Κρίσιμη συγκυρία

Οι Αγορές επιθυμούν ειρήνη, εμπόριο και ανοιχτά σύνορα. Νομίζω ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στην υλοποίηση των επιθυμιών τους.

Αν δεν συνέβαινε αυτό, ειδικά στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, η Ε.Ε. θα επιτάχυνε τις διαδικασίες προσδιορισμού των συνόρων της Ενωσης, αντί να συνιστά ηρεμία "και στις δύο πλευρές", μη αναγνωρίζοντας δηλαδή την ύπαρξη της Ε.Ε. και ως εδαφική κυριαρχία.

Η Ενωμένη Ευρώπη των Αγορών, λοιπόν, δεν ενδιαφέρεται για τους λαούς που την αποτελούν, ούτε για τα κράτη μέλη της, στο βαθμό που αυτά έχουν προβλήματα, είτε μεταξύ τους είτε με τρίτες χώρες εκτός Ε.Ε. Αυτό που την αφορά (και δεν το κρύβει πλέον) είναι το χρηματοπιστωτικό της σύστημα, οι Τράπεζες, η οικονομία και, συνακόλουθα, το εμπόριο και τα ανοιχτά σύνορα διακίνησης των προϊόντων χωρίς δασμούς.

Η επιθετικότητα της Τουρκίας εκδηλώνεται αυτή τη χρονικη στιγμή, επειδή η Τουρκία έχει αντιληφθεί εδώ και αρκετό καιρό τις προθέσεις της ΕΕ, τον πυρήνα της ύπαρξής της.. Ποιος να ξέρει άραγε τι ακριβώς συζητήθηκε μεταξύ Μέρκελ και Ερντογάν στις προηγούμενες συναντήσεις και (εξακολουθεί να) συζητείται στις συχνές τηλεφωνικές τους συνδιαλέξεις;

Οθεν, υποθέτω ότι η Ελλάδα αποτελεί και πάλι το πειραματόζωο που θα δοκιμαστεί πρώτο στην νέα εποχή που έχει σχεδιαστεί, την εποχή που φέρνει την κατάργηση των συνόρων (και των κρατών-εθνών βέβαια) και μακάρι αυτό να μας βγει σε καλό.
________________
ΣΗΜ. διατηρώ επιφυλάξεις για την ορθότητα της κρίσης μου, αλλά κάτι τετοιο ψυχανεμίζομαι εισπράττοντας όσα ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μου χωρίς να λέγονται.

Η Οικονομία είναι επιστήμη ή θρησκεία;

Η Οικονομία είναι Επιστήμη, με Ε κεφαλαίο. Βασικά και ατράνταχτα επιστημονικά επιχειρήματα, με τα οποία πείθει:

1. Ετσι κάνουν όλοι.
2. Δεν γίνεται αλλιώς.

Το αν όλοι όσοι λαοί έπεσαν στην παγίδα των επιχειρημάτων της ή άκουσαν τους ηγέτες τους (που έπεσαν στην παγίδα των επιχειρημάτων της) και πέσαν στο γκρεμό, αυτό γιατί να αναγκάσει το δικό μας λαό να πέσει και αυτός στο γκρεμό; Εστω κι αν οι ηγέτες μας έπεσαν στην παγίδα των επιχειρημάτων της επιστήμης αυτής, γιατί δεν δοκιμάζουμε κάτι άλλο; Κάθε επιστήμη -άλλωστε, αυτο είναι ο ορισμός της Επιστήμης- δοκιμάζει και ξαναδοκιμάζει, πειραματίζεται, πώς το λένε! Δεν αφήνεται στις δάφνες της, δεν εφησυχάζει. Διαφορετικά, να τα κλείσουμε τα διάφορα εργαστήρια, αφού τώρα το βρήκαμε το... φάρμακο! Το φάρμακο που θα κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους, δηλαδή.

Δεν γίνεται αλλιώς... Μπα; Υπάρχει κιόλας ΚΑΜΑ-ΣΟΥΤΡΑ με τις οικονομικές στάσεις; Τις εξαντλήσαμε όλες; Πότε προλάβαμε;

Πέρα απο πλάκα, το δεύτερο επιχείρημα, καταρρίπτεται από μόνο του. Οταν λές και προσπαθείς να πείσεις ότι η οικονομία είναι επιστήμη, είναι αδύνατον να μη "γίνεται αλλιώς", επειδή ακριβώς ο ρόλος κάθε επιστήμης είναι να διερευνά και να πειραματίζεται και να αφήνει στη άκρη τα αποτυχημενα πειράματα.

Ποιος κ. Κουβέλης;

«Σήμερα ειναι η μερα της Ελλαδος, το μεσημερι ηρθε ο κ. Κουβελης, το απογευμα ο κ. Πρωθυπουργος και το βραδυ σεις, κ. υπουργε πολιτισμου» ειπε ο πατριαρχης κ. Βαρθολομαιος. (Δελτιο Ειδησεων ΝΕΤ, σήμερα, 24/6/2010, μεσημερι)
______________________
ΣΗΜ. Δεν καταλαβα ποιον κ. Κουβέλη εννοούσε. Τον Φώτη ή τον Σπύρο; Γνωρίζει κάποιος;

Λυσσασμένοι για βραβεία!

.
01. 02. 03. 04.
05. 06. 07. 08. 09.
10. 11. 12. 13. 14.
15. 16. 17. 18. 19.

Θαυμάζω, μα την αλήθεια, τους λαμπρούς βραβευμένους συμπατριώτες μου, τον ανθό της κοινωνίας μας, τα υποδείγματα του "καλού".

Θαυμάστε και σεις, με τη σειρά σας:

αντιγραφω:

ΤΑ ΤΙΜΩΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Πολιτικοί:
- Σταύρος Δήμας (Επίτροπος Ε.Ε.)
- Στέλιος Παπαθεμελής (Βουλευτής-π. Υπουργός)
- Χρήστος Παπουτσής (Βουλευτής-π. Υπουργός)

Κληρικοί:
- π. Ιωάννης Διώτης (Πρωτοπρεσβύτερος)
- π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης (Αρχιμανδρίτης)

Επιστήμονες:
- Σαράντος Καργάκος (Ιστορικός-Συγγραφέας)
- Κώστας Μπέης (Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών)
- Σκεύος Πουλλάς (Νευροχειρούργος)

Δημοσιογράφοι-Καλλιτέχνες:
- Γρηγόρης Αρναούτογλου (Τηλεπαρουσιαστής)
- Γρηγόρης Βαλτινός (Ηθοποιός)
- Τζένη Βάνου (Τραγουδίστρια)
- Σοφία Βόσσου (Τραγουδίστρια)
- Κλειώ Δενάρδου (Τραγουδίστρια)
- Λυκούργος Καλλέργης (Ηθοποιός - τ. Βουλευτής)
- Ρούλα Κορομηλά (Τηλεπαρουσιάστρια)
- Τέρενς Κουΐκ (Δημοσιογράφος)
- Ζωή Λάσκαρη (Ηθοποιός)
- Δημήτρης Μουζακίτης(Πρόεδρος Ακαδημίας Κορφιάτικων Βραβείων)
- Γιάννης Μπουφίδης (Μουσικοσυνθέτης)

