ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ του Larry Cool σε ηλεκτρονική έκδοση (e-book)

Επιτέλους! Το θαύμα που περιμέναμε είναι γεγονός! Το μυθιστόρημα ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ του διαδικτυακού ποιητή Larry Cool κυκλοφορεί σε ηλεκτρονική έκδοση (e-book) και μπορείς να αρχίσεις να το διαβάζεις.. να το ρουφήξεις με τα μάτια, δηλαδή. Σε αρπάζει η διήγηση από το πρώτο δευτερόλεπτο, από τη γενική περιγραφή, πριν ακόμα ξεκινήσει να ξετυλίγεται η "υπόθεση του έργου" όπως λέμε για τα έργα στο σινεμά. Σε αρπάζει και η φαντασία ξαμολιέται χωρίς χαλινάρι, καλπάζει σαν άλογο σε λιβάδια που φυτεύονται στον εγκέφαλο με κάθε διαλεγμένη προσεκτικά λέξη.
Το βιβλίο είναι μια περιπέτεια, ζήσε τη!
Καλή ανάγνωση εύχομαι, αν και η ευχή αυτή είναι περιττή μια και η ανάγνωση θα είναι οπωσδήποτε καλή!

Ιστορία Χωρίς Τέλος

Αυτός είναι ο τίτλος του βιβλίου του Michael Ende, που πρωτοεκδόθηκε το 1979 και από τότε ούτε που θυμάμαι πόσες φορές το αγόρασα και το χάρισα σε μικρούς και μεγάλους, στα γερμανικά ή μεταφρασμένο στη γλώσσα μας. Βαθειά φιλοσοφημένο έργο, γραμμένο απλά αλλά όχι απλοϊκά, περιέχει τη μοναδική λύση στα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου αποκαλύπτοντας την ουσία, το μεδούλι τους.
Παίχτηκε και στο σινεμά, αλλά δεν κατάφερε να μεταδώσει παρά μόνο ένα μικρό ποσοστό από τα γραμμένα, επειδή μάλλον η ανθρώπινη φαντασία (εξακολουθεί να) είναι ακαταμάχητη. Ευτυχώς!

Πρωτομαγιάτικο δωράκι για όσους θέλουν να σώσουν τον πλανήτη από το φόβο και την καταστροφή, ένα κομματάκι από διάλογο ανάμεσα στο φοβερό τέρας Γκμορκ και τον πολεμιστή Ατρέου:

- Αν πλησιάσεις πιο κοντά, θα σε κάνω κομμάτια.
- Ποιος είσαι;
- Είμαι το Γκμορκ.. κι εσύ, όποιος κι αν είσαι, θα έχεις την τιμή να γίνεις το τελευταίο θύμα μου.
- Δεν θα πεθάνω εύκολα. Είμαι πολεμιστής.
- Πφφφ... γενναίος πολεμιστής.. Τότε, να πολεμήσεις με το Τίποτα!
- Δεν μπορώ! Πρέπει να περάσω τα σύνορα της Φαντασίας.
- Χαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!
- Πού βρίσκεις το αστείο;
- Η Φαντασία δεν έχει σύνορα... χαχαχαχαχα...
- Δεν είναι αλήθεια! Λες ψέμματα!
- Ανόητο αγόρι, δεν ξέρεις τίποτα για τη Φαντασία. Είναι ο χώρος του μυαλού των ανθρώπων. Κάθε κομμάτι της, κάθε πλάσμα της, είναι ένα μέρος από τις ελπίδες και τα όνειρα της ανθρωπότητας. Για τούτο δεν έχει σύνορα.
- Τότε, γιατί πεθαίνει η Φαντασία;
- Επειδή οι άνθρωποι άρχισαν να χάνουν τις ελπίδες τους και να ξεχνούν τα όνειρά τους. Ετσι, το Τίποτα γίνεται πιο δυνατό...
- Τί είναι το Τίποτα;
- Είναι το κενό που απέμεινε.. είναι η απελπισία που καταστρέφει αυτόν τον κόσμο.. κι εγώ το βοηθάω σε αυτό...
- Γιατί;
- Γιατί οι άνθρωποι που δεν έχουν ελπίδες ελέγχονται ευκολότερα.. κι όποιος έχει τον έλεγχο, έχει και την Εξουσία.
- Ποιος είσαι στ' αλήθεια;
- Είμαι ο υπηρέτης της Δύναμης που κρύβεται πίσω από το Τίποτα και μ' έστειλαν να σκοτώσω τον μοναδικό που μπορούσε να σταματήσει το Τίποτα, αλλά τον έχασα στα Ελη της Θλίψης. Τον λέγαν Ατρέου.
- Αν είναι να πεθάνουμε, ας πεθάνουμε πολεμώντας! Ελα να με πολεμήσεις! Είμαι ο Ατρέου!

Το φοβερό τέρας Γκμορκ -ίσως ο ίδιος ο Φόβος- ορμά εναντίον του νεαρού πολεμιστή και σκοτώνεται από το χέρι του Ατρέου, το οπλισμένο με ένα κομμάτι αιχμηρού πετρώματος. Εξηγώντας με δικά μου λόγια, όπως το καταλαβαίνω δηλαδή, βλέπουμε ότι η εξόντωση του Φόβου είναι το πρώτο βήμα προς τη σωτηρία, το αμέσως επόμενο βέβαια μετά την εγκατάλειψη της Θλίψης, γιατί η εγκατάλειψη της Θλίψης, η έξοδος από το Ελος είναι το πραγματικό πρώτο βήμα. Η Θλίψη, ναι μεν δικαιολογημένη μετά από ένα οδυνηρό ξάφνιασμα, όπου οι άνθρωποι "χάνουν τ' αυγά και τα πασχάλια" όπως λέει η σοφή παροιμία, δεν είναι όμως μια κατάσταση που χρειάζεται να έχει μεγάλη διάρκεια γιατί τότε γίνεται Παγίδα, μια παγίδα θανατερή που καταπίνει τον άνθρωπο μαζί με τις ελπίδες και τα όνειρά του, σαν να βουλιάζουν όλα και να χάνονται στο Ελος...

Ανακεφαλαιώντας λοιπόν:
1. Θλίψη δικαιολογημένη, αλλά να έχει μικρή διάρκεια, μη μας καταπιεί κιόλας!
2. Αναγνώριση και εξόντωση του Φόβου. Χωρίς χρονοτριβή, μόλις τον αναγνωρίσουμε.. Μπαμ! στο ψαχνό.
3. Διατήρηση των ελπίδων και των ονείρων μας, να σώσουμε τη Φαντασία και ό,τι περιλαμβάνει αυτή η έννοια -δημιουργικότητα, χαρά, αλτρουϊσμός, αλληλεγγύη, φιλία, ανθρωπιά, κλπ- με κάθε τρόπο.
4. Στην ανάγκη, αν δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα μονομιάς για τη Φαντασία, ας την ξαναβαφτίσουμε!
______________________________
ΣΗΜ.1. Το βιβλίο περιέχει πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα -σκέψεις και καταστάσεις- από το φτωχό αυτό διάλογο. Διάβασέ το και θα με θυμηθείς. :)
ΣHM.2. Οσο μένει το μυαλό κολλημένο -εγκλωβισμένο καλύτερα- στα όσα μας πασάρονται από δω κι από κει, όσο ακούμε άκριτα τις λεγόμενες "ειδήσεις" και "ανακοινώσεις" των εξουσιαστών, τόσο μελαγχολούμε και τρέχουμε προς τη δική μας την καταστροφή. Κάπου διάβασα σήμερα ότι αυξήθηκαν οι εκτρώσεις και οι αυτοκτονίες. Μη χειρότερα! Να "δίνουμε" μοναχοι μας τις υπάρξεις μας τροφή στο Θηρίο; Απαπαπαπα. Δε λέει...
ΣΗΜ.3. Αν δεν μπορούμε να σατιρίσουμε την κατασταση, να κοροϊδέψουμε αυτούς που μας κοροϊδεύουν κατάφατσα ή να αυτοσαρκαστούμε για τη χλιαρή μας στάση, για την αδράνεια και την ευπιστία τόσων χρόνων αναμονής ή ακόμα να διασκεδάσουμε τους (δικαιολογημένους) φόβους μας, ε, τότε.. ας το ρίξουμε στη μελέτη, στο σινεμά, ας συναντούμε φίλους αληθινούς, της καρδιάς που λένε, να μοιραζόμαστε πληροφορίες και δημιουργικές ιδέες... Και όλα θα πάνε καλά!
ΣΗΜ.4. Το ποστ αυτό ανέβηκε, όπως και πολλά άλλα τα προηγούμενα χρόνια, επειδή δεν μου αρέσουν τα αίματα και θέλω να βλέπω τις Πρωτομαγιές να είναι αφετηρίες για μια καλύτερη ζωή και όχι τέρματα. Αρκετά έχουμε ματώσει σε αυτόν τον τόπο -στη χώρα μας αλλά και στον πλανήτη γενικά.

Μαγειρική αλά ΔΝΤ (αποκαλύψεις του Davison L. Budhoo)

Ετσι όπως πάει το πράγμα, θα γίνουμε όλοι οικονομολόγοι, όπως τα παλιά χρόνια είμασταν όλοι δικηγόροι και πιο πρόσφατα είμασταν όλοι αρχιτέκτονες και πολιτικοί μηχανικοί. Ευτυχώς και μυαλό έχουμε και θέληση για μάθηση, άσχετα που τώρα τελευταία έχουμε παραζαλιστεί λιγουλάκι από τις απανωτές κεραμίδες που πέφτουν σα βροχή στα κεφάλια μας, τα σχέδια επί σχεδίων και την απίστευτη ροή χρήσιμων και -κυρίως- άχρηστων πληροφοριών που παρατάσσονται μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας και σφυρίζουν σκοπούς παραπλανητικούς στα αυτιά μας. Ας έχουμε τα μυαλά στο κεφάλι μας κι ας μη τρομάζουμε: ούτε θα μας μπερδέψουν ούτε θα μας τρελλάνουν. Μεταφέρω ένα μικρό κομμάτι από το διαφωτιστικότατο βιβλίο «Το Δόγμα του Σοκ», μελετήστε το να μάθετε πράματα και θάματα, όπως π.χ. τα... μαγειρέματα του ΔΝΤ. Και ο Πρώτος Σεφ λέμε! Ιδίως η συνταγή "Σχετική Μονάδα Εργατικού Κόστους", μου θύμισε τα δικά μας κόλπα με τον αριθμό των Δ.Υ. και το κόστος των μισθών και συντάξεων... μιαμ μιαμ...

