Τ.Α.Ι.Π.Ε.Δ. Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015

Διαβάστε το πλήρες κείμενο του Εφαρμοστικού Νόμου, όπως ψηφίστηκε την Πέμπτη στη Βουλή. Όλα τα νέα μέτρα που καίνε την τσέπη μας και αναλυτικά το σχέδιο των αποκρατικοποιήσεων, όπως το ψήφισαν (δημοσίευση 2 Ιουλίου 2011) οι 155 βουλευτές στη Βουλή, μαζί με τον Εφαρμοστικό Νόμο.

ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ

Επείγοντα Μέτρα Εφαρμογής Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄

ΤΑΜΕΙΟ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

Αρθρο 1
Σύσταση- Σκοπός Επωνυμία- Έδρα- Διάρκεια

1. Συνιστάται ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «ΤΑ-ΜΕΙΟ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ Α.Ε.» (Ταμείο). Το Ταμείο έχει αποκλειστικό σκοπό την αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου, καθώς και περιουσιακών στοιχείων των δημοσίων επιχειρήσεων των οποίων το μετοχικό κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου, άμεσα ή έμμεσα, στο Δημόσιο ή σε Ν.Π.Δ.Δ., όπως ορίζεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 5. Τα περιουσιακά στοιχεία μεταβιβάζονται στο Ταμείο, σύμφωνα με τις επόμενες διατάξεις.
2. Το προϊόν αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώ-ρας, σύμφωνα με όσα ορίζονται στην παράγραφο 17 του επόμενου άρθρου 3. Το Ταμείο λειτουργεί για την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, σύμφωνα με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, δεν υπάγεται στην κατηγορία των οργανισμών και επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και δεν εφαρμόζονται σε αυτό, καθώς και στις εταιρείες των οποίων το μετοχικό κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου, άμεσα ή έμμεσα, στο Ταμείο, οι διατάξεις που διέπουν εταιρείες που ανήκουν άμεσα ή έμμεσα στο Δημόσιο, με εξαίρεση όσων ρητά ορίζονται στις διατάξεις του παρόντος Κεφαλαίου.
4. Το Ταμείο διέπεται από τις διατάξεις της νομοθεσίας περί ανωνύμων εταιρειών, εκτός εάν ορίζεται διαφορετικά στις διατάξεις του παρόντος Κεφαλαίου.
5. Το Ταμείο εδρεύει σε δήμο του νομού Αττικής, οοποίος ορίζεται με το Καταστατικό του.
6. Η διάρκεια του Ταμείου είναι έξι (6) έτη από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου. Με αποφάσεις του Υπουργού Οικονομικών, που δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, η διάρκεια αυτή μπορεί να παρατείνεται, εφόσον ο σκοπός του Ταμείου δεν έχει εκπληρωθεί.

Αρθρο 2
Κεφάλαιο- Περιουσία- ΈσοδαΔιάθεση εσόδων

1. Το μετοχικό κεφάλαιο του Ταμείου είναι τριάντα εκατομμύρια (30.000.000) ευρώ, διαιρείται σε χίλιες (1.000) ονομαστι κές μετοχές, ονομαστικής αξίας τριάντα χιλιάδων (30.000) ευρώ η καθεμία, αναλαμβάνεται δε και καλύπτεται ολόκληρο από το Ελληνικό Δημόσιο.
Το μετοχικό κεφάλαιο καταβάλλεται σε τρεις (3) δόσεις. Η πρώτη δόση, ποσού 10.000.000 ευρώ καταβάλλεται σε μετρητά μέσα σε ένα (1) μήνα από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου. Η δεύτερη δόση, ποσού 10.000.000 ευρώ, καταβάλλεται σε μετρητά μέχρι την 30η Σεπτεμβρίου 2011 και η τρίτη δόση, ποσού 10.000.000 ευρώ καταβάλλεται σε μετρητά μέχρι την 30η Δεκεμβρίου 2011. 2. Οι μετοχές του Ταμείου είναι αμεταβίβαστες.
3. Με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου και δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, μπορεί να αυξάνεται το μετοχικό κεφάλαιο του Ταμείου, με την έκδοση ονομαστικών μετοχών, τις οποίες αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου το Ελληνικό Δημόσιο.
4. Στο Ταμείο μεταβιβάζονται και περιέρχονται, χωρίς αντάλλαγμα:
α) Κατά πλήρη κυριότητα, κινητές αξίες εταιρειών από αυτές που περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012- 2015 του άρθρου 6Α του ν. 2362/1995 (Α΄ 247).
β) Περιουσιακής φύσεως δικαιώματα, δικαιώματα διαχείρισης και εκμετάλλευσης, κεκτημένα οικονομικά συμφέροντα, άυλα δικαιώματα και δικαιώματα λειτουργίας, συντήρησης και εκμετάλλευσης υποδομών, που περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012- 2015 του άρθρου 6Α του ν. 2362/1995.
γ) Κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή, ακίνητα που περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιή-σεων του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012- 2015 του άρθρου 6Α του ν. 2362/ 1995.