Επιχειρηματίες:
- Στέργιος Καλόγηρος (Επιχειρηματίας)
- Ηλίας Μπογδάνος (Επιχειρηματίας)

Φωτο απο εδω:
-->> http://www.patrokosmas.gr/ekdilosis.asp?isue=34&artid=236&sitem=1&sitema=1
_______________________________
ΣΗΜ.1. στις φωτο παρουσιαζονται:

01. 02. 03. Ο π. Μαξιμος με τα αγαπημενα του αστερια
04. Ο π. Ιωάννης Διώτης παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
05. Ο π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
06. Ο Στέλιος Παπαθεμελής παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
07. Η Ρούλα Κορομηλά παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
08. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
09. Η Τζένη Βάνου παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
10. Η Κλειώ Δενάρδου παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
11. Η Σοφία Βόσσου παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
12. Ο Λυκούργος Καλλέργης παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
13. Ο Κώστας Μπέης παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
14. Ο Γιάννης Μπουφίδης παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
15. Ο Δημήτρης Μουζακίτης παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
16. Ο Σκεύος Πουλλάς παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
17. Ο εκπρόσωπος του Χρήστου Παπουτσή παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
18. Ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος, ως εκπρόσωπος της Ζωής Λάσκαρη, παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο
19. Ο εκπρόσωπος του Τέρενς Κουϊκ παραλαμβάνει το Βραβείο του Αγίου Κοσμά από τον π. Μάξιμο

ΣΗΜ.2. Αντιγράφω:

«Μία από τις πεποιθήσεις του πατρός Μαξίμου και των συνεργατών του είναι πως, για να το πούμε έτσι απλά, “το καλό πρέπει πάντα να επιβραβεύεται”. Αυτό διακηρύττει πλήθος Αγίων της Πίστεώς μας και φυσικά και ο Άγιος Κοσμάς. “Εάν, αναφέρει, το κακό το οποίο δεν το επαινούμε, πλεονάζει και επικρατεί ευκολότερα του καλού, σκεφτείτε τι θα συνέβαινε εάν δεν επαινούσαμε δεν τιμούσαμε και δεν βραβεύαμε το καλό”.
Από την σκέψη αυτή κινούμενοι οι συνεργάτες του “Αγίου Κοσμά” προέβησαν στην Απονομή αυτή για πρώτη φορά, με ένα και μόνο στόχο την επιβράβευση καλών και αξιέπαινων πράξεων, έργων, προσφοράς, πορείας και στάση ζωής και εργασίας σημαντικών, ο καθένας στον χώρο του, ανθρώπων.»

ΣΗΜ.3. Κρίμα που έχασα όλα αυτά τα γεγονότα (βραβεύσεις, κλπ), γιατί συνέβησαν "την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2005 και ώρα 13:00 στα "ΑΣΤΕΡΙΑ" της Γλυφάδος".

ΣΗΜ.4. Μετά, απορούμε πώς και γιατί η κοινωνία μας πηγαίνει κατά διαόλου... Πώς και γιατί οι νέοι μας λαβαίνουν κακά παραδείγματα... κλπ κλπ... Εύκολο είναι να αντισταθεί κανείς στη γοητεία του χαζοκουτιού; Αφού ούτε ενας πεφωτισμενος πατηρ Μαξιμος δεν το καταφερνει, τι να λέμε τώρα...

ΣΗΜ.5. Επειτα, αναρωτιόμαστε ποιος τάχα να κλωσσάει εκείνο το αυγουλάκι...

(ζητώ συγγνωμη απο τους/τις αναγνωστες/τριες μου, αλλα ούτε'γώ μπόρεσα να αντισταθώ στο πειρασμό να ανεβάσω αυτό το ποστ!!!)

Ο Αντίχριστος προ των πυλών του διαδικτύου

Περνώ απο του grep Alt και βλέπω μια παραπομπή για το βαρόμετρο. Ε, λέω, ενδιαφέρον θα έχει λόγω του καιρού...

Πετιέμαι λοιπόν να δω αν θα χιονίσει και πότε, η απότομη πτώση της θερμοκρασίας με ανησύχησε, και τι βλέπω; Τρίβω τα ματάκια μου, αλλά εξακολουθώ να βλέπω τα απίστευτα... Μπα, δεν θα τα τρίψω άλλο, μη πάθω και πονόματο, ε;

ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΣΙΞ ΣΙΞ ΣΙΞ ή το δαιμονικό FireFox και άλλα παραμύθια ή Ι.Ε. και ξερό ψωμί!

Ο Ουμπέρτο Έκο για τον πρωτοφασισμό

Το πρωτότυπο κείμενο όπως δημοσιεύτηκε στο New York Review of Books το 1995 ξεκινά με κάποιες αναμνήσεις του Έκο από την παιδική του ηλικία (1942-1945), και επίσης αναλύει το ιταλικό φασιστικό καθεστώς, το οποίο θεωρεί πως χαρακτηριζόταν από δομημένη σύγχυση και ήταν γεμάτο αντιφάσεις, σε αντίθεση με τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό, ο οποίος ήταν πιο αυστηρά οριοθετημένος. Παρόλα αυτά, και παρά τις διαφορές που είχαν μεταξύ τους τα φασιστικά καθεστώτα εκείνης της εποχής, διέθεταν όλα τους κάποια (όχι απαραιτήτως όλα) θεμελιώδη χαρακτηριστικά. Και γι' αυτό η χρήση του όρου «φασισμός» έχει γίνει τόσο ευρεία και περιεκτική: γιατί μπορείς να αφαιρέσεις κάποιο χαρακτηριστικό από ένα φασιστικό καθεστώς και παρόλα αυτά αυτό θα εξακολουθεί να γίνεται αντιληπτό ως τέτοιο.

Προτεινω να διαβασετε το αρθρο του Εκο σε μεταφραση (εξαιρετικη) στο blog του Cyrus. Πατηστε απλως πανω στον τιτλο αυτου του post για να μεταφερθειτε αμεσως στη πηγη...
Προσεξτε ιδιατερα το εξαιρετικο σχολιο του Περαστικού (16/1/10 1:33 PM)

-->> επειδη πηρα την αδεια, τα αντιγραφω κιολας εδω περα. Τα πολυ σημαντικα κειμενα πρεπει να διαδιδονται με καθε τροπο και ειμαι σιγουρη πως εχω δικιο!

Ι. Κειμενο Εκο/μεταφραση Cyrus

Παρά την ασάφεια αυτή, νομίζω πως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά αυτού που ονομάζω «πρωτοφασισμό», ή «αρχέγονο φασισμό». Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να οργανωθούν σε ένα ενιαίο σύστημα· πολλά απ’ αυτά αλληλοαναιρούνται, και είναι επίσης αντιπροσωπευτικά και άλλων μορφών δεσποτισμού ή φανατισμού. Η παρουσία ενός και μόνο απ’ αυτά, όμως, αρκεί για να επιτρέψει στο φασισμό να συμπτυχθεί γύρω του.

