Oι ευρωπαϊκές εφημερίδες αρχίζουν να χρεώνουν για την πρόσβαση στις ιστοσελίδες τους

«Ο,τι έχει αξία κοστίζει». Με αυτή τη φράση, χωρίς απολογίες και χωρίς αμφιβολίες, η ισπανική Ελ Παϊς έγινε η πρώτη μεγάλη καθημερινή εφημερίδα της Ευρώπης που χρεώνει την πρόσβαση σε οποιοδήποτε τμήμα της ιστοσελίδας της.  

 

«Όπως ακριβώς ο αναγνώστης της έντυπης μορφής της εφημερίδας θεωρεί σωστό να πληρώνει για την ενημέρωσή του από πρώτο χέρι, έτσι και ο απαιτητικός χρήστης του Διαδικτύου αρχίζει να καταλαβαίνει ότι το να παίρνει όλες τις πληροφορίες δωρεάν από το μέσο αυτό δεν είναι συνώνυμο της ποιότητας και της αξιοπιστίας». Με 80 ευρώ το χρόνο, λοιπόν μπορεί κανείς να μπει στο «κλαμπ των ενημερωμένων πολιτών».

Μια γενναία απόφαση; Γενναία, αλλά και ριψοκίνδυνη. Εφημερίδες όπως η Ουολ Στριτ Τζέρναλ, η Μοντ, η Φαϊνάνσιαλ Τάιμς και η Τάιμς χρεώνουν για ορισμένες ειδικές υπηρεσίες τους, καθώς και για πληροφορίες αρχείου. Όταν όμως η Φαϊνάνσιαλ Τάιμς έλαβε αυτή την απόφαση, τον περασμένο Ιούλιο, διαπίστωσε ότι από μια βάση τριών εκατομμυρίων αναγνωστών της ηλεκτρονικής της σελίδας, μόνο 17.000 έγιναν συνδρομητές. Η Αϊρις Τάιμς έκανε το ίδιο: κι από το ένα εκατομμύριο αναγνωστών, μόνο 6.000 έγιναν συνδρομητές.

Η Ελ Παϊς υποστηρίζει ότι 500.000 άνθρωποι επισκέπτονταν καθημερινά μέχρι τώρα την ιστοσελίδα της, και υπολογίζει ότι θα χάσει το 90% απ’αυτούς. «Αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό,» λέει ο διευθυντής της ιστοσελίδας. «Από εδώ και μπρος, θα μετράμε την επιτυχία μας από τον αριθμό των ανθρώπων που είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν για την ενημέρωσή τους».

Οι διαφημίσεις δεν θα έλυναν το πρόβλημα. «Οσοι το δοκίμασαν, διαπίστωσαν ότι τα αποτελέσματα είναι πενιχρά».

Να λοιπόν που τη μια στιγμή το Web είναι ένα θαύμα, και την άλλη μια καταστροφή, σχολιάζει στην Ομπζέρβερ ο βρετανός δημοσιογράφος Πίτερ Πρέστον. Τα οφέλη από την είσοδο των εφημερίδων στο Διαδίκτυο δεν είναι τελικά τόσο μεγάλα όσο είχε αρχικά υπολογιστεί. Ας πάρουμε την πιο επιτυχημένη ιστοσελίδα του βρετανικού Τύπου: πρόκειται για την ιστοσελίδα της Γκάρντιαν, που δέχεται κάθε μήνα πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες. Πόσους αναγνώστες κάτω των 25 ετών έχει το φύλλο; Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα αναγνωσιμότητας, ο αριθμός τους φτάνει τους 207.000. Πόσοι από αυτούς τους αναγνώστες χρησιμοποίησαν το Internet τους τελευταίους 12 μήνες; 206.000.

Ανάλογοι είναι οι αριθμοί για την Ιντιπέντεντ: 98.000 αναγνώστες νεαρής ηλικίας, από τους οποίους οι 90.000 χρησιμοποιούν συχνά το Internet. Είναι φανερό ότι, με εξαίρεση τα ταμπλόιντ, οι νέοι αναγνώστες μοιράζουν το χρόνο τους ανάμεσα στην έντυπη και στην ηλεκτρονική μορφή της εφημερίδας. Θα μπορούσαν λοιπόν οι εφημερίδες να επωφεληθούν από αυτό το φαινόμενο. Να μη δημοσιεύουν, για παράδειγμα, στην έντυπη μορφή τους μακροσκελείς καταλόγους με ονόματα νεοδιοριζομένων καθηγητών, αλλά να τους «αναρτούν» μόνο στην ιστοσελίδα τους.

