έγγραφο-απάντηση προς ΕΣΑμεΑ

Το πόσο φροντίζει το ελληνικό κράτος τους πολίτες του, φαίνεται καθαρά από το έγγραφο/απάντηση της Δ/νσης Παροχών (ΤΜΗΜΑ ΠΑΡΟΧΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ) που πρωτοκολλήθηκε στις 5/8/2010 και απευθύνεται στην Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία. Προφανώς, η ΕΣΑμεΑ είχε ζητήσει να εγκριθεί η αγορά ενός ζευγαριού ειδικών υποδημάτων για κάποιο ανάπηρο μέλος της.

 

Τι λέει το έγγραφο; τι απαντούν οι ειδικοί στο αίτημα ενός συμπολίτη μας που ασθενεί; Κράτα την αναπνοή σου: 

 

«Η Εκτακτη Ειδική Επιτροπή της Διοικήσεως δεν ενέτεξε στα είδη του άρθρου (20 ή 28, δεν φαινεται καθαρα) του κανονισμού ΙΚΑ-ΕΤΑΜ τα θεραπευτικά υποδήματα διαβήτη εφ' όσον μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι με τη χρήση τους δεν αποφεύγεται ο ακρωτηριασμός του ποδιού, απλά καθυστερεί ένα με δυο χρόνια και το αναμενόμενο όφελος είναι μικρότερο από το προβλεπόμενο κόστος.

Επομένως, το συγκεκριμένο είδος δεν χορηγείται από το Ιδρυμα.» 

 

Με δικά μου λόγια τώρα:

 

Τί ήθελες κι αρρώστησες άνθρωπέ μου; γιατί πλήρωνες μια ζωή εισφορές για ασφάλιση; δεν ξέρεις ότι ένα ζευγάρι ειδικά θεραπευτικά παπούτσια κοστίζουν περισσότερο από 1-2 χρόνια ποδιών; θα στα κόψουμε που θα στα κόψουμε, να πληρώνουμε και για παπούτια που σε 1-2 χρόνια δεν θά 'χεις πλέον πόδια να τα φορέσεις; ήμαρτον πχια με σας τους ασφαλισμένους λέμε! όλα δικά σας τα θέτε.

_______________

ΣΗΜ. αναρωτιέμαι πόσα παρόμοια έγγραφα έχουν συνταχθεί ως τα σήμερα, πόσοι συμπολίτες έχουν απογοητευτεί από τις υπηρεσίες ασφάλισης, πόσοι ειδικοί επιστήμονες εξάντλησαν την αναλγησία τους επάνω σε ανήμπορους φτωχοπρόδρομους; επίσης, σκέφτομαι πόσους τεμενάδες θα έκαναν οι ίδιοι αυτοί ειδικοί επιστήμονες και πόσες ποδιές κατουρημένες θα φίλησαν για να διοριστούν και να εξυπηρετούν τους αφέντες τους --σε βάρος των πολιτών, βεβαίως-- και πόσο θα χαριεντίζονται με τους αφέντες "με το σεις και με το σας". Η περίπτωση ΚΕΕΛΠΝΟ σού λέει κάτι; θυμάσαι και το ΕΡΡΙΚΟΣ ΝΤΥΝΑΝ μήπως;

Οι δηλώσεις των Υπευθύνων Κυριών για τη Μεταναστευτική μας πολιτική

ΑΝΝΑ ΝΤΑΛΑΡΑ (υφυπουργός Εργασίας, υπεύθυνη για θέματα μεταναστευτικής πολιτικής) στον flash, την Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011