1. Το πρώτο χαρακτηριστικό του πρωτοφασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης. Η παραδοσιαρχία, βέβαια, είναι πολύ παλαιότερη από τον φασισμό. Δεν χαρακτήριζε μόνο την αντιεπαναστατική σκέψη των Καθολικών μετά τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά γεννήθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, ως αντίδραση στον κλασικό ελληνικό ορθολογισμό. Στη λεκάνη της Μεσογείου, λαοί διαφόρων θρησκειών (που οι περισσότερες απ’ αυτές είχαν γίνει δεκτές στο ρωμαϊκό πάνθεο) άρχισαν να ονειρεύονται κάποια αποκάλυψη που είχε συμβεί στην αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτή η αποκάλυψη, σύμφωνα με τη μυστηριακή αίγλη που καλλιεργούσε η παραδοσιαρχία, είχε παραμείνει για πολύ καιρό κρυμμένη κάτω από το πέπλο γλωσσών που ήταν πια ξεχασμένες — στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, στους κέλτικους ρούνους, στους παπύρους των σχεδόν άγνωστων θρησκειών της Ασίας.

Αυτή η νέα κουλτούρα έπρεπε να είναι συγκρητιστική. Ο συγκρητισμός δεν είναι απλά, όπως λένε τα λεξικά, «ο συνδυασμός διαφόρων μορφών πίστης και λατρευτικής πρακτικής»· ένας τέτοιος συνδυασμός πρέπει να ανέχεται τις αντιφάσεις. Καθένα από τα αρχικά μηνύματα περιέχει ψήγματα σοφίας, και όποτε έμοιαζαν να λένε διαφορετικά ή ασύμβατα πράγματα αυτό συνέβαινε μόνο και μόνο γιατί όλα παραπέμπουν, με αλληγορικό τρόπο, στην ίδια αρχέγονη αλήθεια.

Συνεπώς, δεν μπορεί να υπάρξει καμία πρόοδος στη γνώση. Η αλήθεια έχει ήδη καταγραφεί μια για πάντα, κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε το δυσνόητο μήνυμά της.

Αν κοιτάξει κανείς τις βιβλιοθήκες διαφόρων φασιστικών καθεστώτων, θα βρει όλους τους μείζονες διανοητές της παραδοσιαρχίας. Η ναζιστική εσωτερική γνώση τρεφόταν με παραδοσιαρχικά, συγκρητιστικά και μυστικιστικά στοιχεία. Η πηγή που επηρέασε περισσότερο τις θεωρίες της νέας ιταλικής δεξιάς, ο Ιούλιος Έβολα, συνδύαζε το Άγιο Δισκοπότηρο με τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, και την αλχημεία με την Αγία Ρωμαϊκή και Γερμανική Αυτοκρατορία. Και μόνο το γεγονός ότι η ιταλική δεξιά, για να δείξει πόσο ανοιχτό μυαλό διαθέτει, διεύρυνε αυτό τον κατάλογο ώστε να συμπεριλάβει και έργα του Ντε Μαιτρ, του Γκενόν και του Γκράμσι, αποτελεί ολοφάνερη απόδειξη συγκρητισμού.

Αν κοιτάξετε τα ράφια που, στα αμερικάνικα βιβλιοπωλεία, φέρουν την επιγραφή «Νέα Εποχή», θα βρείτε εκεί μέχρι και Άγιο Αυγουστίνο, ο οποίος, απ’ ό,τι γνωρίζω, δεν ήταν φασίστας. Αλλά το να συνδυάζεις τον Άγιο Αυγουστίνο με το Στόουνχεντζ — αυτό είναι σύμπτωμα πρωτοφασισμού.

2. Η παραδοσιαρχία συνεπάγεται την απόρριψη του μοντερνισμού. Και οι φασίστες και οι εθνικοσοσιαλιστές κυριολεκτικά λάτρευαν την τεχνολογία, ενώ οι διανοητές της παραδοσιαρχίας συνήθως την απορρίπτουν ως αντίθετη προς τις παραδοσιακές πνευματικές αξίες. Όμως, παρόλο που ο ναζισμός υπερηφανευόταν για τα βιομηχανικά του επιτεύγματα, ο εγκωμιασμός του μοντερνισμού δεν ήταν παρά η επιφάνεια μιας ιδεολογίας βασισμένης στην ιδέα Αίμα και Γη (Blut und Boden). Η απόρριψη του σύγχρονου κόσμου ήταν μεταμφιεσμένη σαν αντίκρουση του καπιταλιστικού τρόπου ζωής, αλλά αφορούσε κυρίως στην απόρριψη του Πνεύματος του 1789 (και του 1776, φυσικά). Ο Διαφωτισμός, η Εποχή του Ορθολογισμού, γίνεται αντιληπτή ως απαρχή της σύγχρονης αχρειότητας. Κατ’ αυτή την έννοια, ο πρωτοφασισμός μπορεί να οριστεί ως ανορθολογισμός.

3. Ο ανορθολογισμός βασίζεται επίσης στη λατρεία της δράσης για τη δράση. Επειδή η δράση είναι από μόνη της όμορφη, πρέπει να αναλαμβάνεται πριν, ή χωρίς, οποιαδήποτε σκέψη. Η σκέψη είναι μια μορφή αποδυνάμωσης. Επομένως, η κουλτούρα είναι ύποπτη, στο βαθμό που ταυτίζεται με την κριτική στάση. Η καχυποψία απέναντι στον κόσμο της διανόησης αποτελούσε πάντοτε σύμπτωμα του πρωτοφασισμού, από την υποτιθέμενη ρήση του Γκέμπελς («όταν ακούω να μιλάνε για κουλτούρα αρπάζω το όπλο μου») μέχρι τη συχνή χρήση εκφράσεων όπως «εκφυλισμένοι διανοούμενοι», «κουλτουριάρηδες», «παρηκμασμένοι σνομπ», «τα πανεπιστήμια είναι φωλιές κομμουνιστών». Οι επίσημοι φασίστες διανοούμενοι ασχολούνταν κυρίως με το να επιτίθενται στον σύγχρονο πολιτισμό και την αριστερή διανόηση, που έχουν προδώσει τις παραδοσιακές αξίες.

4. Καμιά συγκρητιστική πίστη δεν αντέχει στην αναλυτική κριτική. Το κριτικό πνεύμα κάνει διακρίσεις μεταξύ των εννοιών, και αυτές οι διακρίσεις αποτελούν σημάδι μοντερνισμού. Στον σύγχρονο πολιτισμό, η επιστημονική κοινότητα επαινεί τη διαφωνία ως μέθοδο βελτίωσης της γνώσης. Για τον πρωτοφασισμό, η διαφωνία είναι προδοσία.

5. Εξάλλου, η διαφωνία αποτελεί σημάδι ποικιλομορφίας. Ο πρωτοφασισμός καλλιεργεί και αναζητεί τη συναίνεση με το να οξύνει και να εκμεταλλεύεται το φυσικό φόβο του διαφορετικού. Η πρώτη έκκληση ενός φασιστικού ή πρώιμου φασιστικού κινήματος είναι η έκκληση ενάντια στους παρείσακτους. Επομένως, ο πρωτοφασισμός είναι εξ ορισμού ρατσιστικός.

