Σελίδες

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2008

"Athens by sound", 13/9 μέχρι τις 23/11 2008



Δελτίο Τύπου

Athens by sound


Αρχιτεκτονική δεν είναι μόνο το κτισμένο. Αρχιτεκτονική συγκροτούν όλες οι ποιότητες του χώρου – υλικές και άυλες. Η ατμόσφαιρα, οι ήχοι, οι μυρωδιές, η δυνατότητα διάδρασης μεταξύ σωμάτων,..., αποτελούν όλα πτυχές του χώρου που όλο και αυξανόμενα μελετά η επιστήμη της αρχιτεκτονικής σε διεθνές επίπεδο. Σε αυτό το διερευνητικό πνεύμα σε σχέση με το ‘περαν-του-κτισμένου’ (Architecture beyond building), επιλέγουμε να προσεγγίσουμε τον χώρο μέσα από μία μή υλική παράμετρο: τον ήχο.
Έτσι, λοιπόν, δημιουργούμε ένα ηχητικό διαδραστικό χάρτη της Αθήνας, ο οποίος παρουσιάζει θραύσματα της ατμόσφαιρας της πόλης με απροσδόκητους τρόπους.
Πώς θα φανταζόταν κανείς έναν μη-οπτικό χάρτη; Πώς θα βιωνόταν μία περιπλάνηση μέσα σε ένα δάσος από ακουστικά που παίζουν ήχους από σημεία της Αθήνας; Πώς θα ήταν αν βρισκόσουν ξαφνικά σε έναν «χάρτη» που θα εμφανιζόταν μόνο όταν εσύ περπατούσες μέσα του; Πώς θα ήταν αν αυτός ο χάρτης εμφανιζόταν μόνο αν καλούσες και κάποιον να σε ακολουθήσει;
Το περίπτερο της ελληνικής συμμετοχής αντιμετωπίζει τα παραπάνω ερωτήματα μέσω της μεταμόρφωσής του σε ένα ατμοσφαιρικό διαδραστικό παιχνίδι, το οποίο παρουσιάζει θραύσματα ήχων και οπτικών ακολουθιών της Αθήνας. Ο επισκέπτης ανα-δημιουργεί τον χώρο γύρω του μέσω της ίδιας του της παρουσίας και κίνησης. Ο χάρτης αποκαλύπτεται μόνον εκεί που περπατά και/ή όταν καλεί ένα ακόμα άτομο να καθίσει κοντά του. Τα σώματα των επισκεπτών αλληλεπιδρούν τόσο μεταξύ τους όσο και με τον ίδιο τον χώρο, δημιουργώντας ένα δυναμικό μεταβαλλόμενο πεδίο. Αυτή η βόλτα μέσα στο περίπτερο σε μεταφέρει «εκεί έξω» σε μία «αόρατη» Αθήνα.
Το περίπτερο ουσιαστικά φέρνει στην επιφάνεια τις σχεδόν απρόσιτες και φευγαλέες πλευρές του χώρου. Διερευνά τον ήχο, τις μη-οπτικές αισθήσεις, την ατμόσφαιρα, χωρικές ποιότητες πέραν του υλικού, πέραν του κτισμένου. Προκαλεί έτσι όχι μόνο τα όρια της αρχιτεκτονικής, αλλά και τα όρια του τί μπορεί να καταγραφεί και να ανα-βιωθεί και τί όχι...
Για πρόσθετες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με την αρχιτεκτονική ομάδα η οποία αποτελείται από τους: Αναστασία Καρανδεινού, Χριστίνα Αχτύπη, Στυλιανό Γιαμαρέλο στο contact@athensbysound.gr ή με τη Χρύσα Βρούζη, Υπεύθυνη Επικοινωνίας, στο cvrouzi@gmail.com
"Athens by sound" ονομάζεται η ελληνική συμμετοχή στην 11η Biennale Αρχιτεκτονικής της Βενετίας με θέμα "Out there. Architecture beyond building". Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί από τις 13 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 23 Νοεμβρίου του 2008.


Περισσότερα εδώ: -->> http://www.athensbysound.gr/
και εδώ: -->> http://www.labiennale.org/it/
οι αφίσες για κατέβασμα μέχρι μεθαύριο, εδώ: -->>
https://createpdf.adobe.com/cgi-pickup.pl?LOC=en_US&CDS=4890E9C6-2218-284E9B&LID=TSOUKNIDA300%40YAHOO.GR

.

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008

Ζήτω η Νέα Αξιοκρατία!

-->> το δυστύχημα είναι ότι ενώ παλιότερα ατενίζαμε ένα καλύτερο μέλλον, τώρα ατενίζουμε ένα χαμένο καλύτερο παρελθόν.
Ολα ακριβαίνουν, όλα γίνονται άπιαστο όνειρο, από το υγρό πλύσης πιάτων μέχρι τις σπουδές των παιδιών μας. Οικονομία στο νερό, οικονομία στο ηλεκτρικό, οικονομία στο φαγητό, οικονομία στο νοίκι, οικονομία, οικονομία...
Ακουσα και συνεχίζω να ακούω βουλευτές/τίνες να αγορεύουν και διαρωτώμαι (προσπαθώ να μαντέψω) πόσα σπίτια έχει ο καθένας τους, πόσο νερό ξοδεύει στις πισίνες του, πόσο ηλεκτρικό καίει στα κλιματιστικά του, σε ποιά χώρα έχει στείλει τα παιδιά του να σπουδάσουν ή/και να πάρουν διδακτορικό, πόσα αυτοκίνητα κατέχει η οικογένειά του, πόσες/ους υπηρέτες -από Φιλιππίνες ή αλλού- διατηρεί, αν έχει σωφέρ ή οδηγεί ο/η ίδιος/α το προσωπικό του αυτοκίνητο, τι μάρκα και στα πόσα το καίει το υπηρεσιακό του αυτοκίνητο, με πόσα χλμ τρέχει στο δρόμο, πόσοι τροχονόμοι απασχολούνται σε κάθε μετακίνησή του/της, πόσους αστυνομικούς απασχολεί για τη φύλαξη της πολύτιμης προσωπικότητάς του, πόσο, πόσα, πόσοι, ποιοι, ποιες, κλπ... (συμπληρώστε ό,τι θέλετε, μέσα θα είστε και την απάντηση δεν την ξέρω, παρόλο που από τη τσέπη μου πληρώνονται οι περισσότερες από αυτές τις δαπάνες)
______________________
ΣΗΜ. στην εικόνα παρουσιάζεται ο νιπτήρ αναξιοπαθούντος βουλευτού, ο οποίος μηχανεύεται διάφορα κολπάκια για να εξοικονομήσει χρήματα να ψωνίζει σκόνη καθαρισμού, τρία λεμόνια, ρίγανη, και δυο μπριζολάκια.

.

Κούνια που μας κούναγε...

Και είπαμε ότι τώρα με τους υπολογιστές και όλες αυτές τις νέες ευκολίες θα μειωθεί ο χρόνος απασχόλησης, θα εργαζόμαστε λιγότερες ώρες -το ποθητό 35ωρο και σιγά σιγά 25ωρο! κάναν φτερά, πριν καλοστεγνώξει το σάλιο στο στόμα και το κλείσαμε (το στόμα) και μείναμε άφωνοι μπροστά στο παράλογο που ενσκήπτει καλπάζον.
Και βλέπουμε να τα κονομάν οι επιτήδειοι και να προβιβάζονται σε περισσότερο επιτηδειους, εκεί που λέγαμε ότι τα νέα μέσα φέρνουν μαζί τους την ισότητα -ή τέλοσπάντων κάποιου είδους ισότητα- και πάψαμε να μιλάμε και αρχίσαμε να θαυμάζουμε πόσο ψηλά πετάν οι τιμές και πόσο άπιαστα είναι τα λαχανικά της λαϊκής και τα απορρυπαντικά και είπαμε τα κόβουμε και κόβουμε και τη καθαριότητα και κόβοντας κόβοντας φτάσαμε ως εκεί που δεν κόβεται άλλο εκτός από την ανάσα μας. Οι μισθάρες όμως δεν κόβονται με τπτ. Ούτε των πολιτικών, ούτε των συγγενών τους, ούτε των παρατρεχάμενων, ούτε των διευθυντάδων και στελεχών, ούτε οι φόροι και τα πάγια -φυσικά, γιατί αλλιώς πώς θα ζούσαν (υπεραξιοπρεπώς, με πισίνες και τζακούζια) αυτοί που έχουμε την τιμή να μας κυβερνούν και να μας (δια)χειρίζονται;
Στοπ για σήμερα, εκτός αν προκύψει κάτι νέο. Πάω να μελετήσω.

-->> update-->> νοιώθω και πολύ μαλάκας. Μας δουλεύει ο κ. αλογοσκUFOς. Τη μια ανεβάζει το αφορολόγητο και την άλλη κατεβάζει τους μισθούς. Δηλαδή, για να καταλάβω, τι ζητά; Να γίνουμε (όχι πως δεν...) ένας εσμός επαιτών; Να ζητιανεύουμε;
-->> Κάτι σκέφτομαι, για ένα "πείραμα" που ήταν στα σκαριά πριν από λίγα χρόνια. Βρε μπας και εφαρμόζεται εδώ πέρα το πείραμα; Να δουν δλδ μέχρι πού φτάνει η ανοχή του ανθρώπου; Πώς μπορεί να τα φέρει βόλτα ο πολυμήχανος ΕΛληνας;

Το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα!

Ετσι φαίνεται να συμβαίνει σήμερα, κάτι τι ανάλογο με το παλιό ανέκδοτο και όποιος δεν το ξέρει να ειδοποιήσει να το γράψω. Ενα ωραίο διάλειμμα ήταν και πέρασε, όπως περνούν όλα τα ωραία: τα νιάτα, η ασφάλεια των εργαζόμενων, οι συλλογικές συμβάσεις, το 35ωρο, κλπ κλπ. Σε λίγο, όπως σας βλέπω και με βλέπετε, θα καταργηθούν η ανάπαυση του Σ/Κ, οι διακοπές, η αμοιβή των υπερωριών. Οι εργάσιμες ώρες θα αυξηθούν σε 80 εβδομαδιαίως -ναι, σάμπως δεν είναι τόσες και τώρα που μιλάμε, μόνο που καλύπτονται από δυο και τρεις εργασίες (με ανάλογα έσοδα) και όχι από μία μονάχα. Τουτέστιν, θα κληθούμε αγαπητοί συμπολίτες, από τη μια να κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι -που λέει η λαϊκή ρήση- και από την άλλη δεν θα έχουμε χρόνο να το... φάμε!

Κατά τα άλλα, η αυτοδυναμία της κυβέρνησης λύνει και δένει -κυρίως δένει.

Μια καλή πρόταση είναι ένα (κοινό ή γυναικείο, αδιάφορο) κίνημα εναντίον της εργασίας των γυναικών. Να πάρουν πάνω τους οι μισθοί και μετά το (ξανα)βλέπουμε το ζήτημα. Γιατί το προτείνω αυτό; Επειδή, μπαίνοντας η γυναίκα στην αγορά εργασίας δεν είδε χαΐρι. Ούτε η ίδια, ούτε η οικογένειά της. Αντί να μπαίνουν δυο μισθοί στο σπίτι, μπαίνει ενας -ο ανδρικός- και μισός -ο γυναικείος. Και σιγά σιγά, όλο υποβαθμίζονται -και ο ολόκληρος και ο μισός.

Πέρα από τέτοια κρύα αστεία όμως, το πρόβλημα δεν είναι άλυτο, έχει λύση: Η λύση είναι αυτή που καμιά κυβέρνηση δεν τόλμησε ως τώρα και ούτε -δυστυχώς για τη χώρα μας- δεν πρόκειται να τολμήσει, δηλαδή η απεξάρτηση του δημόσιου τομέα από το ρουσφετολογικό εναγκαλισμό της εξουσίας και των εκφραστών της με τους ψηφοφόρους, λες και οι ψηφοφόροι είναι τίποτα εξωγήινοι. Αυτή η σχέση μοιάζει με ναρκωμανία κι ακόμα χειρότερα. Πώς να απεξαρτηθεί ένας υποψήφιος βουλευτής, ας πούμε, τη στιγμή που από αυτή τη σχέση εξαρτάται η (επαν)εκλογή του; Πώς να το αποφύγει ένας εν ενεργεία βουλευτής, κι ακόμα περισσότερο ένας υπουργός; Τι να κάνει π.χ. ο [εκάστοτε] πρωθυπουργός όταν εξαρτάται η υπόστασή του από τη βούληση των δικών του υποστηρικτών;

Μάλλον για τούτο έκανε το στριφογυριστό τσαλίμι με την πρόσφατη τροπολογία. Σου λέει "δεν μπορώ να κόψω το ρουσφέτι των ολίγων, θα κόψω τον κώλο ολονών"! Ετσι το βλέπω το πράγμα. Οχι πως το δικαιολογώ, το εξηγώ. Οταν δεν είμαστε άξιοι να κυβερνηθούμε από σοβαρούς ανθρώπους, καλά να τα παθαίνουμε. Μέχρι τελευταίας πτώσης.

-->> και μετά, όταν θα έχουν τακτοποιηθεί όλα σύμφωνα με το ποθούμενο, θα έρθουν οι λίστες...

.

Η κακοδαιμονία μας

«Κάθε άνθρωπος θέλει να παίρνει όσα περισσότερα χρήματα γίνεται, ιδιαίτερα αν είναι μισθωτός», είπε ο κ. Χατζηδάκης (κρίμα στο όνομα) με το γνωστό μισοκακόμοιρο υφάκι του.
Οπα ρε μεγάλε! ανακάλυψες την πηγή των δεινών της χώρας.

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

δελτία ειδήσεων τρέφουν 7 παράξενα σενάρια

σενάριο 1. Προωθείται νομοσχέδιο: Τα παιδιά και οι σύζυγοι αποθανόντων πολιτικών θα διορίζονται στο λιμενικό σώμα (Λ.Σ.)
σενάριο 2. Η κόρη πολυτέκνου θανόντος πολιτικού, αν μάλιστα τυγχάνει και μητέρα τριών παιδιών, θα διορίζεται στον οικείο Δήμο και θα λαβαίνει παράλληλα ψυχολογική στήριξη, ώστε να εκπληρώνει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της προς τα ανήλικα αδέλφια της και τα παιδιά της συν τις υποχρεώσεις προς την νεοαποκτηθείσα εργασία της. Αμοιβή συζητήσιμη, αν και μειωμένη σε σχέση με εκείνη που λάβαινε ο πατήρ.
σενάριο 3. Μετά τέσσερα χρόνια από τη φαντασμαγορική Ολυμπιάδα του Berlin κηρύχθηκε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Τι Berlin, τι Beijing.
σενάριο 4. Μια παιδούλα με εξώπλατο φουστανάκι μίνι και φουρό ηγείται της φιλανθρωπικής κίνησης για την ελπίδα. Είναι ελπιδοφόρα η εμπιστοσύνη στα νιάτα, τη στιγμή μάλιστα που εκφράζουν το σεβασμό προς τους γονείς.
σενάριο 5. Προωθείται τροπολογία περί του δικαίου των εργοδοτών. Καιρός είναι να στηριχτούν απο το κράτος εκείνοι που διαθέτουν τα κεφάλαιά τους για να συντηρούνται δωρεάν όσοι υποκρίνονται ότι εργάζονται.
σενάριο 6. Δυο ιάπωνες βουλευτές ρίχνουν την παρούσα κυβέρνηση της Ιαπωνίας. "Ανδρα Αρχή δείκνυσι", κραυγάζουν και κάνουν χαρακίρι. Οι λοιποί βουλευτές, κάνουν τον κινέζο.
σενάριο 7. Μετά την ψήφιση της τροπολογίας περί αμοιβής των εργαζομένων σε ΔΕΚΟ, οι λογαριασμοί ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ περιορίζονται στην πάγια εισφορά, η οποία εκτινάσσεται σε δυσθεώρητα ύψη. Ο λαός πανηγυρίζει.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Η Πολιτιστική Εταιρεία ΚΟΥΙΝΤΑ σε συνεργασία με τον μορφωτικό όμιλο Νέου ψυχικού Μ.Ε.Ο θέλοντας να προωθήσει τον κινηματογράφο και την τεχνική του ξεκινά αυτόνομους κύκλους σεμιναρίων και προβολών κινηματογραφικών ταινιών ντοκιμαντέρ και μικρού μήκους στον χώρο του συλλόγου 25ης Μαρτίου 19 Νέο Ψυχικό. Το σεμινάριο χωρίζεται σε τρεις κύκλους αυτόνομους με ένα τελικό σκοπό. Ο πρώτος κύκλος περιλαμβάνει απλά μαθήματα θεωρητικής μύησης. Ο δεύτερος ενώνει την τεχνική με την θεωρία. Ο τρίτος είναι η πρακτική εφαρμογή των δύο προηγούμενων κύκλων, με την κατασκευή μίας ταινίας και ενός ντοκιμαντέρ 5-10 λεπτών με αποκλειστικούς δημιουργούς τους συμμετέχοντες στο σεμινάριο.

Κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να αναπτύξουν τα σχέδια παραγωγής τους σε συνεργασία με τον επιβλέποντα καθηγητή. Αποτελείται από 4 εβδομάδες θεωρητικής κατάρτισης και μία περίοδο 2 μηνών κατά την οποία συνεχίζεται η εκπαίδευση και παρακολουθείται η πορεία του σχεδίου παραγωγής με τακτικές συναντήσεις 4ωρης διάρκειας

Ενότητες:
* Η ανάπτυξη ενός σχεδίου παραγωγής οπτικοακουστικού προϊόντος,
* Προβλήματα που σχετίζονται με το σενάριο, δραματουργία,
* Πηγές χαρακτήρων
* Συν-συγγραφή σεναρίου

Κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους του σεμιναρίου οι συμμετέχοντες χωρίζονται σε μικρές ομάδες και η καθεμία αναλαμβάνει την επεξεργασία κομματιού του σεναρίου. Η ενότητα που ακολουθεί συνίσταται σε μια μονοήμερη συμβουλευτική συνάντηση για κάθε σχέδιο παραγωγής, είτε σε προσωπικό επίπεδο είτε στα πλαίσια μιας ολιγομελούς ομάδας.

Η θεωρία παρουσιάζεται μέσα από μια σειρά διαλέξεων, ενω η πρακτική εφαρμογή θα εχει τον χαρακτήρα workshop (εργαστηριακού μαθήματος). Η δημιουργία υγιών σχέσεων συνεργασίας σε δημιουργικό επίπεδο.είναι από τα ζητούμενα. Η πρόοδος των εργαστηριακών σεμιναρίων μεταβάλλεται και εξελίσσεται, ακολουθώντας τις αντίστοιχες εξελίξεις που παρατηρούνται στην εξέλιξη της Ομάδας

Κατά τη διάρκεια του πρώτου σεμιναρίου θα μελετηθούν διαφορετικές τεχνικές αφήγησης για ντοκιμαντέρ μέσω αναλύσεων και προβολών ταινιών. Οι συμμετέχοντες θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν μικρές θεωρητικές συζητήσεις πάνω στην θεωρία ενώ παράλληλα με προβολές και κινηματογράφηση θα εντάσσουν την δική τους ιδέα.


Αναλυτικά οι κύκλοι σπουδών


Α) Θεωρητικός Κύκλος

Γενική Μύηση
Γνωριμία με την κινηματογραφική Αισθητική
Οπτικά στοιχεία
Η στατική εικόνα
Α/Μ Φωτογραφία - έγχρωμη, το πέρασμα στην κινούμενη εικόνα Ιστορία των κινηματογραφικών ρευμάτων, σχολών και κινημάτων και αναφορά στο έργο μεγάλων δημιουργών
Μπουρλέσκ, Σχολή του Μπράιτον - Γκρίφιθ, Ρώσικη Πρωτοπορία - Αϊζεστάιν, Εξπρεσιονισμός, Σουρεαλισμός, Ντανταϊσμός και Avant- Gard, Γαλλικός Ποιητικός Ρεαλισμός - Ρενουάρ, Γουέλς, Ιταλικός Νεορεαλισμός, Nouvelle Vague, Free Cinema
Ιστορία του Μοντάζ (Πόρτερ, Γκρίφιθ, Αϊζεστάιν, Γουέλς, Γκοντάρ)
Ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου
Ο Ηθοποιός μπροστά στην κάμερα
Η υποκριτική στον Κινηματογράφο
Η σημασία των ήχων στο οπτικοακουστικό αποτέλεσμα
Σενάριο, υπόθεση, πλοκή

Η ιστορία του κινηματογράφου στηρίζεται σε οπτικοακουστικό υλικό με προβολές, συζητήσεις, και ανταλλαγή απόψεων με επαγγελματίες του Κινηματογραφικού και καλλιτεχνικού χώρου.

Β) Κινηματογραφική Τεχνική

Εισαγωγή στη Γλώσσα του κινηματογράφου
Εκφραστικά Μέσα –Οπτικά στοιχεία, Ηχητικά στοιχεία Κινηματογραφικός χωρόχρονος
Χωρικές και χρονικές ελλείψεις
Σκηνή και Σεκάνς
Είδη πλάνων
Θέσεις και κινήσεις της μηχανής λήψης
Σύντομη γνωριμία με τα βασικά θέματα της Κινηματογραφικής τεχνικής
Μηχανή λήψης και προβολής,
Είδη Φιλμ και Φακών,
Βιντεοτέχνη
Μοντάζ -Editing -Non Linear Editing

Εισηγητής και συντονιστής του Σεμιναρίου θα είναι ο Σεναριογράφος – Σκηνοθέτης Χρήστος Ν. Καρακάσης

Χρόνος:Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2008-Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2009

Περισσότερες Πληροφορίες στοιχεία για τα σεμιναρια στην Ιστοσελίδα www.koyinta.gr και στο seminaria@koyinta.gr

_____________________________
ΣΗΜ. την ανακοίνωση βρήκα στο CINEMA του Γιώργου Κορμικιάρη, εδώ: -->>
http://filosofia.gr/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=1019&blogId=20

το άκρον άωτον της ευρηματικότητας!

fail owned pwned pictures
see more pwn and owned pictures

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2008

Θάνατος από σύμπτωση

Μόλις η ρεπόρτερ Μάνια Δαντελάκη αποκάλυψε στο Δελτίο Ειδήσεων την καρδιακή προσβολή της Πάττυ Μέισον-Βαμβούρη και τον επικείμενο θάνατό της, άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου. Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου, πριν καν μεταφερθεί η αυστραλέζα σύζυγος του μεγαλοεπιχειρηματία -και διοικητή μεγάλου οργανισμού της χώρας- Αλφόνσου Βαμβούρη στο πλησιέστερο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε απλώς ο θάνατος. Σε επόμενα Δελτία δόθηκαν πλήρεις ανατριχιαστικές περιγραφές περί του πτώματος της θανούσης, πόσο έξω ήταν πεταγμένα τα μάτια, πόση έκπληξη είχε αποτυπωθεί στο βλέμμα, πόσο είχαν ασπρίσει οι ρίζες των μαλλιών. Οι παρουσιαστές των ειδήσεων διερωτώντουσαν τί άραγε να ήταν εκείνο που είχε προκαλέσει το σοκ που άφησε στον τόπο τη μακαρίτισσα την Πάττυ και μάλιστα μέσα στο γραφείο του συζύγου της, παρουσία της ρεπόρτερ Μάνιας Δαντελάκη, η οποία εκείνη την ώρα λάβαινε συνέντευξη από τον κύριο Διοικητή. Τα μέλη του τηλεοπτικού συνεργείου -οπερατέρ, ηχολήπτης, σκηνοθέτης- είχαν ξετιναχτεί από όλα τα Μέσα και τους εκπροσώπους τους όσον αφορά τις ερωτήσεις, με αποτέλεσμα μηδέν. Εδιναν την εντύπωση, με τις ομοιόμορφες τυποποιημένες απαντήσεις τους, ότι διατηρούσαν έναν όρκο σιγής, μια ομερτά.

Ο Αλφόνσος Βαμβούρης ήταν άφαντος. Μετά την κηδεία της συζύγου του έφυγε με το σωφέρ του, το Σάββα Λάμπρου, προς άγνωστη κατεύθυνση. Δεν έδωσε πληροφορίες ούτε στην αστυνομία. Η μνηστή του σωφέρ, η δεσποινίς Ζέτα Μακρυπόδη, γνώριζε πού βρισκόντουσαν ο κύριος διοικητής με το μνηστήρα της, αλλά αυτήν δεν σκέφτηκε κανείς να τη ρωτήσει ό,τιδήποτε.

Εντωμεταξύ, ο πατέρας της Πάττυ από την Αυστραλία ενεργεί για να μάθει περισσότερες λεπτομέρειες για το θάνατο της κόρης του, δεδομένου ότι ήταν βέβαιος πως ο σύζυγός της δεν ήταν άμοιρος ευθυνών για ό,τι συνέβη. Ετσι, αναθέτει στον ιδιωτικό ντετέκτιβ Γκας Καλτσοράψη να ερευνήσει περαιτέρω.

Ο Γκας, έμπειρος και πονηρός, δεν άργησε να καταλήξει στη δεσποινίδα Μακρυπόδη, αφού περιηγήθηκε για λίγο διάστημα διάφορους ύποπτους χώρους και στέκια. Η υπόθεση δεν ήταν όσο περίπλοκη μπορούσε να φανταστεί κάποιος με συνομωσιολογικές εξάρσεις, ούτε όσο απλή φαινόταν. Ηταν απλώς παράλογη, αλλά με ένα παραλογισμό απολύτως συμβαδίζοντα με τη λογική της σύγχρονης πραγματικότητας. Η δεσποινίς Ζέτα αποκάλυψε όλη την αλήθεια στο Γκας μέσα στο παρκάκι της γειτονιάς της, πίνοντας σόδα και τρώγοντας πατατάκια.

Ο μεγαλοεπιχειρηματίας λοιπόν, τα είχε κανονίσει έτσι ώστε να έχει ως προκάλυμμα το τηλεοπτικό συνεργείο για να γαμείται από τον σωφέρ του, με τον οποίο διατηρούσε ερωτικό δεσμό πριν να τον προσλάβει στην υπηρεσία του, όταν ακόμη ο Σάββας Λάμπρου ήταν ένας απλός ταξιτζής. Ο Σάββας, όπως διαβεβαίωσε η δεσποινίς Ζέτα τον Γκας, το είχε συζητήσει μαζί της το θέμα και μαζί συμφώνησαν την οικονομική εκμετάλλευση των ορμών του κυρίου Διοικητή μέχρι να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα χρήματα ώστε να καταφέρουν να στήσουν το σπιτικό τους. Η Ζέτα δεν ήταν απόλυτα ειλικρινής, επειδή τίποτα δεν είχε συζητηθεί εκ των προτέρων για το θέμα αυτό. Απλώς, το είχε ανακαλύψει τυχαία ένα μεσημέρι που αγνόησε την προειδοποιητική κάρτα στην πόρτα του γραφείου του κ. Βαμβούρη -ότι δηλαδή γυριζόταν συνέντευξη εκεί μέσα- και άνοιξε την πόρτα και τα είδε όλα.

Είδε τη δημοσιογράφο Μάνια Δαντελάκη να καπνίζει καθισμένη σε μια πολυθρόνα, είδε το συνεργείο να στέκονται όλοι με την πλάτη στον τοίχο πίνοντας μπίρες, είδε και το μνηστήρα της να γαμεί τον κύριο Διοικητή πεσμένο στα τέσσερα στο πλάι του γραφείου του. Τα είδε όλα, έκλεισε την πόρτα και βγήκε. Μετά έγινε η συζήτηση και, φαινομενικά, δέχτηκε τους όρους του Σάββα της, που δεν ήταν μόνο δικός της βέβαια, να κάνει μόκο και να δεχτεί την κατάσταση, γιατί πόσο θα κράταγε ο έρωτας του Αλφόνσου; μερικούς μήνες ακόμα και θα βγαίναν και οι δυο τους κερδισμένοι, να στήσουν το σπιτικό τους και να βάλουν την περιπόθητη κουλούρα.

Ο Γκας, παλιά καραβάνα, δεν έδωσε πλήρη αναφορά στο αφεντικό του, τον πατέρα της άτυχης Πάττυ. Προτίμησε να κρατήσει τα στοιχεία για τον εαυτό του. Είχε στο χέρι δυο καλά χαρτιά, έναν επιχειρηματία ολκής και ένα κανάλι, και τα κρατούσε γερά. Μπορεί να του χρειαζόντουσαν στο μέλλον. Μέσω της ρεπόρτερ Μάνιας Δαντελάκη και του συνεργείου εξωτερικών τηλεοπτικών μεταδόσεων, ίσως να κέρδιζε κάτι που ήταν δύσκολο να συλλάβει ο νους του αυτή τη στιγμή.

Μετά από λίγες μέρες απουσίας από το προσκήνιο, επιστρέφει ο Αλφόνσος Βαμβούρης με το σωφέρ του. Τα πράγματα ρέουν σαν να μη τρέχει τίποτα, μόνο που η Ζέτα το σκάει με τον Γκας για την Αυστραλία.

(συνεχίζεται)

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2008

Ελληνικός χορός και τραγούδι από τους Stiv & Dino - 2 βιντεάκια

Stiv & Dino Sing Greek Rock 'n Roll - CLASSIC!!!



http://www.youtube.com/watch?v=eXv5NgH0sEc

Added: February 23, 2008
From: backporchvideos

About-->>
One of the funniest moments in television history. I posted this one before, but the other one was from a dubbed compilation tape. I found this one from the original master beta! (heh heh, I said masterbeta...) Aired 9--30-84.

Stiv & Dino Dance to Greek Song



http://www.youtube.com/watch?v=xu7nfQcSgZU

Added: November 13, 2007
From: backporchvideos

About-->>
What these guys wouldn't do for a laugh... Aired 7-2-86.

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2008

Η γυναίκα του Καίσαρα

Ηταν φυσικά προσκεκλημένη στη γιορτή της Δημοκρατίας στο Προεδρικό μέγαρο και, φορώντας ένα κατάλευκο συνολάκι, συνόδευε τον σύζυγό της. Κατάλευκο, διότι η γυναίκα του Καίσαρα πρέπει να φαίνεται τιμία, όχι μόνον να είναι. Τώρα, ποιος ευθύνεται που η κυρία αυτή είναι περισσότερο κυρία από άλλες κυρίες (και κυρίους) που φτύνουν αίμα για να σπουδάσουν, θα σας γελάσω. Δεν γνωρίζω. Επίσης, αν αυτό που τοποθετώ εδώ δεν είναι πολιτικό σκάνδαλο, συγχωρέστε με, κάνω ένα ακόμη λάθος. Το ότι όμως δεν γνωρίζω κανένα άλλο νέο που, μετά από 4ετείς (5ετείς με το πτυχίο) σπουδές σε σχολή Νηπιαγωγών ελληνικού παν/μίου, να μπήκε σε Ιατρική Σχολή, είναι αλήθεια επίσης. Απολαύστε για την ώρα το βιδεάκιον και τα (ξανα)λέμε. -->>

http://www.youtube.com/watch?v=-cqYeSni6no

Added: January 26, 2008
From: bouriblog

Μα, πού πάω και τα βρίσκω και δεν αυτοελέγχομαι κιόλας! Περισσότερες λεπτομέρειες, εδώ: -->>
http://bouri.pblogs.gr/2008/01/natassa-zahopoylos-akoyste-to-opwsdhpote.html

UPDATE 1-->> Η πληροφορία -->> «Η καθηγήτρια της Ιατρικής που πέρασε την διατριβή (της Νατάσσας) έγινε πρόεδρος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών και ο γιός της υπέγραψε, μέσω της εταιρείας του που έχει μετοχικό κεφάλαιο το ποσό των 600 ευρώ, συμβόλαιο 576.000 Ευρώ με τον ΟΠΑΠ και με μηνιαία αμοιβή 24.000 ευρώ» ελέγχεται για την ακρίβειά της. Οταν επιβεβαιωθεί με το καλό, θα τα (ξανα)πούμε.

UPDATE 2-->> σχετική παροιμία-->> Ο κόσμος τό 'χει τούμπανο, κι εμείς κρυφό καμάρι!

UPDATE 3-->> πόσα έπαιρνε ο κ. Ζορμπάς είπαμε; 11.000 ευρώ! 11.000 ευρώ; πόσα; Ε, είπαμε: 11.000 ευρώ. 11.000 ΕΥΡΩ. Είδες τι έπαθε για να μη διαθέτει 600 ευρώ μετοχικό κεφάλαιο; Εγώ είδα, εσύ να τα βλέπεις αυτά αγαπητέ αναγνώστη.

ΒΡΕΘΗΚΕ σκυλάκι κανίς λευκό θηλυκό

Αν έχασε κάποιος ένα τέτοιο σκυλάκι, ας στείλει e-mail (tsouknida300-papaki-yahoo-teleia-gr) να του γράψω το τηλέφωνο να επικοινωνήσει με αυτόν που το βρήκε.