«Διαφωνώ απόλυτα με την άποψη νομιμοποίηση εδώ και τώρα. Εκτός του ότι δε γίνεται να γίνει, είναι και μία πολύ εύκολη και επιπόλαιη τακτική αντιμετώπισης σ' αυτούς τους ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κουλτούρα, είναι διαφορετικοί, άλλοι ήρθαν να περάσουν και να φύγουν. Τι σημαίνει νομιμοποίηση; Παιδομάζωμα; Με το ζόρι ντε και καλά να σε κρατήσω στην Ελλάδα; Τι σημαίνει; Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να φύγουν, πολλοί θέλουν να φύγουν. Είναι τρόπος αυτός πίεσης στο υπουργείο Εσωτερικών, μπαίνω μέσα στο πανεπιστημιακό άσυλο που δεν υπάρχει καλά-καλά αποχέτευση, δεν έχουμε δημοκρατία; Τώρα ακριβώς που ξεκινάμε μια μεταναστευτική πολιτική; Όταν ξέρω εγώ και σας το λέω ότι το υπουργείο Εσωτερικών και ιδιαίτερα ο γενικός γραμματέας κ. Ανδρέας Τάκης έχει μια σειρά προτάσεων για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, κλεινόμαστε, ταμπουρωνόμαστε έξω από το Πανεπιστήμιο και λέμε νομιμοποίηση σε όλους; Δεν συμφωνώ.»

ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ή Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ -Α' μέρος

Σκέφτηκα, αυτές τις μέρες που ακολούθησαν το γεγονός (βαρβαριστί: ιβέντ) του σβησίματος των φώτων, αν και πόσο είναι υπεύθυνος ο -δυτικός κυρίως- πολίτης αυτού του κόσμου για την πολυδυσφημιζόμενη κατάντια του πλανήτη Γη, που μας φιλοξενεί.
Οχι πως δεν σκεφτόμουν ανέκαθεν αυτό το θέμα. Ισα ίσα, συχνά αναφερόμουν σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο σε ζητήματα που αφορούσαν πράξεις μερικών από μας, τους ανθρώπους και διαφωνούσα συχνότατα με πολλούς που θέλουν να επιμερίζουν τις ευθύνες. Μόνο που αυτό γινόταν χωρίς απόλυτη γνώση, δηλαδή δεν ήξερα ούτε η ίδια γιατί ακριβώς το έλεγα, συνέβαινε σαν από μόνο του, υπήρχε ως αίσθηση μέσα στο μυαλό μου και όχι ως πεποίθηση μετά από λογική διεργασία. Ετσι, ισορροπούσα κάπως μονόπαντα, χωρίς να δίνω σαφείς απαντήσεις πώς ακριβώς εννοώ αυτή τη συνυπευθυνότητα και γιατί ισχυρίζομαι πως η ευθύνη ανήκει σε όλους ανεξαιρέτως.
Τώρα όμως, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να έχω ξεκαθαρίσει στο νου μου αρκετά καλά τα πράγματα και θέλω να μοιραστώ τη σκέψη μου μαζί σου, αγαπητέ μου αναγνώστη. Δεν θα γράψω ένα οργανωμένο κείμενο, αλλά θα παραθέσω τα κομμάτια της σκέψης μου όπως αυτά βρίσκονται, τυχαία και συνειρμικά ταχτοποιημένα. Αν χρειαστεί να τα γράψω επισήμως, θα τα... αποδελτιώσω!

Είναι υπεύθυνος ο πολίτης (ο δυτικός πολίτης κυρίως, ο πολίτης των ανεπτυγμένων οικονομικά χωρών Η.Π.Α. και Ε.Ε.) για τη ρύπανση του περιβάλλοντος του πλανήτη.

