χούντα των απριλιανών ο Αλ. Λυκουρέζος δεν θα είχαν δικαστεί (και καταδικαστεί) οι πρωταίτιοι, καθώς επίσης θυμίζω το νομικό κατασκεύασμα του "στιγμιαίου" χάρη στο οποίο έμειναν πολλοί συνεργάτες και παρατρεχάμενοι της χούντας ατιμώρητοι -τα λεγόμενα "σταγονίδια"- οι οποίοι καιροφυλακτούν να βλάψουν με κάθε ευκαιρία τη χώρα μας, στηρίζοντας και συμβαδίζοντας κατά περίπτωση με την κυβέρνηση και τους έξωθεν διαχειριστές της εξουσίας στην Ελλάδα.

Καλοί μου αναγνώστες/τριες, δείτε/ακούστε το βίντεο, διαβάστε και τη μακροσκελή αναλυτική προσφυγή και βγάλτε, καθένας/μία το δικό του/της συμπέρασμα.


Η Όλγα Γεωργίου Γεριτσίδου για την προσφυγή κατά του πρωθυπουργού στη Χάγη by newsview

Δεδομένου του μακροσκελούς αναλυτικού κειμένου, μεταφέρω αποσπάσματα από την:

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΔΙΕΠΡΑΧΘΗ ή ΔΙΑΠΡΑΤΤΟΝΤΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ

Κατόπιν του ισχυρισμού του ότι η κατάσταση των οικονομικών της Ελλάδος ήταν σε οικτρή κατάσταση και συνεπώς όλα όσα ο πρωθυπουργός Παπανδρέου είχε υποσχεθεί να εφαρμόσει υπό μορφή συγκεκριμένων πολιτικών αδυνατούσαν να εφαρμοστούν, η κυβέρνηση Παπανδρέου ξεκίνησε μία σειρά πρακτικών και πολιτικών οι οποίες δεν ήταν μόνο εντελώς αντίθετες προς το αρχικό του πρόγραμμα αλλά και ιδιαιτέρως αντισυνταγματικές, που κυρίως περιελάμβαναν μονομερή επίθεση στις μεσαίες και χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις με σκληρότατη φορολογία ενώ ταυτόχρονα απείχαν από την φορολόγηση των ανωτέρων κοινωνικών τάξεων με ποσοστά αναλογικά του εισοδήματος τους όπως το Σύνταγμα της Ελλάδας ορίζει.
[...]
Οι παραβιάσεις του τού Συντάγματος βρίσκονται σε αντίθεση με τις πρωταρχικές εγγυήσεις των θεμελιωδών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Κοινωνικών/Πολιτικών Ελευθεριών που καθορίζουν την έννοια του Κράτος Δικαίου καθώς επίσης και την Αυτοδιάθεση του Λαού. Παρ' όλη την άμεση Λαϊκή κατακραυγή και την απαίτηση για καινούριες Εθνικές εκλογές/Δημοψήφισμα προς αποκατάσταση της νομιμότητος στην κυβέρνηση/διοίκηση (εφ' όσον ο Παπανδρέου εξελέγη για να ανακουφίσει την λιτότητα και να προωθήσει την ανάπτυξη αυξάνοντας τους μισθούς και τις συντάξεις και να εγκαταστήσει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα και ένα ισχυρό Κράτος Πρόνοιας), ο πρωθυπουργός Παπανδρέου αρνήθηκε ισχυριζόμενος ότι είχε την εξουσιοδότηση του Ελληνικού Λαού ως απόρροια των εκλογών του 2009, αν και δεν εφήρμοζε ούτε μία από τις προεκλογικές του και εγκεκριμένες από την Λαϊκή Εντολή πολιτικές. Εκτός τούτων, άρχισε να καταργεί βασικές διασφαλίσεις για την προστασία εργατών/εργαζομένων και υπαλλήλων και του εν γένει εργατικού δυναμικού, κατέστησε τις περισσότερες αν όχι όλες τις συντάξεις μη βιώσιμες (εφ' όσον το έσοδο εκ της σύνταξης δεν καλύπτει βασικά έξοδα διαβίωσης και με την ξαφνική και αυθαίρετη μείωση των συντάξεων οι οικονομικές υποχρεώσεις των συνταξιούχων σε τράπεζες και αλλού δεν μπορούν να ικανοποιηθούν άνευ δικής τους υπαιτιότητας), περιέκοψε ημερομίσθια και μισθούς και αύξησε την φορολογία και ειδικότερα την πλέον σκληρή και άδικη όπως είναι ο φόρος προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) και ιδιαίτερα σε βασικά είδη πρώτης ανάγκης όπως τρόφιμα, καύσιμα (ειδικά το πετρέλαιο θέρμανσης), και τέλη συγκοινωνιών. Ο Παπανδρέου δεν έκανε τίποτα για να συγκρατήσει τον πληθωρισμό ούτε να ελέγξει τις συνεχώς αυξανόμενες τιμές σε βασικά είδη διαβίωσης ενώ ταυτόχρονα συνέχισε να μειώνει μισθούς, ημερομίσθια και συντάξεις σε σημείο που οι άνθρωποι δεν μπορούν πλέον να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες ούτε και να βρούν επιπλέον εργασία λόγω των εξαιρετικά υψηλών επιπέδων ανεργίας. Επιπλέον, ανάγκασε συνταξιούχους και εργαζόμενους να πληρώνουν για τα φάρμακα τους τα οποία ήταν και παραμένουν ιδιαιτέρως υψηλά ώστε αυτοί να μπορούν να διάγουν αξιοπρεπώς σε κατάφορη παραβίαση Κοινωνικών συμβολαίων και του Συντάγματος που εγγυάται κάλυψη και διασφάλιση των βιοτικών αναγκών και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (βλέπε σχετικό 24).

Τα ημερομίσθια/μισθοί και οι συντάξεις μειώθηκαν απότομα ενώ κάθε φορολογία, άμεση και έμμεση αυξήθηκε και διάφορες κατηγορίες όπως η ακίνητη περιουσία και η φορολογία αυτοκινήτων φορολογήθηκαν δύο φορές, πράγμα που αποτελεί καθαρή παραβίαση όχι μόνο του Συντάγματος μας αλλά και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μας.
[...]

Η τελική πτήση

Αμήν και πότε

Απολύσεις με αντικειμενικά κριτήρια

Αντικειμενικές Αξίες


[κλικ! να μεγαλωσει η εικονα]
yannis-ioannou.com

Τόσο απλό, που κανείς δεν το φαντάστηκε!
Συγχαρητήρια κ. Ιωάννου :)

Αντε λοιπόν, ν' αραιώνουμε... Να φεύγουν τα αδερφοξαδερφοκούμπαρα βουλευτών και παραγόντων, όλοι αυτοι που τα φάγαν μαζί με τον κ. Πάγκαλο...

