Το Bodi είναι ένα χωριό στην κοινότητα της Bassila στην περιφέρεια Donga
του δυτικού Μπενίν. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με το Togo. Το Bodi έχει
10.221 κατοίκους. Το μέγεθος και η θέση του στο χάρτη δεν εμπόδισε
καθόλου να γεννηθεί εκειπέρα το σημερινό αστέρι της Γαλλίας, που άστραψε
με το χαμόγελό του (και τα γκολ που πέτυχε να βάλει, φυσικά) στο
Μουντιάλ της Ρωσίας. Ο νεαρότατος ποδοσφαιριστής Κιλιάν Εμπαπέ Λοτέν
(γαλλικά: Kylian Mbappé Lottin), γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου
1998 στο Μποντί, είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος
αγωνίζεται στην θέση του επιθετικού για λογαριασμό της Παρί Σεν Ζερμέν
και της Εθνική Γαλλίας, απέκτησε ήδη τη θέση του στη Βίκη: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%BD_%CE%95%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%AD Του εύχομαι ολόψυχα να αρνηθεί στις Σειρήνες να τον πλησιάσουν, αλλά κι
αν τον πλησιάσουν να βουλώσει τα αφτιά του στο τραγούδι τους. Τη
χρειάζεται πολύ αυτή την ευχή, επειδή γεννήθηκε ημέρα Κυριακή. Να είσαι
καλά παιδί μεταναστάκι!
ο
Κιλιάν Εμπαπέ προέρχεται από οικογένεια αθλητών: ο πατέρας του,
Ουιλφρίντ, καμερουνέζικης καταγωγής, εργάζεται ως παιδαγωγός στη
ποδοσφαιρική ομάδα του Μποντί, ενώ η μητέρα του, αλγερινής καταγωγής,
πραγματοποίησε επαγγελματικού επιπέδου καριέρα ως αθλήτρια
του χάντμπολ. Ο Ζιρές Κεμπό-Εκοκό, θετός αδερφός του, είναι
επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του από τη
Σταντ Ρενναί. Έχοντας ξεκινήσει την ποδοσφαιρική του
καριέρα από την ΑΣ Μποντί, εντάχθηκε στο ΑΝΦ Κλαιρφοντέν, πέρασε μέρος
των σχολικών του χρόνων φοιτώντας στο Κολλέγιο Κατρίν ντε Βιβόν του
Ραμπουγιέ, προτού ενταχθεί στα τμήματα υποδομής της ΑΣ Μονακό το 2013.
100% αφρικανός, δηλαδή.
πανηγυρίζουν οι Γάλλοι για τον συμπατριώτη τους, τον γεννημένο στο
Μπενίν από πατέρα Καμερουνέζο και μάνα Αλγερινή. Μάλιστα, αυτό θα πει
πολυπολιτισμικότητα και παγκοσμιοποίηση και όχι τα οικονομοτέτοια με τα
οποία μας έχουν πρήξει!!
Η εικόνα της γυναίκας που υπόκειται σε δημόσιο εξευτελισμό, (διαπόμπευση), με το να την ξυρίσουν με την ψιλή και να την περιφέρουν ως αξιοθέατο στους δρόμους των γαλλικών πόλεων και χωριών, στις γεμάτες ευφορία ημέρες της Απελευθέρωσης από τους Ναζί είναι πολύ έντονη και χαρακτηριστική και έχει σαφέστατα επιζήσει στη συλλογική συνείδηση των Γάλλων.
Αυτή η πρακτική ήταν πολύ διαδεδομένη ιδιαίτερα στα χρόνια 1943-1946, με τη μεγαλύτερη έξαρση τον Αύγουστο - Οκτώβριο 1944. Συνολικά υπολογίζεται ότι 20000 περίπου Γαλλίδες υποβλήθηκαν σε αυτήν την ποινή, λόγω της συνεργασίας τους (πραγματική ή τελικά μάλλον υποθετική) με τους Γερμανούς.
Η συνεργασία κυρίως αναφερόταν στη σύναψη ερωτικών σχέσεων με άνδρες των στρατευμάτων Κατοχής και λιγότερο σε οικονομική συνεργασία που μάλλον αποτελούσε προνόμιο του ανδρικού φύλου.
Πέρα από την εύκολη ερμηνεία ότι ο λαός πήρε τον νόμο στα χέρια του, η περιγραφή και τα ντοκουμέντα της εκτέλεσης του δημόσιου ξυρίσματος των κεφαλών νεαρών γυναικών, στην πράξη απεικονίζουν τις ασαφείς και ουσιαστικά ανύπαρκτες γραμμές μεταξύ της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής, αλλά και την διάνοιξη ενός δρόμου μέσα από τον οποίο θα περάσουν στις μάζες που συμμετείχαν στις τελετές αυτές η σαδιστική φαντασία και η σεξουαλικότητα.
Συμβολικά περνούμε από την αμαρτία - συνεργασία με τον εχθρό, στην τιμωρία - καθαρισμός και τελικά στο όραμα του μέλλοντος που είναι η εθνική αναδημιουργία της πληγωμένης από την κατοχή και την ήττα Γαλλίας. Με απλά λόγια, το ξύρισμα της κόμης των νεαρών Γαλλίδων που υπέπεσαν στο "τρομακτικό" αμάρτημα σύναψης σεξουαλικών σχέσεων με τους Γερμανούς, λειτουργεί ως μία νέα χριστιανικού τύπου βάφτιση, που θα επιτρέψει την επαναπροσφορά των ατιμασμένων σωμάτων των αμαρτωλών γυναικών στον εθνικό κορμό της μητέρας πατρίδας.
Αποφεύγουμε τον πειρασμό να συνεχίσουμε τις ψυχολογικές ερμηνείες αυτού του φαινομένου που πήρε στη Γαλλία διαστάσεις μαζικής παράκρουσης. Στην τελική ανάλυση δεν μπορούν να αποδειχθούν και εξ ορισμού είναι και αμφισβητούμενες.
Αυτό που είναι γεγονός, είναι ότι ελάχιστες μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί για το ζήτημα αυτό, δεν κατέδειξαν διαφορές ως προς το επάγγελμα των γυναικών που υποβλήθηκαν στο κούρεμα με την ψιλή μηχανή ή με την ψαλίδα που κουρεύουν τα πρόβατα, αλλά ούτε και στις γεωγραφικές περιοχές. Έτσι, γυναίκες που εργάζονται σε τομείς υπηρεσιών υγείας, ή μεταφορικές εταιρείες είχαν περίπου ίδια συμμετοχή με αγρότισσες στην βάρβαρη αυτή τελετή ως θύματα. Το ίδιο και με γεωγραφικές περιοχές. Υπήρχαν συνοικίες του Παρισιού, ή ολόκληροι οικισμοί που η συμμετοχή στην Αντίσταση ήταν μεγάλη. Επομένως και τα αντίποινα που υπέστησαν οι πληθυσμοί τους από τους Γερμανούς ήταν ιδιαίτερα σκληρά. Αντίστοιχα και περιοχές όπου η Αντίσταση ήταν σχεδόν υποτονική ή ανύπαρκτη. Στην διάρκεια της Απελευθέρωσης δεν παρατηρήθηκαν διαφοροποιήσεις στον αριθμό των γυναικών που κουρεύτηκαν μεταξύ αυτών.