° Καταναλώνει τα προϊόντα που παράγουν οι εταιρείες που μολύνουν το περιβάλλον.
° Αν δεν κατανάλωνε τόσο μεγάλο αριθμό προϊόντων, η παραγωγή θα ήταν μικρότερη, άρα και η μόλυνση μικρότερη.
° Μια επιχείρηση παράγει τόσο μεγαλύτερη ποσότητα από ένα προϊόν, όσο υπάρχει περισσότερη ζήτηση για το προϊόν αυτό.
° Αν π.χ. αύριο σταματούσε η ζήτηση για μαλακτικό μαλλιών, η επιχείρηση που το παράγει θα κλείσει ή θα κατευθύνει αλλού, σε άλλο προϊόν, το ενδιαφέρον της.
° Για να εξακολουθεί μια επιχείρηση να παράγει ένα συγκεκριμένο προϊόν, χρειάζεται τη συμμετοχή του πελάτη/αγοραστή του προϊόντος αυτού.
° Για να διατηρεί ζωηρό το ενδιαφέρον του πελάτη/αγοραστή για το συγκεκριμένο προϊόν, απαραίτητη είναι η διαφήμιση του προϊόντος σε κάθε επικοινωνιακό μέσον και με κάθε τρόπο.
° Την επιχείρηση ωφελεί οικονομικά να χρησιμοποιεί τα ίδια μηχανήματα παραγωγής ενός συγκεκριμένου προϊόντος, οπότε, το καλύτερο γι αυτήν είναι να διατηρεί το προϊόν αυτό στην επικαιρότητα για να μην αλλάξει συνήθειες ο πελάτης/αγοραστής.
° Μικρές παραλλαγές του προϊόντος, συνήθως βελτιώσεις ή επικαιροποίηση (αναλόγως με τη μόδα, χρώματα, κλπ) στη συσκευασία του, ανανεώνουν το ενδιαφέρον του πελάτη/αγοραστή για το προϊόν αυτό, ο οποίος έχει την εντύπωση ότι αλλάζει κάτι χωρίς να αλλάξει τις συνήθειές του.
° Η συνήθεια παίζει μεγάλο ρόλο στη διακίνηση του προϊόντος, για τούτο ο βομβαρδισμός διαφημίσεων είναι απαραίτητος.
° Αν ένα προϊόν έχει επιτυχία στην αγορά δεν παύει να διαφημίζεται, ίσα ίσα, τότε η διαφήμισή του γίνεται ακόμα πιο δυναμική με στόχο την απόλυτη αφοσίωση του πελάτη/αγοραστή στο προϊόν αυτό.
° Η διαφήμιση παίζει το πιο δυνατό χαρτί της όταν προβάλλει ένα καινούργιο προϊόν, ιδίως όταν το προϊόν αυτό είναι κάτι τι άχρηστο ή κάτι που έχει εκατοντάδες ανταγωνιστικά προϊόντα να υπερσκελίσει ή να βρεθεί μαζί τους ισοδύναμα στην αγορά.
° Ενα διαφημιστικό σποτ συχνά είναι ένα έργο τέχνης, αλλά ακόμα πιο συχνά είναι ένας εισβολέας στο θυμικό του κάθε ανθρώπου/δέκτη, του εν δυνάμει πελάτη/αγοραστή δηλαδή, ώστε να ενεργοποιήσει παράλογες σκέψεις -ή να αποκοιμίσει δυνάμεις του νου- οι οποίες, παρακάμπτοντας τη λογική του, να τον οδηγούν στην ανάγκη να αποκτήσει το προϊόν αυτό χωρίς να εξετάσει αν του είναι χρήσιμο ή αν η ανάγκη του καλύπτεται από κάποιο από τα υπόλοιπα που κυκλοφορούν ήδη στην αγορά.
° Μια νέα επιχείρηση, στη βάση του ελεύθερου ανταγωνισμού, δικαίως δραστηριοποιείται σε τομείς όπου ήδη δραστηριοποιούνται και άλλες επιχειρήσεις για αποφυγή μονοπωλιακών καταστάσεων. Να έχει δικαίωμα επιλογής, δηλαδή, ο πελάτης/αγοραστής και να μπορεί να διαθέτει τα χρήματά του όπου και όπως κρίνει προς το συμφέρον του.
° Το συμφέρον όμως του πελάτη/αγοραστή, ουδόλως ενδιαφέρει τις επιχειρήσεις -ιδίως εκείνες που παράγουν προϊόντα ζωτικής σημασίας, δλδ διατροφής και διαβίωσης- οι οποίες σχηματίζουν αφανείς συνεργασίες μεταξύ τους και ουσιαστικά σε βάρος του πελάτη/αγοραστή ο οποίος ουσιαστικά τις συντηρεί.
° Με τις συνεργασίες αυτές (τραστ, καρτελ, κλπ) οι επιχειρήσεις κλειδώνουν τις τιμές των ισοδύναμων προϊόντων τους -π.χ. γαλακτοκομικά προϊόντα- σε κάποια ικανοποιητική για αυτές οροφή (πλαφόν) χωρίς να ενδιαφέρονται καθόλου για τον πελάτη/αγοραστή των προϊόντων τους.