Ποιες εντολές έχει λάβει το ΙΚΑ και ταλαιπωρεί ανθρώπους αναπήρους;

Ελαβα πριν από λίγες μέρες ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από παλιό μπλόγγερ που δεν γράφει πια. Γνώριζα πως έχει πρόβλημα υγείας και χάρηκα που έδωσε σημεία ζωής. Το χαμόγελό μου πάγωσε όμως, όταν ξεκίνησα την ανάγνωση. Διάβασα τί τραβάει ένας συνάνθρωπος που υποφέρει και τα βάσανά του "εμπλουτίζονται" με την αισχρή συμπεριφορά των υπαλλήλων που εμείς πληρώνουμε και, αντί να είναι ταγμένοι στην υπηρεσία μας, υπηρετούν αλλότρια και σκοτεινά συμφέροντα. Απάντησα αμέσως και ζήτησα την άδεια να ανεβάσω σχετικό ποστ, περίμενα, και μόλις πριν από λίγο έλαβα την απάντηση με μερικές επιφυλάξεις, να μη γίνει δηλαδή η περίπτωσή του αφορμή για απαξίωση του ΕΣΥ.

Επειδή είμαι σίγουρη πως, όλοι εμείς οι αδύναμοι άνθρωποι, στο ΕΣΥ στηρίζουμε τις ελπίδες μας για τη φροντίδα του υπέρτατου αγαθού Υγεία, έχω τη γνώμη ότι δεν θα τον απογοητεύσουμε αλλά θα βρούμε τρόπους να υποστηρίξουμε τις προσπάθειές του. Ολοι μαζί, μια γροθιά. Με ιδέες και όχι μόνο λόγια του αέρα. Διάβασε, καλέ/ή μου αναγνώστη/τρια το γράμμα και αν έχεις κάποια καλή ιδέα περί του τί να πράξει αυτός ο άνθρωπος ή για το πώς να αντιμετωπίζει παρόμοιες ανάρμοστες συμπεριφορές, ενημέρωσε παρακαλώ.

Τώρα, μόλις ξεμπέρδεψα από τη σημερινή περιπέτειά μου με τίτλο "Περιπέτειες στο δρόμο της εξαφάνισης του ΙΚΑ". Απ' ό,τι έχω καταλάβει δεν είμαι ο μόνος που παίζει σ' αυτό το σήριαλ. Βλέπω πλήθος κομπάρσων με ανάλογες περιπέτειες που είτε αναλώνονται στην γκρίνια για την κατάντια των πραγμάτων είτε αναζητούν τρόπο για να βγουν οι ίδιοι από το αδιέξοδο (ο γνωστός εκείνου του γνωστού κλπ). Δεν κρίνω κανέναν, απλά δεν θέλω να τους μοιάσω.

Σήμερα λοιπόν έπρεπε να κάνω κάποιες εξετάσεις που έπρεπε να γίνουν οπωσδήποτε σήμερα. Εχω το παραπεμπτικό από γιατρό συμβεβλημένο με το ΙΚΑ, στον οποίο έχουν δοθεί οδηγίες που λένε ότι το παραπεμπτικό δεν χρειάζεται άλλη έγκριση. Στο μικροβιολογικό εργαστήριο όμως δεν μπορούν να εκτελέσουν την εντολή χωρίς έγκριση από ελεγκτή του ΙΚΑ.

Βρίσκομαι σε αδιέξοδο.

Πηγαίνω στο υποκατάστημα του ΙΚΑ όπου ανήκω (ουρές και άλλα αυτονόητα δεδομένα του ΙΚΑ τα παραλείπω) και φτάνω στον υποδιευθυντή.

Μπαίνω στο γραφείο, δίνω το παραπεμπτικό του γιατρού και του εξηγώ πως ο γιατρός είχε οδηγίες ότι οι συγκριμένες εξετάσεις δεν χρειάζονται περαιτέρω έγκριση.
Κρατώντας το παραπεμπτικό στα χέρια του, λέει με ύφος «Αυτός ο γιατρός δεν είναι συμβεβλημένος με το ΙΚΑ». Τον κοιτάζω με ύφος ανάλογο του δικού του και απαντώ «Οχι, είναι χάκερ που έσπασε του κωδικούς και έγραψε σε παραπεμπτικό του ΙΚΑ». Ρίχνει μια δεύτερη, ακόμα πιο πρόχειρη από την πρώτη, ματιά στο χαρτί και μου λέει: «Μπορεί και να έχει σύμβαση με το ΙΚΑ αλλά δεν γράφει διάγνωση». Οι λίγες τρίχες που μου έχουν μείνει σηκώθηκαν όλες όρθιες. Με προσποιητά ευγενικό ύφος (μόνο αυτό απόμεινε κι εκείνο το άλλο με τα μπινελίκια) του λέω: «Αν κοιτάξετε το χαρτί που έχετε μπροστά σας γράφει 'ηπατική ανεπάρκεια'. Αυτό δεν είναι διάγνωση»;

Ολο αυτά ήταν απαραίτητο να προηγηθούν για να δει το παραπεμπτικό που του είχα δώσει. Με τι αποτέλεσμα; «Οι εξετάσεις που ζητάει δεν είναι επείγουσες. Να κλείσετε ραντεβού για να τις κάνετε σ' ένα μήνα» είπε.

Το μόνο που κατάφερα να κάνω είναι να ανοίξω την πόρτα, να φύγω και να αρχίσω να παίρνω τηλέφωνα για να βρω από ποιον θα δανειστώ για να πληρώσω τις εξετάσεις. Όλο αυτό χωρίς να έχω φάει κάτι γιατί η συγκεκριμένη εξέταση απαιτούσε να είμαι νηστικός και με 9,5 πίεση.

Σε ένα μήνα θα πρέπει να τις επαναλάβω.

Για να καταλάβεις, περιμένω εδώ και πάνω από 1,5 χρόνο να περάσω από επιτροπή για σύνταξη αναπηρίας. Εχω περάσει ήδη από την πρώτη επιτροπή και έχω κατοχυρώσει το δικαίωμα συνταξιοδότησης, αλλά η επόμενη θα καθορίσει το ποσοστό αναπηρίας και το ποσό της συνταξης. Ετσι, με τα αναδρομικά που θα λάβω, υπολογίζω να πληρώσω τα δανεικά με τα οποία ζω σήμερα. Αφού κάποιες στιγμές σκέφτομαι να πω στους δικούς μου, έτσι και μου συμβεί κάτι νωρίτερα, να κρύψουν το πτώμα μέχρι να βγουν τα αναδρομικά για να αποπληρώσουν τα χρέη.