Γεγονός είναι ότι οι τρόποι με τους οποίους οι απογυμνωμένες γυναίκες απεικονίστηκαν στο χρόνο, στη συνέχεια, έχουν αναγκάσει για πολύ τους
απολογητές αυτού του γεγονότος να είναι ασαφείς στις επεξηγήσεις τους ή ακόμα και να σωπάσουν εντελώς.. Η επιβολή μιας τιμωρίας με τους ευδιάκριτους σεξιστικούς τόνους, που χαρακτηρίζεται από το μαρκάρισμα ή το χαρακτηρισμό,(προδότρια, πουτάνα) έχει επισκιάσει τελικά τη χρήση της για όλες τις πράξεις της συνεργασίας. Μετά από τον πόλεμο και μέχρι το σήμερα, οι φωτογραφίες των γυναικών με τα ξυρισμένα κεφάλια έχουν γίνει τα μόνα στοιχεία μιας πρακτικής για την οποία εκείνοι που ευθύνονται έχουν παραμείνει σιωπηλοί και η προσοχή, αλλά και η συμπάθεια έχει κατευθυνθεί στα θύματα. Η όλη διαδικασία που προηγήθηκε (συνεργασία, κατηγορία, σύλληψη, κρίση, απελευθέρωση ή καταδίκη) ξεχάστηκε για πάντα.
Συμπέρασμα.
Ο ιστορικός Stanley Hoffman μελετώντας το φαινόμενο της Γαλλικής Ιστορίας που ονομάζεται Βισύ, διευρύνει τον ορισμό του δωσιλογισμού στην διάρκεια της κατοχής της Γαλλίας. Έτσι, δωσίλογος πια είναι όποιος για οποιοδήποτε υλικό ή άλλο κίνητρο ή ακόμα και για λόγους ιδεολογικής σύμπνοιας συνεργάστηκε με τις αρχές του ψευδοκράτους. Αλλά ακόμα και έτσι θεωρείται δύσκολο να ενταχθούν αυτές οι 20000 γυναίκες στην κατηγορία του δωσιλογισμού. Καμία από αυτές τις γυναίκες δεν ήταν διανοούμενη που να κήρυξε δημόσια την ανάγκη ενεργητικής ιδεολογικής συνεργασίας με τον εχθρό, ελάχιστες ή (μάλλον καμία) συμμετείχαν ως μάρτυρες κατηγορίες στα δικαστήρια ενάντια των αντιστασιακών και στην τελική ανάλυση δεν είχαν καμία σχέση με τα εγκλήματα που προέβλεπαν οι νόμοι εναντίον των συνεργατών που ψηφίστηκαν στη Γαλλία στις 24 Αυγούστου και 28 Δεκεμβρίου του 1944. Επομένως και νομικά, το κούρεμα αποτελεί εξ ορισμού μία ακρότητα και μία υπερβασία.Ήταν μία πράξη παράνομη πέρα για πέρα.
Οι γυναίκες αυτές τιμωρήθηκαν απλά επειδή είχαν ερωτικές σχέσεις με Γερμανούς. Η διαφορά μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδας είναι ότι στην πρώτη περίπτωση οι περισσότερες γυναίκες δεν κοιμήθηκαν με τους Γερμανούς για λόγους επιβίωσης ή καλοπέρασης, αλλά γιατί ερωτεύθηκαν... Πόσο προδότρια μπορεί να είναι μία ας πούμε Γαλλίδα νοσηλεύτρια που ερωτεύθηκε ένα Γερμανό τραυματισμένο στρατιώτη; Αλλά και από την άλλη, πόσο προδότρια μπορεί να είναι μία ταλαίπωρη χήρα που τα φτιάχνει με ένα στρατιώτη του εχθρού για να εξασφαλίσει λίγη τροφή για τα παιδιά της; Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ ακραίο να οδηγήσουμε αυτές τις γυναίκες στην λαιμητόμο.
video:
2. Στην Ελλάδα.
Η αρχή έγινε από τον Δημήτρη Γληνό και από το βιβλιαράκι του τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ. Βιβλίο που τυπώθηκε σε χιλιάδες αντίτυπα και διαβάστηκε πολύ. Γραμμένο στα τέλη περίπου του 1942, βοήθησε όσο τίποτα στην διάδοση και στην εκλαΐκευση των σκοπών του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και στάθηκε μαχητικό σάλπισμα στον αγώνα ενάντια των Γερμανών.
Παρ' όλα αυτά, ο Γληνός σε πολλά σημεία στο έργο του αυτό, πέφτει σε σφάλματα εθνικιστικού τύπου, που οδήγησαν σε υπερβασίες (κάποιες φορές και εναντίον αθώων).
Γράφει χαρακτηριστικά :
Άνοιξαν τον δρόμο για την εκπόρνευση των γυναικών, που πήρε τέτοια καταπληκτική και αναπάντεχη έκταση στον τόπο μας. Πού είναι τα πατροπαράδοτα Ελληνικά ήθη και έθιμα; Σε πολιτείες και χωριά τριγυρνάν οι ξένοι στρατιώτες αγκαλιασμένοι με τις γυναίκες μας, τις κόρες μας, τις αδερφάδες μας. Από τα μεγαλόσπιτα που χορεύουν και πίνουν σαμπάνιες και οργιάζουν οι μεταξοφορεμένες κυράδες με ξένους αξιωματικούς, ως τα χωρικά σπίτια που μπαινοβγαίνουν καθαρά οι ξένοι αγαπητικοί. Μπροστά στα μάτια μας είναι ακόμη οι ανάπηροι του Πολέμου με κομμένα πόδια και χέρια, οι τραυματίες και οι σακάτηδες. Ακόμα δεν έβγαλαν τα μαύρα οι χήρες και τα ορφανά του πολέμου. Κι οι φονιάδες τους τριγυρνούν αγκαλιά με τις γυναίκες μας και τις αδερφές μας.
Και έτσι εγέμισαν οι πολιτείες και τα χωριά μας από αρρώστιες αφροδίσιες. Έτσι δώδεκα χρονών κορίτσια είναι γεμάτα σύφιλη. Και κοντά σε όλες τις άλλες πληγές του εκφυλισμού μπαίνει ακόμα και τούτη εδώ, ο εκφυλισμός από τη σύφιλη.
Ολοφάνερα υπερβάλλει και προσπαθεί να χτυπήσει στο θυμικό του Έλληνα πατριώτη, τονίζοντας και τον κίνδυνο αφανισμού της φυλής. Παρακάτω:
Να μην επιτρέπετε στις μανάδες σας, στις γυναίκες σας, στις κόρες σας στις γυναίκες γενικά να συναναστρέφονται με ξένους. ΝΑ ΜΑΣΤΙΓΩΝΕΤΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΥΤΗΡΙΑΖΕΤΕ ΤΙΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ. ΝΑ ΣΤΙΓΜΑΤΙΖΕΤΕ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΔΙΝΟΝΤΑΙ. Κάθε γυναίκα που παραδίνεται στους ξένους είναι κιόλας χαφιές και προδότισσα. Να μεταχειρίζεστε για αυτές εξευτελιστικά επίθετα και χαρακτηρισμούς και να κάνετε γνωστό πως μετά τον πόλεμο θα χαραχτή και στα δυο τους μάγουλα με ανεξίτηλα γράμματα ένα μεγάλο "Π", που θα σημαίνει "Πόρνη" και "Προδότισσα".