οικονομικά παιχνίδια πάνω στις πλάτες μας #1

Οπως και ο ΟΗΕ, η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ είχαν ιδρυθεί ως άμεση αντίδραση στη φρίκη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με στόχο να μην επαναληφθούν ποτέ ξανά τα λάθη που είχαν επιτρέψει στο φασισμό να σηκώσει κεφάλι στην καρδιά της Ευρώπης, οι παγκόσμιες δυνάμεις συνεδρίασαν το 1944 στο Μπρέτον Γουντς του Νιού Χάμσερ για να δημιουργήσουν μια νέα οικονομική αρχιτεκτονική. Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που χρηματοδοτούνταν από τις εισφορές των αρχικώς σαραντατριών χωρών-μελών, εξουσιοδοτήθηκαν ρητά να αποτρέπουν μελλοντικά οικονομικά σοκ και κραχ σαν αυτά που είχαν αποστεθεροποιήσει τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στη μεσοπολεμική Γερμανία. Η Παγκόσμια Τράπεζα θα πραγματοποιούσε μακροπρόθεσμες αναπτυξιακές επενδύσεις ώστε οι χώρες να βγουν από τη φτώχεια, ενώ το ΔΝΤ θα δρούσε ως ένα είδος παγκόσμιου απορροφητή των σοκ, προωθώντας οικονομικές πολιτικές που θα περιόριζαν τη χρηματοοικονομική κερδοσκοπία και την αστάθεια των αγορών. Οταν μια χώρα κινδύνευε να βυθιστεί σε κρίση, το ΔΝΤ θα παρενέβαινε με σταθεροποιητικά δάνεια και χρηματικές ενισχύσεις, ώστε να αποτρέπονται οι κρίσεις προτού ξεσπάσουν. Οι δύο θεσμικοί οργανισμοί, που εδρεύουν ο ένας απέναντι στον άλλο στον ίδιο δρόμο, θα έπρεπε να συντονίζουν τις δράσεις τους.

Ο Τζον Μέιναρντ Κέινς, επικεφαλής της αντιπροσωπείας των ΗΠΑ στο Μπρέτον Γουντς, ήταν πεπεισμένος ότι η ανθρωπότητα θα αναγνώριζε επιτέλους τους πολιτικούς κινδύνους που ελλοχεύουν όταν η αγορά αφήνεται να αυτορυθμιστεί. «Ελάχιστοι πιστεύουν ότι είναι εφικτό», είχε δηλώσει ο Κέινς όταν τέλειωσε η συνδιάσκεψη, όμως, αν οι δυο θεσμικοί οργανισμοί παρέμεναν πιστοί στις ιδρυτικές αρχές τους, «η αδελφοσύνη των ανθρώπων θα γίνει κάτι περισσότερο από μια απλή φράση».

Σήμερα το βράδυ: Πίντσον και ξερό ψωμί!

Αναμεταδίδω:

Κύριοι και Κυρίες

Αυτή τη Πέμπτη και λίγο μετά τις δέκα το βράδυ ο Γιώργος Κυριαζής, βασικός πλέον μεταφραστής των βιβλίων του Thomas Pynchon (που οι φίλοι αυτής της εκπομπής γνωρίζουν καλά ότι είναι ένας από τους δώδεκα θεούς της) στα Ελληνικά, θα βρίσκεται στο studio του tripradio.gr για μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη αλλά και μια βουτιά στον έναστρο ωκεάνιο κόσμο της λογοτεχνίας του Commander που όπως οι ίδιοι φίλοι γνωρίζουν, είναι το όνομα που χρησιμοποιούμε μετά το τρίτο ποτήρι Jameson στο bar της Λυκαβηττού Low Profile όταν πίσω από τη μπάρα βρίσκεται ο Χρήστος και ειδικά εφόσον τη Μουσική στον ίδιο χώρο διαχειρίζεται ο Μάνος, ο οποίος θα φροντίσει η τρίτη αυτόματη παραγγελία να συμπέσει με την έναρξη του Singapore κομμάτι που έγραψε ειδικά για την περίπτωση και τραγουδά ο άσχημος πλην επιδέξιος αδερφός του Thomas Pynchon, Thomas Waits, με αφορμή κατά τα άλλα την πρόσφατη βράβευση του Γιώργου με το βραβείο μετάφρασης αγγλόφωνης λογοτεχνίας από το ΕΚΕΜΕΛ για τη μετάφραση του βιβλίου του Τόμας Πίντσον «Ενάντια στη μέρα». Στη συντροφιά των φίλων της Τύχης θα βρίσκονται όπως πάντα ο Όλεθρος Ηρακλής Desertnaut και η αλα Kim Novak ολέθριας ομορφιάς Ειρήνη Kinky Pinky. Εκτάκτως στη συντροφιά ο Βασίλειος Δρόλιας συντηρητής του καλύτερου Blog βιβλιοφιλίας ficciones.wordpress.com.

Για να προετοιμαστείτε καλύτερα για την ακρόαση της εκπομπής προτείνονται τα κάτωθι:

α. Επισκόπηση του blog του Γιώργου Κυριαζή για τον Thomas Pynchon.

β. Ανάγνωση της συζήτησης με τον Γιώργο Κυριαζή "Αντιμέτωποι με τον Πίντσον" του Βασίλειου Δρόλια.

γ. Ανάγνωση του Είσαι ο Thomas Pynchon του Ολέθριου Ηρακλή Desertnaut.

δ. Ακρόαση του Tom Waits.

ε. Προμήθεια ενός φλιτζανιού ντεκαφεϊνε εσπρέσσο, ποσότητας Jameson ισότιμης με τη χωρητικότητα τριών ποτηριών, μιας φιάλης εμφιαλωμένου νερού καθώς και ενός αντίτυπου του βιβλίου «Ενάντια στη Μέρα» του Thomas Pynchon σε μετάφραση του Γιώργου Κυριαζή από τις εκδόσεις Καστανιώτη με σκοπό, μετά την ανάγνωσή του φυσικά, να το χαρίσετε όντας μεθυσμένος/η σε κάποια υπέροχη παρουσία με κομψή ενδυμασία και σθεναρές αντιστάσεις στις αμφιβόλου ηθικού περιεχομένου προτάσεις σας.

_____________________
Τόσοι ολέθριοι πια... Δε γίνεται να λείψει κανείς!

Claude Levi Strauss - Αγρια σκέψη, κλπ

Μη σας τρομάζει ο τίτλος του βιβλίου, διαβάστε το, με μια πρόχειρη αναζήτηση βρήκα ότι κυκλοφορεί ακόμα. Το είχα διαβασει στον καιρό του, τότε που είχα την πολυτέλεια να διαθέτω το μισό περίπου απο το εισόδημά μου στην αγορά βιβλίων. Τώρα, το ξαναδιαβάζω με άλλο μάτι. Από τη μια, επειδή δεν υπάρχει σάλιο για παρόμοια ψώνια -με το ζόρι συντηρούμαι- κι από την άλλη επειδή τα τωρινά βιβλία δύσκολα καλύπτουν τις απαιτήσεις του εγκεφάλου μου -χωρίς παρεξήγηση αυτό, δεν εχω πρόθεση να προσβάλλω κανέναν ούτε να κάνω την έξυπνη, απλώς "έτσι είναι" που έλεγε κι η Λωξάντρα.

Ο σπουδαίος αυτός ανθρωπος -παρεμπιπτόντως, κάπνιζε κιόλας!- σκέφτηκε κι έγραψε ωραία πράγματα παρατηρώντας τους ανθρώπους. Τους "αγριους" και "απολίτιστους" ανθρώπους παρατηρούσε, βεβαια, αλλά μέσα απο αυτή την παρατήρηση ανακάλυψε ότι οι άνθρωποι βαθειά μέσα τους είναι ιδιοι, είτε λέγονται πολιτισμένοι, είτε απολίτιστοι. Γράφει σε κάποιο σημείο κάτι που το είχα ξεχάσει, ότι δηλαδή, «ο εθνοκεντρισμός είναι μία μόνον εκδήλωση της αδυναμίας του ανθρώπου να διακρίνει ανάμεσα στο υποκειμενικό και το αντικειμενικό επίπεδο της πραγματικότητας».

Στο βιβλίο "Θλιβεροί Τροπικοί", καθώς και στο αμέσως προηγούμενο "Φυλή και Ιστορία", ο συγγραφέας ανατρέπει την κλίμακα του εξελικτισμού, η οποία τοποθετεί τους άγριους στο κατώτερο σκαλοπάτι, τους βάρβαρους στο μεσαίο και τους πολιτισμένους ευρωπαίους στο ανώτερο. Αυτή η θεωρητική κλίμακα, που ταυτίζει όλους τους ανθρώπους του πλανήτη με τους κατοίκους της πολιτισμένης Δύσης, θεωρεί δηλαδή ότι οι άλλοι λαοί δεν είναι παρά απολίτιστοι ή υπανάπτυκτοι ευρωπαίοι, ανατρέπεται από τη σκέψη του συγγραφέα που διατυπώνει: «Οπως είναι φανερό, η θεωρία του εξελικτισμού δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μορφή της στάσης εκείνης του Εγώ προς τους άλλους που ονομάζεται εθνοκεντρισμός και που ασφαλώς δεν είναι δείγμα πολιτισμένης συμπεριφοράς, αφού χαρακτηρίζει κυρίως τους λεγόμενους πρωτόγονους ή αγρίους».

//Ξέρουμε πράγματι ότι η έννοια της ανθρωπότητας που περιλαμβάνει, χωρίς διάκριση φυλής ή πολιτισμού, όλες τις μορφές του ανθρώπινου είδους, εμφανίστηκε πολύ αργά και είχε περιορισμένη διάδοση. Ακόμη κι εκεί που φαίνεται να έχει φτάσει στο ψηλότερο σημείο της ανάπτυξής της, δεν είναι διόλου σίγουρο -όπως αποδεικνύει η σύγχρονη ιστορία- ότι έχει ριζώσει και είναι προφυλαγμένη από τα διφορούμενα και τις επαναστροφές. Ομως, για μεγάλα τμήματα του ανθρώπινου είδους και για μια περίοδο δεκάδων χιλιετιών, η έννοια αυτή φαίνεται να είναι εντελώς ανύπαρκτη. Η ανθρωπότητα σταματά στα όρια της φυλής, της γλωσσικής ομάδας ή, καμμιά φορά, και του χωριού. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα προχωρεί η τάση αυτή, ώστε πολλοί από τους πληθυσμούς που ονομάζουμε πρωτόγονους αυτοπροσδιορίζονται με ένα όνομα που σημαίνει τους "ανθρώπους" (ή τους "καλούς", τους "εξαιρετικούς", τους πλήρεις") υπονοώντας με αυτό τον τρόπο ότι οι άλλες φυλές, ομάδες ή χωριά, δεν μετεχουν σε αυτές τις ανθρώπινες ιδιότητες (ή ακόμα και στην ανθρώπινη φύση) αλλά αποτελούνται το πολύ πολύ από "κακούς", "πιθήκους της γης" ή "αυγά ψείρας". (...)
Με το να εξοβελίζουμε από την ανθρωπότητα εκείνους που φαίνονται οι πιο "άγριοι" ή οι πιο "βάρβαροι" εκπρόσωποί της, δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να δανειζόμαστε από αυτούς έναν από τους δικούς τους τυπικούς τρόπους σκέψης. Βάρβαρος είναι, πρώτα απ' όλα, όποιος πιστεύει στη βαρβαρότητα.//

«Ο άνθρωπος σκεφτόταν πάντοτε εξίσου καλά» είναι το έμβλημα του συγγραφέα, που δεν πιστεύει ότι υπάρχουν καλύτεροι και χειρότεροι λαοί, εξυπνότεροι ή πιο κουτοί, λιγότερο ή περισσότερο λογικοί. Ολοι έχουν τις δυνατότητες να μάθουν τον πολιτισμό τους, μια και ο πολιτισμός είναι κάτι τι που μαθαίνεται και δεν κληρονομιέται.