Ισαμε δώ, διακρίνουμε καθαρά τη διαπλοκή μεταξύ διαφήμισης-επιχείρησης-πελάτη.

Χωρίς διαφήμιση, μια επιχείρηση καταποντίζεται.
Χωρίς επιχειρήσεις, η διαφήμιση δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Χωρίς πελάτες, οι επιχειρήσεις αυτοκτονούν (και η διαφήμιση μαζί, επιχείρηση είναι και αυτή)
Χωρίς προϊόντα απαραίτητα για τη διαβίωση, η ζωή όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, παύει να υπάρχει.
Χωρίς προϊόντα σημαντικά για την ποιότητα ζωής του, ο πελάτης/άνθρωπος υποβαθμίζεται.

Φαίνεται ότι οι επιχειρήσεις και ο άνθρωπος (ο δυτικός άνθρωπος/πολίτης, ο άνθρωπος των πόλεων, ο homo καταναλωτής) βρίσκονται σε μια αμφίδρομη σχέση, την οποία επηρρεάζεουν εξίσου τα δύο μέλη. Είναι όμως πράγματι έτσι;

Υπάρχει η θέση ότι η δράση των επιχειρήσεων (τις οποίες άνθρωποι επίσης διευθύνουν, αναπτύσσουν, κατέχουν) έχει μεγαλύτερη ισχύ από τη δράση του μεμονωμένου ανθρώπου/πελάτη και συμφωνώ με αυτή τη θέση όσο ο άνθρωπος είναι ένας μεμονωμένος πελάτης που ενδιαφέρεται μονάχα να ψωνίσει για να ικανοποιήσει ανάγκες του χωρίς να ενδιαφέρεται αν ψωνίζει το καλύτερο -ποιοτικά και οικονομικά- γι αυτόν.

Υπάρχει η δράση διαφόρων ενώσεων καταναλωτών, η οποία συχνά οδηγεί σε νίκες εναντίον επιχειρήσεων που εξαπατούν τους πελάτες/ αγοραστές των προϊόντων τους.

Υπάρχει όμως και η Μονάδα, ο κάθε άνθρωπος/αγοραστής ξεχωριστά, η Καταναλωτική Μονάδα.

° Γιατί ζητά κάλυψη κάτω από μανδύες ενώσεων ο άνθρωπος;
° Γιατί του αρέσει τόσο ο ρόλος του καταναλωτή;
° Γιατί δεν μπορεί να αποφασίσει μόνος του τί είναι αυτό που τον ωφελεί να αγοράσει;
° Γιατί εγκαταλείπει τη ζωή και την τύχη του σε χέρια άλλων;
° Επειδή με αυτό τον τρόπο έχει την εντύπωση ότι ξεκουράζει το πνεύμα του από άσκοπες σκοτούρες;
° Αυτό θα είχε ισχύ, αν υπήρχε αρκετός ελεύθερος χρόνος να απολαμβάνει ο άνθρωπος τα αγαθά της ζωής.
° Ολο και περισσότερο εργάζεται ο άνθρωπος της πόλης, όλο και λιγότερος χρόνος του απομένει να ζει ως άνθρωπος και όχι ως υποζύγιο/υπάλληλος ιδιωτικός ή δημόσιος.
° Ολο και λιγότερα χρήματα κερδίζει, αλλά αυτό δεν σταματά τη λαιμαργία του για απόκτηση νέων και παλιών δοκιμασμένων προϊόντων.
° Την έλλειψη χρημάτων φρόντισαν να καλύψουν οι Τράπεζες με δάνεια, από τα οποία έχουν τεράστιο κέρδος αν σκεφτούμε ότι -εκτός από τους υπέρογκους τόκους, έξοδα, κλπ, που εισπράττουν- οι πολλοί που αδυνατούν να εξοφλήσουν το δάνειο που άστοχα ζήτησαν (και με μηδαμινές εγγυήσεις πήραν!) επιστρέφουν ουσιαστικά τεράστια κεφάλαια στις δανειοδότριες Τράπεζες εν είδη ακινήτων περιουσιών.
° Ολη αυτή η κατάσταση, που ονομάστηκε "κρίση", μοιάζει με ένα θηρίο που καταπίνει χρήματα, ρευστό, χαρτονομίσματα.