Εδώ βλέπουμε πιο πολύ το εθνικιστικό παραλήρημα ενός μικροαστού διανοούμενου, παρά τις σκέψεις ενός μεγάλου μαρξιστή διανοητή. Φόβος μη νοθευτεί το "αίμα της φυλής" και καμία αναφορά στις πολλές ταλαίπωρες γυναίκες που πήγαν με τους Ιταλούς ή Γερμανούς για να μην πεθάνουν της πείνας αυτές και τα παιδιά τους.
Κατά την διάρκεια του Πολέμου ο ΕΛΑΣ τιμωρούσε τις γυναίκες που είχαν ερωτικές σχέσεις με τους κατακτητές. Η πιο συνηθισμένη τιμωρία ήταν το κούρεμα. (Τα κοντά μαλλιά ειδικά στην ύπαιθρο συνδέονταν σχεδόν συνειρμικά με γυναίκες ελευθέριων ηθών και κακής ποιότητας ηθική. Οι γυναίκες στα χωριά τους δεν έκοβαν ποτέ τα μαλλιά τους, τα έπελεκαν συνήθως σε κοτσίδες).
Ο Μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος χειροκροτούσε αυτήν την πρακτική. Ο ΕΛΑΣ χρησιμοποιούσε την τιμωρία του κουρέματος ως αυστηρός τηρητής της εθνικής μας τιμής [...] επέβαλλε την ηθικήν τάξιν εις την κοινωνία, μέγα επίτευγμα.
Ενώ ο Θανάσης Χατζής, μάλλον σε στιγμές ενθουσιασμού θα γράψει ότι το "κούρεμα" ήταν ένα από τα πέντε επιτεύγματα του ένοπλου αγώνα, "γιατί ανέκοψε το ρεύμα εκπόρνευσης των γυναικών με τους κατακτητές" !!!
Αντιγράφω από το μυθιστόρημα του Παύλου Μάτεση τη συγκλονιστική σκηνή της διαπόμπευσης μιας φτωχής αγρότισσας, της Ασημίνας Μέσκαρης που για να καταφέρει να επιζήσει αυτή και τα τρία ανήλικα παιδιά της (ο άντρας της, εκδοροσφαγέας σκοτώθηκε στην Αλβανία), είχε ερωτικές σχέσεις με τους Ιταλούς. Αφηγείται η κόρη της, η Ρουμπίνη Μέσκαρη. Απολαύστε το λόγο του Μάτεση που θυμίζει Φώκνερ στις καλύτερες στιγμές του και την κινηματογραφική παρουσίαση της σκηνής η οποία με την δεξιοτεχνία που δίδεται στον αναγνώστη μοιάζει με σκηνή φελλινικής ταινίας.
Τον πήγανε στο νεκροταφείο, εγώ δεν έλαβα μέρος γιατί εκείνη τη στιγμή ήρθε το φορτηγό να πάρουνε τη μητέρα μου. Η μητέρα μου δεν έφερε καμία αντίρρηση. Το Φανούλι μας ούτε που θυμάμαι που πήγε, εγώ θέλησα ν' ακολουθήσω πλην το όχημα έτρεχε, που να το προλάβω.
Την είδα μετά από καμιά ώρα, στην κεντρική λεωφόρο, εκεί που γινόταν η κοσμική βόλτα, μέσα στο ξεσκέπαστο φορτηγό. Είχε πολύ ήλιο. Το φορτηγό ανοιχτό, και οι δοσίλογες όλες όρθιες, διψασμένες, να πιάνονται η μία από την άλλη, μην πέσουνε. Όμως φόβο να πέσουν δεν είχαν, το φορτηγό πήγαινε πολύ αργά, με βήμα σημειωτόν, για να ευχαριστηθεί όλος ό κόσμος τη διαπόμπευση. Τις είχανε όλες κουρεμένες, με ψαλίδα πού κουρεύουνε τα πρόβατα. Και η μητέρα μου ήταν κουρεμένη. Όρθια στο πίσω-πίσω μέρος, χωρίς να κρύβεται.
Κοίταζε; δεν το ξέρω.
Το φορτηγό πήγαινε πολύ αργά, είχε διαταγή ο οδηγός, αλλά ήταν και ο κόσμος πολύς, μπροστά από το όχημα, πίσω, στα πλάγια, και έτσι ο οδηγός προχώραγε αργά με προσοχή, μήπως χτυπήσει κανέναν πολίτη. Και γελώντας ανοιχτόκαρδα. Όλος ο κόσμος ήταν πολύ γελαστός, τα παράθυρα γεμάτα κόσμο, από τα καφενεία βγήκαν οι κύριοι και χάζευαν το φορτηγό. Οι περισσότεροι κρατούσαν κέρατα από τραγιά, πατσές γεμάτες αλλά ανοιγμένες, όλα δωρεάν από τα δημοτικά σφαγεία, και άλλοι κρατούσαν και κουδούνες ή τροκάνια για τραγιά, που τα βρήκαν! Μερικοί κρατούσαν σημαίες και τις κούναγαν πατριωτικά.
Σήκωναν τα κέρατα ψηλά και χόρευαν επί τόπου, άλλοι τα κρεμούσαν σαν τάμα στα πλαϊνά του φορτηγού και άλλοι βάραγαν το φορτηγό με τις ανοιγμένες πατσές. Δηλαδή τις κουρεμένες ήθελαν να βαρέσουν, αλλά δεν τις πετύχαιναν, μοναχά τις πιτσίλιζαν οι πράσινες ακαθαρσίες, πιτσίλιζαν και μερικούς τίμιους από τους γύρω, αυτοί όμως δεν θίγονταν μέσα στη γενική ευθυμία της Απελευθερώσεως, όλο χόρευαν.
Και μένα μου πασάλειψε τα χέρια ένας, ήμουνα κρεμασμένη σαν τσαμπί από το φορτηγό, όμως μόλις με βάρεσε η δεύτερη πατσά έπεσα και ακολουθούσα τρέχοντας, ώσπου ξαναβρέθηκα πίσω από το φορτηγό, η μάνα μου τώρα άκρη - άκρη, λες και ήθελε να κατέβει, πασαλειμμένη με τις πατσές, σκαρφάλωσε ένας και της πέρασε στο λαιμό δύο κέρατα δεμένα με άντερα, και ένα τροκάνι, και όλοι τότε χειροκρότησαν γύρω, εγώ όλο να τρέχω περίπου σημειωτόν.
Αυτό βάστηξε από τις δέκα το πρωί μέχρι το βραδάκι στις έξι, περάσαμε όλους τους δρόμους, κεντρικούς και απόκεντρους, εγώ δεν έφευγα. Και πολλοί κρατούσαν άδεια τενεκεδάκια και τα χτύπαγαν με πέτρες. Χτυπούσαν και οι καμπάνες. Όχι της Αγίας Κυριακής, ο παπα-Ντίνος αρνήθηκε, είχε κλειδώσει την εκκλησία.