__________________
ΣΗΜ.1. Η επιστολή συμπληρώνεται με το σημερινό προβληματισμό του φίλου, μη τυχόν δώσει λαβές να χρησιμοποιηθεί ο λόγος του υπέρ της ιδιωτικής υγείας και κατά της δημόσιας δωρεάν περίθαλψης, που μπορεί να βρίσκεται σε κώμα αλλά δεν έχει ακόμα εκπνεύσει...
ΣΗΜ.2. Μετά την οικονομία στα φάρμακα, μετά τις περικοπές μισθών και συντάξεων, έρχεται καπάκι και η φυσική μας εξόντωση; Μέσα από την αθλιότητα θεσμών ταγμένων στη φροντίδα των ασθενών και αναπήρων συνανθρώπων μας; Μέσα από τις υπηρεσίες ασφάλισης, που πληρώναμε επί πολλές δεκαετίες με το αίμα μας; Είμαι έξαλλη λέμε.

Κορνήλιος Καστοριάδης, ο επίκαιρος φιλόσοφος

Οι αναρτήσεις του μήνα ξεκινούν με μερικές από τις σκέψεις του Κ. Καστοριάδη, διατυπωμένες στην εκπομπή "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ". Στο βίντεο που ακολουθεί, μπορείς να ακούσεις ολόκληρη τη συνέντευξη που έδωσε στην Τέτα Παπαδοπούλου και η οποία περιλαμβάνεται στο βιβλίο της ίδιας με τίτλο «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας», εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2000.

Ξεκινώ λίγο ανορθόδοξα, με το κείμενο που διαβαζει η Λίνα Νικολακοπούλου στο 26' -περίπου- του βιντεο...

«Καλότυχος στάθηκε ο Δήμος των Αθηναίων για τούτη την κρίση των νομοθετών. Αν κάποιος επαναστατήσει ενάντια στο Δήμο με την πρόθεση να επιβάλλει τυραννικό πολίτευμα και να καταλύσει τον Δήμο και τη Δημοκρατία των Αθηναίων, εκείνος που θα τον σκοτώσει να τιμάται ως πρόσωπον ιερό. Κι ακόμη, αν έχει καταλυθεί ο Δήμος και η Δημοκρατία των Αθηναίων, να μην επιτρέπεται στους βουλευτές να ανεβαίνουν στον Αρειο Πάγο κι ούτε να συνεδριάζουν κι ούτε να αποφασίζουν για ο,τιδήποτε. Και, σε περίπτωση που ο Δήμος και η Δημοκρατία έχουν καταλυθεί, αν κάποιος από τους βουλευτές ανέβει στον Αρειο Πάγο για να παραστεί σε συνεδρίαση ή να λάβει κάποια απόφαση, και ο ίδιος και η οικογένειά του να ατιμάζονται, η περιουσία του να δημεύεται και το δέκατο να προσφέρεται στη Θεά.»

...και συνεχίζω με Καστοριάδη:

Μιλώντας για το περιοδικό "ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ", που εξέδιδε στο Παρίσι:

«...το πρόβλημα στις σύγχρονες δυτικές ανεπτυγμένες κοινωνίες δεν είναι το "οικονομικό" δεν είναι η σχετική ή απόλυτη απαθλίωση του προλεταριάτου. Ήμασταν πράγματι οι μόνοι που είπαμε ότι το πρόβλημα βρίσκεται αλλού, είναι πρόβλημα ελευθερίας και περιγράφεται περίπου ως εξής: κατά πόσον οι άνθρωποι -στις σύγχρονες δυτικές ανεπτυγμένες κοινωνίες- είναι ελεύθεροι στην παραγωγή, στην καθημερινή ζωή, στην οικογένεια, στην εκπαίδευση, κ.λπ.»

Μιλώντας για την αυτονομία:

Έως πού πάει η ατομική αυτονομία σε σχέση με τους κοινωνικούς κανόνες και, επίσης, τι σημαίνει κοινωνική αυτονομία; Πώς είναι δυνατόν να συμβιβαστεί η ατομική αυτονομία με την ύπαρξη κοινωνικών νόμων καθώς και με την ύπαρξη μιας εξουσίας; Διότι σε μιαν πραγματική δημοκρατία -άμεση δημοκρατία- η πλειοψηφία ασφαλώς ασκεί μιαν εξουσία και αυτοί που δεν συμφωνούν με τις αποφάσεις της πλειοψηφίας, παρά ταύτα, είναι υποχρεωμένοι να τις ακολουθούν.
Η λέξη αυτονομία, όπως όλες οι άλλες λέξεις και ιδέες της εποχής μας, έχει εκπορνευτεί. Αυτό συνέβη από το 1975-76, όταν διάφορες αυτοονομαζόμενες αυτόνομες ομάδες άρχισαν να κάνουν οτιδήποτε λέγοντας «είμαστε αυτόνομοι». Ξέρετε, στη λέξη αυτονομία υπάρχουν δύο ρίζες: αυτός (εγώ, ο ίδιος) και νόμος. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι σκέπτονται τη ρίζα αυτός και ξεχνούν τη ρίζα νόμος. Αυτόνομος, λοιπόν, είναι εκείνος που δίνει στον εαυτό του έναν νόμο.
Φυσικά, δεν θα αποκαλούσα αυτόνομο όποιον εκπληρώνει απλώς τις επιθυμίες του χωρίς κανένα φρένο και χωρίς κανέναν έλεγχο, όποιον θεωρεί πως νόμος είναι να κάνει ό,τι του κατεβαίνει κάθε στιγμή στο κεφάλι. Το ίδιο ισχύει και για την κοινωνία. Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική και συλλογική ζωή χωρίς οργάνωση και χωρίς ένα minimum κοινών κανόνων. Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική και συλλογική ζωή χωρίς ένα minimum αξιών και σκοπών. Εννοώ αξιών και σκοπών, που να τους συμμερίζονται όλα τα μέλη της κοινωνίας ή τουλάχιστον να μην τους αντιμάχονται κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να προτιμούν να γίνει ρημάδι η κοινωνία παρά να πραγματοποιηθούν αυτές οι αξίες και οι σκοποί. (~20' βίντεο)