Νομιμοποίση δασικών εκτάσεων αμάν και πότε!

Εμαθα για μια είδηση περί νομιμοποίησης των δασικών εκτάσεων και λέω μακάρι να τελειώνει ένας βραχνάς αμέτρητων ανθρώπων -κυριως δημοσιων υπαλληλων- που συνεταιρίστηκαν (πριν ακομα το 1950) για να εξασφαλίσουν ένα εξοχικο σπιτάκι σε καποιες μακρινες τοποθεσιες, οπου δεν πάταγε άνθρωπος. Αργοτερα, με την ανάπτυξη του τουρισμού, οι εκτάσεις αυτές αποδειχτηκαν ειδυλλιακές και για τούτο προκάλεσαν το ενδιαφερον μεγαλοκαρχαριων που, με τις νομικες τους υπηρεσιες, προσπαθουν εδω και δεκαετιες να τις αρπαξουν και για τούτο επέβαλαν (με τον τρόπο τους!) νομοθετήματα που χαρακτήρισαν τις εκτάσεις αυτές ως "δασικές" παρόλο που δεν έχουν βλάστηση υψηλότερη απο θαμνοειδή και κοτρώνες -κατσάβραχα, που λένε- δηλαδή, οι εκτάσεις αυτές μπορεί να υπήρξαν δάση πριν απο κάτι αιώνες, αλλά σήμερα είναι κατσάβραχα με θάμνους. Ασε που πάρα πολλές απο αυτές τις εκτάσεις έχουν ήδη καταπατηθεί.
Οι συνεταιριστές μάχονται επι δυο και τρεις ζωές -τα εγγονια πλεον και τα δισέγγονα- για να βρουν το δικιο τους και να γινουν κυριοι της γης που πληρωναν επι σειρα ετών οι πρόγονοί τους.
Μακάρι λοιπόν, να λήξει αυτή η διαρκής ταλαιπωρία!
Μακάρι να είναι αληθινή η είδηση.
Ισως, όμως, επειδή κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά, μερικοί άρπαγες να εκμεταλλευτούν το Νόμο και να κάνουν τα δικά τους κόλπα, αλλά νομιζω ότι το δίκιο των αδύναμων πρέπει καποτε να υπερισχύσει, ετσι δεν ειναι; και να μπορέσουν (τα δισέγγονα, έστω) να απολαύσουν την ομορφιά της φύσης, που δεν είναι προνόμιο μονάχα των πλουσίων...

το pedy του Adoni-DOS

Ακολουθώντας την παράδοση των ελλήνων θεών -του Δία κυρίως- διακρινόμεθα εις την ανδρογένεσιν. Οπως ο Ζεύς γέννησε την Αθηνά από το κεφάλι του και τον Ερμή από το πόδι του, έτσι και ο σύγχρονος θεός της Ιατρικής ανακοίνωσε ότι θα γεννήσει το δικό του παιδί σε κάνα μήνα. Αναμένομεν λοιπόν... Το παιδάκι του Γεννηματά, το ΕΣΥ, στάθηκε πιο τυχερό και έφτασε στην εφηβία, μόνο που πριν συμπληρώσει τα τριάντα του χρόνια το είπαν απροσάρμοστο και το διέγραψαν οι σοφοί λογιστές. Αλήθεια, πότε θα νομοθετηθεί το ασύμβατον μεταξύ λογιστικής και ιατρικής; ε;

Φτάνει να μη το δολοφονήσει άμα τη γενέσει, όπως θνησιγενές ήτο το παιδί του κ. Λοβέρδου στον τομέα των κοινωνικών ασφαλίσεων... ο καημένος ο ΕΟΠΥΥ μας άφησε χρόνους και δεν φάγαμε κόλυβα ούτε και γνωρίζουμε τον τόπο της ταφής του να πάμε λουλούδια... Ανησυχώ επειδή ακούω να διαδίδεται διεθνώς ο νόμος περί θανατώσεως (με "ευθανασία") των παιδιών που ασθενούν. Ηδη, όπως με ενημέρωσε φίλος από Καναδά, εκειπέρα ο σχετικός νόμος βρίσκεται προ των πυλών -ίσως τώρα δα που γράφω να έχει ψηφιστεί κιόλας.