Κάπου, σε κάποιο μπλογκ, διάβασα το σχόλιο: «Μήπως η τελευταία οικονομική κρίση είναι απόρροια της απληστίας των εξουσιαστών;»

Και απαντώ: Τίνων απληστίας; και ποιοί είναι αυτοί οι εξουσιαστές που υπονοεί το σχόλιο;

° Η απληστία είναι ολόκληρη δική μας, ή μάλλον, εφόσον εμείς αγοράζουμε και θέλουμε κι άλλα κι άλλα κι άλλα πολλά κι ακόμα περισσότερα προϊόντα, έχοντας αναγάγει την τσάρκα στα μαγαζιά σε ψυχοθεραπευτική αγωγή (shopping therapy!) και την απόκτηση τζιπούρας, καινούργιων μαλλιών και δακτυλίου για το στομάχι σε βασικά δικαιώματα.
° Σιγά σιγά θα μπει και άρθρο στα Συντάγματα των χωρών μας ή θα αναρτηθεί δίπλα στη Χάρτα με τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και η Χάρτα με τα Δικαιώματα του Καταναλωτή.
° Δεν βάζω θαυμαστικό στη προηγούμενη πρόταση, επειδή δεν νομίζω ότι είναι για γέλια.

Εμείς λοιπόν, οι πολίτες, έχουμε κυβερνήσεις, εκλέγουμε κυβερνήσεις πιο σωστά.

° Γιατί εκλέγουμε κυβερνήσεις; για τα μαύρα (ή τα γαλάζια, γκρίζα, πράσινα, κλπ) μάτια των υποψηφίων κυβερνητών μας;
° Εκλέγουμε κυβερνήσεις για να κυβερνούν και να ασκούν πολιτική, να διαχειρίζονται δηλαδή τα του κράτους, να οραματίζονται το μέλλον των πολιτειών τους και να βρίσκουν τρόπο να εφαρμόζουν τα οράματά τους.
° Ολα αυτά για την καλή ζωή και την καλή συνέχεια της ζωής των πολιτών.
° Τα του κράτους αφορούν κυρίως τη διαχείριση των χρημάτων που εισπράττουν από τους πολίτες μέσω της φορολόγησης.
° Τα οράματα δεν είναι κάτι τι το μεταφυσικό, είναι ο σχεδιασμός των κρατικών μοντέλων ώστε να είναι αυτά βιώσιμα και να ενταχθούν με ασφάλεια στο εγγύς και στο απώτερο μέλλον.
° Η διαχείριση απαιτεί εντιμότητα, τα οράματα απαιτούν φαντασία.

Φτάσαμε λοιπόν στο κομβικό σημείο όπου διαπλέκονται οι επιχειρήσεις με τις κυβερνήσεις. Πώς έγινε αυτή η διαπλοκή;

°
°
°
°
°
°
°
°
°
°



-->> σκεφτείτε πάνω σε αυτά, να σχολιάσουμε μαζί και να συνεχίσουμε αργότερα

το λαστιχένιο 65ωρο και ο ανθρωποστίφτης

Ακούω για "ελαστικό 65ωρο" και ψάχνομαι, βρε παιδί μου, αν μας έμαθαν καλά και αν το εμπέδωσα τόσα χρόνια τώρα: Πόσες μέρες έχει η βδομάδα τελικά;