Απο αυτή την άποψη, αυτο που εννοώ ως αυτόνομη κοινωνία, είναι μια κοινωνία όχι η οποία είναι διαφανής, αλλά είναι μια κοινωνία η οποία ξέρει ότι δεν υπάρχει υπερβατικότητα, ότι δεν υπάρχει υπερβατική πηγή των θεσμών και των νόμων, ότι δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή.. αυτο που ξέραν οι αρχαίοι έλληνες, οι οποίοι δεν επίστευαν σε μετά θάνατον ζωή ή, αν επίστευαν στη μετά θάνατον ζωή, της δίναν ένα περιεχόμενο -όπως φαίνεται στην Οδύσσεια- που ήταν εκατό φορές χειρότερο από ότι είναι η επίγεια ζωή.. η οποία ξέρει, συνεπώς, πως ότι γίνεται εδώ κάτω και πως ό,τι έχουμε να κάνουμε, εμείς έχουμε να το κάνουμε και έχουμε να δώσουμε στους εαυτούς μας σαν κοινωνικό σύνολο, κανόνες και νόμους που να μας επιτρέπουν να υπάρχουμε σαν αυτόνομη κοινωνία και σαν αυτόνομα άτομα μέσα σε αυτή την κοινωνία. (~37' βίντεο)

Μιλώντας για την ετερονομία:

Έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε ότι διάφορες ιδέες και επιδιώξεις -όπως η ελευθερία, η ισότητα, η δικαιοσύνη, η αλήθεια, κ.λπ.- είναι αυτονόητες. Έχουμε συνηθίσει μάλιστα να θεωρούμε ότι ο άνθρωπος παντού και πάντα προβληματιζόταν γύρω από αυτές, ότι τις προέβαλλε, ότι προσπαθούσε να δώσει απαντήσεις. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Πρόκειται για μια τεράστια ιστορική αυταπάτη. Το 98% της ανθρώπινης ιστορίας διαδραματίστηκε σε συνθήκες, στις οποίες οι άνθρωποι δέχονταν ως απολύτως αδιαμφισβήτητα όλα όσα τους επέβαλε -ως κριτήρια, αξίες, τρόπο ζωής, επιδιώξεις ζωής- η θεσμισμένη παράδοση της κοινωνίας τους.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Για έναν Εβραίο της εποχής που περιγράφει η Παλαιά Διαθήκη, το ερώτημα «ο Νόμος είναι ή δεν είναι δίκαιος;» δεν τίθεται δεν μπορεί να τεθεί. Γιατί; Διότι τον Νόμο τον παρέδωσε ο ίδιος ο Θεός -ο Ιεχωβάς- στο όρος Σινά στον Μωυσή, ο οποίος τον κατέγραψε σε πέτρινες πλάκες (οι γνωστές Δέκα Εντολές).
Το ίδιο φυσικά ισχύει -οι νόμοι είναι εκ Θεού, είναι δεδομένοι, δεν αμφισβητούνται κ.λπ.- και για όλες τις ασιατικές κοινωνίες, για τις αμερικανικές κοινωνίες (τις προκολομβιανές), για τις πρωτόγονες φυλές, για τις μεσαιωνικές ευρωπαϊκές κοινωνίες, για τη βυζαντινή κοινωνία ασφαλέστατα. Είπαμε ότι πρόκειται για το 98% της ανθρώπινης ιστορίας...
Υπάρχουν μόνον δύο κοινωνίες, από όσο εγώ γνωρίζω, όπου αυτά τα ζητήματα ανακινήθηκαν. Υπάρχουν μόνον δύο κοινωνίες και ιστορικές περίοδοι, όπου δημιουργήθηκε ένα κίνημα, το οποίο αφορούσε δυνάμει περίπου το σύνολο των κοινωνών, όπου οι άνθρωποι άρχισαν να θέτουν ερωτήματα και να αμφισβητούν. Τι; Να αμφισβητούν τις παραδοσιακές παραστάσεις για τον κόσμο, τις ιδέες, το τι αξίζει και τι δεν αξίζει, τι είναι δίκαιο και τι δεν είναι, τι είναι αλήθεια, πώς πρέπει να θεσμιστεί η κοινωνία, πώς πρέπει να ρυθμιστούν οι σχέσεις των ανθρώπων. Αυτές οι δύο κοινωνίες είναι η αρχαία ελληνική (από τον 8ο μέχρι τον 4ο π.Χ. αιώνα) και η δυτικοευρωπαϊκή (από το τέλος του Μεσαίωνα και μετά).
Όπως ξέρετε, η βασική μου θέση είναι ότι κάθε κοινωνία αυτοθεσμίζεται. Δηλαδή κάθε κοινωνία δημιουργεί τους θεσμούς της. Θεσμός είναι τα εργαλεία. Θεσμός είναι η θρησκεία. Θεσμός είναι οι αξίες. Θεσμός είναι η ρύθμιση των σεξουαλικών σχέσεων. Θεσμός είναι η ύπαρξη εξουσίας και ο τρόπος με τον οποίο επιβάλλεται και νομιμοποιείται. Κάθε κοινωνία δημιουργεί τους θεσμούς της. Όμως η ιδέα ότι οι θεσμοί είναι δική της δημιουργία, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, δεν υπάρχει στις περισσότερες κοινωνίες. Αντιθέτως, υπάρχει η ιδέα ότι οι θεσμοί ήρθαν από αλλού και γι' αυτόν τον λόγο μένουν άθικτοι.

Στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψετε να κάνω μια εξήγηση σε ό,τι ονομάζω φαντασιακές σημασίες, οι οποίες ασφαλώς είναι ο κεντρικός πυρήνας των θεσμών κάθε κοινωνίας. Οι φαντασιακές σημασίες είναι αυτές που προσανατολίζουν τις αξίες και τη δραστηριότητα των ανθρώπων μέσα στην κοινωνία' είναι σημασίες που με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να στηριχτούν, να δικαιολογηθούν ή να αναιρεθούν λογικά. Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι υπάρχει ο Ιεχωβάς ή ο Θεός των Χριστιανών. Εξ άλλου, με μιαν έννοια, η λογική αναίρεση της ύπαρξης του Ιεχωβά ή του Θεού των Χριστιανών δεν έχει κανένα ενδιαφέρον.