6. Ο πρωτοφασισμός πηγάζει από την ατομική ή κοινωνική απογοήτευση. Αυτός είναι και ο λόγος που ένα από τα πιο τυπικά χαρακτηριστικά των φασιστικών καθεστώτων του παρελθόντος ήταν η επίκληση προς μια απογοητευμένη μεσαία τάξη που μαστιζόταν από μια οικονομική κρίση ή ένιωθε πολιτικά εξευτελισμένη και φοβισμένη από την πίεση που ασκούσαν οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Στην εποχή μας, που οι παλιοί «προλετάριοι» είναι πλέον μικροαστοί (και τα λούμπεν στοιχεία είναι κατά κανόνα αποκλεισμένα από την πολιτική σκηνή), ο φασισμός του αύριο θα βρει το ακροατήριό του σ’ αυτή τη νέα πλειοψηφία.

7. Στους ανθρώπους που νιώθουν πως δεν έχουν πλέον ξεκάθαρη κοινωνική ταυτότητα, ο πρωτοφασισμός λέει πως το μοναδικό τους προνόμιο είναι το πιο κοινό, ότι έχουν γεννηθεί στην ίδια χώρα. Αυτή είναι και η απαρχή του εθνικισμού. Άλλωστε, το μοναδικό πράγμα που μπορεί να δώσει ταυτότητα στο έθνος είναι οι εχθροί του. Έτσι, στη ρίζα της πρωτοφασιστικής ψυχολογίας υπάρχει μια εμμονή με τις συνωμοσίες, ιδιαίτερα τις διεθνείς. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν πολιορκημένοι. Ο πιο εύκολος τρόπος να πολεμήσεις μια συνωμοσία είναι η επίκληση στην ξενοφοβία. Αλλά η συνωμοσία πρέπει να έχει και εσωτερικούς μοχλούς: οι Εβραίοι είναι συνήθως ο καλύτερος στόχος, γιατί έχουν το πλεονέκτημα να είναι ταυτόχρονα και εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί. Στις Η.Π.Α., ένα εμφανές δείγμα συνωμοσιολογικής εμμονής βρίσκεται στο βιβλίο του Πατ Ρόμπερτσον Η Νέα Τάξη Πραγμάτων, αλλά, όπως έχουμε δει πρόσφατα, υπάρχουν και πολλά άλλα.

8. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν ταπεινωμένοι από τον επιδεικτικό πλούτο και την δύναμη των εχθρών τους. Όταν ήμουν μικρό παιδί, μου είχαν μάθει ότι οι Εγγλέζοι είχαν πέντε γεύματα τη μέρα. Έτρωγαν πιο συχνά από τους φτωχούς αλλά νηφάλιους Ιταλούς. Και ότι οι Εβραίοι είναι πλούσιοι και βοηθάνε ο ένας τον άλλο μέσω ενός μυστικού δικτύου αμοιβαίας αρωγής. Έτσι, με μια συνεχή μετατόπιση της ρητορικής εστίασης, οι εχθροί είναι ταυτόχρονα πολύ ισχυροί και πολύ αδύναμοι. Οι φασιστικές κυβερνήσεις είναι καταδικασμένες να χάνουν τους πολέμους τους, γιατί είναι εγγενώς ανίκανες να κάνουν μια αντικειμενική εκτίμηση της δύναμης του εχθρού.

9. Για τον πρωτοφασισμό, δεν υπάρχει αγώνας για τη ζωή· αντίθετα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Επομένως, ο ειρηνισμός ισοδυναμεί με συναλλαγή με τον εχθρό. Είναι κακός, γιατί η ζωή είναι ένας συνεχής πόλεμος. Αυτό, όμως, επιφέρει ένα «σύμπλεγμα Αρμαγεδδώνα». Εφόσον οι εχθροί πρέπει να ηττηθούν, θα πρέπει να υπάρξει μια τελική μάχη, μετά από την οποία το κίνημα θα έχει υπό τον έλεγχό του ολόκληρο τον κόσμο. Μια τέτοια «τελική λύση», όμως, θα σημάνει την αρχή μιας περιόδου ειρήνης, μιας Χρυσής Εποχής, πράγμα που έρχεται σε αντίφαση με το δόγμα του συνεχούς πολέμου. Κανείς φασίστας ηγέτης δεν έχει καταφέρει ποτέ να λύσει αυτό το πρόβλημα.

10. Ο ελιτισμός αποτελεί χαρακτηριστική διάσταση κάθε αντιδραστικής ιδεολογίας, στο βαθμό που είναι θεμελιωδώς αριστοκρατικός, και ο αριστοκρατικός και μιλιταριστικός ελιτισμός συνεπάγεται την περιφρόνηση προς τους αδύναμους. Ο πρωτοφασισμός μπορεί να εκφράσει μόνο έναν λαϊκό ελιτισμό. Κάθε πολίτης ανήκει στον καλύτερο λαό του κόσμου, τα μέλη του κόμματος είναι οι καλύτεροι πολίτες, κάθε πολίτης μπορεί (ή πρέπει) να γίνει μέλος του κόμματος. Αλλά δεν μπορεί να υπάρχουν πατρίκιοι χωρίς πληβείους. Ο Ηγέτης, που γνωρίζει ότι η εξουσία δεν του απονεμήθηκε δημοκρατικά αλλά την κατέκτησε με τη βία, γνωρίζει επίσης ότι η δύναμή του βασίζεται στην αδυναμία των μαζών· οι μάζες είναι αδύναμες, και γι’ αυτό χρειάζονται και αξίζουν έναν ηγεμόνα. Και εφόσον η ομάδα είναι οργανωμένη ιεραρχικά (σύμφωνα με το στρατιωτικό πρότυπο), κάθε ηγέτης περιφρονεί τους υφισταμένους του, και καθένας απ’ αυτούς περιφρονεί τους κατωτέρους του. Αυτό ενισχύει την αίσθηση του μαζικού ελιτισμού.

11. Μέσα σ’ αυτή την προοπτική, όλοι μαθαίνουν πως πρέπει να γίνουν ήρωες. Σε κάθε μυθολογία, ο ήρωας είναι ένα εξαιρετικό ον, αλλά για την πρωτοφασιστική ιδεολογία ο ηρωισμός είναι ο κανόνας. Αυτή η λατρεία του ηρωισμού συνδέεται στενά με τη λατρεία του θανάτου. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα συνθήματα που είχαν οι ισπανοί φαλαγγίτες ήταν το «viva la muerte» («ζήτω ο θάνατος»). Στις μη φασιστικές κοινωνίες, ο απλός λαός μαθαίνει ότι ότι ο θάνατος είναι κάτι το δυσάρεστο που όμως πρέπει να το αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια· και οι πιστοί μαθαίνουν ότι είναι ένας οδυνηρός τρόπος για να περάσουν σε μια μεταφυσική ευτυχία. Αντίθετα, ο πρωτοφασίστας ήρωας αποζητά τον ηρωικό θάνατο, ο οποίος διαφημίζεται ως η μεγαλύτερη ανταμοιβή για μια ηρωική ζωή. Ο πρωτοφασίστας ήρωας ανυπομονεί να πεθάνει. Μέσα στην ανυπομονησία του, συχνά στέλνει κι άλλους ανθρώπους στο θάνατο.

12. Επειδή και ο συνεχής πόλεμος και ο ηρωισμός είναι δύσκολα παιχνίδια, ο πρωτοφασίστας μεταθέτει τον πόθο του για εξουσία στη σεξουαλική συμπεριφορά του. Έτσι προκύπτει ο ματσισμός [σ.τ.Μ.: το αντριλίκι] (που συνεπάγεται αφενός την περιφρόνηση προς τη γυναίκα και αφετέρου την καταδίκη παρεκκλινουσών ερωτικών συνηθειών, όπως η αγνότητα ή η ομοφυλοφιλία). Και επειδή και το σεξ είναι δύσκολο παιχνίδι, ο πρωτοφασίστας ήρωας προτιμά να παίζει με τα όπλα – σαν φαλλικό υποκατάστατο.