Τί να γράψω τώρα για την ευθανασία των παιδιών; Πίσσα στα κόκκαλα οποιανού σκέφτηκε αυτό το μακάβριο πράγμα, την αποθέωση της βίας, την επιτύμβιο πλάκα του πολιτισμένου κόσμου μας... ΝΤΡΟΠΗ λέμε._

_________

ΣΗΜ. για DOS δες εδω Κάτι σε μαυρόασπρο είναι.

ο νόμος είναι άκυρος

Μεταφέρω μια σκέψη που ανέβηκε στις 21/10/2011 by stelios, επειδή τη βρήκα απλή και ξεκάθαρη. Λαμπρή, που λένε.

Το in.gr χαρακτηρίζει το νοσμοσχέδιο που ψηφίστηκε ως «προαπαιτούμενο της 6ης δόσης», ο υπουργός Οικονομικών Β. Βενιζέλος κραύγαζε ότι αν δεν ψηφιστεί το ν/σ δεν χρειάζεται καν να πάει στη σύνοδο κορυφής, ενώ η Β. Παπανδρέου «συντριμμένη» ψήφισε το πολυνομοσχέδιο με βαριά συνείδηση, γιατι δεν μπορούσε λέει να αναλάβει το βάρος να μην πάρει η χώρα την 6η δόση – αν καταψήφιζε.

Το νομοσχέδιο επιβλήθηκε συνεπώς υπό καθεστώς άμεσου εκβιασμού. Θα ήταν το ίδιο αν ένας στρατός απαιτούσε από τους βουλευτές να ψηφίσουν κάτι υπό την απειλή όπλου. Συνεπώς, αν όντως ισχύουν οι παραδοχές του Βενιζέλου, της Παπανδρέου και άλλων, ο νόμος είναι άκυρος.

Tο σημερινό νόημα του πανεπιστημιακού ασύλου

1. Tι σημαίνει πράγματι στις μέρες μας το πανεπιστημιακό άσυλο και τι μπορεί να συμβολίζει η επίκλησή του είκοσι τρία* χρόνια μετά την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου;

H έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου άρχισε να αποκτά βαρύνουσα πολιτική και θεσμική σημασία την περίοδο της «διευθυνόμενης» δημοκρατίας της μετεμφυλιακής εποχής, όταν το πανεπιστήμιο άρχισε να αναδεικνύεται σε πεδίο προνομιακό διεκδίκησης της πολιτικής ελευθερίας, καθώς και της ισότητας στην παιδεία και τη μόρφωση. Tο φοιτητικό κίνημα της προδικτατορικής περιόδου είχε μετατρέψει το πανεπιστήμιο σε πολιτικό προμαχώνα της ελεύθερης διακίνησης και πάλης των ιδεών και το πανεπιστημιακό άσυλο σε ασπίδα απέναντι στην αστυνόμευση της πανεπιστημιακής ζωής.

H πολιτική αυτή παρακαταθήκη της προδικτατορικής περιόδου μεταλαμπαδεύτηκε στη δικτατορική περίοδο και ενσταλάκτηκε στις συνειδήσεις των φοιτητών ως κτήμα και απόκτημα και άρρητη αξία του συνταγματικού μας πολιτισμού. Mε την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, το πανεπιστημιακό άσυλο καταξιώνεται ιστορικά και πολιτισμικά και γίνεται σύμβολο της μαζικής αντίστασης κατά της δικτατορίας και του κρατικού αυταρχισμού. Kαταγράφεται έτσι στο πολιτικό μας υποσυνείδητο ως ένας χώρος ιερός και απαραβίαστος, στον οποίο η κρατική εξουσία δεν δικαιούται να εισβάλλει αυθαίρετα, χωρίς άδεια των αρμόδιων πανεπιστημιακών αρχών.

H απαίτηση αυτή βρήκε τη ρητή νομοθετική κατοχύρωσή της στον πανεπιστημιακό νόμο 1268/1982. H μεταπολιτευτική απήχηση του πανεπιστημιακού ασύλου οφείλεται πάντως στον πολιτικό συμβολισμό που αποπνέει και όχι στη νομοθετική της ισχύ.

H προστασία του πανεπιστημιακού ασύλου δεν αποτελεί η ίδια αυτοσκοπό αλλά μέσο που εγγυάται την ελευθερία της έρευνας και της διδασκαλίας, καθώς και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, χάριν των οποίων και υπάρχει.