Η ιδέα ότι οι θεσμοί έρχονται από αλλού -δηλαδή ετερονομία της κοινωνίας- είναι πολύ παλιά ιστορία (υπάρχει ακόμη και σε πρωτόγονες κοινότητες). Η ετερονομία της κοινωνίας είναι το γεγονός ακριβώς ότι η κοινωνία αλλοτριώνεται μέσα στους θεσμούς τους οποίους δημιούργησε. Γιατί; Διότι δεν ξέρει ότι η ίδια τους δημιούργησε. Κατά κάποιον τρόπο δεν μπορεί να το ξέρει, της είναι τρομερά δύσκολο να το ξέρει.
Υπάρχει το περίφημο επιχείρημα του Ντοστογιέφσκι -που μπορεί να πάει πίσω μέχρι και τον Πλάτωνα και που, πάντως, εγώ προσωπικά το θεωρώ επιχείρημα υπαστυνόμου Β- σύμφωνα με το οποίο, «εάν δεν υπήρχε Θεός, όλα θα ήταν επιτρεπτά»! Δηλαδή χρειάζεται ένας Θεός, γιατί διαφορετικά όλα αυτά τα ρεμάλια θα έκαναν ό,τι τους κατέβαινε στο κεφάλι... Πάντως, παρά τη χυδαιότητα του, μιλώ για τη χυδαιότητα του επιχειρήματος του Ντοστογιέφσκι, το επιχείρημα αυτό εκφράζει μια βασική αλήθεια της θέσμισης των ετερόνομων κοινωνιών. Χρειάζεται δηλαδή να λεχθεί ότι οι θεσμοί έχουν έρθει από αλλού, για να μπορούν να κατοχυρωθούν οι θεσμοί. Εάν οι άνθρωποι έτσι ήξεραν ότι έκαναν οι ίδιοι τους νόμους τους, θα τους σεβόντουσαν; Ε, λοιπόν, εδώ οι αρχαίοι Έλληνες και οι αρχαίοι Αθηναίοι απαντούν: «Ναι, εμείς οι ίδιοι κάναμε τους νόμους μας και, όσο δεν τους έχουμε αλλάξει, τους σεβόμαστε και τους τηρούμε». Σ' αυτό το ζήτημα προσπάθησε να απαντήσει το νεότερο δημοκρατικό και επαναστατικό κίνημα. Με ποιον τρόπο; Προτάσσοντας την ιδέα ότι τους νόμους τους δημιουργεί ο ίδιος ο λαός και ότι αυτό δεν είναι λόγος να μην είναι σεβαστοί οι νόμοι.

Μιλώντας για την αμφισβήτιση:

Η αμφισβήτηση, όχι για την ευχαρίστηση της αμφισβήτησης. Η αμφισβήτηση, όταν υπάρχει λόγος. Η δυνατότητα της αμφισβήτησης, η δυνατότητα να μιλήσω αλλιώς. Η δυνατότητα να σκεφτώ διαφορετικά από ό,τι σκέφτεται η πλειοψηφία, το Κράτος, η Εκκλησία, το Κόμμα, ο δάσκαλος, οι γονείς ενδεχομένως. Η δυνατότητα να θέσω ως άτομο -ή να θέσει μια κοινωνική ομάδα ή μια πολιτική κίνηση- ερωτήματα. Ερωτήματα σχετικά με το εάν η σημερινή θέσμιση της κοινωνίας είναι δίκαιη ή όχι, εάν η ισότητα που επαγγέλλονται το Σύνταγμα και οι νόμοι υπάρχει πραγματικά ή δεν υπάρχει. Ε, λοιπόν, η δυνατότητα αμφισβήτησης είναι συμφυής με τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνοδυτικής παράδοσης και μόνον αυτής, καμίας άλλης παράδοσης.

Μιλώντας για την σύγχρονη Ελλάδα:

Βρίσκω πολύ προβληματική, πολύ περισσότερο από άλλες χώρες, τη σύγχρονη Ελλάδα και τον ελληνικό λαό. Βεβαίως, σήμερα, παντού στον κόσμο υπάρχει το πρόβλημα «πού πηγαίνει η κοινωνία;», παντού υπάρχουν αντινομίες ανάμεσα σε ορισμένες εξελίξεις αποσύνθεσης και σε ορισμένα δείγματα ανανέωσης. Στην Ελλάδα όμως όλες αυτές οι αντινομίες είναι πολλαπλασιασμένες.
Πρώτα-πρώτα, υπάρχει η θεμελιώδης αντινομία, την οποία ο νεότερος ελληνισμός δεν κατάφερε ποτέ του να λύσει. Εννοώ αυτή την καταπληκτικά αντιφατική επίκληση δύο παραδόσεων τελείως ασυμβίβαστων μεταξύ τους: της αρχαίας ελληνικής παράδοσης και, ταυτοχρόνως, της βυζαντινής.
Ή θεωρεί κανείς σημείο αφετηρίας τον Επιτάφιο του Περικλή ή είναι με τους βυζαντινούς αυτοκράτορες. Ή θεωρούμε την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία πρότυπο και σπέρμα ή είμαστε με τη βυζαντινή θεοκρατία. Όμως τα δύο μαζί δεν συμβιβάζονται.
Σ' αυτήν τη θεμελιώδη αντινομία υπάγεται και κάτι άλλο. Αναφέρομαι στο γεγονός ότι όποια καθαρά νεοελληνική παράδοση πήγε να δημιουργηθεί, δεν μπόρεσε ποτέ να "σταθεροποιηθεί" δεν μπόρεσε να δώσει έργα που να είναι σταθμοί. Όποτε άρχισε μια σημαντική πολιτική ή κοινωνική προσπάθεια, ισοπεδώθηκε από μεγάλες καταστροφές και ιστορικά γεγονότα· γεγονότα που, κατά κάποιον τρόπο, δίνουν τον ρυθμό της νεοελληνικής ιστορίας. Η τελευταία από αυτές τις καταστροφές είναι ασφαλώς η αθρόα και ραγδαία εισβολή του σύγχρονου καταναλωτικού πολιτισμού. Έτσι, ένας τόπος που, με μιαν έννοια, δεν είχε αλλάξει από αιώνες, έγινε σμπαράλια μέσα σε μόλις είκοσι χρόνια. Και όταν λέω «ένας τόπος», δεν εννοώ μόνον τα τοπία. Εννοώ, κυρίως, τους ανθρώπους· τη στάση και την ποιότητα τους.

http://video.google.com/videoplay?docid=5502081768910930821
_________________
ΣΗΜ. οι τονισμένες (bold) φράσεις ειναι δική μου πρωτοβουλία.

23% το Σεπτέμβρη: ανοησία ή αναλγησία;

Αγνοώντας, ή μήπως στοχεύοντας με αναλγησία και το τελευταίο γερόντιο αυτού του τόπου, που προγραμματίζει φτηνές διακοπές το Σεπτέμβρη, το μήνα που συνδυάζει τη ζέστη του καλοκαιριού με τη γλύκα του φθινοπώρου και τις πεσμένες τιμές, ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος προγραμμάτισε αύξηση του ΦΠΑ σε 23% στα καταστήματα εστίασης (ταβερνάκια, κλπ) ώστε το κόστος για το καφεδάκι, το ουζάκι, το μεζέ, να τιναχτεί στα ύψη και να γίνουν οι μικρές απολαύσεις εντελώς απρόσιτες για ανθρώπους που ήδη κολυμπούν στην ανέχεια, ενώ...