Εκεί που συζητούσαν (και ζητούσαν) οι γάλλοι να εφαρμόζεται το 35ωρο, τσουπ! νά'το νά'το πετιέται το 65ωρο. Το 35ωρο μπορώ να το καταλάβω άνετα λέμε. Εφτά μέρες η βδομάδα (αυτό το θυμάμαι από το δημοτικό σχολείο) και πέντε οι εργάσιμες (αυτό το έμαθα όταν μπήκα στην αγορά εργασίας, αν και δούλευα 14ωρο και βάλε τη μέρα -ένεκα το ελεύθερο (ασφυκτικά ελεύθερο όμως!!) επάγγελμα, βλέπεις, και γουήκ εντ δεν γνώριζα τι σημαίνει, άρα οι πέντε εργάσιμες και τα οκτάωρα ήταν για τους μισθωτούς -τους δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους. Καλό πακετάκι. Αφηνε χρόνο να ξεξινίζουν οι μούρες των εφοριακών, να δέχονται ευπροσήγορα τους "πελάτες" του καταστήματος Ε(υ)φορία.

Επειδή εμένα μου αρέσει να είναι οι άνθρωποι ευχαριστημένοι, μου άρεσε το ζητούμενο των γάλλων και επειδή μου αρέσει η εργασία μου -που είναι κάπως σαν χόμπι ή μάλλον ταυτίζεται με το χόμπι μου- δεν μου είναι δυνατό να φανταστώ ότι υπάρχει περίπτωση να περικόψω το ωράριό μου. Το τι συμβαίνει σε μένα όμως, δεν διανοούμαι να το επιβάλλω σε άλλους που -πιθανότατα- ασκούν μια εργασία που δεν τους αρέσει, επειδή την ασκούν ΓΙΑ ΝΑ, με κάποιο σκοπό δηλαδή που είναι άσχετος με την ικανοποίηση της ψυχούλας τους, δηλαδή για να βγάλουν λεφτά, για να ζήσουν, για να ψωνίσουν, για να αποχτήσουν κι άλλα πραματάκια, για να προσλαμβάνουν σεκιουριτάδες για να μη τους τα κλέβουν οι κλέφτες που κλέβουν και αυτοί ΓΙΑ ΝΑ. κλπ κλπ κλπ και πάμ' παρακάτ'.

Αυτοί λοιπόν οι καημένοι άνθρωποι που εργάζονται ΓΙΑ ΝΑ, δουλεύαν σε δυο και τρεις δουλειές για να τα φέρνουν βόλτα καλύτερα, ιδίως τα τελευταία χρονια που αυτό το ΓΙΑ ΝΑ προέκυψε πολύ χρηματοβόρο, και δεν αρκούσε με τίποτα για να καλύψει ανάγκες πραγματικές και φανταστικές. Αυτοί λοιπόν, βρέθηκαν στα ξαφνικά να πρέπει να εργάζονται πολύ παραπάνω για να καταφέρουν να εξυπηρετήσουν όλα τα ΓΙΑ ΝΑ τους, τα φροντιστήρια του σχολείου, τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών, τα μπαλέτα, τα γυμναστήρια, τις πισίνες, τα σινιέ ρουχαλάκια, τα μύδια, στρείδια, κλπ σε -ίδια.

Δεν φτάναν λοιπόν ούτε οι δυοτρείς δουλειές και πλακώθηκαν στα καρτοδάνεια και στα αληθινά δάνεια -γιατί οι κάρτες δεν πιάνονται, είναι μικρές, αν και αυτές είναι που σε βουλιάζουν στο πι και φι σαν το καημένο ταξιτζή που σας έλεγα τις προάλλες που δούλευε 20ωρο και βάλε για να μη κλείσουν τη συμβία του στη ψειρού, αντί να τη χωρίσει τη... καρτολάγνα! (με ποιον με απάτησες μωρή; με εφτά καρτούλες μονάχα καλέ μου)