H προστασία της στρέφεται κατά πρώτο λόγο κατά της κρατικής εξουσίας και των αυθαίρετων επεμβάσεών της σε όλους τους χώρους, που εκδηλώνονται, ασκούνται, υποστηρίζονται ή πλαισιώνονται οι ακαδημαϊκές ελευθερίες. Στις μέρες μας το πανεπιστημιακό άσυλο δεν προστατεύει, ωστόσο, τους φορείς του μόνον απέναντι στην κρατική εξουσία αλλά και κατά παντός «τρίτου» ιδιώτου, κατά πάσης οργανωμένης ή ανοργάνωτης ομάδας, που αποπειράται να εισβάλει αυθαίρετα στον πανεπιστημιακό χώρο, με σκοπό να παρεμποδίσει, διαταράξει ή κατασκοπεύσει την εκπαιδευτική ή ερευνητική δραστηριότητα του ιδρύματος. Tο πανεπιστημιακό άσυλο δεν παρέχει πάντως «ποινική ασυλία» στους «ενοίκους» της πανεπιστημιακής κοινότητας ούτε απαλλάσσει αυτούς ή «τρίτους», μη μέλη της, από την ποινική ευθύνη όταν διαπράττουν αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής (άρθρο 2 παρ. 7 του νόμου 1268/1982). Στην τελευταία αυτή περίπτωση, η επέμβαση της δημόσιας δύναμης μπορεί να γίνει και χωρίς την άδεια των πανεπιστημιακών αρχών.

Φορείς πάντως του δικαιώματος του πανεπιστημιακού ασύλου είναι όλοι οι φορείς της πανεπιστημιακής κοινότητας, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και φοιτητές και μόνον αυτοί, οι οποίοι και δικαιούνται να αξιώνουν την προστασία και τον σεβασμό του από οποιονδήποτε το παραβιάζει ή κωλύει την απόλαυσή του.

2. Θα πρέπει εδώ να υπογραμμιστεί μία τελευταία σημαντική αλλαγή στην προστασία του ασύλου, που κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητη. H κρατική εξουσία έχει παύσει προ πολλού να αποτελεί την αποκλειστική πηγή διακινδύνευσης του πανεπιστημιακού ασύλου. Οπως έχει γίνει άλλωστε αντιληπτό, ιδίως από την τηλεοπτική κάλυψη των επετειακών εκδηλώσεων του Πολυτεχνείου, η απειλή κατά του πανεπιστημιακού ασύλου δεν προέρχεται μονοσήμαντα από τις δυνάμεις καταστολής, αλλά από ένα συνδυασμό ανεύθυνων ή προσχεδιασμένων ενεργειών Aστυνομίας και οργανωμένων ή ανοργάνωτων ομάδων νέων, οι οποίοι χρησιμοποιούν απερίσκεπτα και προσχηματικά το πανεπιστημιακό άσυλο για δικούς τους πολιτικούς σκοπούς, προξενώντας σοβαρές και δυσαναπλήρωτες ζημιές στο ίδρυμα. Συνυπεύθυνη γι' αυτή την «αναμενόμενη» κάθε φορά παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου είναι και η Aστυνομία, η οποία, είτε με την εσκεμμένη αδιαφορία της ή ανικανότητά της να ενεργήσει προληπτικά, είτε με την άτεχνη παρώθησή της, σπρώχνει τελικά τους «καταδιωκόμενους» σε πράξεις βίας και καταστροφής.

Tα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν και αυτά το δικό τους μερίδιο ευθύνης στην «προαναγγελλόμενη» καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αφού ένα εντυπωσιακό και προκλητικό «γεγονός» αυξάνει την τηλεθέασή του και δι' αυτής τις εισπράξεις τους από τις διαφημίσεις.

3. Tα γεγονότα όμως του Πολυτεχνείου έχουν και μία άλλη διάσταση, ακόμη πιο ανησυχητική από την προηγούμενη: Παρέχουν στην κοινή γνώμη μία εντελώς παραπλανητική εικόνα των αγαθών που διακυβεύονται από την καταπάτηση του ασύλου, συγκαλύπτοντας αντικειμενικά άλλες παραβιάσεις του ασύλου, πιο επικίνδυνες και πιο καταλυτικές από αυτές που δείχνουν οι τηλεοπτικές κάμερες. Πρόκειται για απειλές τηλεοπτικά αθέατες γι' αυτό και δημοσιογραφικά αδιάφορες και για την εικονοκλαστική μας πραγματικότητα ουσιαστικά ανύπαρκτες.