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

Υπερωρίες στο διαδίκτυο - διαδοχικές απόπειρες διάρρηξης

Σήμερα έκανα υπερωρίες εδώ μέσα. Είχα τους λόγους μου, που δεν είμαι σίγουρη ακόμα ότι εξέλειπαν. Βρίσκομαι σε αυτό το χώρο από τις 9:30 πμ περίπου. Κατά τις 11:30 άκουσα να γυρίζει ένα κλειδί στην κλειδαριά και νόμισα πως είχε επιστρέψει το παιδί μου νωρίτερα από τις διακοπές. Τζίφος όμως. Κανείς δεν μπήκε και ο ήχος του κλειδιού σταμάτησε. Κατά τις 15:15, πάλι τα ίδια. Πλησίασα αθόρυβα το "ματάκι" της πόρτας και κοίταξα. Ενας λεπτός άνδρας βρισκόταν απέξω. Προσπάθησε λίγο και έφυγε. Πριν από καμιά ωρίτσα, ξανά ο μεταλλικός ήχος σκάλιζε την κλειδαριά. Επιμένει ο (ίδιος) τύπος, αλλά η πόρτα είναι ασφαλείας και κλειδωμένη τετραπλά. Σκέφτηκα, τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση; Να καλέσω την αστυνομία; Ο επίδοξος κλεφταράκος θα την έχει κάνει στο πιτς φιτίλι. Να ανοίξω την πόρτα; Μπορεί να τρομάξει και να πάθω και καμιά ζημιά χωρίς προμελέτη. Να φωνάξω από μέσα να μη κοπιάζει άδικα; Εχω πρόβλημα τώρα, δεν μπορώ να το κουνήσω, πόσο μπορώ να εμπιστευτώ την κλειδαριά; Εχουμε και δουλειες όμως, πρέπει να φύγω, δεν μπορώ να κάθομαι σαν φυλακισμένη εδώ μέσα... Καμιά ιδέα κανείς;

ΟΥΦΦΦΦ

-->> εδώ που τα λέμε, ουδέν κακόν αμιγές καλού, που λέγαν οι αρχαίοι. Διάβασα ένα σωρό πόστια ενδιαφέροντα, έκανα και το buzz να αναστενάξει... από το βάρος των αποστολών!

η χθεσινή ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας

Με την ευκαιρία του εορτασμού 34 χρόνων επανίδρυσης του Δημοκρατικού πολιτεύματος, είπε ο κ. Πρόεδρος (Κάρολος Παπούλιας):

Οπως κάθε χρόνο, είμαστε συγκεντρωμένοι εδώ για έναν συμβολικό και συγχρόνως τόσο σημαντικό λόγο: Για να τιμήσουμε και να εκφράσουμε την διαρκή ευγνωμοσύνη μας σε όλους, όσους αγωνίστηκαν για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας. Ιδιαίτερα σ’ εκείνους που έμειναν μακριά από τα φώτα, που δεν κέρδισαν κάτι γι αυτά που έχασαν: Την ευκολία της απάθειας απέναντι σε μια πραγματικότητα συντριπτική για τους πολλούς, αλλά ανυπόφορα οδυνηρή για τους λίγους.
Ο,τι και να πούμε δεν είναι αρκετό για εκείνους που διακινδύνευσαν τόσα στο όνομα της ελευθερίας όλων. Αν άξιζε η προσπάθεια τους, είναι γιατί μπορούμε σήμερα να απολαμβάνουμε τα αγαθά της Δημοκρατίας και να αγωνιούμε για την ακόμη μεγαλύτερη ωρίμανσή της.
Οπως κάθε χρόνο, και σήμερα η καρδιά μας είναι στην Κύπρο. Σε μια ευρωπαϊκή Κύπρο, όπου όμως συνεχίζεται το παράλογο της παράνομης κατοχής. Σε μια Κύπρο που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουμε.
Και θέλω εδώ να τονίσω ιδιαίτερα, για κάθε μεγάλο θέμα της εξωτερικής μας πολιτικής, ότι με νηφαλιότητα, αυτοπεποίθηση από τη θέση μας στο διεθνές σύστημα και, κυρίως, με ενότητα θα αντιμετωπίσουμε την όποια ιταμή πρόκληση.
Κυρίες και κύριοι, φέτος βρίσκονται ανάμεσα μας εκπρόσωποι του αγροτικού κόσμου και της αγροτικής νεολαίας, καθώς τιμάμε σήμερα εδώ και τους αγρότες και τις αγρότισσές μας. Απλούς έλληνες που κάθε μέρα δίνουν τη μάχη για την ευημερία και την προκοπή αυτού του τόπου. Γυναίκες του λαού μας που συνδυάζουν τις απαιτήσεις της οικογένειας και τη σκληρή δουλειά στην ύπαιθρο. Εχοντας μεγαλώσει στην ελληνική επαρχία, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η εργασία στο χώμα, η μάχη με τα καιρικά φαινόμενα και τη γη είναι άνιση και τη δυσκολία της δεν μπορεί εύκολα να την αντιληφθεί κάποιος που έχει δουλέψει μόνο σε γραφείο ή στην πόλη.
Οι έλληνες αγρότες είναι πάντα, και αριθμητικά, ένα πολύ σημαντικό μέρος του λαού μας. Πιστεύω στο μέλλον τους. Αρκεί να κοιτάξουμε μπροστά. Να αναδιαρθρώσουμε τις καλλιέργειες. Να παράγουμε άριστα προϊόντα με το μεγαλύτερο δυνατό σεβασμό στο περιβάλλον. Με ονομασία προέλευσης. Και με ένα ενισχυμένο συνεταιριστικό κίνημα που θα μπορούσε να συμβάλλει στη μείωση της ακρίβειας.
Κυρίες και κύριοι, άλλοι με λύπη και άλλοι με θυμό, παρακολουθούμε τις αποκαλύψεις για φαινόμενα που δεν τιμούν την δημόσια ζωή. Για διαχρονικές παθογένειες που όχι άδικα θεωρούνται από τους πολίτες ως βαθιά κρίση του αντιπροσωπευτικού μας συστήματος και τελικά ως κρίση της δημοκρατίας. Η απάντηση πρέπει να είναι καταρχήν προσωπική, μιλώ για την απάντηση καθενός από εμάς: ο πολίτης έχει την ευθύνη να απαιτεί καθημερινά, από αυτούς που τον αντιπροσωπεύουν, ήθος και παραδειγματική συμπεριφορά. Οφείλει να επιλέγει εκείνους που με τη διαδρομή τους στην πολιτική ζωή αποδεικνύουν διάθεση προσφοράς και αξιοπρέπεια.
Η απάντηση επίσης δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική και θεσμική: τα κόμματα έχουν υποχρέωση απέναντι στο λαό να λογοδοτούν για τις αμαρτίες των λίγων ή των πολλών εκπροσώπων τους με τρόπο σαφή και συγκεκριμένο, χωρίς υπεκφυγές. Εχουν υποχρέωση να πείθουν για την διαφάνεια της λειτουργίας τους.
Η Δημοκρατία μας απαιτεί τη συμφωνία του συνόλου του πολιτικού συστήματος για την θωράκιση και την αυτοπροστασία του. Απαιτεί αποτελεσματικούς και διαφανείς μηχανισμούς ελέγχου, παραδειγματικές κυρώσεις, πλαίσιο επιβολής της νομιμότητας και του κράτους δικαίου επί της αδιαφάνειας και της συναλλαγής. Η προσπάθεια οικονομικών κέντρων να επιρρεάσουν για την ικανοποίηση των συμφερόντων τους δεν είναι ούτε νέο ούτε ασφαλώς εγχώριο φαινόμενο.
Μια Δημοκρατία όμως εξοπλισμένη με κατάλληλους θεσμούς που θα λειτουργούν με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Η διατήρηση και η αποκατάσταση αυτής της εμπιστοσύνης, όταν διαρρήγνυται, αποτελεί χρέος και καθήκον του πολιτικού κόσμου. Και καταστάσεις που απειλούν με διάβρωση τον ηθικό ιστό της χώρας πρέπει να θεωρηθούν καταλύτης για θεσμικές αλλαγές. Αλλαγές που θα αποκαθιστούν την σχέση του πολίτη με το πολιτικό σύστημα. Σχέση απαραίτητη όχι μόνο για την ποιότητα της δημοκρατίας αλλά και για την πρόοδο, την οικονομική ανάπτυξη και την άμβλυνση των ανισοτήτων.
Συμμερίζομαι την απογοήτευση και την οργή των πολιτών, όταν διαπιστώνουν ότι η πολιτική αντιμετωπίζεται ως όχημα προσωπικού πλουτισμού, ως μέσο μιας παχυλής ζωής. Πολιτική χωρίς ηθική είναι μία επικίνδυνη υπόθεση. Οδηγεί σε αποστασιοποίηση της κοινής γνώμης από τα δημόσια πράγματα, σε παρακμή, σε εκδήλωση ακραίων κοινωνικών φαινομένων.
Ιδίως μάλιστα σήμερα, σε περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι πιο αδύναμοι, αυτοί που κυρίως πλήττονται από την ακρίβεια, περιμένουν από το πολιτικό σύστημα πρώτα απόλα να σταθεί δίπλα τους. Σε δύσκολους καιρούς να σκύψει στις αγωνίες τους, αγωνίες επιβίωσης πολλές φορές, και να δώσει λύσεις σε πραγματικά μεγάλα -εθνικά θα έλεγα- προβλήματα, όπως η παιδεία, η φτώχεια, η ανεργία, η κοινωνική ανισότητα, το περιβάλλον και ο αποκλεισμός. Λύσεις που, όσο απουσιάζουν, η δημοκρατία μας θα έχει ένα ουσιαστικό κενό.
Γι αυτό οφείλουμε σε αυτούς που αγωνίστηκαν και τιμούμε σήμερα, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας για μια δημοκρατία χωρίς τέτοιες ατέλειες. Για μια δημοκρατία που θα μας κάνει υπερήφανους και δεν θα μας αναγκάζει να αποστρέφουμε το πρόσωπό μας από επιλεγμένα αθέατες πλευρές της.

____________________
ΣΗΜ.1 το μόνο σχόλιο που μπορώ να κάνω είναι ότι καλά τα λέει ο Πρόεδρος, μόνο που έχει ελάχιστες αρμοδιότητες, καθώς και την παντελή αδυναμία να διορθώσει -μερικά τουλάχιστον- από όσα δεινά ανέφερε.
ΣΗΜ.2. το λόγο απομαγητοφώνησα χτες, έχω βιντεοσκοπήσει την εκδήλωση από το Δ. Ειδήσεων.
ΣΗΜ.3. (update)-->> μόλις ανακάλυψα στη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ μερικά σχόλια επάνω στο λόγο του κ. Προέδρου:-->>
Η δεξίωση της 24ης Ιουλίου
Μήνυμα με πολλούς αποδέκτες από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας
Ο πολίτης να απαιτεί ήθος

Kisses...

Πώς χτίζονται όνειρα με ένα φιλί (A KISS TO BUILD A DREAM ON) διδάσκουν, η Kay Brown με την απαλή φωνή της και, με την βραχνιασμένη του, ο υπέροχος Louis Armstrong

Ενα νυχτερινό φιλί (A KISS IN THE NIGHT) στέλνει ο Benny Goodman και για ένα φιλάκι κάθε μέρα (A LITTLE KISS EACH MORNING) τραγουδά ο Rudy Vallee

Τι συμβαίνει μετά από ένα φιλί (AFTER WE KISS) αποκαλύπτουν οι Lee Morse and her Bluegrass Boys

Τον ύμνο του φιλιού (KISS) τραγουδά ο ανεπανάληπτος Dean Martin με τη μοναδική φωνή του, ενώ ποτέ ένα φιλί δεν είναι αρκετό για τους BLUE AND WHITE MARIMBA BAND κι έτσι "Ξαναφίλα με" (KISS ME AGAIN) ζητούν παραπονεμένα...

Για χορευτικά φιλιά σε ρυθμό μπούγκι-μπούγκι (KISSING BUG BOOGIE) τραγουδά ο Charles 'Crown Prince' Waterford χωρίς να παραλείπει να αποκαλύψει πού ακριβώς λαβαίνει αυτά τα φιλάκια!

RED LIPS KIS MY BLUES AWAY τραγουδά μελαγχολικά ο Charles Dornberger και τα φιλιά του αποχαιρετισμού (WHEN YOU KISSED ME GOODBYE) τσακίζουν την καρδούλα του ευαισθητούλη Heck Harper με τη βελούδινη φωνή, τόσο χαρακτηριστική στους παλιούς βάρδους.

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2008

JAZZ JAZZ JAZZ και πάλι JAZZ

BUNK JOHNSON - Sister Kate




http://www.youtube.com/watch?v=oY3Go5Ydeao


Added: October 16, 2007
From: DADRENO

About-->>
Bunk Johnson and his New Orleans Band. Another '78' from my youth. i.e. from the 1947 Swing Music series.
The '78' was rather scratchy - so - sorry about the knife & forks effect!
The flip-side is One Sweet Letter From You - to be uploaded soon.
Can anyone tell us the personnel on this record? Courtesy of a viewer [Robegre] it was:-
Bunk Johnson trumpet
George Lewis clarinet
Jim Robinson trombone
Alton Purnell piano
Lawrence Marrero banjo
Alcide Slow Drag Pavageau bass
Baby Dodds drums

-->> Ακούστε τώρα και το κλασσικό κομμάτι A CLOSER WALK WITH THEE με τη μπάντα του Turk Murphys Jazz Band και του Bunk Johnson και πείτε μου ποια εκτέλεση προτιμάτε. Bunk Johnson Δαγκωτό η δική μου προτίμηση -εννοείται. Καλή ακρόαση:)

-->> μια παλαβή πρόταση: Αρχίστε να ακούτε το πρώτο κομμάτι και μετά τη πρώτη στροφή ανοίξτε το δεύτερο και ακούστε ταυτόχρονα! Το μιξ είναι απίστευτο!!!

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2008

η φωτιά στη Βαρυμπόμπη και η αυτορύθμιση στη ΝΕΤ

Πριν από μια ώρα ο ρεπόρτερ ενημέρωνε για την πυρκαγιά της Βαρυμπόμπης, «δεν υπάρχει κίνδυνος» έλεγε «μη τρομάξει ο κόσμος» και άλλα ωραία και καθησυχαστικά. Ο κοινοτάρχης Κρυονερίου εμφανίστηκε στο τηλέφωνο και είπε ότι η φωτιά απέχει 100 μέτρα από τον οικισμό του Κρυονερίου.
Τώρα δα μόλις, ο εκφωνητής λέει (αφού άκουσε τον αντινομάρχη που μιλούσε από το Κρυονερι και έλεγε ότι η φωτιά καίει σπίτια, στέγες, κλπ) ότι μπορεί και να μην ισχύει η πληροφορία και ρωτούσε ξανά και ξανά τον αντινομάρχη αν έχει οπτική επαφή με το μέτωπο της φωτιάς, τη στιγμή που ο άνθρωπος δήλωσε ότι βρίσκεται μπροστά στη φωτιά. Κατόπιν, μιλώντας με το ρεπόρτερ που βρίσκεται στη γέφυρα της Βαρυμπόμπης, τον ρωτάει αν είναι αλήθεια πως κινδυνεύει το Κρυονέρι!
Μύλος!
Τέτοια αυτορύθμιση χρειάζεται και στα μπλογκς... Να προσέχουμε να μη τρομάζει ο κόσμος και να καίγεται η γούνα μας ομαλά και με ρέγουλα.

ωραίες στιγμές του αμερικανικού RAG

12th STREET RAG από τον σούπερ Arthur 'Guitar Boogie' Smith (ο ήχος έχει παράσιτα, αλλά αυτό συμβαίνει με τα παλιά βινύλια)
12TH STREET RAG από το πιάνο του Burt Bales (ο ήχος είναι πολύ καλύτερος, αλλά δεν πιάνει το πάθος του κιθαρίστα)
1915 RAG από τον Mike Bernard (ε, ακούστε το κι αυτό...)
1915 RAG από τη μπάντα Turk Murphys Jazz Band
1919 από τη μπάντα Kid Orys Creole Jazz Band
1942 TURKEY IN THE STRAW από τον Denver Darling (αυτό δεν είναι RAG αλλά εμένα μου αρέσει πολύ)

«όταν λέμε ισόβια, εννούμε ισόβια» και το σκοτεινό παράδειγμα

Ισως όμως και να μην είναι έτσι. Να εννοούμε κάτι άλλο, όπως π.χ. ότι οι δικασμένοι (και καταδικασμένοι) για εθνική προδοσία εντάσσονται στους απλούς ισοβίτες και έχουν τα ίδια δικαιώματα με αυτούς, ότι εξισώνονται με τους πολιτικούς κρατούμενους απολυταρχικών καθεστώτων, ότι η Δημοκρατία πρέπει να συγχωρεί και να μην εκδικείται, κλπ κλπ, και όποια παπαριά βάλει ο νους του ανθρώπου -του καλοζωϊσμένου ανθρώπου, του δήθεν αφελούς πολίτη, εκείνου που είναι συναισθηματικά μπερδεμένος, εκείνου που η λογική του δουλεύει σε διάφορες ταχύτητες μέσα σε ένα τρικυμισμένο (ή απλώς κοιμισμένο) εγκέφαλο, για να μη γράψω εκείνου του πολίτη του πονηρού που σκοπός του είναι η διαστρέβλωση και η εξαπάτηση άλλων πολιτών με σκοπό την επανίδρυση(!) ιστορικών γεγονότων και την εκμετάλλευση των αφελών και των εύπιστων.