Ο Claude Levi Strauss τάραξε τα νερά της ήρεμης θάλασσας των ανθρωπιστικών επιστημών (δικός του όρος) και κατηγορήθηκε από πολλούς ως αρνητής της Ιστορίας, όταν ισχυρίστηκε ότι όχι μονάχα οι φυλές αλλά ούτε και οι κοινωνίες μπορούν να διακριθούν σε ανώτερες και κατώτερες. Η Ιστορία όμως, όπως την αντιλαμβάνονται οι λαοί της Ευρώπης, είναι βασισμένη στη σκέψη του Hegel, όπου η παραδοχή της διαρκούς, αργής αλλά σταθερής, ανόδου προς όλο και πιο λογικές -επομένως ανώτερες- μορφές κοινωνίας αποτελεί τη βάση του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Ο συγγραφέας δεν αρνείται την ιστορία, όπως τον ψέγουν, αλλά αρνείται την ιστορία όπως διατυπώνεται από το σχήμα του Hegel. Για τον Claude Levi Strauss η ιστορία και ο χρόνος δεν τείνουν από τη φύση τους προς την εξέλιξη και την πρόοδο, δεν οδηγούν αναγκαστικά σε καλύτερες μορφές πολιτισμού. Αλλωστε, καλύτερες από τι; Φυσικά, είναι φανερό ότι η ανθρωπότητα έχει προοδεύσει. Τί σημαίνει όμως πρόοδος; Χρειάζεται προσοχή στην κατανόηση αυτής της προόδου, επειδή είναι δύσκολο έως αδύνατο να οργανωθεί σε μια ομαλή και αδιάσπαστη συνεχεια.

Τί σημαίνει "πρωτόγονες" κοινωνίες; Σημαίνει ότι ένα τύπο ζωής σύγχρονο, αλλά διαφορετικό από τον δικό μας, τον ανάγουμε σε ένα τύπο ζωής που υποτιθεται ότι ζήσαμε κι εμείς πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια. Ανάγουμε, δηλαδή, τις διαφορές μεταξύ των κοινωνιών που παρατηρούμε σήμερα στο χώρο, σε μια υποθετική κλίμακα που ξεδιπλώνεται στο χρόνο. Εξομοιώνουμε τις σημερινές "πρωτόγονες" κοινωνίες με τις "αρχέγονες". Είναι σωστό αυτό; Εχει νόημα; Αλλά μήπως έχει νόημα επίσης η διάκριση ανάμεσα σε "ιστορικούς" και "μη ιστορικούς" λαούς; «Δεν υπάρχουν λαοί χωρίς ιστορία», λέει ο συγγραφέας. «Ολες οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν ιστορία, εξίσου μακρόχρονη καθεμιά, εφόσον η ιστορία αυτή ανάγεται στις αρχές του είδους».

//Οι πρωτογονοι παράγουν λίγη τάξη με τον πολιτισμό τους. Τους ονομάζουμε σήμερα υπανάπτυκτους. Παράγουν όμως πολύ λίγη εντροπία στην κοινωνία τους. Γενικά, οι κοινωνίες αυτές βασίζονται στην ισότητα μεταξύ των μελών τους, είναι μηχανικού τύπου και διέπονται από τον κανόνα της ομοφωνίας. (...)
Αντίθετα, οι πολιτισμένοι παράγουν πολλή τάξη στον πολιτισμό τους, όπως δείχνει η εκμηχάνιση και τα μεγάλα έργα του πολιτισμού, αλλά παράγουν και πολλή εντροπία στην κοινωνία τους: κοινωνικές συγκρούσεις, πολιτικοι αγώνες, όλα αυτά τα πράγματα για τα οποία οι πρωτόγονοι έχουν λάβει προφυλακτικά μέτρα και μάλιστα με τρόπο ίσως πιο συνειδητό από όσο θα μπορούσαμε να υποθέσουμε.
Το μεγάλο πρόβλημα του πολιτισμού υπήρξε η διατήρηση της απόστασης, δηλαδή ενός διαφοροποιητικού διαστήματος. Το διάστημα αυτό είχε επιτευχθεί με τη δουλεία, κατόπιν με τη δουλοπαροικία και ύστερα με τη δημιουργία του προλεταριάτου.
Καθώς όμως οι αγώνες της εργατικής τάξης τείνουν -ως ένα σημείο- να εξισώσουν το επίπεδο, η κοινωνία μας ήταν αναγκασμένη να αναζητήσει καινούργια διαφοροποιητικά διαστήματα, όπως με την αποικιοκρατία και τη λεγόμενη ιμπεριαλιστική πολιτική. Ηταν δηλαδή αναγκασμένη να αναζητεί συνεχώς, στο πλαίσιο της ίδιας της κοινωνίας ή με την υποδούλωση κατακτημένων λαών, τη δημιουργία μιας απόστασης ανάμεσα σε μια κυρίαρχη και μια κυριαρχούμενη ομάδα. Η απόσταση όμως αυτή είναι πάντα προσωρινή.//

______________________
ΣΗΜ.1. Διαβαστε και το βιβλιο του "Θλιβεροί Τροπικοί", το βρήκα να κυκλοφορεί επίσης.
ΣΗΜ.2. Ελπίζω να ενδιαφερθείς καλέ/ή μου να διαβάσεις ένα τουλάχιστον από αυτά τα σούπερ βιβλία, που δίνουν έμμεσες ή και άμεσες απαντήσεις σε συγχρονα -αλλά και αιώνια- ερωτηματα που τριγυρίζουν στο νου και μπερδεύουν τη σκέψη. Τη δική μου σκέψη πάντως, τη ξεμπέρδεψαν αρκετά!

άνθρωπος: ένα καιροσκοπικό ζώο

Ξαναδιαβάζω αυτές τις μερες το βιβλίο του Anthony Storr «Η δυναμική της δημιουργίας» (εκδ. καλβος, 1991) και μένω έκπληκτη για την αλλαγή του τρόπου με τον οποίο το είχα διαβάσει πριν απο καμμιά 20αριά χρονάκια. Τότε, το είχα απορρίψει (μετά βδελυγμίας, που λένε) λέγοντας απο μέσα μου ότι ο συγγραφέας του θεωρεί όλους τους ανθρώπους ημίτρελλους ή εντελώς τρελλούς! Τώρα, ανακαλύπτω τις αλήθειες του και λεω να σας κοινωνήσω αγαπημένοι/ες μου αναγνώστες/τριες μερικά σπαράγματα απο τις σελίδες 178-185:

Α' (σελ.178) «..η χαρά του παιχνιδιού ανθίσταται σε κάθε ανάλυση, σ' όλες τις λογικές εξηγήσεις...(1) Η ίδια η ύπαρξή του παιχνιδιού επιβεβαιώνει συνεχώς την υπεράνω λογικής φύση της ανθρώπινης κατάστασης. (...) Παίζουμε και ξέρουμε ότι παίζουμε, έτσι πρέπει να είμαστε κάτι περισσοτερο από απλά λογικά όντα, γιατί το παιχνίδι είναι παράλογο.»(2)

Β' (σελ.179) Ο Huizinga και ο Ντέσμοντ Μόρρις συμφωνούν θεωρώντας το παιχνίδι σαν κάτι «extra», κάτι με το οποίο ασχολούμαστε γι αυτό το ίδιο ή για «πλάκα». Αλλά είναι παράξενο να βρίσκουμε ένα βιολόγο φαινομενικά ικανοποιημένο με μια τέτοια ερμηνεία. Γιατί η εξήγηση του Ντέσμοντ Μορρις για το παιχνίδι και την τέχνη σαν «αυτο-ανταμοιβόμενες δραστηριότητες» στην πραγματικότητα δεν είναι διόλου εξήγηση αλλά περιγραφή. Αν δεχτούμε αυτή τη περιγραφή, πρεπει να απορρίψουμε τη βασική βιολογική αρχή, ότι η συμπεριφορά ενός ζώου είναι είτε προσαρμοστική είτε προέρχεται από μια τέτοια συμπεριφορά. Η δαρβινική αρχή της φυσικής επιλογής απαιτεί η συμπεριφορά ενός ζώου να συνδέεται τελικά με τη καλυτέρευση των πιθανοτήτων επιβίωσής του, ή αλλιώς να βελτιώνει τις πιθανότητες διαιώνισης του είδους. Είναι αληθές ότι η φύση καμιά φορά οδηγεί τα ζώα σε αδιέξοδα.
(...)
Είναι το παιχνίδι ή η τέχνη, την οποία αυτοί οι συγγραφείς συνδέουν με το παιχνίδι, τόσο περιττή δραστηριότητα όσο δηλώνουν ο Huizinga και ο Ντέσμοντ Μόρρις;

Γ' (σελ.180-181) Ο άνθρωπος είναι το ανώτερο παράδειγμα ενός καιροσκοπικού ζώου. Τουλάχιστον μερικές από τις «extra» δραστηριότητες στις οποίες παρασύρεται («extra» με την έννοια ότι δεν αφορούν άμεσα την αναπαραγωγή ή την επιβίωση) είναι προσαρμοστικές, επειδή παρέχουν μια πρόσθετη είσοδο διέγερσης στο νευρικό σύστημα, κρατώντας το έτσι σε εγρήγορση και αποφεύγοντας τη πλήξη. (...) τα παιχνίδια και η τέχνη μπορούν να χρησιμοποιηθούν με τον ίδιο τρόπο, για να παρέχουν νέα και ενδιαφέροντα κίνητρα που μας διεγείρουν και μας ενδιαφέρουν.

Δ' (σελ.181) ...οι άνθρωποι έψαξαν για όλο και πιο πολύπλοκες μορφές έκφρασης, μορφές που απορροφούνε τόσο πολύ ώστε να μεταφέρουν το άτομο σε τόσο υψηλά επίπεδα εμπειρίας που οι ανταμοιβές να είναι ατέλειωτες. Εδώ μεταφερόμαστε από τα βασίλεια της κοινής απασχόλησης στους συναρπαστικούς κόσμους των καλών τεχνών, της φιλοσοφίας και των καθαρών επιστημών. Αυτές έχουν τη μεγάλη αξία ότι, οχι μόνο πολεμούν αποτελεσματικά την υποδιέγερση, αλλά συγχρόνως κάνουν μέγιστη χρήση της πιο εντυπωσιακής φυσικής ικανότητας του ανθρώπου -τον γιγάντιο εγκέφαλό του.(3)

Ολα αυτά είναι, χωρίς αμφιβολία, αληθινά όσο πάνε. Αλλά σχεδόν δεν πάνε και πολύ μακριά.

Ε' (σελ.184) Δεν υπάρχει αμφιβολία για την προσαρμοστική φύση του τελετουργικού με το οποίο οι αγώνες γίνονται μαζί σαν αθλητικοι διαγωνισμοί μάλλον παρά σαν θανατηφόρες μάχες. Το είδος έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να επιβιώσει, αν οι νικημένοι δεν καταστρέφονται.