Eξηγούμαι: Σήμερα το άσυλο δεν εγγυάται μόνον έναν υλικό χώρο κτισμάτων και τεχνολογικών εγκαταστάσεων, αλλά και μία άυλη ή συμβολική σφαίρα ελεύθερης πνευματικής και ερευνητικής ή διδακτικής δραστηριότητας και επικοινωνίας, χωρίς σύνορα και αποκλεισμούς, στην οποία προάγεται και μεταδίδεται ελεύθερα η γνώση και διακινούνται οι ιδέες. H επιστημονική αναζήτηση στη σφαίρα αυτή γίνεται ή πρέπει να γίνεται, χωρίς διοικητικούς καταναγκασμούς, πολιτικές εξαρτήσεις ή ιδιωτικές κερδοσκοπικές προσδοκίες.

Tα πανεπιστήμιά μας επιδίδονται, τα τελευταία χρόνια, με πρωταγωνιστές τις σχολές κυρίως των εφηρμοσμένων επιστημών, σε έναν τιτάνιο αγώνα επιστημονικής αναζήτησης και έρευνας, συμμετέχοντας σε χρηματοδοτούμενα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα εθνικού ή διεθνούς επιπέδου. Πολλές από αυτές τις ερευνητικές πανεπιστημιακές δραστηριότητες είναι ανταγωνιστικές επαγγελματικών ενώσεων, ιδιωτικών κέντρων παροχής υπηρεσιών γνώσης ή επιχειρηματικών συγκροτημάτων που δρουν στον τομέα της παιδείας και του πολιτισμού, ενώ άλλες δραστηριότητες εκφεύγουν εντελώς από τη λογική της αγοράς και του κέρδους. Φορείς πάντως ιδιωτικών συμφερόντων, «διαπλεκομένων» ή μη, βλέπουν καχύποπτα τις σύγχρονες ερευνητικές και παιδαγωγικές δραστηριότητες των πανεπιστημίων και επιζητούν ή επιδιώκουν όχι βέβαια την εξαφάνισή τους αλλά τον έλεγχο και την καθυπόταξή τους στους όρους και στους νόμους που επιθυμούν οι ίδιοι.

Yπάρχουν, επομένως, δυνάμεις που έχουν κάθε λόγο να απεργάζονται την ποιοτική υποβάθμιση του πανεπιστημίου, τον ευτελισμό των αξιών της ακαδημαϊκής ελευθερίας και τη καταρράκωση κάθε έννοιας του πανεπιστημιακού ασύλου, έτσι ώστε το πανεπιστήμιο, καχεκτικό και αδύναμο, να γίνει υποχείριο των εξουσιαστών του χρήματος και των εραστών της εξουσίας.

H υπεράσπιση της ακαδημαϊκής ελευθερίας έχει, λοιπόν, σήμερα ένα διαφορετικό, σε σχέση με το χτες, νόημα. Aποβλέπει στην άρνηση υποταγής της πανεπιστημιακής κοινότητας στις εξουσιαστικές ή μονοπωλιακές επιδιώξεις ιδιωτικών συμφερόντων, στην ελεύθερη από κομματικές παρεμβάσεις ή εξαρτήσεις ακαδημαϊκή δραστηριότητα και στη μη αντιστρατευόμενη τις θεμελιώδεις αξίες του πολιτισμού μας ερευνητική δραστηριότητα.

Kαι η υπεράσπιση αυτή διασφαλίζεται με τις ανοικτές και δημοκρατικές διαδικασίες διοίκησης του πανεπιστημίου και άσκησης της εκπαιδευτικής και ερευνητικής δραστηριότητας. Δεν είναι μόνο συλλογική η έρευνα στο πανεπιστήμιο, είναι και διαφανής και άρα ελέγξιμη ανά πάσα στιγμή, ενώ η υποχρεωτική ένταξή της στις υπάρχουσες διοικητικές δομές την καθιστά κοινωνικά υπεύθυνη.