13. Ο πρωτοφασισμός βασίζεται σε έναν επιλεκτικό λαϊκισμό, έναν ποιοτικό λαϊκισμό, θα έλεγε κανείς. Σε μια δημοκρατία, οι πολίτες έχουν ατομικά δικαιώματα, αλλά οι πολίτες συνολικά έχουν πολιτική επιρροή μόνο από ποσοτική άποψη — ακολουθούνται οι αποφάσεις της πλειοψηφίας. Για τον πρωτοφασισμό, όμως, τα άτομα ως άτομα δεν έχουν δικαιώματα, και ο Λαός γίνεται αντιληπτός σαν ποιότητα, σαν μια μονολιθική οντότητα που εκφράζει την Κοινή Βούληση. Και επειδή κανένα μεγάλο σύνολο ατόμων δεν μπορεί ποτέ να έχει κοινή βούληση, ο Ηγέτης παριστάνει το διερμηνέα τους. Έχοντας χάσει την εξουσία της αντιπροσώπευσης, οι πολίτες δεν πράττουν· καλούνται μόνο να παίξουν το ρόλο του Λαού. Έτσι, ο Λαός δεν είναι παρά ένα θεατρικό εφεύρημα. Για να πάρουμε μια γεύση ποιοτικού λαϊκισμού δεν χρειαζόμαστε πλέον την Πιάτσα Βενέτσια της Ρώμης, ούτε το Στάδιο της Νυρεμβέργης. Υπάρχει στο μέλλον μας ένας τηλεοπτικός ή διαδικτυακός λαϊκισμός, στον οποίο η συναισθηματική αντίδραση μιας επιλεγμένης ομάδας πολιτών θα μπορεί να παρουσιάζεται και να γίνεται αποδεκτή ως η Φωνή του Λαού.

Λόγω του ποιοτικού λαϊκισμού του, ο πρωτοφασισμός πρέπει να είναι κατά των «διεφθαρμένων» κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων. Μια από τις πρώτες φράσεις που είπε ο Μουσολίνι στο ιταλικό κοινοβούλιο ήταν «Θα μπορούσα να μετατρέψω αυτό το βουβό και καταθλιπτικό μέρος σε στρατόπεδο για τις σπείρες μου» — οι «σπείρες» είναι μια υποδιαίρεση της παραδοσιακής ρωμαϊκής λεγεώνας. Βέβαια, αμέσως βρήκε καλύτερο καταυλισμό για τις σπείρες του, αλλά λίγο αργότερα διέλυσε το κοινοβούλιο. Όποτε ένας πολιτικός αμφισβητεί τη νομιμότητα ενός κοινοβουλίου γιατί δεν αντιπροσωπεύει πλέον τη Φωνή του Λαού, αρχίζει και μυρίζει πρωτοφασισμό.

14. Ο πρωτοφασισμός μιλάει την «Νέα Ομιλία». Η Νέα Ομιλία επινοήθηκε από τον Όργουελ στο βιβλίο του 1984, ως επίσημη γλώσσα του Αγγλικού Σοσιαλισμού. Αλλά σε πολλές μορφές δικτατορίας συναντά κανείς πρωτοφασιστικά χαρακτηριστικά. Όλα τα ναζιστικά και φασιστικά σχολικά εγχειρίδια χρησιμοποιούσαν φτωχό λεξιλόγιο και στοιχειώδη σύνταξη, με σκοπό να περιορίσουν τη διάδοση των εργαλείων της σύνθετης και κριτικής σκέψης. Αλλά πρέπει να είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε άλλα είδη Νέας Ομιλίας, ακόμα κι αν παίρνουν τη φαινομενικά αθώα μορφή ενός δημοφιλούς τοκ-σόου.

Το πρωινό της 27ης Ιουλίου 1943, έμαθα ότι, σύμφωνα με ραδιοφωνικές ανακοινώσεις, ο φασισμός είχε καταρρεύσει και ο Μουσολίνι είχε συλληφθεί. Όταν η μητέρα μου με έστειλε να αγοράσω την εφημερίδα, είδα ότι οι εφημερίδες στον κοντινότερο πάγκο είχαν διαφορετικούς τίτλους. Επιπλέον, αφού είδα τους τίτλους, συνειδητοποίησα ότι κάθε εφημερίδα έγραφε διαφορετικά πράγματα. Αγόρασα μία στην τύχη, και διάβασα στην πρώτη σελίδα ένα μήνυμα που το υπέγραφαν πέντε ή έξι πολιτικά κόμματα — ανάμεσά τους η Χριστιανική Δημοκρατία, το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Κόμμα της Δράσης, και το Φιλελεύθερο Κόμμα.

Μέχρι τότε, πίστευα ότι υπήρχε μόνο ένα κόμμα σε κάθε χώρα, και ότι στην Ιταλία αυτό ήταν το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα. Τώρα, ανακάλυπτα ότι στη χώρα μου μπορούσαν να υπάρχουν ταυτόχρονα διάφορα κόμματα. Καθώς ήμουν έξυπνο παιδί, κατάλαβα ότι όλα αυτά τα κόμματα δεν μπορεί να γεννήθηκαν μέσα σε μια νύχτα, άρα θα πρέπει να υπήρχαν εδώ και αρκετό καιρό ως μυστικές οργανώσεις.

Το μήνυμα στην πρώτη σελίδα πανηγύριζε για το τέλος της δικτατορίας και την επιστροφή της ελευθερίας: της ελευθερίας του λόγου, του τύπου, της πολιτικής σύμπραξης. Αυτές τις λέξεις, «ελευθερία», «δικτατορία» — τις διάβαζα τώρα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Χάρη σ’ αυτές τις λέξεις, ξαναγεννήθηκα ως ελεύθερος δυτικός άνθρωπος.

Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, ώστε το νόημα αυτών των λέξεων να μην ξεχαστεί ξανά. Ο πρωτοφασισμός βρίσκεται ακόμα γύρω μας, πολλές φορές με πολιτικά. Θα ήταν πολύ ευκολότερο, για μας, αν εμφανιζόταν στην παγκόσμια σκηνή κάποιος και έλεγε «Θέλω να ξανανοίξω το Άουσβιτς, θέλω να παρελάσουν ξανά οι Μελανοχίτωνες στις ιταλικές πλατείες». Αλλά η ζωή δεν είναι τόσο απλή. Ο πρωτοφασισμός μπορεί να επιστρέψει με το πιο αθώο προσωπείο. Είναι καθήκον μας να τον αποκαλύπτουμε και να καταδεικνύουμε οποιαδήποτε από τις νέες εκφάνσεις του — κάθε μέρα, σε κάθε μέρος του κόσμου. Και είναι καλό να θυμόμαστε τα λόγια που είπε ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ στις 4 Νοεμβρίου 1938:

«Τολμώ να πω ότι, αν ποτέ η αμερικανική δημοκρατία πάψει να προχωρεί ως ζωντανή δύναμη και να προσπαθεί μέρα και νύχτα, με ειρηνικό τρόπο, να κάνει όλους τους πολίτες μας καλύτερους, τότε ο φασισμός θα δυναμώσει στη χώρα μας».