-->> Η Δημοκρατία ενδιαφέρεται για τον πολίτη, για ό,τι ωφελεί τον πολίτη. Η Δημοκρατία δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα, είναι πολίτευμα και βασίζεται σε Νόμους και Αρχές.

-->> το ότι δεν έπεσαν τα κεφάλια των προδοτών και των επίορκων και η ποινή εις θάνατον δεν εφαρμόστηκε (και πολύ καλώς έγινε αυτό, ο θάνατος δεν αποτελεί σωφρονισμό) δεν σημαίνει πως δίνονται ελαφρυντικά σε ενόχους και μάλιστα σε ενόχους αμετανόητους. Σα να λέμε δηλαδή, ο Ιωαννίδης αιτείται την έξοδό του από τη φυλακή για ποιο λόγο; για να επαναλάβει τα ίδια; για να γίνει το σκοτεινό παράδειγμα του μέλλοντός μας;

-->> φυσικά και δεν φοβάται η Δημοκρατία, όταν το πολίτευμα λειτουργεί καθαρά και ξάστερα προς όφελος των πολιτών. Οταν όμως στο όνομά της Δημοκρατίας συμβαίνουν παράλογα πράγματα, όταν η έννοιά της διαστρεβλώνεται, όταν δημιουργούνται βάσεις για την έκρηξη της αχαλίνωτης παράνοιας, ναι, τότε η Δημοκρατία πρέπει να φοβάται, να επανεξετάζει όσα συμβαίνουν γύρω της -και μέσα της- και να λαβαίνει μέτρα οχύρωσης αντί να ανοίγει κερκόπορτες.

-->> η περίπτωση της αίτησης του Ιωαννίδη δεν είναι κάτι τι ανησυχητικό, είναι γνωστά ο παραλογισμός και η ανευθυνότητά του. Αυτό που ανησυχεί είναι η (υποστηρικτική) στάση μερικών πολιτών απέναντι σε αυτό το θέμα. Ισως επειδή ακριβώς τα ηνία έχουν λασκάρει από πολλά πρόσφατα γεγονότα...

Ω, άνδρες κεχηναίοι, γρηγορείτε! (που θά 'λεγε κι ο Δημοσθένης)

_________________
ΣΗΜ. το ποστ αυτό αντί για σχόλιο στο άρθρο του περιούσιου με τίτλο "Η Δημοκρατία δεν (πρέπει να) εκδικείται"

WILD HORSES

Δυο άγρια άλογα: ένα με τη βελούδινη φωνή του Larry Roberts
και ένα με την ορχήστρα του Ray anthinoy -τραγουδά η φοβερή JoAnn Greer
Διαλέγετε και παίρνετε! Προτιμώ το Λάρρυ φυσικά.

WITH MEN WHO KNOW TOBACCO BEST

Με τον Tex Williams

"άνοιξε-ε-ε-ε, άνοιξε-ε-ε-ε, γιατί δεν αντέ-έ-έ-έχω..."

Ασμα προς το αΠΕΤΕΦΡωμένον μπλόγκιον! :)
..χάσαμε το άθλημα των μεταμεσονύκτιων σχολίων..

αναβιώνει στα Βαλκάνια ο Χορός των βρυκολάκων

Η Σερβία συμμετέχει ήδη με τον Κάρατζιτς, ενώ η Ελλάς ετοιμάζει την ευγενή προσφορά της: τον 86χρονο Ιωαννίδη. Αναμένονται και άλλες συμμετοχές. Μοιράζονται και προσκλήσεις.
-->> ο "δικός" μας, πριν από το χορό, θα εμφανιστεί σε κάποια εκπομπή ή μήπως θα στεφθεί επίτιμος πρόεδρος οικολογικού κόμματος; Ιδωμεν.

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

1978: παρουσίαση του Αμλετ στο Ηρώδειο

Το ποστ αυτό το χρωστάω στο Thas. Είχα σκεφτεί να ανεβάσω ολόκληρο το πρόγραμμα της παρουσίασης (δεν έγραφε πουθενά τη λέξη "παράσταση") του Αμλετ από τη θεατρική ομάδα του Παν/μίου Αθηνών στο Ηρώδειο, το Μάη του 1978. Δυστυχώς, δεν είχα σημειώσει και τις ημ/νίες των δημοσιευμάτων στις εφημερίδες, ούτε καν το όνομα των εφημερίδων όπου αυτά δημοσιεύτηκαν. Απλώς, φύλαξα τα αποκόμματα.

1 2
3 4

Η εικ.1. είναι ένα δημοσίευμα που παρουσιάζει/αναγγέλλει την δραστηριότητα των φοιτητών.
Η εικ.2. είναι η σελίδα 21 του προγράμματος.
Η εικ.3. είναι η σελίδα 25 του προγράμματος.
Η εικ.4. είναι η κριτική του κ. Γεωργουσόπουλου την επομένη ή τη μεθεπομένη της παράστασης.

-->> Το πρόγραμμα είναι ένα ογκώδες βιβλίο μεγέθους 25Χ34 εκ. 120 σελίδων με αναλύσεις, πληροφορίες για την εποχή του Σαίξπηρ, ιστορικά ντοκουμέντα, πληροφορίες από διάφορες παραστάσεις του έργου, κλπ. Εξαιτίας του μεγέθους του, είναι πολύ δύσκολο να σκαναριστεί. Ισως το φωτογραφίσω κάποτε, επειδή είναι πολύ ενδιαφέρον.

-->> Οταν διάβασα την κριτική του κ. Γεωργουσόπουλου θύμωσα πολύ και συνέταξα ένα κείμενο με τη δική μου -εκ διαμέτρου αντίθετη- άποψη, το οποίο κάπου βρίσκεται, μόνο που δεν το βρήκα να το ανεβάσω τώρα. Από τότε διατηρώ μεγάλη επιφύλαξη για τις απόψεις του κ. Γεωργουσόπουλου.

-->> Για να μη κουράζομαι να ξαναγράφω τί είχα εισπράξει από την παράσταση αυτή -σίγουρα σημαντική, μετά από 30 χρόνια ακόμα τη θυμάμαι!- διαβάστε την κριτική του κ. Γεωργουσόπουλου από την... ανάποδη! Οπου γκρινιάζει δλδ, εσείς διαβάστε ένα διθύραμβο. Απλά πράγματα.

-->> Σήμερα, μπορώ να εκφράσω την απορία μου δημοσίως: Αν ο Αμλετ παιζόταν με τη μετάφραση του κ. Γ. θα εξέφραζε στην κριτική του τόση πίκρα και τόση λύπη; Θα ήταν τόσο πικρόχολη η κριτική, δηλαδή, ή θα ήταν γεμάτη επαίνους; Η απορία υπάρχει επειδή δεν έχω διαπιστώσει αρνητική κριτική για έργα που παίζονται με δικές του μεταφράσεις.

-->> ΟΥΦΦΦ

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008

ΣΕΝΑΡΙΟ και πώς να το γράψετε


Τι είναι σενάριο; οδηγός ή εξωτερικό διάγραμμα, σχέδιο ή τυφλοσούρτης; Περιγραφή σκηνών με λόγια ή εικόνες ριγμένες στο χαρτί; Συλλογή ιδεών ή το ορόσημο ενός ονείρου;


ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΠΩΜΕΝΗ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ. Μοιάζει με τον ορισμό του ουσιαστικού στη γραμματική –μιλά για ένα πρόσωπο ή και περισσότερα, που, μέσα σε ένα καθορισμένο χρόνο δρα παράγοντας πράξεις. Αυτή τη θεμελιώδη προδιαγραφή την υλοποιούν όλα τα σενάρια.

Η φαντασία είναι ένας μυς του σώματος που εξασκείται.

Μαθαίνουμε τις μεθόδους για να τις καταπατάμε αν θέλουμε.

Α Β Γ Δ Ε

Α= αρχή, Β= κρίσιμη στιγμή 1, Γ= κρίσιμη στιγμή 2, Δ= η πιθανή λύση, Ε= τέλος
Ο σεναριογράφος γνωρίζει ως το Γ, μετά βρίσκει το Δ και μετά το Ε.
Α,Β: χαρακτήρες. Αν ξέρουμε το Θέμα (συμβάν – ιδέα – ήρωες) και το Γ, κρίσιμη στιγμή 2, βρίσκουμε πιθανή λύση Δ και τέλος Ε.

Μύθος: ιστορία ειπωμένη με ψέματα.
Πραγματικότητα: ιστορία ειπωμένη με αλήθειες.

Πραγματικότητα και μύθος συνυπάρχουν απόλυτα, εναλλάσσουν ρόλους, οι μύθοι μεγιστοποιούν την πραγματικότητα, της δίνουν υπεραξία. Για να στηρίξεις μια πραγματικότητα πρέπει να τη μεγιστοποιήσεις, να την ανατρέψεις, να την κάνεις μύθο (π.χ. Τρωικός πόλεμος. Δέκα χρόνια να πέσουν τα τείχη της Τροίας που ήταν ένα τειχάκι). Μισή αλήθεια ισοδυναμεί με ολόκληρο ψέμα.

Ενας και μοναδικός τρόπος υπάρχει να αποτρέψουμε ένα δυνατό μύθο: Να δημιουργήσουμε έναν άλλο πιο ισχυρό που θα ανατρέψει τον προηγούμενο (π.χ. Καλό και κακό. Το καλό έχει τη δύναμή του κι αξίζει να αγωνιστεί κανείς γι αυτό). Προσοχή: Οχι υπερβολή για την υπερβολή παρά μόνο όταν εξυπηρετεί τις ανάγκες του σεναρίου.

Ο συγγραφέας υπερασπίζεται αυτό τον κόσμο και επικοινωνεί με τους αναγνώστες, αυτά τα δύο είναι βασικές προϋποθέσεις. Ευαισθητοποιεί και σοκάρει. Αντλεί το θέμα από βιώματα, δικά του και των άλλων. Ο ίδιος είναι καθρέφτης των άλλων. Βεβαίως κρίνουμε, κατανοούμε τους άλλους με βάση τη δική μας πραγματικότητα. Δε μπορεί να ξέρει κανείς την ιστορία, την πραγματικότητα του άλλου. Οι εικόνες και τα λόγια αντικαθίστανται. Η επικοινωνία είναι αναντικατάστατη. (Στην Αίγυπτο μια ειδική κάστα ανθρώπων που είτε έχουν χάρισμα είτε έχουν εκπαιδευτεί διηγούνται παραμύθια στους περαστικούς με χρήματα. Η Ανατολή πιστεύει στην παράδοση, στο κοινωνικό θαύμα κι είναι δύσπιστοι όταν το καταπατήσεις αυτό. Πιστεύει στον καλλιτέχνη σα λαϊκό, αδιαφορεί για την έμπνευση και την πρωτοτυπία. Αντίθετα η Δύση πιστεύει ότι πρέπει ο δημιουργός να πρωτοτυπεί, να καταρρίπτει την παράδοση και να ξεπερνά το προσωπικό του θαύμα. Στη χώρα μας τα πράγματα είναι ευτυχώς ανθρωπομορφικά.)

Για να ξεκινήσει η ιστορία πρέπει να υπάρχει, υποβόσκει, μπακράουντ, πίσω έδαφος (ζωή, εμφύλιος, χρησμός...). Στις αρχαίες τραγωδίες ο χορός είναι το πίσω έδαφος.
Η εκκίνηση είναι κάτι που το αντιλαμβανόμαστε όλοι και συμφωνούμε (γνωρίζουμε όλοι ότι υπήρχε χρησμός, όνειρο, εμφύλιος..).
Μπορεί ένα σενάριο να ξεκινήσει ανάποδα από το τέλος ή το κρίσιμο σημείο. Αλλά αν το βάλουμε σε μία σειρά πάλι έχει αρχή, μέση και τέλος. Είναι το ίδιο νήμα.

Οι κρίσιμες στιγμές είναι 2. Αν έχουμε πάνω από 2 κρίσιμες στιγμές η ιστορία αποδυναμώνει, κουράζει. Μικρές ανατροπές υπάρχουν και είναι καλές.

Στο σενάριο υπάρχει η ομάδα Α κι η ομάδα Β. Ο πρωταγωνιστής κι ο ανταγωνιστής. Η δράση κι η ανάδραση (αντίδραση, αναστολή, εμπόδιο, ανακοπή, δυσκολία, πρόβλημα).

Ηρωας : είναι το θεμέλιο που πάνω του γράφεται το σενάριο, είναι η καρδιά, η ψυχή και το νευρικό σύστημα του μύθου.
Ο ήρωας ορίζεται μέσα από τον ανταγωνιστή του . Hρωας = πράξεις.

Δράση εσωτερική ή εξωτερική.

Για να τον πλάσουμε πρέπει να γνωρίζουμε: ΠΟΙΟΣ – ΠΟΥ - ΠΟΤΕ - ΠΩΣ – ΓΙΑΤΙ. Για να κάνουμε τον ήρωα αληθινό και πολυδιάστατο χωρίζουμε τη ζωή του σε τρεις τομείς: επαγγελματικό, προσωπικό, ιδιωτικό. Οταν φτάνουμε στο σημείο να καθορίζουμε τις σχέσεις του με τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν, τότε δημιουργούμε μια προσωπικότητα και μια άποψη. Αυτή είναι η αφετηρία της ηρωοπλασίας. Ξεκαθαρίζουμε τις ανάγκες του. Τι θέλει ο ήρωάς μας, ποιες είναι οι ανάγκες του, τι τον οδηγεί στη λύση του μύθου; (Στη Σκυλίσια μέρα, ο Αλ Πατσίνο, ληστεύει την τράπεζα για να βρει λεφτά να αλλάξει φύλο ο ερωμένος του. Αυτή είναι η ανάγκη του.) Στήνουμε τον ήρωα καλά και τον αμφισβητούμε αν θέλουμε. Βασική προϋπόθεση για να δημιουργήσουμε τον ήρωα είναι να έχουμε αποφασίσει τι είδους σενάριο γράφουμε (περιπέτεια ή συναισθηματική ιστορία, εξελίσσεται με φόντο τη φύση ή ανιχνεύει εσωτερικούς ψυχικούς κόσμους;)

Διάλογος: Οταν γράφουμε διάλογο υποστηρίζουμε τη θέση του ομιλούντος ακόμη κι αν έχει άδικο. Δεν παίρνουμε το μέρος του ενός, αφήνουμε τα πράγματα να πάρουν από μόνα τους την τροπή τους. Αν γνωρίζουμε καλά τον ήρωά μας ο διάλογος ρέει φυσιολογικά, παράλληλα με την εξέλιξη του μύθου. Λειτουργεί σε σχέση με τα βιώματα, τις ανάγκες, τις ελπίδες και τα όνειρα του ήρωα. Ο διάλογος απορρέει από την ψυχολογία του ήρωα γι αυτό πρέπει να τη γνωρίζουμε. Εδραιώνει την επικοινωνία ανάμεσα σε εκείνον και το θεατή/αναγνώστη. Το πιθανότερο, να χρειαστεί να ανατρέχουμε όσο το έργο προχωρά σε παλιούς διάλογους και να τους «χτενίζουμε». Τελικά όσο πιο πολύ ασκούμαστε τόσο πιο εύκολα έρχονται τα πράγματα.

Αόρατες σκηνές: Υπάρχουν σκηνές που δεν είναι γραμμένες πουθενά αλλά ο σεναριογράφος τις γνωρίζει. Ο σεναριογράφος ξέρει τη βιογραφία του ήρωα και μάλιστα τη γράφει έξτρα για να γίνεται πιστευτός ο ήρωάς του. Ο θεατής/αναγνώστης τις διαισθάνεται. (Ο κινηματογράφος πέτυχε τόσα πολλά γιατί πάτησε πάνω στα δεδομένα και τη δομή της λογοτεχνίας.)