Στ' (σελ.185) Αν μπορεί να δειχτεί, όπως νομίζω, ότι η φαινομενικά περιττή, «extra» δραστηριότητα στο παιχνίδι στην πραγματικότητα εκπληρώνει μια ουσιαστική λειτουργία, δεν θα ήταν δύσκολο να προεκτείνουμε αυτή την έννοια στην τέχνη, η οποία, όπως είδαμε, μοιράζεται πολλά χαρακτηριστικά με το παιχνίδι.
________________________________
(1) Huizinga, Johan. Homo Ludens (Λονδίνο: Temple Smith, 1971, σελ.21)
(2) Huizinga, Johan. Homo Ludens (Λονδίνο: Temple Smith, 1971, σελ.22)
(3) Morris, Desmond. The Human Zoo (Λονδίνο: Jonathan Cape, 1969, σελ.184)

________________________________
ΣΗΜ.1. Τα τονισμενα γραμματα δική μου επιλογη.
ΣΗΜ.2. Διαβάζοντας αυτά τα αποσπασματα, δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ τις μέρες που περνούμε με την οικονομική κρίση, αυτό το εντελώς παράλογο παιχνίδι των λεγόμενων αγορών, όπου χωρίς κανένα τελετουργικό, κανένα κανόνα εκτός από τα ταμπλό των απανταχού χρηματιστηρίων (άυλα ή απτά) και τα γραφεία των χρηματιστών, καθώς και τα πονταρίσματα των παικτών (με ή χωρίς αέρα), παίζονται στη τύχη -ή μάλλον τζογάρονται, πιο ταιριαστή η αργκό εδωπέρα- οι τύχες των ανθρώπων του πλανήτη μας. Αυτό συμβαίνει, κατά δική μου εκτίμηση, επειδή η "επιστήμη" της οικονομίας είναι τελείως ξεκολλημένη από ο,τιδήποτε άλλο εκτός απο τους αριθμούς. Οι αριθμοί έχουν αξία, έχουν τη μοναδική αξία. Η ανθρωπιά, το συναίσθημα, η σοφία, οι καλές τέχνες, έχουν πάει περίπατο κάπου μακριά και λογαριάζονται μονάχα όταν είναι δυνατό να αποτιμηθούν σε χρήμα. Δεν υπάρχουν ανθρωπιστές σήμερα, οι καλοί άνθρωποι αντικαταστάθηκαν απο τις κοινωφελείς μη κυβερνητικές οργανωσεις (ΜΚΟ) και οι σοφοί από λογιστές περιωπής. Θέλω να πιστεύω πως οι καλλιτέχνες κρατούν τα μπόσικα και οι άνθρωποι με βαθειά συναισθήματα βρίσκονται στις παρυφές της ζούγκλας. Κάποιοι θα κλάψουν πρώτοι και κάποιοι θα γελάσουν τελευταιοι και, ως τελευταίοι, θα γελάσουμε καλύτερα!

«Περί φαντασίας» του Τάκη Σιμώτα

Μπαινω στον πειρασμό να ευχηθώ "καλό μήνα" αντιγράφοντας ένα μικρούτσικο κομματάκι απο το βιβλίο (εκδ. ΑΓΡΑ) που διαβάζω αυτές τις μέρες. Απολαύστε, μαζί μου, τη λεπταίσθητη γραφή και το ήθος του συγγραφέα:

Ακόμα κι αν η φαντασία δεν έχει κανέναν άλλο σκοπό εξόν από το να φαντάζεται τα φαντάσματά της, δεν συμβαίνει το ίδιο και με εμάς, που έχουμε ζωτικότατες ανάγκες, που αντιμετωπίζουμε σοβαρότατα προβλήματα και πρέπει να παίρνουμε συνέχεια εξαιρετικά κρίσιμες αποφάσεις, από την ορθότητα των οποίων εξαρτάται καμιά φορά όχι μόνο η ζωή ή ο θάνατος, αλλά και κάτι εξίσου σπουδαίο, αν όχι σπουδαιότερο: με ποιον τρόπο, λιγότερο ή περισσότερο ανθρώπινο ή κτηνώδη, θα συνεχίσουμε να ζούμε μέχρι να πεθάνουμε.

σκεψεις του John Buchan

«Νομίζετε ότι ο πολιτισμός χωρίζεται από τη βαρβαρότητα με ένα χοντρό τοίχο, όμως σας λέω πως το χώρισμα δεν είναι παρά μια κλωστή ή ένα γυάλινο φύλλο. Λίγο να το αγγίξεις, λίγο να κάνεις πως το σπρώχνεις, ξαναφέρνεις πίσω τη βασιλεία του Κρόνου.»
_________________
-->> έγραψε ο John Buchan

Sir John Buchan, 1st Baron Tweedsmuir,
1875 - 1940. Author; Governor General of Canada1937

In 1935 John Buchan became Governor-General of Canada. He toured the country extensively and developed a great admiration for it. Yousuf Karsh has looked at Buchan's thin face and hair, slicked down to his skull. He has appreciated that this headdress - a formal symbol of admiration from the Blood tribe - adds height and a back frame to Buchan's profile, and gives him the same kind of dignity and force he admired in the Canadian people.

Ενα βιβλιο για γονεις

Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!
Εμπιστευτική επιστολή σε γονείς που σκέφτονται απο το συγγραφεα Νικο Σιδερη
-->> Το πήρε το μάτι μου εδώ: http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/316528

Μια ανοιχτή επιστολή που απευθύνεται στους γονείς και εξηγεί με τρόπο κατανοητό τι σημαίνει η σχέση γονιού-παιδιού, τι περιμένει το παιδί απ τους γονείς του, πώς μπορεί να στέκεται ο γονιός στη θέση του και πώς ν αντιμετωπίζει τα προβλήματα που εκδηλώνονται με τη συμμετοχή του παιδιού.
____________________________
Δεν το εχω διαβασει, μου άρεσε το θεμα και συμφωνώ απολυτως με το τίτλο! Οποιος το εχει διαβασει, ας γραψει σχετικα. Ελπιζω πραγματικα να ειναι πολυ καλο.
-->> Δείτε τι γράφει και στο www.vivlionet.gr

Eπαγγέλματα που άντεξαν στο χρόνο

«Θα περιηγηθούμε στην κοινωνία των επαγγελμάτων που χάνονται, που σβήνουν, που διατηρούνται, χάρη στο πείσμα και στην ιδιαίτερη ματιά που έχουν για τη ζωή μερικοί εκλεκτοί τεχνίτες. Θα παρακολουθήσουμε την τέχνη και τις τεχνικές τους, τη φωλιά απ' όπου γεννάνε τις ιδέες τους, το περιβάλλον που ταυτίζεται με την περιπέτεια της ζωής τους...

Από αυτήν την εγκάρδια περιήγηση, ελπίζουμε να απομείνει, ακριβό ενθύμιο λοξά φωτισμένο από τον ήλιο της ζωής, η ένωση του χεριού με το εργαλείο, ο γάμος της πείρας με την αφοσίωση, ο πόλεμος της καρδιάς με το αντικείμενο, που μόλις έχει δημιουργηθεί και προορίζεται να ορφανέψει μακριά της».

Επαγγέλματα που άντεξαν στο χρόνο. Πρόκειται για μια περιήγηση στον μαγικό κόσμο της δημιουργικής δουλειάς που διαρκεί ολάκερους αιώνες από ανθρώπους που εξακολουθούν να φτιάχνουν αντικείμενα με τα χέρια τους με μεράκι κι αγάπη για την παράδοση, αψηφώντας τις ευκολίες της τεχνολογίας.

Επαγγέλματα παλιά που υπάρχουν και σήμερα, ξεπηδούν μέσα από τις σελίδες του καλαίσθητου τόμου, αντικατοπτρίζοντας μια Ελλάδα αισιόδοξη, φωτεινή, μια Ελλάδα που σέβεται την παράδοση και την τέχνη της και δημιουργεί με τη γνώση και την πείρα που μεταδίδεται από τους ηλικιωμένους στους νεώτερους, με τη γνήσια αγάπη του μάστορα που μεταλαμπαδεύεται ολοζώντανη από τον γονιό στο παιδί και μας παραπέμπει σε φωτεινά παραδείγματα επαγγελματισμού που αντέχουν στο χρόνο μέσα από προσωπικό μόχθο κι όχι μέσα από την απρόσωπη μέγγενη των μηχανολογικής εξέλιξης.

Ξεφυλλίζοντας το λεύκωμα ο αναγνώστης συναντά ανθρώπους που υπηρετούν πιστά την παράδοση, αφουγκράζεται το πάθος τους και μαθαίνει τα μυστικά της τέχνης τους σαν να συνομιλεί μαζί τους, με τον καμπανά, τον κουδουνά, τον χαλκουργό, τον καραβομαραγκό, την υφάντρα, τον οργανοποιό, τον αγγειοπλάστη, τον καροποιό, τον κεραμίστα, τον βαρελοποιό, τον βυρσοδέψη, τον καρεκλοποιό, τον τσαγκάρη, τον σαπωνοποιό, τον μυλωνά, τον μαχαιροποιό, τον λαμαρινά, τον σαγματοποιό, τον κουκλοποιό, τον καλαθοπλέκτη, τον οινοποιό, τον ποτοποιό, τον σαρωθροποιό, τον γανωτή κ.ά.

Γίνεται κοινωνός του αγώνα και της ζωής ανθρώπων- φορέων της ελληνικής παράδοσης που παλεύουν για το μεροκάματο με ζήλο, ποιοτικές προδιαγραφές κι αξίες, ενώνοντας το χθες με το σήμερα. Γνωρίζει μάστορες που κάνουν πολλές δουλειές μαζί για να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα, σωστούς επαγγελματίες που μαρτυρούν το νόημα της αληθινής προόδου του Έλληνα μέσα από το σεβασμό της ιστορίας και του πολιτισμού του τόπου μας.

Παρουσίαση βιβλίου

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει από τις Εκδόσεις ΤΟΠΙΟ την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 18.30 στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, Σταδίου 24.

Για τη νέα έκδοση θα μιλήσουν οι: Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής ΚΚΕ, δημοσιογράφος, Κώστας Σερέζης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, Πάνος Θεοδωρίδης, συγγραφέας και Δημήτρης Ταλιάνης, εκδότης, φωτογράφος. Επίσης θα προβληθούν εικόνες από το παρουσιαζόμενο λεύκωμα.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Περιεχόμενο βιβλίου

Το βιβλίο περιέχει ένα εισαγωγικό κείμενο του Πάνου Θεοδωρίδη για τα παλιά επαγγέλματα και το «χαμένο ήθος» τους, την ιστορία τους, τις κοινωνικές συνθήκες και αλλαγές που τα έκαναν αναγκαία, για τις αγορές, τις γειτονιές και τις ανάγκες των ανθρώπων, του «αδηφάγου κοινού», για την εποχή της νοσταλγίας, για την πορεία των τεχνικών -τεχνών και τις δεξιότητες των τεχνιτών, για τη συνέχιση και αξία της παράδοσης.

Μέσα από κείμενα που γράφθηκαν ειδικά γι' αυτή την έκδοση ο συγγραφέας εμβαθύνει ερμηνεύοντας όσα σημαίνουν και αγγίζουν τα επαγγέλματα που νίκησαν το χρόνο κι αποτελούν «ισχυρά σύμβολα» πολιτισμού.

Στη συνέχεια, ξεκινά η περιήγηση στην κοινωνία των παλιών επαγγελμάτων που εξακολουθούν να υπάρχουν που αποτελεί στην ουσία μία ερευνητική διεισδυτική ματιά στη δουλειά άξιων μαστόρων που παλεύουν να διατηρήσουν την τέχνη τους. Ο αναγνώστης απολαμβάνει το αποτέλεσμα μιας πρωτότυπης έρευνας που σκιαγραφεί 31 επαγγέλματα μέσα από συνεντεύξεις που πήρε ο Δημήτρης Ταλιάνης από 40 επαγγελματίες, οι οποίες συνοδεύονται από 165 θαυμάσιες καλλιτεχνικές φωτογραφίες του ιδίου (με εμπνευσμένες λεζάντες) που αποτυπώνουν με μοναδικό τρόπο το μεγαλείο της τέχνης τους.