Η ελευθερία και η απελευθέρωση είναι μια ατέρμονη διαδικασία.

ΙΙ. Σχολιο Περαστικου (16/1/10 1:33 PM)

Το κείμενο είναι επίκαιρο και για ένα άλλο λόγο. Κυκλοφορεί ένα κείμενο του Μ. Θεοδωράκη (νομίζω είναι γνήσιο) που τιτλοφορείται Απάντηση Μίκη Θεοδωράκη προς την κ. Θάλεια Δραγώνα. Μπορείτε να το βρείτε εύκολα με μια αναζήτηση. Αυτό βρίθει αντιλήψεων όπως αυτές που αναφέρονται στο έξοχο κείμενο του Έκο. Ο Μ.Θ. υποστηρίζει σχεδόν ρητά ότι έννοιες όπως το έθνος πρέπει να μένουν εκτός της επιστημονικής μελέτης, άλλως χάνουν την ισχύ τους και με αυτό τον τρόπο αποσαθρώνονται οι κοινωνίες, ότι δεν χωρά ορθολογισμός σε τέτοια θέματα και ότι ακόμη και αν πρόκειται για «παραμύθι», αυτό πρέπει να προστατεύεται. Επίσης, για να μάχεσαι για την ελευθερία σου, υποστηρίζει ο Μ.Θ., πρέπει να πιστεύεις στην ανωτερότητά σου ως λαού έναντι των άλλων (!) Η ανωτερότητά μας μάλιστα πηγάζει από τον Πλάτωνα και τον Αισχύλο.

Με άλλα λόγια, η αναζήτηση της (επιστημονικής) αλήθειας αποδυναμώνει (ακόμη και θρησκείες δεν έχουν φτάσει στο σημείο να απαγορεύσουν επιστήμες όπως η θρησκειολογία για να μη χάσουν την ισχύ και την ιερότητά τους ή σχετικοποιηθούν – ο Μ.Θ. καταφέρεται εναντίον της κοινωνιολογίας). Η κατανόηση του ποιος είσαι και πώς γίνεσαι αυτό που είσαι – και κατ’ επέκταση γιατί και πώς ανήκεις σε μια ομάδα, σε μια κρατική οντότητα - δεν σε ενδυναμώνει και δεν σε κάνει ικανό να κατανοείς τι πρέπει να αλλάζεις και τι πρέπει να κρατάς, τι είναι ωφέλιμο και τι όχι, ώστε να επιλέγεις συνειδητά (όπως ο παππούς Αριστοτέλης θα υποστήριζε). Το ψέμα (παραμύθι) σε κάνει δυνατό (όχι άβουλη τροφή για τα κανόνια και εύκολο υποχείριο). Για να αντλείς από τον Πλάτωνα και το Σοφοκλή πρέπει να έχεις πραγματικούς ή φανταστικούς δεσμούς αίματος ή κάποια άλλα μεγαλύτερα δικαιώματα επί της πνευματικής κληρονομιάς τους, που τα αποκτάς εκ γενετής και όχι με τη μελέτη και την κατανόηση. Το κορυφαίο φυσικά είναι ότι για να υπερασπιστείς την ελευθερία σου απέναντι στα Ες-Ες πρέπει να θεωρείς τον εαυτό σου «ανώτερο», δηλ., ούτε λίγο ούτε πολύ, να ενστερνιστείς την ιδεολογία τους. Αν έχετε την υπομονή βρείτε και το κείμενο και οι κρίσεις δικές σας.

Προσωπικά, προτιμώ την αναζήτηση της αλήθειας με την πεποίθηση ότι αυτή σε κάνει πιο δυνατό και όχι η μπαρουφολογία και η αποβλάκωση. Εξάλλου, δεν αξίζει να ζεις σαν εργαλείο σκοπιμοτήτων. Αυτά, ενώ έχω πολύ μεγάλο σεβασμό για το ανορθολογικό ή το πέρα από το λογικό, καθώς το θεωρώ αναπόφευκτο λόγω του προσωπικού ταξιδιού αυτογνωσίας που έχει να κάνει ο καθένας εδώ και τώρα, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι στη βάση του αγώνα για τη ζωή βρίσκεται μια μεγάλη άρνηση ή κατάφαση για την οποία δεν υπάρχει καμία προκείμενη. Η ζωή, η αγάπη, τα αξιώματα και οι βάσεις με τις οποίες ζούμε και πορευόμαστε, είναι αυθαίρετες ή, θα πρέπει να δεχθούμε, προϊόν βιολογικού προγραμματισμού, οπότε και πάλι δεν έχουν σχέση με κάποια καθολικής ισχύος λογική και ηθική. Ωστόσο, όταν το καταλαβαίνεις αυτό, δεν κατασκευάζεις δόγματα και ιδεολογίες ή θρησκείες από αυτό το υλικό, που είναι αποκλειστικά προσωπική υπόθεση, αλλιώς, το όνειρο μετατρέπεται αμέσως σε εφιάλτη.

Παντερμαλιάδα

Εμένα ακόμα με εντυπωσιάζει πώς, με ποια θαυματουργή ικανότητα, οι παπάδες αναγνώρισαν τον εαυτό τους να σπάνε τα γλυπτά του Παρθενώνα πριν από χιλιάδες χρόνια! Και μάλιστα όχι σε ακριβείς απεικονίσεις, αλλά σε μικροσκοπικά σκιτσάκια κόμικ!!! Αυτό θα πει ενόραση... ή όπως αλλιώς λέγεται αυτή η μεταφυσική ικανότητα. Μυστήρια πράγματα...

http://www.youtube.com/watch?v=nlGEL6acRvM

TA NEA-->> http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=4530075

η δύναμη των εικόνων που σχηματίζει ο εγκέφαλος

Πώς, άραγε, συνέβη να εκλάβει η Ιερά Σύνοδος τις μαύρες φιγούρες, που φαίνονται στο βίντεο animation του Κώστα Γαβρά να καταστρέφουν τον γλυπτό διάκοσμο του Παρθενώνα, ως «ρασοφόρους ορθόδοξους ιερείς»; Ελα μου ντε!

Οταν ο εγκέφαλος έχει εκπαιδευτεί/προπονηθεί στο να μεταμορφώνει το φανταστικό σε πραγματικό, όταν η λογική έχει εξοριστεί από τις εγκεφαλικές έλικες, ε, τότε όλα να τα περιμένει κανείς...

Αυτό που με ικανοποίησε είναι το ξεμπρόστιασμα του κ. προέδρου του Μουσείου με την ευλύγιστη μέση και τον τσιμενταρισμένο εγκέφαλο. Αν και δήλωσε «Θα επικοινωνούσα. Το είχα σκοπό. Είναι αλήθεια πως καθυστέρησα», η κουτοπονηριά του αυτή τη φορά δεν φαίνεται να τον σώζει.

Μου άρεσε το άρθρο της Μαίρης Αδαμοπούλου στα ΝΕΑ-on line. Ρίξτε μια ματιά.