Απογευματάκι περάσαμε και από το ζαχαροπλαστείον «Η Βενετία», εκεί έτρωγαν πάστες και λουκουμάδες προπολεμικώς οι καλές οικογένειες των Επάλξεων. Επί Κατοχής βέβαια σέρβιρε μόνο μουσταλευριά, πολύ αραιωμένη, σε μικρά πιατάκια. Και ευτυχώς που έπεσα μπροστά στο ζαχαροπλαστείον «Η Βενετία», διότι καθόταν σε τραπεζάκι με παρέα η κυρία Μανώλαρου και φώναξε μην το ποδοπατήσετε το παιδί Γκαρσόν! Και όταν συνήρθα ένα γκαρσόνι με κατάβρεχε με μία κανατά. Η κυρία Μανώλαρου είχε όνομα κύρους.
Και μου λέει πήγαινε σπίτι σας εσύ παιδί μου, τι γυρεύεις εδώ, πήγαινε σπίτι σας, δεν κάνει να τα βλέπεις αυτά, θα τα θυμάσαι όλη σου τη ζωή, γύρνα σπίτι σας και μη στενοχωριέσαι πολύ, μια μέρα είναι αυτή, θα περάσει, το βράδυ θα τις αφήσουν...
Και αυτό με ανακούφισε. Θυμόμουνα και μια κουβέντα της κυρίας Κανέλλως στη μητέρα μου, εσύ μπορεί να έγινες προσωρινώς πουτάνα, άλλα έγινες για λογούς χριστιανικούς και ηθικούς. Η μητέρα μου ποτέ δεν είχε παραδεχτεί πως είχε γίνει πουτάνα επειδή είχε δύο Ιταλούς. Όμως ήταν αγράμματη και σεβάστηκε τη γνώμη της κυρίας Κανέλλως. Και εφόσον η κυρία Κανέλλω την όρισε στις πουτάνες, η μητέρα μου έπαθε μία στενοχώρια αλλά το αποδέχτηκε.
Και έτσι, όταν σταμάτησε το φορτηγό να την παραλάβει για τη διαπόμπευση, η μάνα μου ανέβηκε στο φορτηγό σχεδόν με προθυμία, και ούτε σκέφτηκε πως την αδικούσαν με αυτή την τιμωρία που της έβαλαν.Κι εγώ πήρα την κανάτα με το νερό απ' το γκαρσόνι κι έτρεξα και πρόλαβα ξανά το φορτηγό και σκαρφάλωσα και πότισα τη μάνα μου, όλη μέρα κάτω από τον ήλιο και κουρεμένη, μη μου πάθει και τίποτα, έλεγα. Και μετά ο ήλιος έγινε πολύς, παρόλο που έπιανε πλέον απόγευμα, γινόταν ο ήλιος πολύς και δεν θυμάμαι άλλα από τη διαπόμπευση.
“Θυμάται αλλά δεν τα λέει”, φανέρωσε στον γιατρό Μανώλαρο ένα μήνα μετά μία κοινή γυναίκα που την διαπόμπευσαν κι αυτή στο ίδιο όχημα, αυτή όμως ήταν δηλωμένη με βιβλιάριο επάγγελμα «άσεμνος κοινή γυναίκα» τι παραπάνω είχε να χάσει με τη διαπόμπευση;
Τότε ένας τίμιος που κρατούσε και μια σημαία, καβάλησε διχάλα στο φορτηγό και άρχισε να σπάει κλούβια αυγά πάνω στα κεφάλια καθεμιανής από τις διαπομπευόμενες, και ο κόσμος από γύρω τον χειροκροτούσε, είχαν και πολύ καιρό να δουν κινηματογράφο ή περιοδεύοντα θίασο και διασκέδαζαν, φιλοθεάμονες. Ο τίμιος υποκλινόταν, σαν κονφερανσιέ στο κοινό του, ή σαν δήμαρχος, κάθε πού έσπαγε έναν κλουβίτη στο κεφάλι κάθε κουρεμένης. Ρε συ, από κλώσα τα βούτηξες; του φώναξε κάποιος που τον καμάρωνε, και το κοινό γέλασε πιο δυνατά και γενικώς επικρατούσε το κέφι για την απελευθέρωση μας και ένας φώναξε ζήτω.
Η νεαρή Μέσκαρη Ρουμπίνη έτρεχε, σχεδόν κολλημένη στο πίσω μέρος του καμιονιού, τώρα το αμάξι είχε λιγάκι ανοίξει ταχύτητα, καί αποπάνω της όρθια στητή η μητέρα της.
Η Ρουμπίνη κρατούσε υψωμένη την κανάτα να τη φτάσει να πιει η μητέρα της. Τότε η μητέρα της έλαβε την κανάτα, άλλα δεν ήπιε μόνο ένιβε το πρόσωπό της και τον γιακά της νοικοκυρεμένα να τα παστρέψει από τις ακαθαρσίες και τη στάχτη. Τότε ο τίμιος της άρπαξε την κανάτα κι έχυσε το υπόλοιπο νερό καταπάνω στον κόσμο γύρω, ο κόσμος γέλασε βουερά και φώναζαν ζήτω ζήτω, οι καμπάνες να χτυπάνε, ο τίμιος είχε φτάσει τώρα δίπλα στη μητέρα της Ρουμπίνης Μέσκαρη και της έσπασε τον κλουβίτη στο κεφάλι και τα ζουμιά έτρεξαν στον σβέρκο της και ο κόσμος σπάραξε από γέλιο και τότε η νεαρή Μέσκαρη Ρουμπίνη γαντζώθηκε στο φορτηγό και μάλιστα σκαρφάλωσε λίγο.
Τότε ο τίμιος με τη σημαία σαλτάρισε από τα πλάγια και κατέβηκε από το φορτηγό και το πλήθος τον επιδοκίμασε με εύθυμα χειροκροτήματα. Τότε η Μέσκαρη Ρουμπίνη έπαθε μια ελευθερία. Άρχισε να χειροκροτάει επίσημα και μετά ανακοίνωσε αυστηρά στο πλήθος “Ζήτω η Μητέρα μου η ΜέσκαρηΑσημίνα, Ζήτω η Μητέρα μου η Ασημίνα”. Και το πλήθος χειροκροτούσε με σπαραχτικά γέλια, ήτανε σαν παράσταση από θίασο βαριετέ. Η Μέσκαρη Ρουμπίνη δεν έκλαιγε μόνο έβγαζε αφρούς από τα μάτια της.
Και μονάχα τότε ύψωσε φωνές η μητέρα της Ρουμπίνης Μέσκαρη, αλλά μονάχα φωνή, ήχο δηλαδή.
Και κάποιος πολίτης της πέταξε από κάτω μία βρεγμένη πατσαβούρα βουτηγμένη με στάχτες και την πέτυχε στα μάτια. Και η Μέσκαρη Ρουμπίνη γαντζωμένη στο πίσω μέρος του φορτηγού γύρισε προς το κοινό κάτι να τους ανακοινώσει όμως δεν μπορούσε να μιλήσει και έτσι άρχισε να γαυγίζει σαν σκύλος σερνικός αδικημένος.
Αιγιαλός σημαίνει Παραλία και οι παραλίες είναι κοινόχρηστες. Ετσι, για να μαθαίνουμε, να αποκρυπτογραφούμε τις ωραίες άγνωστες παλιές λέξεις, που χρησιμοποιούνται με σκοπό την αποδυνάμωση της σημασίας τους.