Πολύχρονη η προετοιμασία και η έρευνα γι αυτό το προσεγμένο λεύκωμα. Είκοσι ερευνητές από όλη την Ελλάδα, υπέδειξαν ξακουστά ή ξεχασμένα εργαστήρια της επικράτειας και οδήγησαν στη γνωριμία με τους ικανούς παραδοσιακούς τεχνίτες οι οποίοι με τη σειρά τους συνέβαλαν στην δημιουργία ενός τόμου που επιμένει να προσβλέπει στο σήμερα και το αύριο για τις τέχνες που «χάνονται».

Συγκεκριμένα η ενδιαφέρουσα αυτή έκδοση ασχολείται με τον κόσμο των εργαστηρίων και των τεχνιτών που συνεχίζουν, σε πείσμα των καιρών, να δημιουργούν αντικείμενα, προϊόντα, χειροτεχνήματα, που η χρήση τους ήταν συχνή, ώσπου να εμφανιστούν και να κυριαρχήσουν τα είδη της μηχανής και του αυτοματισμού.

Καθώς ο Δημήτρης Ταλιάνης αναζητά και αποτυπώνει μέσα από το φωτογραφικό φακό του και τις επιμελημένες εκδόσεις του, μια Ελλάδα ιδιότυπη μέσα στο φως της, ήταν ζήτημα χρόνου να ασχοληθεί μ' αυτά τα παράμερα εργαστήρια, όπου η πείρα μετριέται συνήθως με πολλές ανθρώπινες γενιές. Γενιές σκληρής δουλειάς, όπου η μέθοδος του τεχνίτη κυριαρχεί πάνω στις διαστάσεις και στην χρηστικότητα των αντικειμένων που δουλεύει.

Οι συντελεστές του έργου προσπάθησαν να τονίσουν, μέσα από τη στενή επαφή με το μεράκι και τις τεχνικές της εξαίσιας αυτής χειροτεχνίας, και του στενού διαλόγου των τεχνιτών με τα πολύτιμα, ενίοτε αυτοσχέδια, εργαλεία τους, ότι σε αυτήν την ομάδα των ταλαντούχων δημιουργών, αξίζει έπαινος και ενθάρρυνση, καταξίωση και ανάδειξη, πέρα από τη νοσταλγία και αίσθηση παραμυθιού που μας προκαλούν τα παλιά επαγγέλματα που εξασκούν.

Η δύναμη της επιμονής αυτών των ανθρώπων ζωντανεύει την παράδοση.

Η παράδοση της κάθε τέχνης υπάρχει και συνεχίζεται…Είναι κομμάτι του παρελθόντος που αγγίζει το σήμερα, που μιλά στην ψυχή μας γιατί είναι καμωμένο από ανθρώπινα χέρια με ψυχή κι όχι από ψυχρές μηχανές.

Είναι η περήφανη ελληνική δημιουργία ολοζώντανη και διαχρονική, ο εσωτερικός πλούτος που παίρνει υλική υπόσταση και μορφή, η αγάπη για το όμορφο που αναβλύζει στη μοναδική αυτή έκδοση.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε και στην ολλανδική γλώσσα με κείμενα του Διονύση Καρατζά και εισαγωγή του Πάνου Θεοδωρίδη.

Διατίθεται από το βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων ΤΟΠΙΟ στη Στοά του Βιβλίου, Πεσμαζόγλου 5 και Σταδίου, 105 64 Αθήνα και όλα τα καλά βιβλιοπωλεία.
Κείμενα: Πάνος Θεοδωρίδης
Φωτογραφίες: Δημήτρης Ταλιάνης
Φωτογραφικό Λεύκωμα πανόδετο με 165 φωτογραφίες, 192 σελίδες, σχήμα 25x28 εκ., χαρτί 170 γρ. Tιμή: 50 €. ISBN: 978-960-7646-95-8.

Λίγα λόγια για τον Δημήτρη Ταλιάνη και τον Πάνο Θεοδωρίδη

O Δημήτρης Ταλιάνης φωτογράφος του ελληνικού φωτός (μερικοί το λένε και τοπίο) ξεκίνησε απεικονίζοντας κυριολεκτικά τις ισχυρές εντυπώσεις του από την ποίηση και τη μουσική. Ο φακός του ανίχνευε την ομορφιά ως κατάθεση της μνήμης, όχι ως εικαστική μανιέρα, αλλά μέσα από τον διάλογο με τα πράγματα. Γι αυτό και άργησε να περιεργαστεί πρόσωπα και χειρονομίες.

Το ήθος του τοπίου (μερικοί το λένε και φως) παραήταν ισχυρό για την αίσθησή του.

Με τον συγγραφέα Πάνο Θεοδωρίδη, γνωρίστηκαν πριν δεκαεπτά χρόνια, στην οδό Παύλου Μελά της Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν πολλά λευκώματα (με πρώτο το Γη της Μακεδονίας) περιοδείες, ανταλλαγές εμπειριών, λεπτόλογες αναλύσεις και ζυγίσματα των κειμένων μέσα στο φως των εικόνων. Είτε με τη μορφή ενός εισαγωγικού κειμένου, είτε ως λεζάντες ή μεγαλύτερα σχόλια, οι λέξεις πήραν κάτι από το φωτογραφικό ταξίδι, ενώ συχνά ο φωτογράφος άρχισε να αφήνει διαθέσιμο ένα κενό της σύνθεσής του, προσδοκώντας, ότι θα ερχόντουσαν καίριες λέξεις να το καλύψουν. Αλλά και ο συγγραφέας ποθούσε να ξεφυλλίζει τις φωτογραφίες δίπλα στο εργόχειρό του, και υποστηρίζει ότι αυτές του υπαγόρευαν μεγάλο μέρος από τις λέξεις που χρησιμοποιούσε.

Οι δύο συνομήλικοι, φίλοι πλέον, παρά τις διακυμάνσεις του βίου, έχουν ο καθείς τους ρυθμούς και το ιδιώνυμό τους ύφος. Ωστόσο, όταν αραιά συναντιούνται και δουλεύουν «ζωντανά», οι λέξεις είναι αχρείαστες, η τυραννία του φωτός αποκτά γλυκύτητα και επικρατεί μια συμφωνία στο θεματολόγιο και στον σφυγμό της παλλόμενης εικόνας.

Φιλία που πηγάζει από την κοινή δουλειά. Πρέπει να υπάρχουν κι άλλα είδη φιλίας, αλλά Ταλιάνης και Θεοδωρίδης αυτήν έχουν, αυτήν ομολογούν.
_________________________________
-->> το κειμενο το έλαβα απο φιλικο προσωπο, ΔΕΝ ειναι δικο μου. ;)
-->> ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ EΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ
-->> ΠΑΛΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ
-->> Επαγγέλματα και ασχολίες στη Θεσσαλονίκη του 1870-1920
-->> Στη γειτονιά μου, δυο αλβανοί ζωντανεύουν/διατηρούν τα χρήσιμα επαγγέλματα του τσαγκάρη και του ράφτη. Λίγο παραπέρα, ένας γεράκος επιδιορθώνει παλιές καρέκλες. Κάπου κοντά στο Μοναστηράκι, υπήρχε ένα εργαστήριο κατασκευής μουσικών οργάνων. Εχω καιρό να περιηγηθώ τη περιοχή και δεν ξέρω αν το εξόρισαν από εκεί τα σύγχρονα μπαράκια.
-->> εδώ καταργήσαμε ολόκληρους πληθυσμούς, όπως οι βλάχοι, και θα κολλήσουμε σε μερικούς περιθωριακούς τεχνίτες; Οι τσιγγάνοι αντιστέκονται ακόμα με σθένος, αλλά όπως υπολογίζω, σύντομα... θα τους φάμε κι αυτούς!
-->> και γαμώ τη πρόοδο λέμε._

σκέψεις διάσημων συγγραφέων - Gustave Flaubert

«Υπάρχουν άνθρωποι, που η μόνη αποστολή τους είναι να χρησιμεύουν ως ενδιάμεσοι ανάμεσα στους άλλους. Τους περνάει κανείς, όπως τις γέφυρες, και πάει παραπέρα.»

Gustave Flaubert (1821-1880)


Από το βιβλίο «Αισθηματική αγωγή» (Education Sentimentale) που γράφτηκε την περίοδο 1843-45

οι Ελληνες ανακάλυψαν το θάνατο, ο κ. Γιάλομ «εκόμισεν γλαύκα εις Αθήνας»!

Στην καρδιά των ποιημάτων, ιδίως της Ιλιάδας, υπάρχει η εμπειρία αυτού του αναπόφευκτου δεδομένου που είναι ο θάνατος. Και το δεδομένο αυτό το βρίσκουμε εκεί χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς ωραιοποίηση. Λέει ο Αχιλλέας στη ραψωδία Ι (στίχοι 400-409): τίποτα δεν αξίζει για μένα όσο η ζωή, τίποτα δεν είναι ψυχής αντάξιον. Και προσθέτει: μπορούμε να αποκτήσουμε βόδια και παχουλά αρνιά, να αγοράσουμε τρίποδες και άλογα, η ζωή όμως του ανθρώπου δεν γυρίζει πίσω έτσι και ξεφύγει από την άκρη των δοντιών του. Γνωρίζετε επίσης στην Οδύσσεια την περίφημη συνάντηση μεταξύ Οδυσσέα και Αχιλλέα στον Κάτω Κόσμο, όπου ο Οδυσσέας αναφέρεται στη δόξα του Αχιλλέα που, όπως όλοι οι νεκροί, είναι κι αυτός στον Αδη μια σκιά χωρίς νόον, χωρίς πνεύμα, ούτε αισθήσεις.
(...)
Και ο Αχιλλέας αποκρίνεται στον Οδυσσέα: «Μην προσπαθείς να μου γλυκάνεις το θάνατο, θα προτιμούσα να ήμουν ζωντανός, εργάτης μεροκαματιάρης ενός φτωχού αγρότη, παρά να βασιλεύω ανάμεσα στους νεκρούς».

Ιδού η αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στα έπη: υπάρχει σίγουρα επιβίωση, η επιβίωση όμως αυτή είναι ακόμη πιο άθλια και από τον επίγειο βίο. Ακόμα πιο άθλια. αυτή είναι όλη κι όλη η υπόσχεση. Και θα μπορούσα στο σημείο αυτό να θυμίσω και να σχολιάσω κι άλλα χωρία, όπως τα λόγια του Αχιλλέα στον Λυκάονα στην Ιλιάδα, στη ραψωδία Φ, όταν τον ικετεύει να μην τον σκοτώσει με αντάλλαγμα υψηλά λύτρα. Ο Αχιλλέας του απαντά ουσιαστικά «Γιατί κλαις έτσι; Ο Πάτροκλος, που ήταν πολύ καλύτερος από σένα, είναι ήδη νεκρός. Και μένα που με βλέπεις έτσι, ωραίο και ψηλό, γιό θεάς, ε, λοιπόν, κι από μένα μια μέρα, την αυγή ή το σούρουπο ή ίσως μες στο καταμεσήμερο, ο Αρης θα πάρει όλη τη δύναμη από το κορμί και θα πεθάνω. Πέθανε λοιπόν και συ». Και τον σκοτώνει.