Σεναριακή ιδέα: Ο ήρωας ποτέ δεν είναι αφορμή. Σεναριακή ιδέα είναι το τι θα συνέβαινε αν… Ο ήρωας είναι το όχημα που προωθείται η ιστορία. Όταν έχουμε 1 κρίσιμη στιγμή πρέπει να ανατρέπει τη 2 ή να έχει σχέση με τη 2 ή ίσως να τη συμπληρώνει. Επεκτείνουμε και δίνουμε βαρύτητα στα σημεία που μας ενδιαφέρουν και προωθούν το έργο. Το πρωτογενές υλικό μπορεί να πάρει πολλές μορφές (κωμωδία, κοινωνικό, θρίλερ, ψυχολογικό θρίλερ, περιπέτεια...), έτσι και το υπονοούμενο (οι αόρατες σκηνές) αλλάζει ανάλογα με αυτό που θέλουμε να κάνουμε. Οπως και νά 'χει η έρευνα είναι το βασικό στοιχείο της συγγραφής ενός σεναρίου. Αποφασίζουμε που θα βρούμε το μεγαλύτερο όγκο πληροφοριών γι’ αυτό που μας αφορά. (ο Πωλ Σρέιντερ, σεναριογράφος του Ταξιτζή, θα ήθελε να γράψει ένα σενάριο που να διαδραματίζεται σε τρένο. Ανέβηκε λοιπόν στο τρένο που πήγαινε από Λος Αντζελες στη Ν. Υόρκη, κι όταν κατέβηκε συνειδητοποίησε ότι δεν είχε θέμα . Δεν είχε βρει τίποτε. Άλλαξε θέμα κι όσο για την ιστορία με το τρένο την έγραψε ο Κόλιν Χίγκιν, σεναριογράφος του Χάρολντ και του Μοντ. Είναι η ταινία "Ασημένιο τρένο". Ο Γουόλντου Σαλτ, συγγραφέας του "Καουμπόυ του Μεσονυχτίου", δουλεύοντας ένα σενάριο για τη Τζ. Φόντα με τίτλο ο γυρισμός, συγκέντρωσε υλικό 200 μαγνητοφωνημένων ωρών, συνομιλώντας με πάνω από 26 παράλυτους απόμαχους του Βιετνάμ.) Η έρευνα μας δίνει ιδέες, μας φέρνει πιο κοντά στους ανθρώπους, στις καταστάσεις και στους χώρους. Μας δίνει την αυτοπεποίθεση που χρειάζεται για να δαμάσουμε το θέμα μας. Γιατί μόνο όντας καβάλα στο θέμα είμαστε σε θέση να επιλέξουμε εμείς χωρίς να αγόμαστε και να φερόμαστε από την τυφλή αναγκαιότητα ή τη σκοτεινή άγνοια. Πολλές φορές ξεκινάμε να γράψουμε ένα σενάριο έχοντας στο μυαλό μια θολή, μισοσχηματισμένη εικόνα, για 30 σελίδες τα πράγματα πάνε καλά, μετά όμως η ιδέα διαλύεται. Είναι εκπληκτικός ο αριθμός ανθρώπων που προθυμοποιούνται να μας παραχωρήσουν συνέντευξη, η συνεργασία μαζί τους μας θησαυρίζει με κείνες τις γνώσεις που είναι απαραίτητες για να αρχίσουμε τη δουλειά μας. Οι προσωπικές συνεντεύξεις έχουν κι ένα άλλο πλεονέκτημα: Μπορούν να μας δώσουν αμεσότερη και πιο αυθόρμητη εποπτεία από οποιαδήποτε βιβλία. Αν δεν έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια οι προσωπικές συνεντεύξεις είναι η καλύτερη μορφή άντλησης πληροφοριών και επικοινωνίας .

Αφηγητής: Ήρωας και αφηγητής μπορεί να ταυτίζονται ή μπορεί να μην ταυτίζονται. Η αφήγηση συνήθως είναι σε α πρόσωπο, σε γ πρόσωπο και σπάνια σε β πρόσωπο.

Ηρωας και αντιήρωας: Εχουν πάντα κίνητρο για να ενεργήσουν, φανερά ή κρυφά. Τα κίνητρά τους συγκρούονται, κάνουν υφάδι, πλέξιμο, πλοκή.

Αφηγηματικότητα: Δυναμικό Σύνολο πληροφοριών διαπολιτιστικής αναγνώρισης (μάθησης, επικοινωνίας, μίμησης, πρόβλεψης, ανίχνευσης, επίδρασης, απόλαυσης). Αφηγηματικότητα είναι ο τρόπος κι ο δρόμος επικοινωνίας.

Πληροφορία P / Δεδομένο D / Φαντασίωση F / Εργαλείο Τ

Πληροφορία : δεδομένο και φαντασίωση στο τετράγωνο.
Δεδομένο : στερεότυπο υλικής, λογικής και ηθικής δράσης. Παράγεται από ερέθισμα που αναγνωρίζεται, αρχειοθετείται, επεξεργάζεται και γίνεται δράση, αντίδραση. Φαντασίωση και Εργαλείο. F+T = D
Φαντασίωση: ιδεότυπο ενεργειακής, ψυχικής, βιωματικής αντίδρασης. Δεδομένο και Εργαλείο. D+T = F (πχ. Ψωμί + Μαχαίρι = Σφαγή)
Εργαλείο: Oλα είναι σχετικά ανάλογα με τη χρήση του Εργαλείου. Καθένας έχει δικαίωμα να δει τα πράγματα όπως ακριβώς θέλει.

Δύο είδη συγγραφέων: Σκακιστές και χαρτοπαίχτες (πάντα σε σχέση με τον αναγνώστη). Δεν είναι καλύτερο το ένα είδος από το άλλο. Το 90% δουλεύουν σα χαρτοπαίχτες. Οι διαφορές τους εμφανείς: Στο σκάκι όλα βασίζονται στην απροσεξία του άλλου, ένα ελάχιστο λάθος κρίνει το νικητή. Ο σκακιστής δεν κρύβει τίποτε, αργά και μεθοδικά στριμώχνει το θεατή στη γωνία. Ο αναγνώστης (αντίπαλος παίχτης) αρχίζει να κάνει διορθωτικές κινήσεις και ο συγγραφέας (παίχτης α) το αποκλείει. Δεν κρύβεται τίποτε εξαρχής δεν αποκαλύπτεται τίποτα στο τέλος, απλά υπάρχει ένας συνεχόμενος περιορισμός κινήσεων μέχρι την τελική αποδοχή του αναγνώστη ότι τα πράγματα δεν μπορεί παρά να είναι έτσι. Οι καλοί σκακιστές - συγγραφείς είναι αδίστακτοι και τελειομανείς.
Στα χαρτιά υπάρχει ο κρυμμένος άσσος στο μανίκι. Ο χαρτοπαίχτης - συγγραφέας πατά πολύ στο συναίσθημα, αισθάνεσαι σα θεατής μια προδοσία.

Το πιο δύσκολο στο γράψιμο είναι να ξέρεις τι γράφεις.
Το γράψιμο είναι μια προσωπική ευθύνη ή την αναλαμβάνεις ή όχι.

Συνεργασίες: Οι συνεργασίες ανάμεσα στους σεναριογράφους είναι κοινός τόπος. Οι πιο πολλοί κωμωδιογράφοι δουλεύουν ομαδικά. Ο καθένας από αυτούς πρέπει να είναι και γκαγκ μαν και κοινό. Οι ελάχιστοι, όπως ο Νιλ Σάιμον κι ο Γούντυ Άλεν, μπορούν να γράφουν μόνοι τους και να ξέρουν γιατί και πού γελά το κοινό. Συνεργασία έχουμε ακόμα στη διαφήμιση όπου μια ομάδα από διαφημιστές ρίχνουν τις ιδέες τους καθισμένοι γύρω από ένα τραπέζι, διορθώνουν και συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο.
Η συνεργασία είναι αμφοτεροβαρής σύμβαση. Σα διαδικασία έχει 3 στάδια:
Θεσπίζουμε τους βασικούς κανόνες της συνεργασίας.
Προετοιμάζουμε το υλικό που χρειάζεται για το γράψιμο του σεναρίου.
Το γράψιμο αυτό καθεαυτό. Αν πρόκειται να συνεργαστούμε πρέπει να είμαστε γνώστες των όσων αυτό συνεπάγεται και σίγουροι ότι συμπαθούμε το συνεργάτη μας και μπορούμε να συνεννοηθούμε μαζί του. Θα δουλέψουμε μαζί πολλές ώρες την ημέρα γι αυτό καλό είναι να μας αρέσει η συντροφιά του. Το σενάριο θα είναι ο σκοπός, ο στόχος, η ουσία της συνεργασίας κι εκεί θα πρέπει να αναλώνεται η ενέργειά μας.

Η σχέση των πραγμάτων: Τίποτε δεν πρέπει να πέσει στην τύχη γιατί είναι χαριτωμένο ή σοφό. Ο Σαίξπηρ λεει: «Ακόμα και το πέταγμα ενός σπουργιτιού είναι μέρος του θεϊκού σχεδίου». Το να Φροντίζουμε τη σχέση των πραγμάτων ισοδυναμεί με το να είμαστε γνώστες του θέματος.
____________________________
ΣΗΜ. Το κείμενο έλαβα παλιά, πριν από μερικά χρονάκια, από τη διαδικτυακή φίλη angela_al, που θα ήθελα να τη γνωρίσω αλλά δεν έτυχε.
Βοηθήματα: Αλ.Φασόης Σεμινάριο Επαγγελματικής Κατάρτισης Συγγραφής Σεναρίου
-->> Επειδή τώρα στις διακοπές σίγουρα θα υπάρχει ελεύθερος και δημιουργικός χρόνος, άσε τη φαντασία σου να οργιάσει και γράψε κι εσύ ένα σενάριο. Μπορείς!

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2008

-->> ενα δωράκι -->>

τραγουδά και παίζει πιάνο ο Fats Waller
Ψάξτε περισσότερο, έχει κι άλλα πολλά...

κανόνας για μπαλάντες (Κλυταιμνήστρα)

Κανόνας για να γράφουμε μπαλάντες, καθώς και ένα παράδειγμα.

Μπαλάντα:

1. Η μπαλάντα αποτελείται από τρείς στροφές των δέκα στίχων και μία (τελευταία) στροφή των πέντε στίχων.
2. Κάθε στίχος είναι ενδεκασύλλαβος.
3. Οι ομοιοκαταληξίες των πρώτων τριών στροφών είναι ως εξής:
1η: Α
2η: Β
3η: Α
4η: Β
5η: Β
6η: Γ
7η: Γ
8η: Δ
9η: Γ
10η: Δ
4. Οι ομοιοκαταληξίες της τελευταίας στροφής είναι ως εξης:
1η: Γ
2η: Γ
3η: Δ
4η: Γ
5η: Δ
5. Ο τελευταίος στίχος κάθε στροφής επαναλαμβάνεται ο ίδιος.


Παράδειγμα:

Η γοργόνα Κλυταιμνήστρα (μπαλάντα)

1. Στην Αίγινα σ' αντίκρυσα ένα βράδυ, Α
2. μακρύ μαλλί στην πλάτη σου ριγμένο, Β
3. να βγαίνεις σα γοργόνα στο σκοτάδι. Α
4. Το βλέμμα σου σα βέλος φλογισμένο, Β
5. κατάστηθα με βρήκε τον καημένο. Β
6. Ξαφνιάστηκα, ζαλίστηκα λιγάκι, Γ
7. παράγγειλα ακόμα ένα ουζάκι. Γ
8. Μου είπες πως σε λένε Κλυταιμνήστρα Δ
9. κι απάντησα: "Ευτυχώς, με λένε Λάκη"! Γ
10. Στο βάθος ακουγόταν η ορχήστρα... (δις) Δ

*****

1. Πώς μπήκες στο δικό μου παραγάδι, Α
2. λιγνό κορμί σε τόρνο σμιλεμένο, Β
3. σαν κόμπρα και σα χέλι, σα ζαρκάδι; Α
4. Να καταλάβω ακόμα περιμένω, Β
5. πώς βρήκες των ονείρων μου το τρένο! Β
6. Δεν ήσουνα τυχαίο κοριτσάκι, Γ
7. γι αυτό και δε σου ζήτησα φιλάκι. Γ
8. Θυμήθηκα την άλλη Κλυταιμνήστρα, Δ
9. αυτή με το μεγάλο μαχαιράκι! Γ
10. Στο βάθος ακουγόταν η ορχήστρα... (δις) Δ

*****

1. Βαθειά η φωνή σου, σαν από πηγάδι, Α
2. και μ' ένα τόνο παραπονεμένο, Β
3. μου μίλαγε στης νύχτας το μαγνάδι Α
4. για μοίρα, για γητιές και πεπρωμένο... Β
5. και πάτησα το γκάζι αντί για φρένο! Β
6. Βρεθήκαμε στου Δήμου το παγκάκι, Γ
7. το ζουμερό σου φίλησα χειλάκι.... Γ
8. Μα τ' όνομά σου αυτό, το «Κλυταιμνήστρα» Δ
9. με φόβιζε πολύ κι όχι λιγάκι! Γ
10. Στο βάθος ακουγόταν η ορχήστρα...(δις) Δ

*****

1. Πηγαίνω ταχτικά στο ταβερνάκι Γ
2. που έπεσες εκεί, σαν αστεράκι. Γ
3. Τι κρίμα που σε λέγαν Κλυταιμνήστρα! Δ
4. Ποιός σού 'δωσε αυτό τ' ονοματάκι;! Γ
5. Στο βάθος, πάντα ακούγετ' η ορχήστρα...(δις) Δ


----------------
ΣΗΜ. Η μπαλάντα γράφτηκε την 1/Νοε/1999 και ανέβηκε στις 14-Ιουν-2005 στα E-books του kivernologotexnia.com, που είναι επισκέψιμα από τα μέλη. Μετά, στις 26/10/2006, ανέβηκε και εδώ: -->> http://rodiat3.blogspot.com/2006/10/blog-post_116160840008866704.html

-->> καλοκαίριασε για τα καλά, σφίξαν οι ζέστες, άρα είναι κατάλληλη εποχή να ξαναβρεθεί στην επιφάνεια αυτό το ωραίον πόστιον, έτσι δεν είναι; Αντε, στρωθείτε στο γράψιμο τώρα!

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2008

ξεκόλλα ρε μαλάκα (Phevos) google -->> αποθηκευμένη σελίδα

Μετά από μια ανασκαφή στο google, βρήκα στην αποθηκευμένη σελίδα το ποστ με τίτλο "ξεκόλλα ρε μαλάκα" που είχε ανεβάσει στις 28 Ιουνίου 2008 ο Phevos στο μπλογκ του http://spinachvatican.wordpress.com/ και για κάποιο λόγο το έσβησε. Θεώρησα υποχρέωσή μου να το ψάξω και να το ανεβάσω, επειδή είχα ήδη παραπέμψει σε αυτό μέσα από τις "Σημειώσεις" μου -στήλη αριστερά, αρ. 186. Δεν μου αρέσει να παραπέμπω στο πουθενά, έτσι, τώρα θα διορθώσω το σύνδεσμο, να βλέπουν κάτι τι όσοι ευαρεστούνται να πατάνε αυτά τα κουμπάκια. Το πιστό αντίγραφο του ποστ, πλήρες, με την εικόνα του:

ένα ακόμη αρχέγονο πρόβλημα θα αναλυθεί σ αυτό το μπλογκ πλούσιου κοινωνικού προβληματισμού και διαστρεβλωμένης αντιμετώπισης του κόσμου.

οι άνθρωποι κολλάν, τι τα θέλετε, προβληματική κατασκευή. Κολλάν άσχημα, επίπονα. όταν κολλάν παύουν να 'ναι παραγωγικοί (ζήτω ο καπιταλισμός). όταν κολλάν συνήθως δεν είναι δημιουργικοί. όταν κολλάν είναι σπαστικοί.

δεν κολλάν με πράγματα/άλλουςανθρώπους/καταστάσεις αλλά με ιδέες που σχηματίζουν για τα προαναφερθέντα. Και εκεί ακριβώς έγκειται το πρόβλημα. γιατί αν είμαστε κολλημένοι με τα πράγματα στην υπαρκτή τους διάσταση τότε με τη πρώτη στραβή που θα γινόταν θα λέγαμε "καλή σας νύχτα" αλλά τώρα δημιουργούμε ιδεατά μοντέλα όπου η συνεχής δικαιολόγηση προκύπτει αβίαστα μέσα από δήθεν πραγματικά στοιχεία που βγάλαμε απ τον κώλο μας.