«Εμείς πάμε για μπάνιο στην παραλία, ποιος τον χέζει τον αιγιαλό» ίσως σκεφτεί ο μέσος ταλαίπωρος ελληνας.
Κι όμως! αρκεί να θυμηθει το παλιό ξεχασμένο τραγουδάκι "γιαλό γιαλό πηγαίναμε" που σε λίγο -αν συνεχίσει έτσι το πράγμα- θα απαγορευτεί κι αυτό, μαζί με τις βόλτες στις παραλίες.
Να ρίξουμε τώρα μια ματιά στη νότια Γαλλία; να δούμε τί συνέβη εκεί πέρα και πώς οι γάλλοι χάσαν τις ωραιότερες παραλίες τους πριν από καμμιά 35ριά χρονάκια περίπου, όταν σχεδιάστηκε η αξιοποίησή τους;
Ετυχε να δω την Cap d' Agde όταν χτιζόταν..
πριν απο καμμιά 30ριά χρονάκια και βάλε -πού να θυμάμαι ακριβως!- σε ένα τόπο μαγευτικό, μια απέραντη αμμουδερή παραλία στη Γαλλία του Νότου... Οι
κατοικοι των γυρω χωριών ηταν εξαλλοι, αλλα κανεις δεν τους λογαριασε.
Με άλλοθι τη "φυσική παραλία των γυμνιστών" ορθώθηκαν τα κουτιά κατοικίας τουριστών και δημιουργήθηκαν οι μαρίνες για τα σκάφη τους.
Ενας χώρος ακομα στο γαλλικό Νότο, κοντα στη La Grande Motte
που ήταν ήδη σε τουριστικο παροξυσμό! Ενας τόπος ίδιος με πολλους
άλλους, όπου μεταφέρονται οι διαφημιζόμενες "ομορφιες του πολιτισμού", δηλαδή τα μπαρακια, τα
διαμερισματα τα εξοπλισμενα με "συγχρονες ανέσεις". Μη τυχον αλλάξει
κάτι στη διαρκεια των καταραμένων διακοπων του λοβοτομημένου πλάσματος
που λεγεται άνθρωπος. Μη και δεν βρει το καλά παγωμενο προτιμώμενο ποτό του σερβιρισμένο δίπλα στην κακόγουστη πισίνα -κακόγουστη επειδή σίγουρα θα βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα- "για την ασφάλεια" του κακότροπου πλάσματος «άνθρωπος» του καταστροφέα (με κάθε δυνατό τρόπο και ασύλληπτη αναλγησία και παγερή αδιαφορια) του πλανητη που το φιλοξενεί.
Πάρε χάρισμα και μια πρέτζα απο την κοντινή παραλία όπου χτίστηκε (1960-1970) το τσιμενταρισμένο "θαύμα" La Grande Motte.
Τότε που πήγα,
ειχα τραβηξει αρκετες φωτο που κάποια φορά.. κάποτε θα τις σκαναρω.. Αγαπημένε/η μου αναγνώστη/τρια, αρκέσου για
την ωρα σε μερικές αντιπροσωπευτικές εικόνες, να δεις τι περιμενει τις παραλιες μας.
__________________________ ΣΗΜ.1. αλήθεια, τί απέγινε ο Νομος Τρίτση (1983 νομίζω) περί ελεύθερης πρόσβασης στην παραλία; Αυτός ο Νόμος, ξέρεις, που έκοβε ένα στενό διάδρομο (πλάτους περίπου 1,5 μ.) από την ιδιοκτησία των ξενοδόχων ώστε να περνούν προς τη θάλασσα οι πτωχοί παραθεριστές που θέλαν να κολυμπήσουν; ΣΗΜ.2. ψάχνοντας βρήκα αυτό, που απανά στο προηγούμενο ερώτημα: περί προστασίας ακτών και δουλείας διόδου προς τις παραλίες
Ελπιζω η Ελλαδα να αποτελεσει τη "μαγιά" για τη κυβερνητικη/πολιτικη Ενωση της Ευρωπης. Νομίζω πως είναι απολύτως εφικτό, ιδίως τωρα που, με τη κηδεμονια μας απο τους λεφταδες του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, εχουμε αποκτήσει ουσιαστικά τη ΠΡΩΤΗ Ευρωπαϊκή κυβέρνηση!
Μολις ορθοποδησουμε, δεν θα πρεπει να ξεχασουμε να αλλαξουμε μερικα πραγματακια στην ΕΕ προς όφελος των λαών και των πoλιτισμών...
Η συμπαρασταση απο τους λαους της ΕΕ (οχι απο τα κοινοβουλια, απο το κοσμο) με κανει να αισιοδοξω ότι, πράγματι, μπορει να αλλαξει κατι και να πάμε όλοι μαζί μπροστά όχι μόνο με κοινό νόμισμα αλλά, κυρίως, με κοινό σεβασμό προς τις ανθρώπινες Αξίες.
Οπου μπερδευονται γλυκα.. η ΑΕΠΙ, τα πνευματικα δικαιωματα, η φωτο του αειμνηστου Γιαννόπουλου με το σουτιεν στα μούτρα, η ίδρυση άπειρων συλλόγων, το δωράκι των 500 μυρίων, ο πολυτελης γάμος στο Παρίσι, τα ροζ τηλέφωνα, το ελάχιστο ποσόν μετα τη συγκέντρωση του οποίου έφευγε ικανοποιημένη μια υπουργίνα απο το γραφείο της, ο Πλιάτσικας, ο κακότυχος Ασιμος, η κυρία του κυρίου Προέδρου που έκανε εισαγωγές φιλιππινέζων με το αζημίωτο και τώρα κατέχει μια καλή θέση, η αδιαλλαξία του Σημίτη, το όραμα του αξέχαστου Τρίτση, το νυχτερινό άντρο του Διογένη, οι ιδιωτικές παραστάσεις της μακαρίτισσας Ρίτας Σακελλαρίου, το φάγωμα στα μουλωχτά του οικονομικού πακέτου της αμερικανικής βοήθειας, η ανάδυση γνωστών εταιρειών (π.χ. Βαρδινογιάννη, Μαμιδάκη, κλπ) από το μηδέν, το σπίτι με τους εφτά καμπινέδες, το σκάνδαλο του ΧΑΑ, ο παράγοντας που χόρευε τον ΚΑΚ στα γόνατά του, το φαλίρισμα της Ολυμπιακής, τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα, η Αννίτα μας, οι κουκουλοφόροι, το ψέκασμα των γερόντων, ο απαξιωμένος ΟΣΕ, ο ΟΤΕ, η ΚΟΣΜΟΤΕ, ο Γερμανος, τα υποβρυχια που γέρνουν, οι γαλλικές φρεγάτες, το Καστελλόριζο, ο Πρίνος, οι μετανάστες (παντού κολλάνε αυτοί) κλπ κλπ
Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι η τελευταία μας ελπίδα. Το εννοώ. Σοβαρά.