Είδε λοιπόν ο κύριος Κράτος (ο αδελφός της Βίας, αν ενθυμείστε) ότι αντέχει ο άνθρωπος τη δουλειά όταν έχει στόχο το ΓΙΑ ΝΑ, και σου λέει "γιατί να μη το στίψω κι άλλο το λεμόνι αφού έχει μπόλικο ζουμί;" κι έβαλε μπρος τον ανθρωποστίφτη. Πόσες μέρες η εβδομάς; εφτά. Εργάσιμες; πέντε. Μάλιστα. Πεντεφτά τριανταπέντε θέλαν οι τεμπέληδες οι γάλλοι, να το κατεβάσουν το παλιό δοκιμασμένο πεντοχτώ σαρανταοχτώ, αλλά ο κύριος Κράτος έκανε ρελάνς και ζήτησε τα ρέστα τους: "Εξηνταπέντε!" είπε και βρόντηξε το χέρι στο τραπέζι, όπως το είχα βροντήξει μια φορά που συζητούσα μια αμοιβή μου και την κέρδισα και για τούτο γνωρίζω ότι το βρόντηγμα του χεριού στο τραπέζι φέρνει αποτέλεσμα, όταν βέβαια ο απέναντι δεν έχει περιθώρια άλλης επιλογής.

Τελεσίδικο το 65ωρο λοιπόν, γιατί επικρέμεται απειλή αύξησης (κι άλλο, κι άλλο!) των ωρών εργασίας. Από μια πλευρά, μπορεί να είναι και καλό, επειδή ο εργαζόμενος δεν θα ξεκολώνεται να τρέχει σε δυοτρεις δουλειές για να καλύπτει το ωράριο αυτό, από την άλλη πλευρά όμως, την οικονομική, θα συμπτυχθεί το μηνιάτικο αφού μάλλον αποκλείεται η αμοιβή του 65ωρου να είναι (και αυτή) λαστιχένια. Η αμοιβή θα μείνει σταθερή, η εβδομάδα είναι σταθερή, ο εργαζόμενος θα είναι σταθερός και αυτός, άρα το λάστιχο θα είναι το ωράριο εργασίας.

Θες να ζήσεις μάγκα μου; Θα δουλεύεις μέχρι να σου βγαίνει ο πάτος και άσε τα ΓΙΑ ΝΑ που ήξερες, θα δουλεύεις απλά για να τρως το ελάχιστα απαραίτητο ΓΙΑ ΝΑ ζεις και να δουλεύεις για μας τους εργοδότες σου που σε αγαπάμε όσο ζεις και δουλεύεις για μας. Αλλιώς, τέρμα η δουλειά, τέρμα τα λεφτά, θα πάμε στους κινέζους. Γκέγκε;

Μεγάλη πληγή αυτοί οι κινέζοι, βρε παιδί μου, που με ένα κουπάκι ρύζι τη βγάζουν καθαρή και με ενάμισυ σου φιλάνε και το ρεβέρ του παντελονιού σου, και είναι και πολλοί, πάρα πολλοί λέμε, ατελείωτη ράτσα, ένας ψοφάει από την πείνα και τις κακουχίες και δέκα ξεφυτρώνουν να εκλιπαρούν πρόσληψη. Μέχρι να μάθουν κι αυτοί ή, μάλλον, μέχρι να ανέβει το νόμισμά τους. Ασε που και με τους ινδούς συμβαίνει το ίδιο κι ακόμα καλύτερα γιατί οι ινδοί, απ' όσο έμαθα, είναι και πανέξυπνοι, τους κόβει πολύ και στα ηλεκτρονικά. Αρα, μεγάλη αγορά η αγορά δούλων -όπα! δουλευταράδων ήθελα να γράψω και συγγνώμη.