αν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε με κάποιο χάπι ή κάποια επέμβαση τότε η ανθρωπότητα θα προχωρούσε επιτέλους προς τον πυρηνικό όλεθρο.

____________________
-->> να σκέφτεστε πριν κατεβάσετε ένα ποστ. Δεν είναι όλοι εξπέρ στην... μπλογκοαρχαιολογία!
-->> στοιχεία αναζήτησης στο google:-->> ξεκόλλα ρε μαλάκα (Phevos)
-->> ανοίξτε την αποθηκευμένη σελίδα

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

τι τρέχει με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο;

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι -->>

το ζάρι του Παπαζαρή
είναι βαρύ
πολύ βαρύ!

τα πονηρά θερινά

Για τα τμήματα της Βουλής γράφω. Αυτά που λειτουργούν το καλοκαίρι. Οταν ο λαός απολαμβάνει τα μπάνια του, οι πατέρες του φροντίζουν να περνούν νόμους και νομοσχέδια που κανονικά δεν θα περνούσαν στις χειμωνιάτικες συνεδριάσεις. Αυτό το γνωρίζουν καλά οι βουλευτές μας και αφήνουν όλα τα πονηρά για το καλοκαιράκι. Ετσι και με το Μουσείο της Αστυνομίας. Στο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε (αααχχχχ = αναστεναγμός ανακούφισης από τους παριστάμενους βουλευτές) για κτίρια συνολικού εμβαδού 28.000 τ.μ. και ύψους 27 μέτρων, η ανέγερση των οποίων θα απελευθερώσει(!!!) 1,5 στρέμμα πρασίνου (κατά τον πανέξυπνο υπουργό κ. Παυλόπουλο που θεωρεί εμάς βλάκες -για τους ψηφοφόρους του δεν τίθεται θέμα) τσονταρίστηκαν και μερικές άσχετες με αυτό τροποποιήσεις -άλλο κολπάκι αυτό: κολλάνε τροποποιήσεις για άσχετα θέματα σε ένα νομοσχέδιο και με την ψήφισή του τις παίρνει παραμάσχαλα και αυτές. Μαζί με το κτίριο, νάτες και οι δημοσκοπήσεις! Και δεν κάνανε τη χάρη να περάσουν και μια τροποποίηση του ΚΚΕ. ΦΤΟΥ! Οι καλοί χωρούν πολλοί, λέει μια παροιμία, αλλά εδώ το παραξηλώσανε: πολλοί μεν χώρεσαν, αλλά όχι καλοί. Ετσι, με ένα σμπάρο, πολλά τρυγόνια. Αντε, πάω για μια βουτιά και τα (ξανα)λέμε.
..τελικά, Βουλή είναι αυτό; Μάλλον... Βουλίτσα είναι.. Β-Λίτσα, δλδ Λίτσα Β' διαλογής..

-->> UPDATE-->> Λέω, σύμφωνα με τη λογική του κ. Παυλόπουλου, να τσιμεντάρουμε το σύμπαν και να το βάψουμε πράσινο!

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2008

πολιτιστικό κέντρο Αστυνομίας στο Γουδή

?
?
Αυτό
το
γουδί
ποιος
θα
το
πάρει
?
?


-->> εννοείται ότι το πολιτιστικό κέντρο είναι πιθανότατα πρόσχημα. Το ζουμί είναι να μπει πόδι στο χώρο. Περισσεύει τσιμέντο και τα χωματουργικά μηχανήματα σκουριάζουν. Ενα τσιμεντένιο μητροπολιτικό πάρκο είναι και πολύ σούπερ! Με δέντρα από μπετόν, χορτάρι από πλαστικό, λουλουδάκια από παραδοσιακά χαλιά, κλπ. Το παρόν ποστ καταθέτει μια υλοποιήσιμη πρόταση.


αναζητώντας anthropus-anthropus (οδική ασφάλεια)

Στην εκπομπή "ΥΠΑΡΧΕΙ... ΕΙΔΗΣΗ" της Τρίτης, 15/07/2008, στην ΕΤ3, προς το τέλος της εκπομπής είδα και άκουσα για λίγα λεπτά το θρυλικό οδηγό αγώνων Ιαβέρη να ξεσπαθώνει θυελλώδης. Φαινόταν σαν ένας σύγχρονος Δον Κιχότης, μόνο που αυτά που έλεγε είναι απολύτως λογικά και η Δουλτσινέα του -η Οδική Ασφάλεια- είναι μια Κυρία που όλοι μας επιθυμούμε και ευχόμαστε να την έχουμε δική μας, κολλητή μας, αγαπημένη φίλη, και να τη χαιρόμαστε μαζί του.

Στην εκπομπή παρουσιάστηκε χάρτης από την έρευνα της Eurostat, η οποία μας απένειμε το Α' βραβείο για το Ευρωπαϊκό ρεκόρ επικίνδυνων δρόμων, μετά από τη διαπίστωση ότι 7 από τις 10 πιο επικίνδυνες περιφέρειες στην Ευρώπη βρίσκονται στη χώρα μας. Με βάση αυτή τη διαπίστωση, έγινε συζήτηση με τον Ιαβέρη (Τάσο Μαρκουίζο), τον πασίγνωστο έλληνα οδηγό αγώνων.

Παρακάτω, μεταφέρω αποσπάσματα από τις απαντήσεις του Ιαβέρη σε δημοσιογραφικές ερωτήσεις.

Τα στοιχεία

Αθηνών - Θεσσαλονίκης
Πέταλο Μαλιακού / Πειραιάς - Αγ. Στέφανος -->> 1.576 θύματα

Αντιρίου - Ιωαννίνων
τμήμα περιφ. Δυτ. Ελλάδας -->> 1.095 θύματα
τμήμα περιφ. Ηπείρου -->> 661 θύματα

Κορίνθου - Πατρών -->> 1.159 θύματα

Θεσσαλονίκη - Καβάλα -->> 669 θύματα

Κρήτη -->> 679 θύματα

(Μονάδα μέτρησης -->> πόσα θύματα ανά 1 εκ. οχήματα υπήρξαν σε διάστημα 1 χρόνου)

Μοναδικό φαινόμενο στην Ευρώπη -ίσως και παγκοσμίως- η λεωφ Κηφισού, που βρίσκεται εντός αστικού ιστού.

Απορία προξενεί η γέφυρα Ρίου-Αντιρίου, το σύγχρονο θαύμα τεχνικής, που ενώνει δυο από τα πιο θανατερά τμήματα του εθνικού οδικού δικτύου, την εθνική οδό Κορίνθου - Πατρών με το δρόμο Αντίριο - Ιωάννινα.

Μερικά από τα λόγια του Ιαβέρη

Ο θρυλικός Ιαβέρης ξεσπαθώνει σπαραχτικά: -->>

Δεν θέλουμε καλούς οδηγούς, θέλουμε καλούς ανθρώπους. Θέλουμε ανθρώπους σκεπτόμενους και συνειδητοποιημένους. Ανθρώπους οι οποίοι διοικούν, οι οποίοι νομοθετούν, υπουργούς, βουλευτές. Θέλουμε κατασκευαστές δρόμων με συνείδηση (...).
Θέλουμε αστυνομικούς ανθρώπους, δασκάλους ανθρώπους, ανθρώπους ανθρώπους εν κατακλείδι. Δεν είναι θέμα οδηγού, είναι θέμα γενικότερης παιδείας ελλήνων. Θά'λεγα εύκολα ότι (...) η Πολιτεία και αυτοί που εκλέγουν τους ανθρώπους, οι οποίοι αύριο το πρωί θα διαχειριστούν τις τύχες τους, νά'χανε φροντίσει να μην έχουμε τα 7 πιο τραγικά μέρη της Ευρώπης.

εκφράζει την πικρία του ο Ιαβέρης με μαύρο χιούμορ: -->>
Να μη στενοχωριόμαστε που έχουμε μόνο τα εφτά στα δέκα, σε λίγο θα έχουμε τα δέκα στα δέκα.

και καταλήγει στην τραγική διαπίστωση:-->>
Κανείς πολιτικός δεν νοιαζεται για το αυριανό μέλλον των ανθρώπων που είναι τα παιδιά τους. ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ.

Ραγδαία αύξηση τροχαίων

Πρώτο εξάμηνο 2008
Νεκροί 665
Σοβαρά τραυματίες 863
Ελαφρά τραυματίες 7.757


Για τις κυρώσεις του Κ.Ο.Κ. -->>
Ο Κώδικας είναι ένα απαξιωτικό μέτρο, διότι βάζει τον πολίτη να σκέφτεται ότι μετά από κάθε εγκληματική πράξη κινδυνεύει να αδειάσει η τσέπη του κι όχι να αδειάσει η ευτυχία της οικογένειάς του. Δεν είναι δυνατόν ένα κόκκινο φανάρι, το οποίο ετοιμαζόμενος να το περάσεις, κάνοντας μια απόπειρα φόνου, να σκέφτεσαι ότι αυτό θα σου κοστίσει 350 ευρώ. Θά'πρεπε να σκεφτείς ότι κοστίζει τη ζωή σου, τη ζωή των παιδιών σου, τη ζωή ανύποπτων συμπολιτών.

Για την αστυνόμευση: -->>
Μια παρουσία της αστυνομίας ίσως να βοηθούσε, αλλά πρώτ' απ' όλα θά'πρεπε νά'χει προαχθεί η εκπαίδευση της συνείδησης των ανθρώπων.Πρώτα να συνειδητοποιήσουν ότι παίζουν κορώνα γράμματα κάθε μέρα τα πιο σημαντικά τους, τα πιο πολύτιμα, τα πιο ανεκτίμητα, και αυτά δεν μπορείς να τα βάλεις σε διαδικασία εκτίμησης σε ευρώ.

Για τα μέτρα στην Ε.Ε. -->>
(τα μέτρα που ακολούθησαν) ...στην Ευρώπη, στη 15ετία 1985-2000 είχαν μείωση (των ατυχημάτων) κατά μέσο όρο 50%. Στη Σουηδία 95% μείωση κι εμείς 60% αύξηση!!! Από το 2001 έως τώρα, εμείς κάναμε μόνο 11% μείωση στο 160% αύξηση που είχαμε, ενώ ο Μ. Ο. της Ευρώπης έκανε 40% και 50% (μείωση). Διότι είχαν στόχους πρώτης προτεραιότητας να μειώσουν το θανατικό.

Το παράδειγμα της Γαλλίας: -->>
Το 2003, επί προεδρίας Σιράκ, η πρώτη προτεραιότητα της γαλλικής προεδρίας ήταν ο θάνατος των νέων στους δρόμους, δεύτερη η υγεία, τρίτη η παιδεία. Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει καν στην ατζέντα των πολιτικών. Λυπάμαι... Μένω έκπληκτος γιατί αφήνει παγερά αδιάφορους ο θάνατος νέων στην άσφαλτο. Δεν ξέρω αν το θεωρούν κατι που δεν μπορούν να αποφύγουν.

Για την κυκλοφοριακή αγωγή στα σχολεία: -->>
(είναι δύσκολο να μπει ειδική αγωγή στα σχολεία) γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος, ο οποίος έχει την ωριμότητα και την παιδεία να το αποφασίσει. Οταν οι ίδιοι, αυτοί που θα μπορούσαν να νομοθετήσουν και να αποφασίσουν για τις τύχες των πολιτών, δεν είναι ικανοί να αυτοπροστατευτούν, κυκλοφορώντας χωρίς ζώνες και χωρίς κράνη, οι άνθρωποι του κοινοβουλίου, (...) οι σημαντικοί άνθρωποι του κοινωνικού ιστού, συμπεριφέρονται με τέτοιο τραγικό τρόπο, ανίκανοι να αυτοπροστατευτούν, βεβαίως είναι και ανίκανοι να προστατέψουν τους ψηφοφόρους τους.

Σοφή (και πολύ απλή) συμβουλή από έναν έμπειρο οδηγό: -->>
Εφόσον ξέρουμε ότι ένας δρόμος δεν είναι καλός, πρέπει να προσαρμόσουμε την οδήγησή μας στις συνθήκες αυτές.

Η λογική κατακλείδα: -->>
Οι άνθρωποι που κατασκευάζουν τους δρόμους και οι άνθρωποι που παραλαμβάνουν τους δρόμους, θά 'πρεπε να σκέφτονται ότι αυτοί οι δρόμοι είναι οι δρόμοι που χρησιμοποιούν τα παιδιά τους και η οικογένειά τους.


_____________________
ΣΗΜ.1. -->> Ποιος όμως έχασε τη λογική για να τη βρούμε εμείς οι απόγονοι των ΕΛ..?
ΣΗΜ.2. -->> Σε επόμενο σχόλιο θα εξηγήσω μερικά πραγματάκια στον Ιαβέρη, προσπαθώντας να δώσω απάντηση σε όσα πιθανότατα δεν γνωρίζει.

-->> Η φωτό με τα κύπελα (1980) από εδω: -->>
http://www.in.gr/auto/acrop_2000/INTERVIEW_IABERHS.htm
-->> η πρόσφατη φωτό από εδώ, όπου υπάρχει και ένα βίντεο με διάλεξή του Ιαβέρη: -->>
http://voriaevia.blogspot.com/2008/03/blog-post_16.html


-->> ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΟΔΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΠΑΝΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ -->>
http://www.ioas.gr/index.asp
Ημερίδα για την οδική ασφάλεια, 2005 -->>
http://www.ioas.gr/newsitem.asp?lang=EL&ID=8
-->> Επισκεφτείτε το, έχει κι ένα φοβερό Pin Project με χάρτη, κλπ κλπ.
"βοήθησέ μας να επισημάνουμε τα προβλήματα των ελληνικών δρόμων και να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να τα λύσουμε.
Γιατί όλοι μαζί...
ακουγόμαστε πιο δυνατά."

_____________________
ΣΗΜ.3. Ετσι γράφει στη σελίδα της η τραγική κυρία Μυλωνά και, αν και αναρωτιέμαι «Γιατί άραγε θα ακουστούμε τώρα;» διατηρώ την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Ισως, αν αντί για εκκλησίδια στα σημεία θανατηφόρων ατυχημάτων τοποθετούσαμε μια σήμανση για τον ακατάλληλο δρόμο συν μια τεράστια μούντζα για τον ασυνείδητο οδηγό.
ΣΗΜ.4. Σε επόμενο ποστ θα απαντήσω και στην κυρία Μυλωνά. Ισως δεν έχει υποπτευθεί μερικά πράγματα και να έχει το νου της.