Θυμάμαι τη φράση του παπού του, που έλεγε στο περίπου ότι "αν αναλάβει να κυβερνήσει ο Ανδρέας, αλλίμονο στην Ελλάδα" και σήμερα είμαι σε θέση να καταλάβω ακριβώς το νόημα. Ο πολύς Γέρος, φοβόταν το ξεμπρόστιασμα του συστήματος απο το γιο του, πράγμα που έγινε πράξη! Το Πασοκ έφερε στο φως ολα τα σάπια, δεν τα δημιούργησε, απλώς τα ξεσκέπασε με τρόπο γκροτέσκο που ούτε ένας Ντάριο Φο δεν θα μπορούσε να συλλάβει. Πόλεμος στον εχθρό με τα ίδια του τα μέσα.
Μετά απο αυτή την εισαγωγή, την ακατάληπτη απο κάποιον που βρίσκεται έξω απο το μυαλό μου(!), ας βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, ξεκινώντας απο την αρχή του νήματος της σκέψης μου.
Πρώτα ήρθε στο νου μου η ΑΕΠΙ και τα πνευματικά δικαιώματα. Κατόπιν, όλα τα υπόλοιπα με τη σειρά που αναφέρονται. Πώς να τα βάλω όμως σε μια κατανοητή σειρά; Ας αρχίσω καλύτερα από τον Ανδρέα.
Ο Α.Π. έφερε στη χώρα, μαζί με το Πασοκ, το αμερικανικό όνειρο. Εβλεπε -υποθέτω- τι γινόταν στους κύκλους των διεφθαρμένων πολιτικών, πώς εκείνοι καλοπερνούσαν μαδώντας και κοροϊδεύοντας τον ελληνικό λαό και είπε (λεμε τωρα, υποθεση εργασίας κανω) «Γιατί να μη περνάει ζάχαρη και ο λαουτζίκος;» και άνοιξε τα ασκιά με τα λεφτά και άρχισε να τα μοιράζει στα πράσινα παιδιά -εκ γενετής πράσινα, αλλά και.. εξ αποκαλύψεως(!) επειδή έσπευσαν πολλοι να (δουν το φως το αληθινό και να) χρωματιστούν πράσινοι. Ετσι, ισως, πίστευε ότι θα λειτουργήσει θετικά το ξακουστό "ελληνικό φιλότιμο" και όλο και κάτι χρήσιμο θα σιάξουν οι τζέδες με τόσα λεφτά...
Επεσε έξω όμως σε αυτή τη πρόβλεψη, γιατί οι υπερήφανοι ΕΛ -ακολουθώντας τα χνάρια σεβαστών πολιτικών, εννοείται- προτίμησαν να ακουμπήσουν τα λεφτά στα κέντρα πολυτελείας, που άνοιξαν σαν ανοιξιάτικα μπουμπούκια ρόδων του Απρίλη, σε παραλίες και λεωφόρους. Μερικοί πιο γνωστικοί τα ακούμπησαν σε ακίνητα με πισίνες, χτισμενα σε περιοχές πρώην εκκλησιαστικές και πρώην καμμένες αλλά νυν πολυτελείας και άλλοι σε κινητά κάθε είδους, από τα γνωστά με τηλεκάρτα, μέχρι αγροτικά τζιπ ασφαλτόβια, αλλά και μετοχές στο ΧΑΑ.
Ο μακαρίτης Ανδρέας ήθελε τον ελληνικό λαό ευτυχισμένο και νόμιζε (υποθεση εργασιας, ε) ότι αυτό που προσέφερε ήταν η πραγματική ευτυχία. Το νόμιζε μάλλον επειδή πίστευε ότι αυτη τη χρηματική πανδαισία την απολάμβαναν όλοι, γιατί (εικάζω ότι) δεν ενημερωνόταν επαρκώς απο τους κολλητούς του, ώστε να γνωρίζει πως αυτό τον πακτωλό τον απορροφούσε μια νέα ελίτ αποτελούμενη από τεμπελχανάδες καλοπερασάκηδες νέας κοπής και άνευ φιλοτίμου.
Μάταια λοιπόν περίμενε να δημιουργήσει κάτι τι ο αθάνατος ελληνικός λαός, επειδή όλο το χρήμα πήγαινε στα χαμένα -τουλάχιστον σε χέρια τρύπια ή χέρια που δεν ήταν φτιαγμένα να δημιουργούν αλλά μονάχα να αρπάζουν. Οι υπουργοί και οι συνήθεις καρεκλοκένταυροι έδιναν τον τόνο σε αυτή τη συναυλία της διαφθοράς και, όταν το εννοήσε ο Ανδρέας, ήταν πλέον αργά. Η Ολυμπιακή είχε φρακάρει από άχρηστους υπαλλήλους, το κασέ των υπουργών είχε πιάσει ζενίθ, η νεοπλουτοκρατία είχε φτάσει στο απροχώρητο. Μετά, είπε «ας πάει και το παλιάμπελο!», κάλεσε τη Ρίτα να του τραγουδήσει, και άφησε το μάταιο τούτο κόσμο.
Εναν αξέχαστο ονειροπόλο Αντώνη Τρίτση που ήθελε να κάνει έργα υποδομών, όπως π.χ. να πεζοδρομήσει τη Πανεπιστημίου, να οργανώσει τη πεζοδρόμηση του Ιστορικού Κέντρου και την εξαρχής εφαρμογή των συγκοινωνιών στη πρωτεύουσα, τον έφαγε η αδιαλλαξία ενός (μικρόνοα περί τα οράματα, αλλά καλού οικονομοτεχνικού) Σημίτη. Πήγαινε ο Αντώνης στον Ανδρέα, του εξηγούσε, συμφωνούσε ο Ανδρέας, αλλά πήγαινε μετά ο Σημίτης και ανέτρεπε τις αποφάσεις του Ανδρέα και -αργότερα- ούτε να τον δει τον Αντώνη ο Ανδρέας. Τύφλα νά'χουνε τα έργα μπροστά στα λεφτά. Το λαουτζίκο τον τρώγαν οι βολεμένοι παράγοντες για πρωινό, λέμε, κι έτσι ούτε σέντσι δεν πήγε για σημαντική προσφορά με μακροπρόθεσμη ανταποδοτικότητα.
Η καλή κληρονομιά που άφησε ο Ανδρέας ήταν οι χιλιάδες σύλλογοι κάθε τύπου. Αρκετοί απλώς "σύλλογοι/σφραγιδα", αλλά και πολλοι σημαντικοί σύλλογοι με έργο, που αναβίωσαν παλιά έθιμα, ανέδειξαν επαρχιακές πόλεις και χωριά, έδωσαν στη περιφέρεια νόημα ύπαρξης και απομάκρυναν αισθητά το κίνδυνο επιβολής ολοκληρωτικού καθεστώτος. Γάτα ο Αντρέας και να είναι καλά η ψυχούλα του, όπου κι αν βρίσκεται.
Ξαναπάμε το νήμα της σκέψης στην ΑΕΠΙ που προστατεύει τα πνευματικά δικαιώματα. Αρχισαν λοιπόν να παράγονται σωρηδόν "μεγάλες επιτυχίες" της μιας εβδομάδας ή και του ενός μήνα το πολύ και η περιώνυμη ΑΕΠΙ να εισπράττει τα μαλλιοκέφαλά της, ότι θά'μπαινε στα ταμεία της τόσο χρήμα δεν το φανταζόταν με τίποτα. Κάθε λαρύγγω και κάθε τζουτζές κονόμαγαν -μέσω εταιρειών "παραγωγής δίσκων" με φερετζέ την ΑΕΠΙ- στα γερά και αρκετοί αξιοπρεπεις καλλιτέχνες θαβόντουσαν -ένας δίσκος το χρόνο δεν εχει αντίκρυσμα- ή αναγκαζόντουσαν να μπουν και αυτοί στο κόλπο για να επιζήσουν, τρώγοντας πιθανούς αντιπάλους -εδώ εντάσσεται η "ατυχία" του μακαρίτη Νικόλα Ασιμου, που *δεν ήθελε* να καταλάβει προς τα πού φύσαγε ο αέρας.