Tο πανεπιστήμιο έχει και σήμερα ανάγκη από το πανεπιστημιακό άσυλο, όχι για να κλειστεί στον εαυτό του και να αποκοπεί από την κοινωνία, ούτε για να αποσυνδεθεί από την παραγωγή, με την οποία πρέπει να διατηρεί στενούς δεσμούς, αλλά για να συνδεθεί με την κοινωνία και την παραγωγή από θέση ισχύος και ανεξαρτησίας, έτσι ώστε να μπορεί το ίδιο να καθορίζει τους όρους της έρευνας και προαγωγής της επιστήμης. Eχει ανάγκη από το άσυλο, όπως έχει ανάγκη και από την αυτοδιοίκηση και την οικονομική του αυτοτέλεια, όχι για να προασπίσει τα ανύπαρκτα προνόμια των πανεπιστημιακών δασκάλων του, αλλά για να μπορεί να βρει καταφύγιο η ελεύθερη, χωρίς καταναγκασμούς ή εξαρτήσεις, επιστημονική αναζήτηση, η ανεξαρτησία της γνώμης και της σκέψης, η ελεύθερη παραγωγή και μετάδοση της γνώσης.

Οσοι σήμερα παραβιάζουν, καταπατούν, περιφρονούν, χλευάζουν ή ευτελίζουν το πανεπιστημιακό άσυλο, πλήττουν εσκεμμένα ή αθέλητα θεμελιώδεις αξίες της δημοκρατικής και φιλελεύθερης συνταγματικής μας παράδοσης.

Eίναι δύσκολη και πολύπλοκη υπόθεση στην εποχή μας η προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, διότι δεν απαιτεί μόνον ανδρεία ή μόνον αρετή, χρειάζεται υψηλό φρόνημα και πολλή φρόνηση.
________________________________
* το κείμενο αυτο του Αντώνη Μανιτάκη (καθηγητή Νομικής) δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία το Σαββάτο 16 Νοεμβρίου 1996, και το βρήκα εδώ (οι υπογραμμίσεις δικές μου). Περιττεύει, νομίζω, να σημειώσω ότι εξακολουθεί να είναι επίκαιρο και φρέσκο σαν να γράφτηκε σήμερα.

Πανεπιστημιακό Ασυλο - ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ ΤΟΥ Α.Π.Θ.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τηλ. (2310) 997158, 996778 Fax (2310) 996730 e-mail: louizou@ad.auth.gr
Κτίριο Διοίκησης «Κ. Καραθεοδωρή» Α.Π.Θ., Τ.Κ. 541 24, Θεσσαλονίκη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ ΤΟΥ Α.Π.Θ.

Θεσσαλονίκη, 24/8/2011

Η Σύγκλητος του Α.Π.Θ. εκφράζει την πλήρη αντίθεσή της στο νόμο για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση που ψηφίζεται σήμερα από τη Βουλή των Ελλήνων διότι:

1. Υπονομεύει το δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων.
2. Εγείρει σοβαρά ζητήματα αντισυνταγματικότητας που αναφέρονται στην αυτοδιοίκηση και το δημοκρατικό χαρακτήρα των πανεπιστημίων.
3. Υποβαθμίζει τα πτυχία των Τμημάτων και τα αποσυνδέει από τα επαγγελματικά δικαιώματα, οδηγώντας τους μελλοντικούς πτυχιούχους στην ανεργία και την υποαπασχόληση.
4. Δε διασφαλίζει τη δημόσια χρηματοδότηση των Ιδρυμάτων, της έρευνας και της φοιτητικής μέριμνας, μετακυλίοντας το κόστος σπουδών στην ελληνική οικογένεια.
5. Αποσυνδέει την έρευνα από την αποστολή του Πανεπιστημίου.
6. Προκαλεί μεγάλα προβλήματα στην ακαδημαϊκή λειτουργία των Ιδρυμάτων.
7. Διαγράφει φοιτητές που στις σημερινές αντίξοες οικονομικές συνθήκες προσπαθούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.

Η Σύγκλητος του Α.Π.Θ. συναισθανόμενη τις ευθύνες της ως κορυφαίο ακαδημαϊκό και δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο του μεγαλύτερου Πανεπιστημίου της χώρας έναντι του Συντάγματος και των πανεπιστημιακών δασκάλων και φοιτητών που εκπροσωπεί, δεν έχει άλλο δρόμο παρά να προβάλει ως άμεσο και βασικό στόχο της πανεπιστημιακής κοινότητας την με κάθε νόμιμο τρόπο κατάργηση των αντισυνταγματικών διατάξεων του νόμου, που πλήττουν ευθέως τα ιδανικά της Παιδείας και διαλύουν την ανώτατη εκπαίδευση της χώρας.