Αυτή η σύλληψη του θανάτου μπορεί να φανεί παράξενη μέσα στην ίδια της την κοινοτοπία. Διότι μπορείτε κάλλιστα να μου πείτε: μας ταλαιπωρείτε, αυτό είναι πασίγνωστο, κλπ. Το ξέρουν όχι μόνο ο Ομηρος και οι Ελληνες, αλλά και ο κόσμος ολόκληρος. Προφανώς πρόκειται για μέγα λάθος. Κανείς δεν το ξέρει. Η ανθρωπότητα σπαταλά το χρόνο της με ιστοριούλες για την αθανασία σε όλες της τις μορφές. Το βίαιο γεγονός, φυσικά, κρύβεται πάντοτε στη φαντασιακή θέσμιση όλων των κοινωνιών. Μπορούμε λοιπόν να θέσουμε το ερώτημα: από πού προέρχεται η ιδέα αυτή που συναντάμε στον Ομηρο; Προφανώς δεν προέρχεται από τους Αιγυπτίους, που είχαν έναν ολόκληρο κύκλο μετεμψυχώσεων και τα σχετικά, ούτε από τους Βαβυλωνίους, ούτε από τους Μυκηναίους. Απλούστατα, ανταποκρίνεται δίχως αμφιβολία στην πραγματικότητα. Είναι περίεργο κι όμως αληθινό: οι Ελληνες ανακάλυψαν το γεγονός ότι υπάρχει ένας τελειωτικός θάνατος, οριστικός θάνατος -τέλος θανάτοιο, επαναλαμβάνεται συνέχεια στην Ιλιάδα-, ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε πάνω σ' αυτό, δεν είναι δυνατό να του δώσουμε άλλη σημασία, να τον μετουσιώσουμε και να τον ωραιοποιήσουμε.

-->> από το βιβλίο "Η ελληνική ιδιαιτερότητα - Από τον Ομηρο στον Ηράκλειτο - Σεμινάρια 1982-1983" του Κορνήλιου Καστοριάδη, εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ www.kritiki.gr
-->> ανέβασα αυτό το μικρούτσικο απόσπασμα στο τωρινό ποστ ως απάντηση σε όσους τρέξανε με μανία στο Μέγαρο να φωτιστούν περί θανάτου, κλπ, σπό τον αξιότιμο κ. Γιάλομ.
-->> περνάτε κι από κάνα βιβλιοπωλείο βρε παιδιά! ΑΜΑΝ

QUIZ - από πού είναι το απόσπασμα;

«Κάτι πολύ περίεργο συνέβη του Ανρί -ίσα ίσα μόλις που τον είχε παρατήσει μια κοπέλα που τη λέγανε Αλίκη. Όποτε τον παρατούσε μια κοπέλα κι απόμενε μονάχος, κρατούσε για ένα διάστημα ένα πένθος τυπικό, μόλο που, στην πραγματικότητα, ένιωθε ανακούφιση που απόμενε μονάχος. Μπορούσε να ξαπλώνει πιο αναπαυτικά στο καναπεδάκι χωρίς να το μοιράζεται με άλλον, να τρώει ό,τι θέλει κι όποτε του κατέβαινε. Και το κυριώτερο, γλίτωνε για ένα διάστημα από τις ακατάπαυτες λειτουργίες του γυναικείου οργανισμού.»

Βιβλίο αφιερωμένο στη μνήμη της Αμαλίας

Σε λίγες μέρες (μέχρι τις 20 Οκτωβρίου) θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις "Κριτική" το βιβλίο του αναπληρωτή καθηγητή Θέμη Λαζαρίδη για το Ελληνικό Πανεπιστήμιο με τίτλο «Ο δρόμος για την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου». Την Εισαγωγή του βιβλίου κλείνει ο συγγραφέας και "συνάδελφος" blogger Θ. Λαζαρίδης με τη φράση:

Το βιβλίο αφιερώνεται στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου, μιας γενναίας κοπέλας που έστησε το δικό της «διαδικτυακό αντάρτικο» κατά της διαφθοράς και της ασυνειδησίας πολλών –δυστυχώς– Ελλήνων γιατρών στο fakellaki.blogspot.com

Το σχετικό ενημερωτικό ποστ, όπου δημοσιεύεται ολόκληρη την Εισαγωγή του βιβλίου, ανέβασε ο ίδιος ο συγγραφέας εδώ: -->>
http://greekuniversityreform.wordpress.com/2008/09/30/eisagwgh/

Αναγκαστική αποχή

Χτες, Δευτέρα, χάρηκα το διάβασμα χωρίς τύψεις. Πέρασα ξανά μια δόση το ΥΠΟΓΕΙΟ και βεβαιώθηκα ότι δε μου πάει ο Ντοστογιέφσκι. Αμαρτία; Ε, αφού την εξομολογήθηκα, δεν είναι και τόσο...
Γιατί αποχή; Επειδή το πισί ήταν αρρωστούλι! Καρτογραφικίαση είχε το καημένο, αλλά ήρθε ο γιατρός και το έφερε στα σύγκαλά του. Τέλος καλό, όλα καλά.
Τώρα, κατεβάζω μουσικούλες ελεύθερες για downloading να επενδύω τις εκπομπούλες μου. Αρχισα από εδώ: -->> www.nikoonline.com/free Ακούστε το, είναι καλό παιδί!

λίγο ακόμα απο τα σταφύλια του Στάινμπεκ

Αποτελέσματα, όχι αιτίες. αποτελέσματα, όχι αιτίες. Οι αιτίες είναι βαθιές και απλές -αιτίες ειναι η πείνα ενός στομαχιού πολλαπλασιασμένη στο εκατομμύριο, η πείνα μιας ψυχής, πείνα για χαρά και λίγη ασφάλεια, πολλαπλασιασμένη στο εκατομμύριο. μυώνες και νους που λαχταρούν να αναπτυχθούν, να εργαστούν, να δημιουργήσουν, πολλαπλασιασμένοι στο εκατομμύριο. Η τελική καθαρά διαγραμμένη ανθρώπινη λειτουργία -μυώνες που λαχταρούν για δουλειά, νους που λαχταρά να δημιουργήσει πέρα από τις απλές ανάγκες- αυτό είναι ο άνθρωπος. Να χτίσει ένα τοίχο, να χτίσει ένα σπίτι, ένα φράγμα, και στον τοίχο, στο σπίτι και στο φράγμα να βάλει κάτι από το ίδιο το Ανθρώπινο Συνειδητό του, και το Ανθρώπινο Συνειδητό του να πάρει κάτι από τον τοίχο, από το σπίτι κι απ' το φράγμα. ν' αποχτήσει δυνατούς μυώνες από τη δουλειά, να πάρει την καθαρή γραμμή και την καθαρή μορφή από τη σύλληψη του σχεδίου. Γιατί ο άνθρωπος, αντίθετα με ό,τι άλλο οργανικό ή ανόργανο στον κόσμο, αίρεται ψηλότερα από το έργο του, ξεπερνά την κλίμακα των ιδεών του, προβάλλει πάνω από τα πιτεύγματά του. Να τι μπορεί να πει κανείς για τον άνθρωπο -ενώ οι θεωρίες αλλάζουν και καταρρέουν, ενώ οι διάφορες φιλοσοφίες, οι σχολές και οι στενοί λαβύρινθοι της σκέψης, εθνικοί, θρησκευτικοί, οικονομικοί, ακμάζουν κι έπειτα παρακμάζουν, ο άνθρωπος τραβάει μπρος, προχωράει σκοντάφτοντας, με κόπο, κάποιες φορές και λαθεμένα. Αφού κάνει ένα βήμα, τυχαίνει να γλιστρήσει προς τα πίσω, μα μόνο μισό βήμα, ποτέ ολάκερο το βήμα. Αυτό μπορούμε να πούμε και πρέπει να το νιώσουμε, και να το νιώσουμε βαθειά. Μπορείτε να το νιώσετε όταν τα μαύρα αεροπλάνα ζυγιάζουν τις μπόμπες τους πάνω σε άμαχους πληθυσμούς, όταν οι αιχμάλωτοι στοιβάζονται ίδια γουρούνια, όταν τα σακατεμένα κορμιά στραγγίζουν το αίμα τους ποτίζοντας της γης. Ετσι μπορείτε να το νιώσετε. Αν δεν γινόταν το βήμα, αν δεν ήταν ολοζώντανη η λαχτάρα για ένα, έστω κλονιζόμενο, βήμα προς τα εμπρός, δε θα 'πεφταν οι μπόμπες, δε θα πετσοκόβονταν οι άνθρωποι. Να φοβάσαι τη μέρα που θα πάψουν οι βομβαρδισμοί, μόλο που θα υπάρχουν ακόμα οι βομβαρδιστές, γιατί η κάθε μπόμπα είναι μια απόδειξη πως δεν πέθανε το πνεύμα. Να φοβάσαι και τη μέρα που θα σταματήσουν οι απεργίες, μόλο που θα υπάρχουν ακόμα οι μεγάλοι ιδιοκτήτες -γιατί η κάθε μικροαπεργία που χτυπιέται, είναι μια απόδειξη πως έγινε το βήμα. Πρέπει κι αυτό να το ξέρεις -να φοβάσαι τη μέρα που ο Συνειδητός Ανθρωπος θα πάψει να αγωνίζεται και να πεθαίνει για μια ιδέα, γιατί αυτή και μόνο η ιδιότητα είναι το θεμέλιο του Ανθρώπινου Συνειδητού, κι αυτή και μόνο η ιδιότητα κάνει να είναι ο άνθρωπος ένα όν ξεχωριστό μέσα στο σύμπαν.

Update απορία: -->>
Τη μέρα που οι ιδέες όλες θα έχουν γίνει πράξη,
θα πρέπει να τη φοβόμαστε άραγε;

QUIZ - από ποιο βιβλίο είναι;

Ξαναδιαβάζω μετά από πολλά χρόνια ένα αγαπημένο βιβλίο, ένα μοναδικό βιβλίο, από όπου το μικρό απόσπασμα:

Καλά -έβαλαν τη φωνή οι νοικάρηδες- μα η γης είναι δική μας. Εμείς τη μετρήσαμε και τη μοιράσαμε. Σ' αυτή τη γης γεννηθήκαμε, σ' αυτήν σκοτωθήκαμε, σ' αυτήν πεθάναμε. Καλή ή κακή, είναι δική μας. Αυτά την κάνουν να είναι δική μας -που εδώ γεννηθήκαμε, που εμείς τη δουλέψαμε, που εδώ πεθάναμε. Αυτά είναι τα πραγματικά χαρτιά της ιδιοκτησίας, όχι ένα χαρτί γεμάτο νούμερα.

Μας κάνει κόπο. Δεν είμαστε εμείς που το ζητάμε. Είναι το τέρας. Η Τράπεζα δεν είναι όπως ο άνθρωπος.

Ναι, μα η Τράπεζα είναι φτιαγμένη από ανθρώπους.

Οχι, δεν έχεις δίκιο σ' αυτό -δεν έχεις καθόλου δίκιο σ' αυτό. Αλλο η Τράπεζα κι άλλο οι άνθρωποι. Τυχαίνει ατομικά ο καθε μέτοχος μιας Τράπεζας να σιχαίνεται αυτό που κάνει η Τράπεζα, και όμως η Τράπεζα το κάνει. Σας τό'πα, η Τράπεζα είναι κάτι πιο μεγάλο από τον άνθρωπο. Είναι το τέρας. Ανθρωποι την έφτιαξαν, μα δεν μπορούν να την εξουσιάσουν.