Το βέβαιο είναι ότι το τοπίο της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας αλλάζει. Και, όπως γράφει η Σόνια Πέρνελ στην Ιντιπέντεντ, σε ένα χρόνο οι χρήστες του Διαδικτύου, οι ελεύθεροι ρεπόρτερ που δουλεύουν από το σπίτι και οι ερευνητές που ψάχνουν τα αρχεία θα διασπιστώσουν ότι είναι κατά μερικές εκατοντάδες λίρες (ή ευρώ) φτωχότεροι. Η εποχή της ελεύθερης ενημέρωσης μέσω του Διαδικτύου τελειώνει. Το ερώτημα που απασχολεί τώρα τις εφημερίδες δεν είναι πόσοι επισκέπτονται τις ιστοσελίδες τους, αλλά πόσοι είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για την ενημέρωση που λαμβάνουν.

Ορισμένες χώρες έχουν ήδη προχωρήσει αρκετά. Στη Σουηδία, για παράδειγμα, πολλές εφημερίδες εφαρμόζουν ένα σύστημα συνδρομών σε συνεργασία με τράπεζες και εταιρείες κινητής τηλεφωνίας. Το βέβαιο είναι ότι τα βήματα αυτά πρέπει να γίνονται προσεκτικά. Οι χρήστες του Internet δεν είναι συνηθισμένοι να πληρώνουν, με εξαίρεση τις σελίδες πορνογραφικού περιεχομένου. «Για τον λόγο αυτό, είναι πιθανό τα ταμπλόιντ να αρχίζουν να χρεώνουν για τις κυρίες με τα εσώρουχα», λέει ένας βρετανός αναλυτής. «Η σελίδα 3 της Σαν, για παράδειγμα, θα μπορούσε να γίνει συνδρομητική».

Μετά την Τάιμς και τη Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, ετοιμάζονται τώρα να χρεώσουν κάποιες από τις υπηρεσίες τους η Γκάρντιαν, η Ντέιλι Τέλεγκραφ και η Ιντιπέντεντ. «Οι αναγνώστες δεν είναι ενθουσιασμένοι με την ιδέα ότι θα πληρώνουν για κάτι που στο παρελθόν ήταν δωρεάν», επισημαίνει ο Ντέιβιντ Φέλτον, υπεύθυνος της ηλεκτρονικής μορφής της Ιντιπέντεντ. «Πρέπει όμως να τους πείσουμε ότι αυτό είναι αναγκαίο. Η παραγωγή δεν είναι δωρεάν, κι εμείς πρέπει να αυξήσουμε τα μακροπρόθεσμα έσοδά μας».

(Πηγή: Observer, Independent) Από Alfis στις 28/11/2002 

________________

ΣΗΜ. από club μου στον Pathfinder

Η διαμάχη

Χαρακτήρισαν τη θέση του «ηθικά χρεωκοπημένη». Αλλά εκείνος επιμένει: «Όποιος είναι εναντίον της φτώχειας δεν είναι κατ’ ανάγκη υπέρ των γενετικά μεταλλαγμένων προϊόντων».

Πρόκειται για τον Ζαν Ζιγκλέρ, ειδικό ερευνητή των Ηνωμένων Εθνών για τα τρόφιμα, ο οποίος τόνισε πριν από λίγες ημέρες ότι οι μεγάλες εταιρείες αποκομίζουν μεγαλύτερα κέρδη από την κατανάλωση γενετικά μεταλλαγμένων τροφών στον αναπτυσσόμενο κόσμο απ’ ότι οι φτωχές χώρες που προσπαθούν να καταπολεμήσουν την πείνα. «Είμαι αντίθετος με τη θεωρία των πολυεθνικών εταιρειών που λέει ότι αν είσαι εναντίον της φτώχειας πρέπει να είσαι υπέρ των γενετικά μεταλλαγμένων. Αυτό είναι λάθος. Υπάρχουν στον κόσμο πολλά και καλά φυσικά τρόφιμα για να σιτιστεί ο διπλάσιος πληθυσμός από τον σημερινό».