το ελληνορθόδοξο σχέδιο καταστροφής της Ακρόπολης

Εδώ μιλάμε σοβαρά, όπως θα έχεις διαπιστώσει τόσο καιρό που με παρακολουθείς, αγαπημένε/η μου αναγνώστη/τρια, έτσι λοιπόν, σήμερα αποφάσισα να γράψω άλλο ένα αποκαλυπτικό ποστ για άσκηση της σκέψης, ανατρέποντας τα... σερβιρισμένα!

Η Ακρόπολη είναι το βάσανο των θρησκευτικών αρχηγών της χώρας εδώ και πάρα πάρα πολλά χρόνια.. πολλούς αιώνες δλδ, ούτε θυμάμαι από πότε... Είναι πεπεισμένοι ότι εκεί πάνω εχουν την έδρα τους ένα σωρό διαβολικά πνεύματα, που δεν αφήνουν εμάς τους καλούς ανθρώπους να ησυχάσουμε, να δουλεύουμε χωρίς να παραπονιόμαστε για αμοιβές και κουραφέξαλα, να μας βαράνε από εκατό μεριές και να μην αντιμιλάμε, να μένουμε ήρεμοι και να προσευχόμαστε να αλλάξουν τα πράγματα προς ένα καλύτερο κόσμο όμορφο κι αγγελικά πλασμένο, κλπ κλπ, ακριβώς όπως ο κόσμος των παπάδων με τα μαύρα ράσα, γεμάτος ροζ στρινγκάκια και ντροπαλά παπαδοπαίδια. Να μας απολύει το αφεντικό με μέιλ και να τρέχουμε στον παπά της ενορίας μας να διαβάζει ευχές «προς επαναπρόσληψιν», καταθέτοντας σε αυτόν τις τελευταίες μας οικονομίες. Να ψάχνουμε μαζί (με τον παπά) τι αμαρτιες κάναμε και μας τιμωρησε ο Θεός με απόλυση.

Πού κολλάει η Ακρόπολη; Μα.. εκεί ακριβώς που ξεκολλάει το μυαλό.. εκεί όπου αρχίζει η σκέψη να φεύγει κατά μεταφυσικά μυστήρια μεριά και να μπερδεύει γλυκά το λογικό με τη παράνοια... «Στην Ακρόπολη ζουν τα δαιμόνια», λένε, «και την Ακροπολη πρέπει να εξαφανίσουμε. Δεν τα καταφέραμε τα παλιά τα χρόνια, δεν είχαμαν και κατάλληλα εργαλεία, αποτελεσματικά, δεν τα καταφέραν οι οθωμανοί, δεν τα κατάφεραν ο Μοροζίνης και ο Ελγίνος, ε, σήμερα αποκλείεται να μη τα καταφέρουμε: με πεισμα (ισχυρή θέληση, το λένε!) και μαεστρία, σίγουρα θα εξαφανίσουμε αυτό το "πνευματικό κουσούρι" που δεν καταφέραμε να... εξαγιάσουμε»!

Μετα από προσπάθειες πολλών χρόνων, λοιπόν, καταφέραμε να γίνει το Μουσείο της Ακρόπολης. Φυσικά, έγινε αγιασμός του κτιρίου. Προετοιμάστηκε σωστά ο χώρος, για να υποδεχτεί όχι μόνο τα κλεμμένα γλυπτά του Παρθενώνα αλλά και τον Παρθενώνα Ολόκληρον και ό,τι χωρέσει ακόμα να στοιβαχτεί εκεί μέσα από το βράχο της Ακρόπολης! Ετσι, πετυχαίνονται δυο βασικοί στόχοι του ιερατείου, για την επίτευξη των οποίων εργάζεται σκληρά επί αιώνες: ο εξαγιασμός των ειδωλολατρικών κτισμάτων και η ανέγερση νέου μητροπολιτικού χριστιανικού ορθόδοξου ναού πάνω στον ιερό βράχο -αφού του ρίξουν τόννους αγιασμό, φυσικά, να ξερριζώσουν τα κακά δαιμόνια. Δε γίνεται να δεσπόζει στη πόλη της Αθήνας ένα κατασκεύασμα αλλόθρησκων και να ποτίζει το ποίμνιο ξυπνητίλα.. ως πότε πια!

Φυσικά, ως προοδευτικός άνθρωπος που δηλώνω ότι είμαι, βρίσκω αυτό το θεάρεστο σχέδιο πραγματικά υλοποιήσιμο και εξαιρετικής σύλληψης. Μακάρι να εφαρμοστεί! Μπορεί τότε να ξυπνήσουμε από το λήθαργο της βλακείας, να γίνουμε Ανθρωποι και να κυνηγήσουμε τους ρασοφόρους διαστρεβλωτές του μυαλού και της σκέψης μέχρι τα τάρταρα κι ακόμα παραπέρα. Οταν θα έχουν εξαφανιστεί όλες οι αυταπάτες περί δήθεν καλών χριστιανών, υπερασπιστών του γένους, κλπ παπαριές...

Πίστη vs Επιστήμη, νέος αγών εν όψει, προπωλήσεις εισιτηρίων: Πρακτορείον «Ο Ανθιμος»

Η επικαιρότητα με παίρνει φαλάγγι... με ξεπερνά, πώς το λένε!

Πάνω που ετοίμαζα κάτι νόστιμο (το έσωσα για πιθανή μελλοντική χρήση) τσουπ! νάτος νάτος πετιέται ο... Ανθιμος!

Με μια κοτσάνα ολκής -τυφλα νά'χουν τα μυδραλιοβόλλα κι οι ρουκέττες Χίου λέμε- όπου αναπτύσσει τη φιλοσοφία του σε μια μικρή φρασούλα:

Πρόσθεσε ακόμη ότι και από την πλευρά της πίστης, η Εκκλησία δεν δέχεται ότι μπορεί να γίνει μετάδοση (Σημ. του ιού της γρίππης των χοίρων) λέγοντας πως «είναι σαν να λέμε ότι δεν θα χρησιμοποιήσουμε κουτάλια στα σπίτια και στα εστιατόρια, διότι μπορεί να μεταδοθεί η γρίπη».

Και μπορεί να έχει δίκιο: Μήπως ήρθε η ώρα να καταργήσουμε το σαπούνι και να γλείφουν οι προηγούμενοι τα μαχαιροπίρουνα που θα χρησιμοποιήσουν οι επόμενοι;
Αν συμβεί αυτό, δύο τα πλεονεκτήματα:
1. θα μειωθεί η μόλυνση που προκαλούν τα απορρυπαντικά στις θάλασσες
2. θα μειωθεί ο αριθμός των πιστών που μας πρήζουν τα ούμπαλα (των ανεγκέφαλων, δλδ)

Α! επιπλέον, θα αναβαθμιστεί το επάγγελμα του Γλείφτη!