Από πού είναι λοιπόν;

Αμόκ στη Σαντορίνη

- Ξέρετε τι είναι το αμόκ;
- Αμόκ;... νομίζω πως θυμάμαι... είναι ένα είδος μεθυσιού στους μαλαίους.
- Είναι κάτι περισσότερο από μεθύσι... είναι τρέλα, ένα είδος ανθρώπινης λύσσας, κυριολεκτικά μιλώντας... μια κρίση φονικής και παράφορης μονομανίας, που καμιά δηλητηρίαση από αλκοόλ δεν της μοιάζει. Εγώ ο ίδιος, στη διαρκεια της παραμονής μου κει κάτω, μελέτησα μερικές περιπτώσεις -όταν πρόκειται για τους άλλους πάντοτε είμαστε διαφορετικοί και πολύ θετικοί- δίχως όμως ποτέ να καταφέρω ν' ανακαλύψω το φοβερό μυστικό της καταγωγής του... Η αιτία χρωστιέται, δίχως άλλο, στο κλίμα, σ' αυτήν την πυκνή και πνιγερή ατμόσφαιρα, που πιέζει τα νεύρα σα θύελλα, ώσπου να σπάσουν... Λοιπόν το Αμόκ... ναι, το Αμόκ, να τι είναι: ένας Μαλαίος, ένας οποιοσδήποτε ήσυχος, καλός άνθρωπος, πίνει ήρεμα το πιοτό του... κάθεται με απάθεια, αδιαφορία και αδρανώντας... -όπως ακριβώς καθόμουνα και γώ- στο δωμάτιό του... και ξαφνικά πηδάει, αρπάζει το μαχαίρι του και ορμάει στο δρόμο... τρέχει κατευθείαν μπροστά του, δίχως να ξέρει πού... Κάθε τι που συναντάει στο δρόμο του, άνθρωπο ή ζώο, το χτυπάει με το μαχαίρι του, κι η μυρουδιά του αίματος τον ξετρελαίνει περισσότερο... Την ώρα που τρέχει οι αφροί ανεβαίνουν στα χείλη του, ουρλιάζει σα δαιμονισμένος... αλλά τρέχει, τρέχει πάντα, ξεφωνίζοντας διαπεραστικά και κραδαίνοντας σ' αυτή τη φοβερή διαδρομή του, το καταματωμένο του μαχαίρι... Οι ιθαγενείς ξέρουν πως καμιά δύναμη στον κόσμο δε μπορεί να σταματήσει τον άνθρωπο, που τον κυρίεψε αυτή η κριση της αιματόβαφης τρέλας... κι όταν τον βλέπουν νά'ρχεται, κραυγάζουν απ’ όσο μακρύτερα μπορούνε, την απαίσια προειδοποίηση:
«Αμόκ! Αμόκ!» κι όλοι φεύγουν τρέχοντας...

ΑΜΟΚ, Στέφαν Τσβάιχ, μτφρ. Κωστής Μεραναίος, σελ. 57-58
εκδ. ΑΣΤΕΡΙ, 1980

__________________
Χτες το βραδάκι, λίγο πριν τις οχτώ, την ώρα που γινόταν στη Μύκονο η λευκή συγκέντρωση για το δολοφονημένο 20χρονο παιδί από την Αυστραλία, η Σαντορίνη έδειξε και κείνη τα δόντια της: Ενας έλληνας 31 χρονών, έκοψε το κεφάλι της 25χρονης γυναίκας του με μπαλντά, αφού είχε αποκεφαλίσει το μικρό της σκυλάκι, και περνοδιάβαινε στους δρόμους του Βουρβούλου (του χωριού όπου κατοικούσε και όπου έγινε το φονικό) κραδαίνοντας το μπαλντά στο ένα χέρι και το κεφάλι στο άλλο. Κατόπιν, τραυματισμένος από τα πυρά του αρχιφύλακα και του δόκιμου που πήγαν να τον συλλάβουν, άφησε το κομμένο κεφάλι στο περιπολικό, έκλεψε το τζιπ της αστυνομίας, παρέσυρε δυο γιατρίνες που πήγαιναν στο τοπικό νοσοκομείο με το μηχανάκι τους και τελικά συνελήφθη. Ενα θύμα ακόμα είναι μια γυναίκα που τραυματίστηκε από εξοστρακισμένη σφαίρα. Οι τέσσερις τραυματίες (3 θύματα και ο δράστης) μεταφέρθηκαν με αεροπλάνο C-130 σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Ο δράστης, λένε οι γείτονες, ήταν ένας ήρεμος άνθρωπος με το χαμόγελο στα χείλη, έπαιζε και μπουζούκι...

__________________
Οταν κραδαίνω το μπαλντά
μην έρχεστε πολύ κοντά
είναι τα νεύρα μου τσατάλια
και θα σας κόψω τα κεφάλια

__________________
Στη Μύκονο, στη Σέριφο, στη Νιο, στη Σαντορίνη
σου στέλνω κιτρολέμονο, μού στέλνεις μανταρίνι...

(υπάρχει έλλειψη εσπεριδοειδών, καθώς φαίνεται, και γίνονται ανταλλαγές μπαλντάδων, γκλομπς, οπλοπολυβόλων, κλπ)

...και το καλοκαίρι δεν είναι πολύ θερμό φέτος... φαντάσου νάχαμε και καύσωνα...

βιβλία - διακοπές

Το βιβλίο της δικής μας (μπλόγγερ γαρ) Βίβιαν Ευθυμιοπούλου «ΑΘΗΝΑΙΟΥ ΒΟΡΒΟΡΥΓΜΟΙ» ήταν το πρώτο που έπιασα στα χέρια μου ξεκινώντας το φετεινό καλοκαίρι. Καλογραμμένο βιβλίο, προσεγμένο όπως και το περίφημο ομότιτλο μπλογκ της Βίβιαν, έτρεξε σα νεράκι με τις ιστορίες και τις συνταγές του. Αντιγράφω από τη σελ. 94 -->> Το κότερο όμως δεν το έβρισκα πουθενά. «Μα ο "Ναυτίλος" που ψάχνεις δεν είναι κότερο, αλλά βαθυσκάφος!» μου απάντησε ο φύλακας της μαρίνας όταν τον ρώτησα. «Συνήθως επιστρέφει στη μαρίνα κατά το δειλινό! Ξαναέλα τότε». Δεν είμαστε καλά. Βαθυσκάφος ζητούσε σεφ με προϋπηρεσία σε διεθνείς κουζίνες; Ομολογώ πως μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον το όνομα του σκάφους που εγώ θεώρησα δεδομένο πως ήταν κότερο. «Ναυτίλος»... Μου άρεσε η ιδέα ότι θα εξαφανιζόμουν για ένα καλοκαίρι μ' ένα «Ναυτίλο», αλλά όχι και με βαθυσκάφος! Επειτα, μου είχε κάνει εντύπωση η όλη διαδικασία που είχε προηγηθεί για να κλείσω το ραντεβού με τον πλοίαρχο, λες και ήθελαν πρώτα να τσεκάρουν ποιος είμαι...

Το βιβλιαράκι με το χαριτωμένο τίτλο «Οσα δεν θέλετε να ξέρετε για τους άντρες» του Σωκράτη Αντωνίου (επίσης μπλόγγερ) ήταν μια έπληξη για μένα, επειδή, πέρα από γλαφυρά καλοκαιρινό -δλδ, ελαφρύ- έκρυβε μικρά διαμαντάκια, όπως π.χ. στη σελ. 67-68 -->> Σε μια μάχη σώμα με σώμα υπάρχουν στιγμές κορύφωσης, όπου δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τα κορμιά των παλαιστών. Ποιανού είναι αυτό το χέρι, σε ποιον ανήκει εκείνο το κεφάλι; Εχουν γίνει ένα καθώς κυλιούνται στο χώμα σφιχταγκαλιασμένοι σαν μανιακοί εραστές. Αυτό σε κάνει να σκεφτείς ότι ο δυτικός άντρας πλακώνεται στους δρόμους για ακόμα ένα λόγο: του λείπει η αληθινή φιλία και η αντρική σωματική επαφή. Καθώς έχει ανατραφεί για να δείχνει παντού και πάντα «ματσο», δεν μπορεί να μιλήσει με τους φίλους του καρδιακά, διστάζει να τους αγγίξει, να τους χαϊδέψει αδελφικά τα μαλλιά, να τους αγκαλιάσει, κατατρύχεται συνεχώς από ομοφοβία. Ποτέ δεν λέει «Σ' αγαπώ, μου έλειψες», αγκαλιάζοντας το φίλο του όταν συναντηθούν. Αλλά φαίνεται ότι κάθε άνθρωπος, εκτός από τη σωματική επαφή σεξουαλικής υφής έχει ανάγκη και από ένα πατρικό χάδι, ένα αδελφικό φιλί, ένα συναδελφικό χτύπημα στην πλάτη, μια θερμή χειραψία, ένα φιλικό αγκάλιασμα. Και αυτό οι δυτικοί άντρες το στερούνται πολύ από μικρά παιδιά.

Για «το τέλος της τρέλας» του Χόρχε Βολπί έχω γράψει ήδη, ήταν από τα πρώτα καλοκαιρινά βιβλία που πέρασε φέτος από τα μάτια μου.

Τα «Μαθήματα Διπλωματίας» του John Brady Kiesling τα φυλάω για ένα μακρινό ταξίδι με καράβι. Είναι πολυσέλιδο και χρειάζομαι πάνω από 6 ώρες να το περάσω μια πρώτη ανάγνωση, όπως υπολογίζω. Εχω ξεφυλλίσει τις σελίδες του, κάτι που κάνω σχεδόν πάντα πριν από την προσεκτική ανάγνωση ενός ογκώδους τόμου, και πήρα μια γεύση από τη γλαφυρότητα της γραφής. Ετσι, αντιγράφω μια μικρή παράγραφο από τη σελ. 296 -->> Για τους Αμερικανούς η «πίστη» είναι σχεδόν συνώνυμη με την «αρετή» και την «κοινωνική υπόληψη». Οι Ελληνες, γεννημένοι μέσα σε ένα κράτος όπου η εκκλησία συνεργαζόταν στενά με την πολιτική εξουσία επί αιώνες, έχουν μια λιγότερο ειδυλλιακή άποψη για την πίστη. Η αρετή που μετρά περισσότερο όσον αφορά την υπόληψή τους έναντι των ομοίων τους είναι να μη περνιούνται για κορόιδα. Κανένα ορθολογικό επιχείρημα δεν θα αλλάξει τους κοινωνικούς όρους που κάνουν την άρνηση πίστης στην επίσημη αλήθεια εξίσου έγκυρο δείγμα δημοσιογραφικής ακεραιότητας με την προθυμία αμφισβήτησης της επίσημης ψευδολογίας.