Αέρα κοπανιστό πούλαγε η ΑΕΠΙ, χρήμα ζεστό σεντούκωνε και έγινε καθεστώς και σεντουκώνει ακόμα ακολουθώντας την ίδια συνταγή: τη στήριξη εταιρειών παραγωγής σαβουρομούζικας της πλάκας. Και ξαπλώθηκε αυτό το μουζικάλ σαρδαναπάλ και έγινε κι αυτό θεσμός μαζί με το μπλουτζιν όρθιο να χορεύει πάνω στα τραπέζια ξώφτερνο και ξώβυζο. Μάλιστα. Αυτό ξαναβαφτίστηκε "κουλέρ λοκάλ", "έθνικ" και άλλα σχετικά αγγλογαλλοπρεπή -σε κινέζικα ακόμα δεν τό'χουμε!..
Αφήνω τα φτωχαδάκια της ΑΕΠΙ, αφήνω και τα τρικούβερτα γλεντια πρώην στερημένων υπουργών και παραγόντων, αφήνω και τα δωράκια των 500 μυρίων, αφήνω και τις υπερπροσλήψεις, γιατί όλα αυτά μαζί είναι ψιχουλάκια μπροστά στις φραντζόλες και στα καρβέλια που καταβροχθίστηκαν με τη μουτσούνα ονόματι "Νομιμες Μίζες" και με το φερετζέ "Πακέτα Στήριξης ΟΝΕ". Εκεί έπεσε η χοντρή μάσα λέμε. Νομίμως. Διότι τον Νόμον αυτόν επέβαλλαν τα διεθνή ήθη και έθιμα. Συνηθισμένο ποσοστό π.χ. για αγορά όπλικών συστημάτων ήταν το 2%. Λογάριασε τώρα στα δις και τρις πόσο είναι αυτό το ποσοστό και θα πάθεις ίλιγγο. Πέφτεις κάτω, ακόμα κι αν είσαι δεμένος στο κατάρτι. Ποιος Οδυσσέας και ποιες Σειρήνες... Εδώ μιλάμε για σωστό Χρυσωρυχείο και τεράστιο Πειρασμό.
Γνήσια τέκνα της μετεμφυλιακής Διαφθοράς και όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων, που κατάφεραν να καταβροχθίσουν ολόκληρη αμερικανική βοήθεια επανόρθωσης του ελληνικού κράτους. Μιλάμε για ΤΗ μαύρη τρύπα. Οσο χρήμα έρριχνες εκεί μέσα, τόσο κι άλλο τόσο ζήταγαν οι απύθμενοι οισοφάγοι-χρηματοφάγοι. Κι ο λαουτζίκος τι έκανε; Δούλευε, πλήρωνε φόρους και ψήφιζε. Μάλιστα. Οπως κάνει και στις μέρες μας. Σαν το μυρμήγκι, για να ταΐζει τα τζιτζίκια. Μόνο που τα παλια τα χρόνια τα τζιτζίκια ήταν αισθητά λιγότερα αριθμητικώς και περίσσευε και κάτιτις, ενώ σήμερις που τα τζιτζίκια ξεπέρασαν τον αριθμό των μυρμηγκιών, μας ήρθε η Κρίσις που ομοιάζει με την Κρίσιν της Δευτέρας Παρουσίας. Απο τη μια οι καλοί κι από την άλλη οι κακοί, μόνο που είναι δυσδιάκριτο ποιοι είναι οι μεν και ποιοι οι δε και δεν υπάρχει και Θεός να τους χωρίσει.
Τεσπα, ας βγάλω ένα συμπέρασμα απο τα πολλά που μπορεί να εξαχθούν, καιρός να τελειώνει αυτό το σεντόνι...
Οι πρόδρομοι και οι προφήτες της κρίσης που περνά η χώρα μας είναι όλα όσα αναφέρθηκαν νωρίτερα -ίσως και μερικά άλλα μικρότερα- και η Κρίση αυτή είναι το αποτέλεσμα του ξεμπροστιάσματος ενός σάπιου συστήματος διακυβέρνησης, που ισχύει εδώ και καμμιά 100ή και βάλε χρονάκια, από το μπαμ της βιομηχανικής επανάστασης. Η Αποκάλυψη της λειτουργίας αυτού του Συστήματος -αποκαλυψη τέτοιου μεγέθους ώστε να μην είναι δυνατό να αμφισβητηθεί από κανένα- οφείλεται στον Ανδρέα Παπανδρέου και στο Πασοκ (βαθύ ή και.. ρηχό!) και σε κανέναν άλλο.
Οι δεξιές κυβερνήσεις το έκρυβαν επιμελώς, μέχρι και την τελευταία του Κωστάκη Καραμανλή, ώσπου ήταν αδύνατο πια να κρυφτεί επειδή ξεχείλιζε και η μπόχα ήταν αφόρητη. Τα κόμματα της αριστεράς, περίμεναν να γευτούν αυτό που ψηνόταν με το δάχτυλο στο... κουτάλι! Με τσιτάτα ακατάληπτα "ενημέρωναν" τον ελληνικό λαό, αλλά στις εκλογές έπαιρναν μια από τα ίδια γιατί ο απλός ψηφοφόρος μπορεί να καταλάβει πότε (ίσως και πώς, με ποιο τρόπο) τον κοροϊδεύουν.
Η εμπλοκή της ακροδεξιάς στο παιχνίδι εξουσίας, άρχισε να ξυπνάει τον τεμπελχανά καλοπερασάκια με τα λεφτά και τις απαιτήσεις για όλο και περισσότερα. Είδε σε εφιάλτη να χάνει όλα τα προνόμια, τη κοινωνική ασφάλιση, τη σύνταξη, το παχυλό μισθό, το διορισμό του παιδιού του στο δημόσιο, και είπε μπάστα! Κερατάς και ζημιωμένος, δεν γίνεται! Κι έστειλε το Γιώργο στα πέρατα της Οικουμένης να διαπραγματευτεί.
Ο Γιώργος Παπανδρέου διαπραγματεύεται σήμερα ή μάλλον τον... διαπραγματεύουν! Είναι ο ίδιος (και η χώρα μας) το χαρτί της διαπραγμάτευσης. Αν σκάσει η μπάλα, το παιχνίδι σταματάει. Εχουμε δεχτεί πολλές κλωτσιές αυτό τον καιρό και βρισκόμαστε στο τσακ να ξεφουσκώσουμε. Είθε ο τρόμος των παιχτών, μπροστά στη πιθανότητα στέρησης του παιχνιδιού τους, να μας βοηθήσει. ΑΜΗΝ.