Η αποστολή του Ζιγκλέρ είναι να ερευνήσει τη διεθνή κατάσταση στον τομέα των τροφίμων και να συντάξει μια έκθεση για την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στη Γενεύη και τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Το Λεσότο, το Μαλάουι, η Σουαζιλάνδη, η Ζάμπια, η Ζιμπάμπουε και η Μοζαμβίκη πλήττονται άμεσα από την πείνα. Ορισμένες από αυτές τις χώρες, όπως η Ζιμπάμπουε, αρχικά απέρριψαν τα γενετικά μεταλλαγμένα προϊόντα, αλλά στη συνέχεια άρχισαν να τα διανέμουν. Στη Ζάμπια, όμως, η κυβέρνηση αρνείται να διαθέσει στον πληθυσμό γενετικά μεταλλαγμένα προϊόντα που προέρχονται από τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η θέση του Ζιγκλέρ επικρίθηκε από ορισμένες οργανώσεις παροχής βοήθειας στον αναπτυσσόμενο κόσμο. «Πρόκειται για μια άποψη ηθικά χρεοκοπημένη», δήλωσε στην Ιντιπέντεντ ανώτατος αξιωματούχος. «Δεν μπορείς να εργάζεσαι για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ίδια στιγμή να αρνείσαι το πιο στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα, το δικαίωμα στην τροφή», τόνισε. Υπολογίζεται ότι 14 εκατομμύρια άνθρωποι στην Αφρική κινδυνεύουν από την πείνα.

Όμως ο Ζιγκλέρ εξακολουθεί να θεωρεί εσφαλμένη την οδηγία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, σύμφωνα με την οποία η κατανάλωση γενετικά μεταλλαγμένων προϊόντων είναι ασφαλής. «Όλοι οι εξειδικευμένοι βιολόγοι των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων προειδοποιούν ότι υπάρχει κίνδυνος για τον άνθρωπο από την κατανάλωση τέτοιων προϊόντων για μεγάλο χρονικό διάστημα», δηλώνει. «Οι ειδικοί αυτοί λένε πως δεν έχουμε φτάσει σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο ασφαλείας, και εγώ τους πιστεύω». Εκτός από το ζήτημα της ασφάλειας, ο Ζιγκλέρ φοβάται ότι οι αγρότες που θα δεχθούν να καλλιεργήσουν γενετικά μεταλλαγμένους σπόρους θα υποχρεωθούν στη συνέχεια να τους αγοράζουν για πάντα.

«Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να παράγονται γενετικά μεταλλαγμένες τροφές, εκτός από τα κέρδη και την κυριαρχία των πολυεθνικών εταιρειών», τονίζει ο Ζιγκλέρ, που είναι πρώην βουλευτής στο ελβετικό κοινοβούλιο με το σοσιαλιστικό κόμμα και συγγραφέας βιβλίων όπως το «Η Ελβετία πλένει καλύτερα».

Αξιωματούχοι των οργανώσεων παροχής βοήθειας υποστηρίζουν ότι τα Ηνωμένα Έθνη χορηγούν τρόφιμα στους φτωχούς από τα οποία ορισμένα περιέχουν γενετικά μεταλλαγμένες ουσίες και ορισμένα όχι. Προϋπόθεση είναι τα τρόφιμα αυτά να πληρούν τα κριτήρια ασφαλείας των χωρών που τα προσφέρουν, κυρίως των ΗΠΑ και του Καναδά, και να είναι αποδεκτά από τις χώρες στις οποίες χορηγούνται. Σύμφωνα με τους αξιωματούχους αυτούς, δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις ότι τα τρόφιμα αυτά είναι βλαβερά. Γενετικά μεταλλαγμένα προϊόντα καταναλώνουν άλλωστε εκατομμύρια άνθρωποι στη δυτική Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική.

Πριν από δύο εβδομάδες, πεινασμένοι χωρικοί στη νοτιοανατολική Ζάμπια επέδραμαν στην αποθήκη του τοπικού αρχηγού και άρπαξαν 2.000 σάκους με καλαμπόκι που η κυβέρνηση αρνούνταν να τους μοιράσει. Οι χωρικοί είπαν ότι πεθαίνουν από την πείνα και δεν έχουν την πολυτέλεια να κάνουν διάκριση σε αυτά που καταναλώνουν.

Η μοναδική χώρα της Κοινότητας για την Ανάπτυξη του Αφρικανικού Νότου που έχει δώσει άδεια για την παραγωγή γενετικά μεταλλαγμένων σπόρων είναι η Νότια Αφρική. «Ο μόνος τρόπος να μεταμορφώσουμε την Αφρική είναι μέσα από τη γεωργία», δηλώνει ο Καϊνιούα Μπιζέβε, ένας Κενυάτης επιστήμονας που ζει στο Γιοχάνεσμπουργκ. «Και ο μόνος τρόπος να μεταμορφώσουμε τη γεωργία είναι με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, στην οποία περιλαμβάνεται η βιοτεχνολογία».

(Πηγή: The Independent) Από Alfis στις 24/10/2002
_________________
ΣΗΜ. ανάρτηση στο club μου στον Pathfinder που κλείνει σε 4 μέρες