Από το «Σώμα με σώμα» του Ηλία Μαγκλίνη αντιγράφω ένα κομματάκι από το οπισθόφυλλο, μια και δεν έχω ανοίξει ακόμα το βιβλίο -->> ...καθώς ο ιστός της υφαίνεται πάνω σε ένα και μόνο πρόσωπο: μια γυναίκα που βιώνει τη ζωή της σαν πεδίο μάχης. Ετσι, την τρυφερότητα και τη νοσταλγία διαδέχονται η βαναυσότητα και ο τρόμος, τις μυρωδιές των αγαπημένων σωμάτων το πένθος για την απουσία τους και την αγωνία για την έκβαση της μάχης η παγερή σιγή του τέλους της. Με άλλα λόγια, μια άλλοτε σιωπηρή κι άλλοτε θορυβώδης παρέλαση μορφών φασματικών όσο και γοητευτικών.

Για καβάντζα, μη τυχόν και ξεμείνω από βιβλία δηλαδή, έχω τα βιβλιαράκια των εκδόσεων «Το Ποντίκι», αυτά που μπαίνουν κάθε βδομάδα στην ομώνυμη εφημερίδα, την οποία ψωνίζω γι αυτόν ακριβώς το λόγο. Ευκολοανάγνωστα, με λίγες σελίδες, ενδιαφέρουσα θεματολογία, προσεγμένες μεταφράσεις και σχετικά καλό χαρτί -πράγμα σπάνιο για εφημεριδοεκδόσεις.

Στο μυθιστόρημα του Μάνου Ελευθερίου «Ο καιρός των χρυσανθέμων» μου άρεσε πολύ η προσωποποίηση των επίπλων (σελ. 69-70) και ο τρόπος που περιγράφει το γήρας, πικρός αλλά ξεκάθαρα δικός του τρόπος, δυσκολεύομαι να τον συμμεριστώ, μιλάμε για πολλή πικρίλα! Δυο μικρά δειγματάκια: από τη σελ. 126 -->> Τα πιο δύσκολα και θλιβερά έρχονταν όταν λίγο πριν την παράσταση οι γέροι ηθοποιοί κάθονταν σε κάποια ετοιμόρροπη καρέκλα μες στο υποτυπώδες καμαρίνι τους κι άρχιζαν ξαφνικά να παραμιλούν. «Πού βρίσκομαι; Τι μου συμβαίνει; Ολα γυρίζουν». από τη σελ. 195 -->> Μαύρο γούρι και μαύρο ρόδι για τα γηρατειά σου. Τι πατρίδα. Τι άνθρωποι. Και να τελειώνεις εδώ, σ' αυτή την άρρωστη πόλη, όπου για να σταθούν οι άνθρωποι στα πόδια τους πίνουν φαρμάκι κάθε πρωί και το ξερνάνε στο διπλανό τους.

Στα διηγήματα του Αντον Τσέχωφ «Ο ΜΑΥΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ & ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ» από τις εκδόσεις ΕΡΑΤΩ, βρίσκω πάντα κάτι καινούργιο, όσες φορές και αν τα διαβάσω και αυτό συμβαίνει σε μένα με όλα τα έργα του Τσέχωφ, όχι μόνο με το συγκεκριμμένο βιβλίο. Παντού υπάρχει έντονη η Αλήθεια που παρουσιάζεται με δροσιά μέσα στην ομίχλη, με καθαρό συναίσθημα μέσα στη μαυρίλα της κάθε πραγματικότητας. Με δυο λόγια, είναι τόσο επίκαιρα -αν εξαιρέσουμε το περιβάλλον όπου εξελίσσονται οι ιστοριούλες- που θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί και σήμερα!

Το «Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές» το έφτασα στη σελίδα 13 και κόλλησα εκεί πέρα. Ισως να προχωρήσω κάποια μέρα που δεν θα έχω τίποτε άλλο για διάβασμα. Πολύ επαγγελματικό το γράψιμο -για μένα, που μου αρέσει το αυθόρμητο. Αν δεν είχε γίνει τόσος ντόρος από τον κ. Πλεύρη, ούτε που θα το παρατηρούσα το βιβλίο. Μπορεί να αλλάξω γνώμη μετά την ανάγνωση, αλλά τώρα έχω κολλήσει είπαμε!

Πριν από λίγες μέρες, ξέφυγα από τα νύχια της «Πιανίστριας» της Ελφρίντε Γέλινεκ, που κόντεψε να με τσουρομαδήσει! Εκπληκτικός ρυθμός, μα την αλήθεια, και τόσο δύσκολο θέμα, και τόσο πετυχημένη μετάφραση -σύμφωνα με τη γνώμη της ελληνογερμανίδας φίλης μου. Σα να μεταφράζεται π.χ. «το τρίτο στεφάνι» του Ταχτσή σε ξένη γλώσσα ένα πράγμα! Μου άρεσε το βιβλίο, θα το ξαναδιαβάσω οπωσδήποτε, σίγουρα θα υπάχουν στοιχεία που δεν πρόλαβα να προσέξω αρκετά στην πρώτη ανάγνωση. Αν και έχω ξεχωρίσει για να διαβάσω στο Podcast μου ένα μεγαλούτσικο κομμάτι (σελ. 123 και όπου φτάσει) αντιγράφω λίγες γραμμές που αφορούν τη γονεϊκή βία από τη σελ. 53 -->> Το κεφάλι μιας τετράχρονης περίπου πετάγεται με δύναμη πίσω, παρασυρμένο από ένα μητρικό χτύπημα με δύναμη ανεμοστρόβιλου και γυρνάει για μια στιγμή αβοήθητο σαν εκείνες τις μαριονέτες, που χάνοντας την ισορροπία τους με δυσκολία καταφέρνουν να ορθωθούν και πάλι. Τελικά το παιδικό κεφάλι στέκεται και πάλι κάθετα, στη φυσική του θέση, και ξεσπάει σε τρομερές φωνές, αλλά η ανυπόμονη γυναίκα το μετατοπίζει πάλι από την κατακόρυφη θέση. Το παιδικό κεφάλι τώρα σημαδεύεται με αόρατο μελάνι, καταδικασμένο σε ακόμα χειρότερα. Αυτή, η γυναίκα, έχει να κουβαλήσει βαριές τσάντες και ευχαρίστως θα έβλεπε το παιδί να εξαφανίζεται στη σχάρα ενός υποόμου. Για να μπορεί να κακομεταχειριστεί το μικρό, πρέπει κάθε φορά να αφήσει για λίγο τις βαριές τσάντες στο έδαφος, κι αυτό συνεπάγεται μια επιπρόσθετη εργασιακή διαδικασία. Αλλά της φαίνεται ότι αξίζει τον κόπο. Το παιδί μαθαίνει τη γλωσσα της βίας, παρόλο που δεν του αρέσει να μαθαίνει, και στο σχολείο άλλωστε δεν συγκρατεί τίποτα. Ξέρει ήδη μερικές λέξεις, τις πιο αναγκαίες, αν και μέσα στην κλαψούρα του δύσκολα γίνονται κατανοητές.
και από τη σελ. 68 -->> Αυτοί οι άνθρωποι αγαπούν τη μουσική και θέλουν να οδηγήσουν και άλλους σε αυτή. Με υπομονή και αγάπη, αν χρειαστεί και με τη βία. Θέλουν να κάνουν τη μουσική προσιτή ακόμα και στα μικρά παιδιά, γιατί δεν προκαλεί και τόσο μεγάλη ευχαρίστηση να βόσκεις μόνος σου σε αυτά τα λιβάδια. Σαν αλκοολικοί ή τοξικομανείς, αισθάνονται την ανάγκη να μοιραστούν αυτό που αγαπούν με όσο το δυνατόν περισσότερους. Τα παιδια οδηγούνται σε αυτούς με πονηριά. Το πασίγνωστο παχύ παιδί της γιαγιάς και του παπού, που τα μαλλιά του είναι υγρά και κολλημένα στο κεφάλι και φωνάζει για βοήθεια με την παραμικρή αφορμή, όσο και το παιδί της εργαζόμενης μητέρας, «το παιδί με το κλειδί», που αμύνεται ισχυρά, αλλά τελικά δεν έχει παρά να παραδοθεί. Κατά τη διάρκεια των συναυλιών δεν προσφέρονται φαγώσιμα. Αλλά ούτε η επιβλητική ησυχία τρώγεται. Οχι ψίχουλα ψωμιού, όχι λεκέδες λίπους πάνω στις πολυθρόνες, όχι λεκέδες από κόκκινο κρασί στο προστατευτικό κάλυμμα του πιάνου νούμερο ένα και στο προστατευτικό κάλυμμα του πιάνου νούμερο δύο. Σε καμιά περίπτωση τσίχλα! Τα παιδιά περνούν από κόσκινο, μήπως φέρουν ακαθαρσίες μέσα στο σπίτι. Τα χονδροειδέστερα παιδιά μένουν πάνω στην κρησάρα και δεν θα πετύχουν ποτέ κάτι στο μουσικό τους όργανο.

«Η ελληνική ιδιαιτερότητα» του Κορνήλιου Καστοριάδη βρίσκεται επίσης στο στοκ των βιβλίων προς μελέτη, μάλλον πάνω σε καράβι, λόγω του όγκου του.

Δεν λείπει φυσικά και ένα βιβλίο σχετικό με τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου, μέσω της ψυχιατρικής και ψυχοθεραπείας. Πρόκειται για το εκδοθέν από «ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ», γραπτή εκδοχή των εισηγήσεων στο συμπόσιο ‘Η Ερμηνεία στην Θεραπεία’ που έγινε τον Οκτώβρη του 2004 στο Βόλο. Αυτό μάλλον θα το διαβάζω ταυτόχρονα με άλλα -χόμπυ είναι αυτό!

Σήμερα, βρίσκομαι στη μέση περίπου του βιβλίου «μ.Χ.» του Βασίλη Αλεξάκη. Είναι ένα γλαφυρότατο ανάγνωσμα, τρέχει από μόνο του λες και ο αναγνώστης είναι ταυτόχρονα και συγγραφέας του. Πώς γίνεται αυτό δεν ξέρω, όπως δεν είμαι σίγουρη αν αυτό συμβαίνει μόνο σε μένα. Μου αρέσει τόσο πολύ που τρέμω στην ιδέα πως θα τελειώσει, γι αυτό προσπαθώ να καθυστερώ όσο γίνεται τη λήξη του, να βάζω φρένο στην περιέργειά μου να δω τι θα γίνει παρακάτω. Εχω σημειώσει αρκετές σελίδες ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες, με πληροφορίες και σκέψεις που σπάνε κόκκαλα, αλλά δεν ξέρω ποια να πρωτοδιαλέξω για να δώσω μια γεύση. Φοβάμαι μην αδικήσω το βιβλίο, αν μεταδώσω κάτι αποσπασματικά, επειδή είναι τόσα πολλά τα επίπεδα ανάγνωσης, ο χρόνος είναι λες ρευστός, συνδέει τα ρυάκια των προσωπικών περιπετειών και εκμυστηρεύσεων του κεντρικού ήρωα με τα ποτάμια των ιστορικών γεγονότων και στοιχείων, τις μικρές λίμνες των σκέψεών του με χαρούμενα συντριβάνια απρόβλεπτων διαλόγων. Ολα αυτά κινούνται μέσα στην απλή ιστοριούλα ενός νεαρού φοιτητή που ζει και ερωτεύεται φυσιολογικά, με την εργασία του για τους προσωκρατικούς και μια πρόσθετη εργασία για το Αγιο Ορος. Ο αναγνώστης κινείται μαζί του, ανακαλύπτει, εκστασιάζεται, παίζει.

____________________
Καλά ταξίδια και καλές βουτιές σε όλους! :)