Η Σύγκλητος καλεί τις Σχολές και τα Τμήματα να διευκολύνουν την άμεση διεξαγωγή συνελεύσεων προκειμένου να ενημερωθούν τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας για τις καταλυτικές αλλαγές.
____________________________________________
Με την παράκληση να δημοσιευθεί ή να μεταδοθεί
(το βρήκα εδώ)

αποκαλύπτομαι σε ένα φιλόσοφο ταξιτζή

Μεταφέρω απο εδώ ένα παλιό ποστ γραμμένο στις 20/11/2006, που διεκδικεί επάξια μια θέση στην επικαιρότητα και μάλιστα όχι μόνο σχετικά με το νόμο περί απελευθέρωσης των ταξί και την απεργία των ταξιτζήδων. Πραγματικά, είναι ένα ζουμερό ποστ, με ζουμερές απόψεις ενός καθημερινού έλληνα ταξιτζή. Δεν ξέρω αν είναι θέμα τύχης να συναντάς ευγενικούς και σοφούς ταξιτζήδες.. αν είναι όμως έτσι, η τύχη με ευνοεί σχεδόν κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα ενός ταξί. Μακάρι να διατηρηθεί η ανθρωπιά στο επάγγελμα αυτό, που συχνότατα γίνεται και λειτούργημα. Με την ευκαιρία, σημειώνω ότι το χειρότερο ταξιτζή της ζωής μου τον πέτυχα στο Βέλγιο! Ακόμα φρικάρω με τη συμπεριφορά του σε μια κοπελίτσα που ήμουν τότε... Το παλιό ποστ ξεκινά:

Σήμερα το μεσημέρι πέτυχα ένα ταξιτζή, από τον οποίο έμαθα ένα σωρό πράγματα:

1. Ολες οι θρησκείες προτείνουν απολαύσεις μετά θάνατο.

2. Ολοι οι παράδεισοι φροντίζουν για τις απολαύσεις των ανδρών.

3. Σε όλους τους παραδείσους η θέση της γυναίκας είναι υποβαθμισμένη.

4. Το υπόδειγμα της οικογένειας που προβάλλουν πολλές θρησκείες είναι όχι μόνο λάθος αλλά και ποινικά κολάσιμο. Αν π.χ. ένας παιδεραστής παντρευόταν μια ανήλικη κοπελίτσα και μάλιστα έγκυο, χωρίς καν το δικό του παιδί, μάλλον δεν θα τύχαινε της ιδιαίτερης εκτίμησης του κοινωνικού του περίγυρου, πόσο μάλλον να γίνει ιερό πρόσωπο μιας θρησκείας, τόσο αυτός όσο και ολόκληρη η οικογένειά του. Σήμερα, θα ήταν παράδειγμα κατάπτυστο και προς αποφυγήν, ιδιαίτερα από τους εκκλησιαστικούς κύκλους.

5. Οταν δεν έχει καλή οικονομική κατάσταση ο κοσμάκης, πιστεύει σε όνειρα χωρίς να μπαίνει στον κόπο να διαλέξει τα όνειρά του.

6. Οι τράπεζες παίζουν το παιχνίδι των ονείρων, ένα παιχνίδι το οποίο κατέχουν καλά οι θρησκείες, μόνο που οι τράπεζες υπερέχουν επειδή τάζουν συγκεκριμένα πράγματα, όνειρα που έχουν εφαρμογή σε αυτή τη ζωή.

7. Οπότε, αφού το σκορ είναι θρησκεία-τράπεζες 0-1, οι τράπεζες είναι η θρησκεία του μέλλοντος.

8. Το ότι το χρήμα είναι θεός, λέγεται εδώ και χρόνια, το σημαντικό είναι ότι η σχετική μυθολογία αποκτά βάσεις στον καιρό μας.

9. Είναι παράξενο που οι γυναίκες δεν έχουν εξεγερθεί ακόμη για το θέμα του παραδείσου, από όπου σχεδόν αποκλείονται, εκτός αν βρεθούν εκεί ως υπηρετικό προσωπικό.

10. Φαίνεται ότι οι γιαγιούλες που τρέχουν στις εκκλησίες έχουν σαδο-μαζοχιστικές τάσεις.

11. Ο κόσμος των εξαϋλωμένων γυναικών -μοντέλα, κλπ- προϊδεάζει για τα πλάσματα που βρίσκονται στον παράδεισο, ίσως γι αυτό επιδεικνύονται ως πρότυπα γυναικών αγγέλων.

12. Απορίας άξιο είναι το ότι τόσοι άνδρες ιερείς επιθυμούν να πάνε σε ενα τέτοιο παράδεισο, πιθανότατα να είναι εξαιρετικά μουσόφιλοι μια και όλοι οι άγγελοι εικονίζονται να παίζουν διάφορα όργανα.