ΣΗΜ.4. (Update 5:01 π.μ.) Με τόση ζέστη πού να κοιμηθώ! έτσι, αντί να περιμένω να ξημερώσει, το ανέβασα πριν λίγο στους ΚΑΦΕΛΛΟΥΣ, εδώ: -->>
http://eimaste-kafroi.blogspot.com/2008/07/anthropus-anthropus.html

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2008

TO ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ (του Γ. Χολιαστού)

Ενας πλούσιος είχε στη δούλεψή του έναν υπηρέτη.
Αυτός του γυάλιζέ τα παπούτσια, αυτός του έφτιαχνε το φαγητό, τον έπλενε, του ετοίμαζε τις διασκεδάσεις του. 0 ίδιος ο υπηρέτης ζούσε σε μιαν αχυρένια καλύβα, σε μια γωνιά του κήπου του πλούσιου αφεντικού. Δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ και ζούσε μια μίζερη, μιαν άθλια ζωή. Και δεχόταν αδιαμαρτύρητα κάθε ιδιοτροπία ή κακομεταχείριση από το αφεντικό του.
Μόνο σε ένα πράγμα ήταν απαιτητικός, πράγμα που φαίνεται παράξενο για υπηρέτη, όμως έτσι ήταν. Και μάλιστα η απαίτηση αυτή ήταν αδιαπραγμάτευτη για τον υπηρέτη. Αλλά περίεργο είναι και πως το αφεντικό σεβόταν απόλυτα τήν ιδιοτροπία του υπηρέτη του.
Η ιδιοτροπία αυτή ήταν η εξής: ό υπηρέτης ήθελε πάνω στους τοίχους της καλύβας του να βλέπει λέξεις η φράσεις που να του αρέσουν. Οι φράσεις αυτές μπορούσαν να είναι είτε γραμμένες κατευθείαν πάνω στους τοίχους, είτε γραμμένες σε χαρτιά που κρέμονταν από αυτούς.
Ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι λέξεις δεν το ήξερε το αφεντικό, όμως καλά καλά δεν το ήξερε ούτε και ο ίδιος ο υπηρέτης. Μπορούσε δηλαδή αυτός να είναι ικανοποιημένος από τις επιγραφές του δωματίου του για λίγους μήνες ή για μερικά χρόνια και ξαφνικά περισσότερες ή λιγότερες από τις λέξεις αυτές να αρχίσουν να μη τον ικανοποιούν πια. Αυτή η έλλειψη ικανοποίησης δε δηλωνόταν από τον υπηρέτη στον κύριό του, παρά εκδηλωνόταν με ανεπαίσθητες αλλαγές στην συμπεριφορά του προς αυτόν. Ας πούμε άφηνε αυτός αγυάλιστη την εσωτερική πλευρά ενός παπουτσιού του κυρίου του, ή όταν έστρωνε το κρεβάτι του άφηνε ακάλυπτη μια μικρή επιφάνεια κάποιας γωνίας. Άλλες φορές, υποχωρώντας από το δωμάτιο μετά από την ακρόαση πού είχε από το αφεντικό, η υπόκλισή του δεν ήτανε ακριβώς εδαφιαία, αλλά τέτοια που να αφήνει μια μικρή απόσταση μεταξύ κεφαλιού και πατώματος.
To αφεντικό από τη μεριά του έπρεπε να παρατηρήσει τις μικροαλλαγές αυτές και να σπεύσει να διορθώσει τις επιγραφές.
Και πραγματικά το αφεντικό παρατηρούσε αμέσως τις αλλαγές στη συμπεριφορά του υπηρέτη απέναντί του. Και δε θα νιαζόνταν και πολύ το αφεντικό αν δεν είχε γυαλισμένη κάποια πλευρά του παπουτσιού του ή αν μια ακρούλα του κρεβατιού του ήταν άστρωτη, όμως ήξερε καλά πως αυτή η συμπεριφορά ήταν η αρχή μιας σειράς διαταραχών στις σχέσεις του με τον υπηρέτη, τέτοιας που, αν δεν έπαιρνε μέτρα να την ανακόψει έγκαιρα, αυτή θα είχε σαν κατάληξη τη φυγή του υπηρέτη από το σπίτι και την εγκατάστασή του στην καλύβα του κήπου του γείτονα. Και αυτό με τη σειρά του εσήμαινε πως οι υπηρεσίες θα παρέχονταν τώρα στο γείτονα, που μάλιστα περίμενε πως και πως να συμβεί κάτι τέτοιο, επειδή ο υπηρέτης ήτανε ο μόνος στην περιοχή.
Γι αυτό και το αφεντικό, μόλις αντιλαμβανόταν την αλλαγή αυτή στη στάση του υπηρέτη του, έσπευδε αμέσως να βρει λέξεις άλλες, που αντικαθιστώντας κάπoιες από εκείνες που μέχρι τώρα κρέμονταν στον τοίχο, θα επανέφεραν στο δρόμο τής μέχρις εξαντλήσεως προσφοράς των υπηρεσιών του τον υπηρέτη του. Ήταν μια λεπτή υπόθεση αυτή και απαιτούσε διαρκή προσοχή από το αφεντικό η διάγνωση μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η τέτοια παρατηρητικότητα του αφεντικού ήταν το μόνο προσόν που του έδινε τη δυνατότητα να διατηρεί τον υπηρέτη στη δούλεψή του, μιας και απ' αυτήν εξαρτιόταν η συνέχιση της συνεργασίας εκείνου με αυτόν.
Και το αφεντικό εργαζόταν με πάθος πραγματικό όταν επρόκειτο να αλλάξει τις λέξεις στον τοίχο της καλύβας. Στην πραγματικότητα ήταν η μόνη φορά στη ζωή του που το αφεντικό εργαζόταν, αν μπορεί κανείς να ονομάσει εργασία το ψάξιμο για λέξεις. Και τότε είναι που δούλευαν και οι φίλοι του αφεντικού, εκείνοι που μαζί του έτρωγαν τα φαγητά που ο υπηρέτης παρασκεύαζε και ωφελούνταν από τις υπηρεσίες που τους προσέφερε. Κλείνονταν τότε όλοι αυτοί μέσα σε αίθουσες ειδικά διασκευασμένες για το σκοπό αυτό, και καθένας πρότεινε και μια ή δυο διαφορετικές λέξεις ή φράσεις. Και ήσαν όλοι πολύ προσεκτικοί και έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον στη δουλειά τους, επειδή ήξεραν πως από αυτήν εξαρτιόταν όλη τους η καλοπέραση, αλλά μερικές φορές και η ίδια τους η ζωή. Γιατί ο υπηρέτης, αν το πράγμα έφτανε ως τη φυγή του από το σπίτι όπου μέχρι τότε υπηρετούσε, τότε, πάνω στη φούρια του για αλλαγή αφεντικού, μπορούσε και να σκοτώσει το παλιό αφεντικό ή κάποιον από το σινάφι του. Αλλά και αυτό να μη συνέβαινε, το αφεντικό και οι φίλοι του δεν μπορούσαν να παραδεχτούν ότι θα έχαναν έναν τόσο αφοσιωμένο υπηρέτη μόνο και μόνο επειδή στάθηκαν ανίκανοι να βρουν μερικές λέξεις, αφού αυτό ήταν όλο κι όλο που ο υπηρέτης ήθελε για να μη φύγει και ποτέ δε διαμαρτύρονταν για την αμοιβή του ή για τις υπερβολικά κουραστικές υπηρεσίες που προσέφερε.
Και μέσα στην αίθουσα διασκέψεων ακούγονταν διάφορες κατά καιρούς λέξεις και φράσεις, όπως "αλλαγή", "μιάσματα", "αποστασία", "σκληρός πυρήνας Ευρώπης", "ανάπτυξις", "συμμετοχική δημοκρατία", "σεμνά και ταπεινά", "πάταξις της διαφθοράς" και ό,τι μπορούσε το μυαλό του αφεντικού να υποθέσει πως θα ικανοποιούσε τον υπηρέτη του και θα έφερνε τις σχέσεις του με αυτόν στην προηγούμενή τους κατάσταση. Και τις περισσότερες φορές κάτι έβρισκε το αφεντικό που να ικανοποιεί το ιδιότροπο αυτό γούστο του υπηρέτη του. Γιατί στό βάθος ο υπηρέτης δεν ήθελε να αλλάζει αφεντικό, μόνο ήθελε να ικανοποιεί κάποια μέσα του φωνή που του έλεγε πως είναι μια ζηλευτή ιδιαιτερότητα γι αυτόν να είναι ο μόνος υπηρέτης μέσα στο σύνολο των επί γης υπηρετών, που δουλεύει αδιαμαρτύρητα και χωρίς απαιτήσεις για βελτίωση των συνθηκών της εργασίας του και της ζωής του.
(Κάθε μη ομοιότητα με γνωστά πρόσωπα και πράγματα είναι συμπτωματική)

Γιώργης Χολιαστός
15 Ιουλ 2008 3:37:00 μμ

-->> ευχαριστώ το Γιώργη Χολιαστό που άφησε την ιστορία του εδώ:-->>
http://rodiat7.blogspot.com/2008/02/blog-post.html
Εχω γράψει για τις λέξεις που χάνουν το νόημά τους, για τις λέξεις που διαστρεβλώνονται καταλλήλως ώστε να λαβαίνουν συχνά εντελώς αντίθετες έννοιες, το παραμύθι του Γιώργη όμως αποτυπώνει γλαφυρά μια κατάσταση όπου μέσα της ζούμε, όπου οι λέξεις αναδεικνύονται πρωταγωνίστριες στην όπερα της κουφότητας. Πριμαντόνες που άδουν τις εκκωφαντικές τους άριες. Εμείς απλώς ακούμε ώσπου να κουφαθούμε. Μετά, όλα είναι απλά...

Μαγεμένος καυλός!

Πέρασα ένα ωραίο βράδυ τρώγοντας και μιλώντας με φιλαράκια στο μαγαζί που έφερνε ντελίβερυ στο γραφείο κάτι καταπληκτικές ομελέτες με ζαμπόν πριν από 35 χρόνια! «Από πού να παραγγείλουμε σήμερα παιδιά;» ρώταγε κάποιος όταν έφτανε μεσημέρι. «Από τον Καυλό!» απαντούσε κάποιος άλλος κι ένας τρίτος τηλεφωνούσε. Το μαγαζί ήταν δυο βήματα και τις ομελέτες τις έφερνε ζεστές ζεστές ένας ωραίος νεαρός. Οταν το είπα στο γκαρσόνι, μου απάντησε «Εγώ ήμουν»! Τον κοίταξα καλά καλά και έφερα στο νου μου τον ωραίο νεαρό. «Γεράσαμε», είπα στο γεροντάκι που είναι τώρα -καλοστεκούμενο, δε λέω- και φεύγοντας τον χαιρέτισα με χειραψία.

Μέσα στη συζήτηση περί ανέμων και υδάτων (κυριολεκτικά) θυμήθηκα (και ανακοίνωσα στην ομήγυρη) μια φράση που πέρασε από το νου μου το μεσημέρι και τη γράφω εδώ για να μη την ξεχάσω: «Ο αέρας χρειαζόταν διαβατήριο για να μπει στα πνευμόνια του». Περιττό να γράψω για την καζούρα που επακολούθησε.

Μου δώσαν κι ένα χαρτάκι με τα μαγαζιά της πλατείας. Δεν ξέρω αν ανήκουν στην ίδια διεύθυνση ή πρόκειται για... συνομοσπονδία εστιατόρων! Τι με νοιάζει όμως;

Το μόνο δυστύχημα είναι πως δεν είχε τη φημισμένη λέμον πάι -δεν τη φτιάχνει το καλοκαίρι.

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2008

Σύγκρουση τρένων μεταξύ Τιθορέας Δομοκού

Απο δελτίο ΕΤ1 ΤΩΡΑ: -->>
Επιβατική αμαξοστοιχία έπεσε πάνω σε βαγόνια εμπορικής. 1.650 τόννοι φορτίου (400 παραπανίσιοι) και 40 βαγόνια (14 παραπανίσια) και το εμπορικό τρένο "έχασε" τα τελευταία βαγόνια του. Ο σταθμάρχης είδε κατάληψη στον άξονα (από το σύστημα τηλεδιοίκησης) και ρώτησε το μηχανοδηγό αν έχει όλα τα βαγόνια μαζί του, ο μηχανοδηγός είπε ναι και ο σταθμάρχης έδωσε το πράσινο φως για την επιβατική αμαξοστοιχία, που έπεσε πάνω στα βαγόνια που είχαν ξεμείνει πάνω στις γραμμές.

-->> συμπέρασμα 1: -->> το σύστημα τηλεδιοίκησης το έχουμε χεσμένο.
-->> συμπέρασμα 2: -->> επείγει η κατασκευή διπλής σιδηροδρομικής γραμμής. Είμαστε πολύ πίσω.

Γεράσιμος Στέρης




Η ιστορία του ζωγράφου Γεράσιμου Στέρη με καθήλωσε το Σάββατο που την έμαθα από σχετικό ντοκυμαντέρ της ΕΤ1. Εψαξα σήμερα και βρήκα ένα ωραίο αφιέρωμα στο kefalonia.net.gr και από εκεί πήρα και ανέβασα τη φωτογραφία του καλλιτέχνη. Υπάρχουν και εικόνες από 9 έργα του.

Σε επόμενο ποστ σκοπεύω να ανεβάσω μερικές από τις σκέψεις που διατύπωσε ο Γεράσιμος Στέρης για την Τέχνη και τον άνθρωπο. Υπήρξε σπουδαίος, πραγματικά σπουδαίος. Εχω καταμαγευτεί. Κρίμα που δεν είχα ακούσει γι αυτόν τίποτα μέχρι τώρα, αλλά πάλι καλά που έμαθα -έστω και αργά.

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2008

Αναμνήσεις από το monitor και άλλες ιστορίες

  • Μετά από το πρόσφατο security update for windowsXP, αποφάσισα να διακόψω οριστικά τη θυελλώδη σχέση μου με τον Ι.Ε. Η σχέση αυτή υπήρξε σφόδρα ερωτική, μια και ο Ι.Ε. ικανοποιούσε το βασικό μου βίτσιο: τον περιορισμό του πλάτους της οθόνης με την εμφάνιση των favorites σε στήλη αριστερά. Ολοι οι άλλοι browsers αρνούνται αυτή την ευκολία κι έτσι είμαι αναγκασμένη να λοξοκοιτάζω και να υπολειτουργεί το δεξί μου μάτι.
    Δυστυχώς, με τη σημερινή ενημέρωση των windowsXP (την οποία απάλειψα από το πισι μου βεβαίως) εξακολουθεί να μην είναι δυνατή η χρήση του Ι.Ε. Διερωτώμαι πού να οφείλεται αυτό. Μήπως με αυτό το χουνέρι ο Μ.Α. θέλει να αναγκάσει σε προσχώρηση άνευ όρων; Μήπως.. Δεν πάει κάπου το μυαλό μου και βοήθείστε!
    Το δικό μου πρόβλημα πάντως το έλυσα σαν το Μεγαλέξαντρο: Με μια σπαθιά!
  • Πόσο συγκινούμαι ώρες ώρες... Αν και αποφεύγω την παρελθοντολογία, κάπου κάπου περνώ από το ακατοίκητο μπλογκοχωριό, το monitor, αν θυμάστε. Νοσταλγώ την εποχή της αθωότητας, τότε που είμασταν διαδικτυακά μωράκια και κάναμε ντα το ένα το άλλο ή μοιραζόμασταν καραμελίτσες -ο αριθμός ο δικός μου ήταν λίγο πριν το 700, ίσως 680κάτι, αν θυμάμαι καλά. Για όποιον θέλει να μάθει κάτι περισσότερο, ας διαβάσει τις "Αναμνήσεις από το monitor"
  • «Η Κομισιόν χρηματοδοτεί τη δωρεάν διανομή φρούτων και λαχανικών στα σχολεία, για παιδιά 6-10 ετών» και μου φαίνεται πολύ καλό αυτό το μέτρο. Να πιάνουν τόπο τα χρήματά μας επιτέλους!
  • «Το αυγό του φιδιού πού είναι;» ρώτησε ο κ. Παυλόπουλος σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο -δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή, αλλά το έχω γράψει. Λίγο αργότερα, ο εκφωνητής ειδήσεων ανέφερε κάτι για τα οικονομικά των κομμάτων. Το αυτί μου όμως το εσωτερικό, έπιασε κάτι για τα "οικονομικά των πτωμάτων" και άρχισα να λογαριάζω πόσα εισιτήρια σε ΜΜΜ αναλογούν σε μια μερίδα φακές. Οταν εξισωθεί το κόστος ενός εισιτηρίου με μια μερίδα φακές θα πρέπει να ανησυχήσω; Τι θα σημαίνει αυτό; Οτι αυξήθηκε το εισιτήριο ή ότι μειώθηκε η μερίδα;
  • Σε κάποιο ντοκυμαντέρ άκουσα τη φράση «Αφού περάσουν ένα λόφο, τους περιμένει άλλος λόφος» και στη σκέψη μου πλακώσαν λόφοι, λοφάκια και λοφία! Οι λόφοι μπορεί να τελειώσουν κάποτε, όσο πλησιάζουμε τη θάλασσα. Το δυστύχημα είναι πως οι βλάκες με περικεφαλαία (και λοφίο!) δεν έχουν τελειωμό...
  • Σε διαφήμιση κάρτας αγορών, μεταξύ άλλων λέγονται: «η κάρτα δια τις αγορές εις την Ελλάδα και εξωτερικόν» και αυτό με βάζει σε σκέψεις: ποιος τάχα συνέταξε τα λογάκια; Σε ποιους απευθύνεται η διαφήμιση;
  • Γενικά, δεν εμπιστεύομαι τους διαφημιστές. Ανέκαθεν η δυσπιστία μου σε αυτό τον κλάδο ήταν αυξημένη. Ο διαφημιστής είναι ο πλέον ευπρόσβλητος επαγγελματίας από τις ανήθικες προτάσεις των εργοδοτών του. Κάνω λάθος; Η πιο πρόσφατη επιβεβαίωση ήρθε από ΗΠΑ μεριά, όπου η διαφήμιση των φαρμάκων σπάει κόκκαλα με την αναλγησία και την ανηθικότητά της. Φταίνε οι φαρμακοβιομήχανοι, ναι, φταίνε και οι διαφημιστές όμως -ίσως και περισσότερο.