...ο κ. πρωθυπουργός έχει την πολυτέλεια να κάνει τις διακοπές του ντάλα καλοκαίρι, να τραβά κουπί στο κανό του γυμνάζοντας τα μπράτσα να παραμείνουν σφριγηλά για να σηκώσει το βάρος των προβλημάτων της ελληνικής κρίσης, περιτριγυρισμένος από δεκάδες σωματοφύλακες που πληρώνουμε οι απλοί πολίτες, εμείς, με τα χρήματα που περιέκοψε απο μισθούς και συντάξεις...

... αγοώντας, ή μάλλον χωρίς να θέλει να γνωρίζει ότι μερικοί από τους κατοίκους της πολύπαθης χώρας που κυβερνά προγραμματίζουν διακοπές το Σεπτέμβρη, όταν οι τιμές των καταλυμμάτων είναι πιο προσιτές για τα περιορισμένα οικονομικά τους κι έτσι μπορούν κάθε χρόνο να απολαμβάνουν διακοπές μισοτιμής...

...έτσι, θα μείνουν άδεια τα τραπεζάκια πλάι στα πεζούλια και θ' αγναντεύουν τη θάλασσα μονάχα τους φέτος το Σεπτέμβρη, ή μάλλον παρέα με το 23% ΦΠΑ...

Ωραίο και ευφάνταστο σχέδιο για την οικονομία, αλλά και για την απαξίωση της φτωχής αλλά τίμιας ελληνικής οικογένειας, αυτής που δεν παρανόμησε, δεν τα κονόμησε απο σκανδαλα και δεν έχτισε αυθαίρετα, καθώς και την εξόντωση των περήφανων γερατιών της Ελλάδας. Ευκαριστώ Μπένι, Ευκαριστώ Γκιόργκος! Αυτή η αύξηση και ο χρονικός της ορίζοντας («θα ισχύσει το Σεπτέμβρη και από Οκτώβρη βλέπουμε», κατά δήλωση υπΟικ) είναι μια ακόμα έκφραση της κρατικής βίας. Δεν είναι;
____________________________________
το ποστ αφιερωμένο εξαιρετικά στον πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου και στον υπουργό οικονομικών κ. Ε. Βενιζέλο

Tο σημερινό νόημα του πανεπιστημιακού ασύλου

1. Tι σημαίνει πράγματι στις μέρες μας το πανεπιστημιακό άσυλο και τι μπορεί να συμβολίζει η επίκλησή του είκοσι τρία* χρόνια μετά την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου;

H έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου άρχισε να αποκτά βαρύνουσα πολιτική και θεσμική σημασία την περίοδο της «διευθυνόμενης» δημοκρατίας της μετεμφυλιακής εποχής, όταν το πανεπιστήμιο άρχισε να αναδεικνύεται σε πεδίο προνομιακό διεκδίκησης της πολιτικής ελευθερίας, καθώς και της ισότητας στην παιδεία και τη μόρφωση. Tο φοιτητικό κίνημα της προδικτατορικής περιόδου είχε μετατρέψει το πανεπιστήμιο σε πολιτικό προμαχώνα της ελεύθερης διακίνησης και πάλης των ιδεών και το πανεπιστημιακό άσυλο σε ασπίδα απέναντι στην αστυνόμευση της πανεπιστημιακής ζωής.

H πολιτική αυτή παρακαταθήκη της προδικτατορικής περιόδου μεταλαμπαδεύτηκε στη δικτατορική περίοδο και ενσταλάκτηκε στις συνειδήσεις των φοιτητών ως κτήμα και απόκτημα και άρρητη αξία του συνταγματικού μας πολιτισμού. Mε την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, το πανεπιστημιακό άσυλο καταξιώνεται ιστορικά και πολιτισμικά και γίνεται σύμβολο της μαζικής αντίστασης κατά της δικτατορίας και του κρατικού αυταρχισμού. Kαταγράφεται έτσι στο πολιτικό μας υποσυνείδητο ως ένας χώρος ιερός και απαραβίαστος, στον οποίο η κρατική εξουσία δεν δικαιούται να εισβάλλει αυθαίρετα, χωρίς άδεια των αρμόδιων πανεπιστημιακών αρχών.

H απαίτηση αυτή βρήκε τη ρητή νομοθετική κατοχύρωσή της στον πανεπιστημιακό νόμο 1268/1982. H μεταπολιτευτική απήχηση του πανεπιστημιακού ασύλου οφείλεται πάντως στον πολιτικό συμβολισμό που αποπνέει και όχι στη νομοθετική της ισχύ.

H προστασία του πανεπιστημιακού ασύλου δεν αποτελεί η ίδια αυτοσκοπό αλλά μέσο που εγγυάται την ελευθερία της έρευνας και της διδασκαλίας, καθώς και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, χάριν των οποίων και υπάρχει.

H προστασία της στρέφεται κατά πρώτο λόγο κατά της κρατικής εξουσίας και των αυθαίρετων επεμβάσεών της σε όλους τους χώρους, που εκδηλώνονται, ασκούνται, υποστηρίζονται ή πλαισιώνονται οι ακαδημαϊκές ελευθερίες. Στις μέρες μας το πανεπιστημιακό άσυλο δεν προστατεύει, ωστόσο, τους φορείς του μόνον απέναντι στην κρατική εξουσία αλλά και κατά παντός «τρίτου» ιδιώτου, κατά πάσης οργανωμένης ή ανοργάνωτης ομάδας, που αποπειράται να εισβάλει αυθαίρετα στον πανεπιστημιακό χώρο, με σκοπό να παρεμποδίσει, διαταράξει ή κατασκοπεύσει την εκπαιδευτική ή ερευνητική δραστηριότητα του ιδρύματος. Tο πανεπιστημιακό άσυλο δεν παρέχει πάντως «ποινική ασυλία» στους «ενοίκους» της πανεπιστημιακής κοινότητας ούτε απαλλάσσει αυτούς ή «τρίτους», μη μέλη της, από την ποινική ευθύνη όταν διαπράττουν αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής (άρθρο 2 παρ. 7 του νόμου 1268/1982). Στην τελευταία αυτή περίπτωση, η επέμβαση της δημόσιας δύναμης μπορεί να γίνει και χωρίς την άδεια των πανεπιστημιακών αρχών.

Φορείς πάντως του δικαιώματος του πανεπιστημιακού ασύλου είναι όλοι οι φορείς της πανεπιστημιακής κοινότητας, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και φοιτητές και μόνον αυτοί, οι οποίοι και δικαιούνται να αξιώνουν την προστασία και τον σεβασμό του από οποιονδήποτε το παραβιάζει ή κωλύει την απόλαυσή του.