Στο www.radiobubble.gr από αύριο ο δίσκος του Cerrone με τίτλο Supernature μαζί με μια μικρή πονεμένη ιστορία.
Οι στίχοι του ομώνυμου κομματιού:
Once upon a time Science opened up the door We would feed the hungriy fields Tilll they could'nt eat no more
But the potion that we made Touched the creatures down below And they grow up in a way That we'd never seen before Supernature, supernature, supernature, supernature
They were angry with the man Cause changed their way of life And they take their sweet revenge As they trample throught the night
For hundred miles or more You could hear the people cry But there is nothing you can do Even god is on their side God is on, god is on, god is on their side Supernature, supernature, supernature, supernature
Cars will break the light Come flowing in the air The creature will decide Who goes where How can I explain Things are different today Darkness all around No one makes a sound Such a sad affaire No one seems to care Supernature, supernature, supernature, supernature
Better watch out There's no way to stop it now You can't escape it's too late Look what you've done There's no place that you can run The monsters made, we must pray
Maybe nature has a plan To control the way of man He must start from scratch again Many battles must he win Till he earns his place on earth Like the other creatures do Will there be a happy end Now that all depends on you Supernature, supernature, supernature, supernature
Né à Paris en 1952, Jean-Marc Cerrone, alias Cerrone, étudie la musique dès son enfance. Il travaille pour le producteur Eddie Barclay et devient un des producteurs disco les plus influents des années 70. En 1976, il signe son premier album Love In C-Minor. Par la suite, il enregistre entre autre Cerrone's Paradise, Cerrone 3 : Supernature (1977), Angelina (1979), IX (1982) et Paradise (1996). Après une participation à l'album de Bob Sinclar Champs Elysées, en 2000, il sort Cerrone By Bob Sinclar, en 2001. En 2002, parait Hysteria. En 2006, il livre le disque Orange mécanique.
-->> Πληροφορίες για τη Space Disco από εδώ, όπου θα βρείτε και πολλά πολλά άλλα ακόμα.
H Space Disco ήταν μία μουσική διαφοροποίηση και εξέλιξη της 1970s Euro Disco.
Αποτέλεσε μία Γαλλική εκδοχή της Eurodisco, που εκμεταλεύτηκε τις συγκυρίες που δημιούργησε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, το ενδιαφέρον της νεολαίας για ταινίες, κόμιξ και κινούμενα σχέδια διαστημικού περιεχομένου (αυτό που καλούμε επιστημονική φαντασία). Το ενδιαφέρον αυτό προήρθε από την κυκλοφορία της ταινίας Star Wars και συνδιαστηκε από την Space Disco με την πρώτη εμφάνιση των φωτορυθμικών Laser στις μεγάλες Ευρωπαϊκές discothèques της εποχής. Οι καλλιτέχνες της Space Disco, όταν παρουσίαζαν την μουσική τους, εμφανιζόντουσαν ιδιαίτερα θεατρικά στην σκηνή, ντυμένοι με στολές εμπνευσμένες απο την κουλτούρα του Glam Rock, αλλά και τις στολές "εξωγήινων" στις διάφορες cult σειρές επιστημονικής φαντασίας της εποχής, όπως ο Buck Rogers, το πρώτο Star Trek, η ιταλοβρετανική σειρά Space 1999 και το πρώτο Battlestar Galactica.
Η Space Disco ακουστικά θυμίζει αρκετά την Αμερικανική Hi-NRG disco της ίδιας εποχής. Οι διαφορές μεταξύ τους ήταν στην σκηνική παρουσία των καλλιτεχνών, η σαφώς λιγότερη χρήση φωνητικών και το γεγονός ότι η Space Disco δεν είχε κάποια σεξουαλική κατεύθυνση, οπως η Hi-NRG. Η Space Disco μπορεί να χαρακτηριστεί ως "το χορευτικό soundtrack της διαστημικής εποχής (space age)". Οι παραγωγές της, κάλλιστα θα μπορούσαν να αποτελέσουν το Soundtrack μία Sci Fi ταινίας της τότε εποχής. Για τους Αμερικάνους και τους Βρετανούς, τα Space Disco τραγούδια ήταν απλά κάποια "Hi-NRG" από την Ευρώπη και δεν έκαναν κάποιο διαχωρισμό μεταξύ τους όπως στην Ευρώπη. Το ίδιο συνέβαινε εκείνα τα χρόνια και με την Καναδική Disco, όπως αργότερα και για τις Eurobeat βρετανικές παραγωγές.
Η Space Disco ήταν υπερβολικά δημοφιλής σε όλους τους Γαλλόφωνους και Ολλανδόφωνους της Ευρώπης, καθώς και στην δυτικη Γερμανία, μεταξύ της τριετίας 1977–1979. Γνωστοί καλλιτέχνες του μουσικού αυτού είδους, είναι ο Γάλλος Cerrone με το "Supernature" (αποτελεί συμπαραγωγή με τον "δικό μας" Alec R Costandinos), η Αγγλίδα Sarah Brightman με το σατιρικό "I Lost My Heart to a Starship Trooper", ο Γάλλος Didier Marouani με το συγκρότημα Space (Magic Fly) και οι γάλλοι Sheila B. Devotion με το "Spacer". Το 1979, η Dee D. Jackson είχε τεράστια επιτυχία στην Βραζιλία και την Αργεντινή με το Space Disco 1978 άλμπουμ της με τίτλο "Cosmic Curves". Στην παραγωγή αυτού του δίσκου εργάστηκε ο ιταλός Giorgio Moroder, ένας από τους πρωτεργάτες της Italo Disco, ενός είδους μουσικής που εμφανίστηκε στην Ευρώπη της δεκαετίας του 1980. Στην Ελλάδα η Space Disco υπήρξε πολύ δημοφιλής, καθότι τα τραγούδια της αποτελούσαν για τουλάχιστον μία δεκαετία, τις εισαγωγές προγράμματος σε όλες τις μεγάλες Ελληνικές Discoteque της δεκ. του 1980.
---------------- Space Disco Καλλιτέχνες
* Cerrone (κυρίως στο LP "Love in C Minor") * Space * Sarah Brightman (με τους Hot Gossip) * Sheila B. Devotion (Spacer) * Dee D. Jackson ---------------- Επιτυχίες Space Disco
* Universal Robot Band - "Space Disco" (1977) * Automat - "Droid" (1978) * Giorgio Moroder - "Battlestar Galactica" (1978) * Giorgio Moroder - "I'm Left, You're Right, She's Gone" (1978) * Kebekelektrik - "War Dance" (1977) * Kebekelektrik - "Magic Fly" (1977) * Harry Thumann - "Underwater" (1979) * Ganymed - "It Takes Me Higher" (1978) * Meco - "Star Wars Theme (1977) * Rockets - "Space Rock" (1977) * Space - "Magic Fly" (1977) * Mistral - "Starship 109" (1978) * Telex - "Moscow Diskow" (1979) * Sarah Brightman - "I lost my heart to a Starship Trooper" (1978) * Droids - "(Do you have) The Force" (1977) * Cerrone - "Supernature" (1977) * Sheila & B. Devotion - "Spacer" (1979) * Space Project - "Conquest Of The Stars" (1978) * Player One - "Space Invaders" (1979) * Dee D. Jackson - "Automatic Lover" (1979) * Charlie - "Spacer Woman" (1983)