______________________
-->> «Τα πραγματα ειναι απλα: αν πιστευεις στην Ανασταση, δεν φοβασαι καμια γριπη και η ολη κουβεντα ειναι περιττη. Αν δεν πιστευεις, δεν εχεις κανενα λογο να κοινωνησεις.» γράφει ο plagal
-->> αναρωτιέμαι... Είναι πράγματι σοβαρό το επιχείρημα που επικαλέστηκαν για την απαγόρευση του καπνίσματος περί οικονομίας στις δαπάνες για την Υγεία, τη στιγμή που τα νοσοκομεία θα φουλάρουν (καθώς φαίνεται) από πιστούς χριστιανούς;

το σταυροκόπημα

Εχεις παρατηρήσει ότι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερος κόσμος σταυροκοπιέται; Οχι γιαγιούλες και γεροντάκια, ούτε κυρίες με γκρίζους κότσους, αλλά νέοι άνθρωποι και μάλιστα πολλοί άντρες. Σαραντάρηδες κύριοι, τριαντάρηδες γιάπηδες με τις κομψές τους τσάντες, ακόμα και εικοσάρηδες φοιτητές και κοπελίτσες σαν τα κρύα τα νερά, σταυροκοπιούνται μόλις περάσει το λεωφορείο από εκκλησία ή ακόμα και από ναό που δεν φαίνεται αλλά βρίσκεται κάπου εκεί κοντά στη στάση ή που η στάση έχει όνομα κάποιου αγίου ή αγίας. Σταυροκοπιούνται οι οδηγοί στο τιμόνι, πριν ξεκινήσει το αυτοκίνητο, μόλις σταθεί στο φανάρι, και αναρωτιέμαι μήπως το σταυροκόπημα έχει γίνει μόδα.

Πριν λίγα χρόνια είχα παρατηρήσει ότι η ονομασία των προορισμών του Μετρό δεν ήταν κάτι τυχαίο: το «Αγιος Αντώνιος» και «Αγιος Δημήτριος» δηλαδή.

Ολο λέγεται ότι οι νέοι έχουν χάσει τη πίστη τους, ότι ο κόσμος πάει κατά διαόλου, και διάφορα παρόμοια. Αυτό το συνηθίζουν οι παλιές γενιές να το λένε για τις νεότερες. Οι παλιοί έζησαν τη δεκαετία του '60 και είχαν πολύ πιο ανοιχτό μυαλό από τους σημερινούς αμνούς που βόσκουν με τσοπάνη την Εξουσία. Οι παλιοί αμφισβήτησαν την εξουσία, έκαναν ό,τι μπορούσαν τεσπά να προχωρήσει ο άνθρωπος ένα βηματάκι προς το πεπρωμένο του. Αλλά πάλι, σκέφτομαι, ΠΟΙΟ είναι το πεπρωμένο του ανθρώπου; ε;

-->> μπορεί βέβαια να είναι και ιδέα μου, απλώς να παρατηρώ περισσότερο τώρα, να μη πρόσεχα παλιότερα πόσο πολλοί άνθρωποι σταυροκοπιόντουσαν. Αλλά πάλι...
-->> για παρατήρησε κι εσύ, αγαπημένε/η αναγνώστη/τρια και πες μου, είναι πράγματι τόσο πολλοί;
-->> αν συμβαίνει πραγματικά, τι να σημαίνει άραγε; Ο σταυροκοπούμενος έχει αφεθεί ολότελα στη δύναμη της θρησκείας; Εχει χάσει κάθε ελπίδα και το μόνο που του δίνει ελπίδα είναι η θρησκεία; Πόσο φοβισμένος είναι; Μήπως είναι απλώς αμόρφωτος; Πόσο είναι το ποσοστό των μορφωμένων γιαλαντζί στη χώρα μας;
-->> κλπ κλπ κλπ

Εντατικά μαθήματα θρησκειοπληξίας

Ειδικές εκπομπές περί χαμένου Παραδείσου, Αδάμ και Εύας, κλπ κλπ, όλα φρέσκα φρέσκα, μόλις 6.000 ετών το πολύ, πού να τρέχουμε μύρια χρόνια πίσω, πλαισιωμένες με ειδικούς (επίσης) επιστήμονες, φιλοδοξούν να ξεστραβώσουν τα παιδιά μας! Τρέξτε!

Ξαπλώστε σε καναπέδες, ανάκλιντρα, ξαπλώστρες, στην ανάγκη ξαπλώστε και στο χαλί -αν δεν τό'χετε ξεστρώσει ακόμα- και απολαύστε, ρουφήξτε τη Γνώση μέχρι το μεδούλι λέμε.

ΖΗΤΩ η ΕΛληνΟρθόδοξη Τιβι! ΖΗΤΩ τα λεφτά μας που πιάνουν τόπο! ΖΗΤΩ ο ηλεκτρισμός! ΖΗΤΩ η ΔΕΗ! ΖΗΤΩ η Μπίλιω και ο φιλοξενούμενος της πάτερ Τιμόθεος! ΚΑΤΩ η βασκανία! Ενα βιβλιαράκι δίπλα στο μαξιλάρι και πάπαλα!

ΚΑΤΩ οι γιατροί ΚΑΙ τα φάρμακα!
ΖΗΤΩ το ευχέλαιο ως θεραπευτικόν μέσον! Τη Μεγάλη Τετάρτη πάρτε μπαμπακάκια και ορμήστε στις εκκλησίες! Ψεκάστε, σκουπίστε, αναρρώσατε!

-->> αρχίζει να μου στρίβει. Φαίνεται;
-->> ποια είναι η διαφορά όλων αυτών των δοξασιών από τη μαγεία;
-->> αρνούμαι να *πιστέψω* όλη αυτή τη μπουρδολογία λέμε. Θέλω να ζω στην εποχή μου.
-->> Θέλω να πάψουν να παραπλανούν τα παιδιά. Εσύ, καλέ μου αναγνώστη, τι λες;

Ενας λόγος για να τρίζουν τα κόκκαλα του μακαρίτη Ανδρέα

Το Ινστιτούτο Στρατηγικών & Αναπτυξιακών Μελετών - "ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ", στο πλαίσιο του κύκλου εκδηλώσεων "Διάλογοι με το ΙΣΤΑΜΕ", σας προσκαλεί σε εκδήλωση ανοικτού διαλόγου με θέμα:

Θρησκεία και Πολιτική: Μια απόπειρα οριοθέτησης σχέσεων και ρόλων

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 4 Μαρτίου 2009, ώρα 19:00 μ.μ., στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20, Αθήνα, 1ος όροφος).

ομιλητές:

Νίκος Αλιβιζάτος, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, δρ. Θεολογίας, αρχισυντάκτης περιοδικού "Σύναξη"

συντονιστής:

Γιώργος Σωτηρέλης, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών, αντιπρόεδρος Επιστημονικού Συμβουλίου ΙΣΤΑΜΕ

Θα ακολουθήσει συζήτηση

__________________________
-->> κλικ! στην εικόνα να μεγαλώσει
-->> Καλά, ποιος το διοργανώνει; Η κυρία Δήμητρα;
-->> Τι σχέση έχει ένα Ινστιτούτο Στρατηγικών & Αναπτυξιακών Μελετών με παρόμοια γελοία θέματα; Εκτός αν πρόθεση ειναι η ανάπτυξη προς τα όπισθεν ολοταχώς.
-->> Περιμένουν μήπως οι διοργανωτές να λάβουν θέση οι προσκεκλημένοι ομιλητές εναντίον της θρησκείας ή/και υπέρ του διαχωρισμού από το κράτος; Εδώ λέμε "τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια" και πάλι πολλά λέμε...
-->> Τί -και γιατί- φοβάται ο Γιώργος να πάρει μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ απόφαση;
-->> Δυστυχώς, η γούνα μου είναι για επιδιόρθωση και δεν θα μπορέσω να παραστώ. Ζητώ συγγνώμη.