2. Θα πρέπει εδώ να υπογραμμιστεί μία τελευταία σημαντική αλλαγή στην προστασία του ασύλου, που κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητη. H κρατική εξουσία έχει παύσει προ πολλού να αποτελεί την αποκλειστική πηγή διακινδύνευσης του πανεπιστημιακού ασύλου. Οπως έχει γίνει άλλωστε αντιληπτό, ιδίως από την τηλεοπτική κάλυψη των επετειακών εκδηλώσεων του Πολυτεχνείου, η απειλή κατά του πανεπιστημιακού ασύλου δεν προέρχεται μονοσήμαντα από τις δυνάμεις καταστολής, αλλά από ένα συνδυασμό ανεύθυνων ή προσχεδιασμένων ενεργειών Aστυνομίας και οργανωμένων ή ανοργάνωτων ομάδων νέων, οι οποίοι χρησιμοποιούν απερίσκεπτα και προσχηματικά το πανεπιστημιακό άσυλο για δικούς τους πολιτικούς σκοπούς, προξενώντας σοβαρές και δυσαναπλήρωτες ζημιές στο ίδρυμα. Συνυπεύθυνη γι' αυτή την «αναμενόμενη» κάθε φορά παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου είναι και η Aστυνομία, η οποία, είτε με την εσκεμμένη αδιαφορία της ή ανικανότητά της να ενεργήσει προληπτικά, είτε με την άτεχνη παρώθησή της, σπρώχνει τελικά τους «καταδιωκόμενους» σε πράξεις βίας και καταστροφής.

Tα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν και αυτά το δικό τους μερίδιο ευθύνης στην «προαναγγελλόμενη» καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αφού ένα εντυπωσιακό και προκλητικό «γεγονός» αυξάνει την τηλεθέασή του και δι' αυτής τις εισπράξεις τους από τις διαφημίσεις.

3. Tα γεγονότα όμως του Πολυτεχνείου έχουν και μία άλλη διάσταση, ακόμη πιο ανησυχητική από την προηγούμενη: Παρέχουν στην κοινή γνώμη μία εντελώς παραπλανητική εικόνα των αγαθών που διακυβεύονται από την καταπάτηση του ασύλου, συγκαλύπτοντας αντικειμενικά άλλες παραβιάσεις του ασύλου, πιο επικίνδυνες και πιο καταλυτικές από αυτές που δείχνουν οι τηλεοπτικές κάμερες. Πρόκειται για απειλές τηλεοπτικά αθέατες γι' αυτό και δημοσιογραφικά αδιάφορες και για την εικονοκλαστική μας πραγματικότητα ουσιαστικά ανύπαρκτες.

Eξηγούμαι: Σήμερα το άσυλο δεν εγγυάται μόνον έναν υλικό χώρο κτισμάτων και τεχνολογικών εγκαταστάσεων, αλλά και μία άυλη ή συμβολική σφαίρα ελεύθερης πνευματικής και ερευνητικής ή διδακτικής δραστηριότητας και επικοινωνίας, χωρίς σύνορα και αποκλεισμούς, στην οποία προάγεται και μεταδίδεται ελεύθερα η γνώση και διακινούνται οι ιδέες. H επιστημονική αναζήτηση στη σφαίρα αυτή γίνεται ή πρέπει να γίνεται, χωρίς διοικητικούς καταναγκασμούς, πολιτικές εξαρτήσεις ή ιδιωτικές κερδοσκοπικές προσδοκίες.

Tα πανεπιστήμιά μας επιδίδονται, τα τελευταία χρόνια, με πρωταγωνιστές τις σχολές κυρίως των εφηρμοσμένων επιστημών, σε έναν τιτάνιο αγώνα επιστημονικής αναζήτησης και έρευνας, συμμετέχοντας σε χρηματοδοτούμενα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα εθνικού ή διεθνούς επιπέδου. Πολλές από αυτές τις ερευνητικές πανεπιστημιακές δραστηριότητες είναι ανταγωνιστικές επαγγελματικών ενώσεων, ιδιωτικών κέντρων παροχής υπηρεσιών γνώσης ή επιχειρηματικών συγκροτημάτων που δρουν στον τομέα της παιδείας και του πολιτισμού, ενώ άλλες δραστηριότητες εκφεύγουν εντελώς από τη λογική της αγοράς και του κέρδους. Φορείς πάντως ιδιωτικών συμφερόντων, «διαπλεκομένων» ή μη, βλέπουν καχύποπτα τις σύγχρονες ερευνητικές και παιδαγωγικές δραστηριότητες των πανεπιστημίων και επιζητούν ή επιδιώκουν όχι βέβαια την εξαφάνισή τους αλλά τον έλεγχο και την καθυπόταξή τους στους όρους και στους νόμους που επιθυμούν οι ίδιοι.

Yπάρχουν, επομένως, δυνάμεις που έχουν κάθε λόγο να απεργάζονται την ποιοτική υποβάθμιση του πανεπιστημίου, τον ευτελισμό των αξιών της ακαδημαϊκής ελευθερίας και τη καταρράκωση κάθε έννοιας του πανεπιστημιακού ασύλου, έτσι ώστε το πανεπιστήμιο, καχεκτικό και αδύναμο, να γίνει υποχείριο των εξουσιαστών του χρήματος και των εραστών της εξουσίας.

H υπεράσπιση της ακαδημαϊκής ελευθερίας έχει, λοιπόν, σήμερα ένα διαφορετικό, σε σχέση με το χτες, νόημα. Aποβλέπει στην άρνηση υποταγής της πανεπιστημιακής κοινότητας στις εξουσιαστικές ή μονοπωλιακές επιδιώξεις ιδιωτικών συμφερόντων, στην ελεύθερη από κομματικές παρεμβάσεις ή εξαρτήσεις ακαδημαϊκή δραστηριότητα και στη μη αντιστρατευόμενη τις θεμελιώδεις αξίες του πολιτισμού μας ερευνητική δραστηριότητα.

Kαι η υπεράσπιση αυτή διασφαλίζεται με τις ανοικτές και δημοκρατικές διαδικασίες διοίκησης του πανεπιστημίου και άσκησης της εκπαιδευτικής και ερευνητικής δραστηριότητας. Δεν είναι μόνο συλλογική η έρευνα στο πανεπιστήμιο, είναι και διαφανής και άρα ελέγξιμη ανά πάσα στιγμή, ενώ η υποχρεωτική ένταξή της στις υπάρχουσες διοικητικές δομές την καθιστά κοινωνικά υπεύθυνη.