13. Επίσης, σε άλλους παράδεισους υπάρχουν τα ουρί που είναι πάλι γυναίκες, οπότε πάλι είναι παράξενο να θέλουν μερικές γυναίκες να πάνε εκεί πέρα να συνεχίσουν την καταπιεσμένη ζωή τους, εκτός αν πιστεύουν ότι θα μπουν κατευθείαν στην κουζίνα να ετοιμάζουν τα περίφημα πιλάφια.

Αυτά και άλλα πολλά μου έλεγε ο ταξιτζής και δεν κατάλαβα για πότε έφτασα σπίτι μου! Ηταν πολύ στενοχωρημένος που δεν ήξερε τπτ για κινέζικους ή ινδικούς παραδείσους, με ρώτησε αν ξέρω να του συστήσω κάποιο βιβλίο, δεν ήξερα, του ευχήθηκα «καλή συνέχεια» και κατέβηκα παραζαλισμένη.

Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση

Ολόκληρο το Νομοσχέδιο βρίσκεται εδώ σε αρχείο pdf.
Δεν ξέρω αν εφαρμόζοντας αυτό το Νόμο θα γίνουμε περισσότερο ευρωπαίοι, πάντως από τη διαδικασία που εφαρμόστηκε μέχρι τώρα βλέπω ότι παραμένουμε κουτοπόνηροι ελληναράδες στη νοοτροπία. Καμμία συνεργασία μεταξύ υπουργείου και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων -ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Το υπουργείο Παιδείας (κλπ) πασάρει ένα Νομοσχέδιο σημαντικότατο για την πορεία της παιδείας στη χώρα μας, αφού επί εννέα μήνες έγραφε στα παλιά του τα παπούτσια τους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με αποκορύφωση την απαξίωση της κυρίας υπουργού προς στο συμβούλιο των πρυτάνεων μέσω της λαμπρής απουσίας της. Υποθέτω ότι το έπραξε αυτό μάλλον για να πετύχει η τεχνική του αιφνιδιασμού, ο οποίος αποτελεί ξεκάθαρη στρατηγική της κυβέρνησης όπως διαπιστώθηκε σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα ίσαμε σήμερα.
Γενική παρατήρηση: Η αρίθμηση είναι άλλ' αντ' άλλων και δεν ξέρω τί να υποθέσω για τους συντάκτες.

Ενδεικτικά, μεταφέρω τρία άρθρα:

η ΕΡΤ είναι μονοπώλειο;

Διάβασα εδώ ότι μόνο η ΕΡΤ έχει δικαίωμα να καλύπτει δημόσιες συγκεντρώσεις πολιτικών κομμάτων και ότι αρνείται να επιτρέψει σε άλλα κανάλια που επιθυμούν να καλύψουν τις συγκεντρώσεις αυτές με δικά τους μέσα. Επίσης, ότι ενώ κάλυψαν τη συγκέντρωση του ΚΚΕ (απόγευμα Δευτέρας 18 Απριλίου) στο Σύνταγμα, δεν έδιναν εικόνα στο άμεσα ενδιαφερόμενο κανάλι 902 και δέχτηκαν να δώσουν κατόπιν πιέσεων και μόνο αφού είχε ήδη αρχίσει ο λόγος της κας Παπαρήγα.

Είναι πράγματι έτσι; Υπάρχει σχετική νομοθεσία που απαγορεύει σε τηλεοπτικούς σταθμούς πλην ΕΡΤ να καλύπτουν δημόσιες πολιτικές συγκεντρώσεις;

Εμπρός ολοταχώς προς τα πίσω!

Ζούμε ήδη σε άλλη εποχή γράφει ο Πάνος στην Καλύβα του, αλλά ο N. Σαραντάκος δίνει το στίγμα της διάψευσης: Το νέο Σ/Ν περί εχθροπάθειας.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό το σχόλιο 112 της Μαρίας, επιβεβαιώνει τον τίτλο του παρόντος ποστ. Βλέπουμε καθαρά δλδ που οδηγούν παρόμοια νομοθετήματα, σε μια εποχή μίσους και αντιπαραθέσεων όχι μονάχα με τα λόγια, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε στο φύλλο της εφημ. "Μακεδονία" (9 Φεβρ. 1959) όπου οδηγεί ο παρατιθέμενος στο σχόλιο σύνδεσμος.

Παρατηρείται επίσης στην προβολή του άρθρου το φαινόμενο αντίφασης (για εντυπωσιασμό των αναγνωστών, προφανώς) μεταξύ τίτλου και περιεχομένου, άρα δεν είναι σημερινό.

το σχέδιο νόμου για τις εκλογικές δαπάνες