Πάμε ξανά στο ευρωπαϊκό 65ωρο τώρα. Τι μας πιπίλιζαν τα μυαλά για κάμποσα χρονάκια; Οτι θα βγουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, θα βγουν τα ρομπότ και θα εργάζονται αντί για μας και θα δουλεύουν οι τυχεροί ευρωπαίοι ελάχιστα και θα διαθέτουν μπόλικο χρόνο για βόλτες στην εξοχή και λεφτουδάκια για να ψωνίζουν και να κάνουν ταξιδάκια σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και να διασκεδάζουν και και και μια ζωή παραδεισένια λέμε, αυτά διάβαζα τουλάχιστον κι έλεγα "τι καλά που θα είναι ο κοσμάκης ευχαριστημένος, να ψωνίζει και κάνα εργάκι μου να τα φέρνω και'γώ η ολιγαρκής βόλτα πιο άνετα".

Κάτι είχε γίνει με τη Ρενώ γύρω στο '70-'72, κάτι είχε γίνει με το πετρέλαιο την ίδια εποχή, κάτι είχε γίνει τότε και με το γάλλο Στρατηγό, αλλά περάσαν στα ψιλά και πέρα βρέχει. Συνέχισαν οι εργάτες αυτοκινητοβιομηχανιών σε διάφορες χώρες, κάτι έγινε και σε διάφορα ναυπηγεία, ακόμα και σε χώρες του τότε παραπετάσματος είχε κουνηθεί ο εργατόκοσμος, αλλά ο υπόλοιπος κόσμος του ΓΙΑ ΝΑ κοιμόταν βαρειά. Μέχρι που ξύπνησε.

Ξύπνησε μόλις τον βάλαν στον ανθρωποστίφτη να μάθουν πόσο ζουμί του μένει ακόμα.

Ισως αυτό να νιώθουν οι νέοι που βγήκαν στο δρόμο στη χώρα μας αλλά και σε άλλες χώρες -κάπως σαν αλυσιδωτή αντίδραση έγινε αυτό. Να βλέπουν νά'ρχεται και γι αυτούς η ώρα του ανθρωποστίφτη και να αντιδρούν στο ξεζούμισμα. Τον καταλαβαίνω πολύ καλά αυτό το φόβο, ακριβώς επειδή εμένα μου αρέσει το ξεζούμισμα αλλά για δικούς μου λόγους. Πρώτα πρώτα έχω αποκλειστικά τη διαχείριση του χρόνου μου. Κανείς δεν μου λέει πότε να δουλέψω και δεν με αναγκαζει σε 65ωρα πάνω σε μια καρέκλα ή μπροστά σε έναν ιμάντα αλά «Μοντέρνοι Καιροί» του Τσάρλι Τσάπλιν. Υπάρχει μια διαφορά εδώ ή όχι; Κάνω πάλι λάθος;

Μείναμε στην απορία σχετικά με τις μέρες της βδομάδας: πεντοιδώδεκα εξήντα και πέντε εξηνταπέντε, άρα μάλλον εισβάλει ξανά το Σάββατο καθώς φαίνεται, άρα τέρμα το Σ/Κ θα μείνει μόνο το Κ. Παρεκτός κι αν οι εργάσιμες ώρες γινουν δεκατρεις τη μέρα. Σε αυτό το γρουσούζικο δεκατρία σίγουρα θα αντιδράσουν οι άγγλοι, σε αυτούς ας στηρίξουμε τις ελπίδες μας. Εφτά το πρωί με οχτώ το βραδάκι ίσον δεκατρείς ωρίτσες -μονάχα.

Τι να ευχηθώ άλλο από το "ΚΙ ΑΦΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ";
Λάστιχο είναι και το λάστιχο, ως γνωστόν, δεν τσιτώνεται μονάχα, αλλά συρρικνώνεται, μαζεύεται!
(άσε που σπάει κιόλας...)

αύριο Τετάρτη 1 Οκτωβρίου στα γραφεία του ΤΣΜΕΔΕ

...αύριο Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2008 και ώρα 11.30 π.μ., στα γραφεία του ΤΣΜΕΔΕ (Κολοκοτρώνη 4) για να δημιουργήσουμε με τους συναδέλφους μηχανικούς των Κλαδικών Συλλόγων και το ΤΕΕ, μια ανθρώπινη αλυσίδα ενάντια στις αποφάσεις της Κυβέρνησης που οδηγούν στην καταστροφή του Ταμείου μας.