Tο πανεπιστήμιο έχει και σήμερα ανάγκη από το πανεπιστημιακό άσυλο, όχι για να κλειστεί στον εαυτό του και να αποκοπεί από την κοινωνία, ούτε για να αποσυνδεθεί από την παραγωγή, με την οποία πρέπει να διατηρεί στενούς δεσμούς, αλλά για να συνδεθεί με την κοινωνία και την παραγωγή από θέση ισχύος και ανεξαρτησίας, έτσι ώστε να μπορεί το ίδιο να καθορίζει τους όρους της έρευνας και προαγωγής της επιστήμης. Eχει ανάγκη από το άσυλο, όπως έχει ανάγκη και από την αυτοδιοίκηση και την οικονομική του αυτοτέλεια, όχι για να προασπίσει τα ανύπαρκτα προνόμια των πανεπιστημιακών δασκάλων του, αλλά για να μπορεί να βρει καταφύγιο η ελεύθερη, χωρίς καταναγκασμούς ή εξαρτήσεις, επιστημονική αναζήτηση, η ανεξαρτησία της γνώμης και της σκέψης, η ελεύθερη παραγωγή και μετάδοση της γνώσης.

Οσοι σήμερα παραβιάζουν, καταπατούν, περιφρονούν, χλευάζουν ή ευτελίζουν το πανεπιστημιακό άσυλο, πλήττουν εσκεμμένα ή αθέλητα θεμελιώδεις αξίες της δημοκρατικής και φιλελεύθερης συνταγματικής μας παράδοσης.

Eίναι δύσκολη και πολύπλοκη υπόθεση στην εποχή μας η προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, διότι δεν απαιτεί μόνον ανδρεία ή μόνον αρετή, χρειάζεται υψηλό φρόνημα και πολλή φρόνηση.
________________________________
* το κείμενο αυτο του Αντώνη Μανιτάκη (καθηγητή Νομικής) δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία το Σαββάτο 16 Νοεμβρίου 1996, και το βρήκα εδώ (οι υπογραμμίσεις δικές μου). Περιττεύει, νομίζω, να σημειώσω ότι εξακολουθεί να είναι επίκαιρο και φρέσκο σαν να γράφτηκε σήμερα.

Πανεπιστημιακό Ασυλο - ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ ΤΟΥ Α.Π.Θ.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τηλ. (2310) 997158, 996778 Fax (2310) 996730 e-mail: louizou@ad.auth.gr
Κτίριο Διοίκησης «Κ. Καραθεοδωρή» Α.Π.Θ., Τ.Κ. 541 24, Θεσσαλονίκη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ ΤΟΥ Α.Π.Θ.

Θεσσαλονίκη, 24/8/2011

Η Σύγκλητος του Α.Π.Θ. εκφράζει την πλήρη αντίθεσή της στο νόμο για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση που ψηφίζεται σήμερα από τη Βουλή των Ελλήνων διότι:

1. Υπονομεύει το δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων.
2. Εγείρει σοβαρά ζητήματα αντισυνταγματικότητας που αναφέρονται στην αυτοδιοίκηση και το δημοκρατικό χαρακτήρα των πανεπιστημίων.
3. Υποβαθμίζει τα πτυχία των Τμημάτων και τα αποσυνδέει από τα επαγγελματικά δικαιώματα, οδηγώντας τους μελλοντικούς πτυχιούχους στην ανεργία και την υποαπασχόληση.
4. Δε διασφαλίζει τη δημόσια χρηματοδότηση των Ιδρυμάτων, της έρευνας και της φοιτητικής μέριμνας, μετακυλίοντας το κόστος σπουδών στην ελληνική οικογένεια.
5. Αποσυνδέει την έρευνα από την αποστολή του Πανεπιστημίου.
6. Προκαλεί μεγάλα προβλήματα στην ακαδημαϊκή λειτουργία των Ιδρυμάτων.
7. Διαγράφει φοιτητές που στις σημερινές αντίξοες οικονομικές συνθήκες προσπαθούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

Η Σύγκλητος του Α.Π.Θ. συναισθανόμενη τις ευθύνες της ως κορυφαίο ακαδημαϊκό και δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο του μεγαλύτερου Πανεπιστημίου της χώρας έναντι του Συντάγματος και των πανεπιστημιακών δασκάλων και φοιτητών που εκπροσωπεί, δεν έχει άλλο δρόμο παρά να προβάλει ως άμεσο και βασικό στόχο της πανεπιστημιακής κοινότητας την με κάθε νόμιμο τρόπο κατάργηση των αντισυνταγματικών διατάξεων του νόμου, που πλήττουν ευθέως τα ιδανικά της Παιδείας και διαλύουν την ανώτατη εκπαίδευση της χώρας.

Η Σύγκλητος καλεί τις Σχολές και τα Τμήματα να διευκολύνουν την άμεση διεξαγωγή συνελεύσεων προκειμένου να ενημερωθούν τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας για τις καταλυτικές αλλαγές.
____________________________________________
Με την παράκληση να δημοσιευθεί ή να μεταδοθεί
(το βρήκα εδώ)

Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση

Ολόκληρο το Νομοσχέδιο βρίσκεται εδώ σε αρχείο pdf.
Δεν ξέρω αν εφαρμόζοντας αυτό το Νόμο θα γίνουμε περισσότερο ευρωπαίοι, πάντως από τη διαδικασία που εφαρμόστηκε μέχρι τώρα βλέπω ότι παραμένουμε κουτοπόνηροι ελληναράδες στη νοοτροπία. Καμμία συνεργασία μεταξύ υπουργείου και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων -ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Το υπουργείο Παιδείας (κλπ) πασάρει ένα Νομοσχέδιο σημαντικότατο για την πορεία της παιδείας στη χώρα μας, αφού επί εννέα μήνες έγραφε στα παλιά του τα παπούτσια τους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με αποκορύφωση την απαξίωση της κυρίας υπουργού προς στο συμβούλιο των πρυτάνεων μέσω της λαμπρής απουσίας της. Υποθέτω ότι το έπραξε αυτό μάλλον για να πετύχει η τεχνική του αιφνιδιασμού, ο οποίος αποτελεί ξεκάθαρη στρατηγική της κυβέρνησης όπως διαπιστώθηκε σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα ίσαμε σήμερα.
Γενική παρατήρηση: Η αρίθμηση είναι άλλ' αντ' άλλων και δεν ξέρω τί να υποθέσω για τους συντάκτες.

Ενδεικτικά, μεταφέρω τρία άρθρα:

Το επιτελείο του κ. Παπανδρέου

1. 2.
3.
4.
5.

1. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, 2. Ελενα Παναρίτη, 3. Πέτρος Χριστοδούλου, 4. Ανδρέας Γεωργίου, 5. Μιράντα Ξαφά.
-->> Λεπτομέρειες στο blog του doctor.
-->> δωράκι με ελληνικούς υπότιτλους:

http://www.youtube.com/watch?v=bFx4gVul5WA
-->> δες ολόκληρη τη σειρά των 6 βίντεο. Λείπουν πολλά από όσα περιγράφονται στο ομότιτλο βιβλίο, αλλά παίρνεις μια ιδέα περί τίνος πρόκειται.