γύρω γύρω όλοι

Στη μέση δεν βρισκόταν τίποτα, ούτε καν ο Μανόλης. Ολοι καθόντουσαν γύρω από ένα τραπέζι. Το τραπέζι ήταν άδειο και μεγάλο. Παρολαυτά όμως, όλοι χαμογελούσαν. Χαμογελούσαν επειδή συγκρατούσαν το ξεκαρδιστικό ανακουφιστικό γέλιο που τους έπνιγε. Στα μάτια άστραφταν βλέμματα ικανοποίησης, στα μουστάκια στάζαν σάλια όρεξης που άνοιγε απειλητικά. «Φέρτε τα κουτάλια!» φώναξε κάποιος. «Και τί θα φάμε;» απάντησε κάποιος άλλος με ερώτηση. «Ε, αυτόν που θα μας δώσει τα χρυσά κουτάλια, γνωστό αυτό» είπε ένας άλλος. «Τα βλέπω να έρχονται συντομότερα από όσο τα περιμέναμε» είπε ο γκουρού και πήρε το σοβαρό του ύφος για να προβεί σε ανακοινώσεις. Οι άλλοι συνέχισαν να χαμογελούν και, μόλις έφυγε το τηλεοπτικό συνεργείο, ξέσπασαν σε χαρούμενους αλαλαγμούς. Να είναι καλά τα παιδιά. Μόλις τους είδα σκέφτηκα κάτι και γέλασα με τη σειρά μου, αλλά κανείς δεν με άκουσε. Αυτό που σκέφτηκα ήταν ότι τα χρυσά κουτάλια τα έχω δώσει εδώ και πολύ καιρό στο ενεχυροδανειστήριο.

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2008

ρομαντική πινελιά

Ενας Κούκος θα φέρει την Ανοιξη...

γίδες παγίδες

παγιδεύτηκα πολύ -σα νάταν δυνατό να παγιδευτώ λίγο!
γλίστρησα σε δάκρυα ηγετών παγετών -λέω πως μπορεί κάποτε να δακρύζουν κι αυτοί, άλλωστε λιώνουν τώρα οι πάγοι...
με βρεγμένες πατούσες κολυμπούσα -γίνεται να μπεις στη θάλασσα χωρίς να βραχούν τα πέλματα;
συνάντησα αρματαγωγά με περικεφαλαίες -ε, πολεμικά είναι, να μην έχουν;
χτύπησα αλύπητα θύρες ανοιχτές -μάλλον κάποιος σαδομαζοχισμός παίζει εδώ.
με χτύπησαν χαϊδευτικά στην πλάτη -όσοι φοβήθηκαν να μου πουν την αλήθεια.
απεύφευγα να ουρλιάζω -χαλάει το ίματζ μου.
έφευγα -πάντα, από όσο θυμάμαι, από τότε που άφησα τη μήτρα της μάνας μου.
τα βουνά είναι γεμάτα γίδες -παγίδες- και ο Λυκαβηττός είναι σβηστός.

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2008

Αργιοναι ως εσθιρμα

Αμπανορθος εμενθασα ως αργιονη
εμβηλατινωσε η προαδη αντορνα
λουφωστραδες οι πυρτιολιανες
αγχαμορθρωνιστι ελανθοναν λικουπιριως

- Τις ει ω ξεινφεστρε;
- Ο σος ενδρεφοβλεγαρνης αφλαγερτια δριγκι
- Αμβετραν ω ενδρεφοβλεγαρνα και σπολια,
το ανθιαρνιοστον επιλικρασεν αγχις.


Εσθιρμον δρομασπιν ο ερισβιλουκουριος
και ανθρικδωθη

______________________
ΣΗΜ. μετά από όσα συμβαίνουν γύρω μας, το πετρέλαιο να ανεβάζει την τιμή του στο χρηματιστήριο της αγνότητας, το παραλήρημα της A. Παπαρήγα "έξω τώρα από την ΕΕ", τα ουρλιαχτά του πολιτικού κόσμου "έξω ο Λιάπης από το ΥΠΠΕ", την άνοδο του πληθωρισμού παρά τη βαθμιαία πτώση των ειδών στα σουπερμάρκετ, κλπ κλπ, είπα να ξεσκονίσω αρχαίες μοναδικές γλώσσες, να χτίσω πολεμίστρες στα μπαλκόνια, να ζωστώ ξίφος, να φορέσω και την περικεφαλαία μου και να αμυνθώ εναντίον της ζέστης.

-->> από εδώ: -->> http://rodiat3.blogspot.com/2006/04/blog-post_07.html

UPDATE -->> Λέω να τονίσω τις λέξεις εκεί όπου μου αρέσει:

Αργιόναι ως έσθιρμα

Αμπάνορθος εμένθασα ως αργιόνη
εμβηλατίνωσε η προάδη αντόρνα
λουφωστράδες οι πυρτιολιάνες
αγχαμορθρωνιστί ελάνθοναν λικουπιρίως

- Τις ει ω ξείνφεστρε;
- Ο σος ενδρεφοβλεγάρνης αφλαγερτία δριγκί
- Άμβετραν ω ενδρεφοβλεγάρνα και σπολιά,
το ανθιαρνιοστόν επιλίκρασεν άγχις.

Έσθιρμον δρόμασπιν ο ερισβιλουκούριος
και ανθρικδώθη

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2008

"Υπάρχω" - το τραγούδι των σκλάβων

Σήμερα έγινε μια μικρή αποκάλυψη, στο μυαλό μου φυσικά. Σκεφτόμουν αν είναι διαφορετικό το να ζει κάποιος από το να υπάρχει. Εκεί ακριβώς έγινε το κλικ! και παρουσιάστηκε αυτομάτως η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη στη μνήμη μου. Δεν είναι από τις φωνές που που αρέσουν η φωνή του, μια αγριοφωνάρα είναι, απαίδευτη και απειλητική τη βρίσκω, ακόμα και τρομαχτική. Από τότε που εμφανίστηκε στη δισκογραφία με απωθούσε. Αναρωτιόμουν συχνά γιατί άλλοι άνθρωποι την έχουν θεοποιήσει, πολλοί μάλιστα από εκείνους που εκτιμώ ιδιαίτερα γράφουν διθυράμβους γι αυτή τη φωνή. Τεσπα.

Το αποκορύφωμα της φωνητικής έξαρσης του Στ. Καζαντζίδη είναι το τραγούδι "Υπάρχω", που έγινε μάρκα ούζου κιόλας, δικής του παραγωγής. Αυτό το "Υπάρχω", τόσο φωναχτό ώστε να ξεσκίζει τα αυτιά, να θέλεις να τα βουλώσεις με ωτοασπίδες, ήταν ένα τραγούδι που με μπέρδευε πάντα. Δεν μου άρεσε καθόλου και δεν ήξερα γιατί, δεν μου άρεσε και απορούσα πώς ήταν δυνατό να αρέσει σε άλλους, να αρέσει γενικά, τι έβρισκαν οι άνθρωποι στα λόγια ή στην κραυγή του τραγουδιστή.

Σήμερα, επιτέλους, μου αποκαλύφθηκε η αιτία που το τραγούδι αυτό αρέσει, και, μέσα απο την προτίμηση του τραγουδιού αυτού, γιατί αρέσει η φωνή του Καζαντζίδη -σύμφωνα με τη γνώμη μου πάντα, έτσι;

"Υπάρχω" κραυγάζει ο τραγουδιστής, "Υπάρχω" τραγουδούν όσοι δεν ζουν αλλά "υπάρχουν". Υπάρχουν από μόνοι τους ή υπάρχουν επειδή κάποιος άλλος τους θέλει να υπάρχουν; να υπάρχουν "γι αυτόν και μόνο" ίσως; "Υπάρχω κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω" λένε τα λόγια του τραγουδιού. Αυτό ακριβώς είναι που με απωθεί, και μάλιστα ειπωμένο με κραυγή απελπισίας. Είναι το τραγούδι ενός σκλάβου. Σκλάβου της αγάπης, της εργοδοσίας, της εταιρείας δίσκων, της γυναίκας, της μάνας, της φιλίας, του κόματος, κλπ, αδιάφορο -πάντως σκλάβου, που σημαίνει ενός ανθρώπινου όντος που απλώς υπάρχει. Υπάρχει ΓΙΑ ΝΑ εξυπηρετεί συμφέροντα και επιθυμίες άλλων, όχι του εαυτού του, άρα δεν ζει τη δική του ζωή αλλά υπάρχει, δηλαδή ζει μέσα από τη ζωή των άλλων.

Μερικές φορές συνέβαινε και σε μένα να νοιώσω αυτή την έλλειψη ελευθερίας, να αισθάνομαι πως υπάρχω απλώς, αλλά το πολεμώ όταν συμβαίνει. Βρίσκω πολύ πιο υγιή πνευματικά την αντίσταση σε αυτό το συναίσθημα, από την αποδοχή του -με τραγουδιστή ή άλλη μορφή.

Οχι, ρε φίλε, δεν υπάρχω σκέτα: ΖΩ.

Το να λέει κάποιος στον εαυτό του ότι απλώς υπάρχει, σημαίνει παραίτηση από τη ζωή. Αυτό και τέλος.

UPDATE-->> Μόλις τέλειωσα με το ποστ, άρχισα τις βόλτες. Πέρασα από του ΠΕΤΕΦΡΗ και ύστερα από του Γάτου, όπου πέτυχα αυτό: -->>
http://mavrosgatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_06.html
και αναρωτήθηκα τί τάχα να συμβαίνει... Ποιο ποστ απαντά στο άλλο; Μπροστά στα παιχνίδια που παίζει η τύχη, το μυαλό μένει ανίσχυρο ή όλα είναι παιχνίδια του μυαλού;


Σάββατο, 5 Ιουλίου 2008

Τα πλακάκια του "Κήρυκα"

Ο σιορ Γρηγοράκης, του σιορ Τζανέτου του νοδάρου ο γιός, άπλωσε το δεξί του κι έχωσε την πένα στο καλαμάρι με το μελάνι το μαβί. Αφού την ετίναξε να φύγει η σταγόνα η περίσσεια, έβαλε με προσοχή την τελευταία τελεία στο χαρτί που είχε μπροστά του, μια τελεία ολοστρόγγυλη σαν και του τύπου. Την εκαμάρωσε για μισό λεπτό κι ίσα που επρόλαβε ν' απλώσει προς τα δεξιά της μια παχιά παύλα, πριν το μελάνι στην πένα στεγνώσει εντελώς. Α, ήτανε πολύ προσεχτικός ο σιορ Γρηγοράκης. Δεν τ' αρέσανε οι μουντζαλιές, γι αυτό.

Απομακρύνθηκε ολίγον τι από το γραφείο του παπάκη του, του νοδάρου, όπου ήτανε καθισμένος κι έγραφε εδώ και κάτι ώρες, κι εκαμάρωσε το γραπτό. Τα ωραία και περίτεχνα κεφαλαία του με τις τζιριτζάντζουλες εξεχώριζαν από μίλια και βάλε. Ητανε μεγάλος μάστορης ο σιορ Γρηγοράκης στο να σιάχνει κεφαλαία γράμματα, ιδίως εκείνο το έψιλον πολύ το επετύχαινε. Ετούτο το γραπτό θα το πήγαινε στην εφημερίδα "Ο Κήρυκας" να το τυπώσουνε στο παχύ φύλλο της Κυριακής, κάτω από τα μνημόσυνα. Εκεί όπου βάζουνε συνήθως τα ποιήματα που βραβεύονται.

Αυτό ήτανε τ' όνειρό του. Να δει τυπωμένο ένα γραπτό του, να βραβευτεί και να τυπωθεί το ποίημά του, κι ας τί καλό! Εφώναξε και τη Μαυρογιαννάκαινα την πλύστρα, να έρθει από την αυλή, να ιδεί το γραπτό. Εκείνη δεν εμπόριε γιατί άπλωνε τη μπουγάδα, αλλά "θα 'ρθώ σιορ Γρηγοράκη μου, μόλις αποσώσω" του εφώναξε. Η λαχτάρα του όμως ήτανε τόσο μεγάλη, που εβγήκε στην αυλή να της το δείξει, είχε ανάγκη από έναν έπαινο, και "μπράβο αφέντη, τι ωραίο πράμα που είν' τούτο πού έσιαξες" του είπε η καψερή, που δεν εγνώριζε γράμματα αλλά ένιωθε να εκτιμά τις ωραίες ζωγραφιές με τις ουρίτσες.

Ανέμιζε το χαρτί στον ήλιο και φάνταζαν σαν πεταλούδες τα κεφαλαία του. Ολο το γραπτό ήτανε γραμμένο με μελάνι μαβί, αλλά στα κεφαλαία είχε προσθέσει και λίγο πράσινο που τα εφώτιζε όπως οι πυγολαμπίδες το σκοτάδι, ο ήλιος όμως τους έδινε τη χάρη της πεταλούδας. Τόσο ωραίο γραπτό, δεν επίστευε στα μάτια του πως ήτανε δικό του έργο! Με τη βεβαιότητα της έγκρισής του από τον συντάκτη του "Κήρυκα", εξεκίνησε για τα γραφεία της εφημερίδας.

Οπως επήγαινε στο δρόμο, εσυνάντησε τη δασκάλα του πιάνου, τη σιόρα Ελενα. Επεριπάτει σκυφτή, ωσάν να γύρευε κάτι τι χαμένο στο ρείθρο του καλντεριμιού, αλλά μια στιγμή που εσήκωσε το βλέμμα και είδε να πλησιάζει ο αγαπημένος της μαθητής άστραψε από χαρά. Εκείνος εκοκκίνησε από αιδημοσύνη σαν κοπελούδα, γιατί, εντελώς μεταξύ μας, την εγουστάριζε τη σιόρα Ελενα παρ' όλο που τον επέρναγε κοντά δέκα χρονάκια.

- Καλήν ημέρα σιόρα Ελενα, πώς είστε;
- Καλήν ημέρα γιε μου, δόξα σοι ο Θεός, και τί 'ναι τούτο που κρατείς;
- Ενα ποίημα! Το πάω στον "Κήρυκα" όπου έχει διαγωνισμό για ποίηση ετούτη την εβδομάδα.
- Αλήθεια, μόλις επήγα τώρα και το δικό μου.
- Ναίσκε; Γράφετε κι εσείς ποίηση; Δεν το εγνώριζα.
- Ε, κάπου κάπου σκαρώνω κάνα δυο στιχάκια... Αλλά πήγαινε, μη σε κρατώ, και καλήν επιτυχία.
- Καλήν επιτυχία επίσης!

Τον έτρωγε η περιέργεια τώρα να μάθει τι σόι ποιήματα γράφει η σιόρα Ελενα, και μπας και είναι καλύτερο το δικό της από το δικό του, αλλά μέσα του ήτανε τόσο βέβαιος για την ικανότητά του στην καλλιγραφία, που εσβήστη κάθε φόβος και ταραχή κι έφτασε πετούμενος στην είσοδο των γραφείων της εφημερίδας. Ο πορτιέρης του έκαμε μια μικρήν ανάκριση -λες και δεν τον ήξερε- πριν του επιτρέψει να περάσει για να συναντήσει τον κύριο συντάκτη, τον υπεύθυνο για το διαγωνισμό.

Επήρε μια βαθειάν ανάσα, όρθωσε το κορμί, έσφιξε το στομάχι, και προχώρησε με βήματα αργά ατενίζοντας πέρα μακριά, στο τέρμα του διαδρόμου, την κοπέλα που εσφουγγάριζε τα πλακάκια. Επήγαινε προς τα πέρα πισωπατώντας στα τέσσερα, το κεφάλι σκυφτό, να φαίνεται ο σφιχτός της κότσος με τις φουρκέτες τις κοκκάλινες προς την πλευρά του. Ενα μαύρο κουβάρι, στρογγυλό σαν μπάλα, ήτανε το κεφάλι της και, όπως πισωπατούσε σφουγγαρίζοντας, εφαινόταν σαν να σπρώχνει αυτή η μπάλα από μαλλιά το υπόλοιπο κορμί που, όπως ήταν μαζεμένο κουρκουμιαστά, έμοιαζε με άλλη μια μπάλα, πολύ μεγαλύτερη όμως.

Εθαύμασε την ικανότητα της φαντασίας του να φτιάχνει ιστορίες και εικόνες από το τίποτα, χαμογέλασε από μέσα του με τη σκέψη να σκαρώσει ένα ποίημα για ετούτη την κοπέλα-μπάλα-μπαλίτσα, και συνέχισε να προχωρεί με το κεφάλι ψηλά πάντα. Στο νου του, το είχε παρμένο κιόλας το βραβείο της ποίησης. Οσο προχωρούσε όμως, όλο και πιο υγρό γινότανε το πάτωμα και, σε στρίψη ματιού, εξαγλίστρησε κι εβρέθηκε τέντα κάτω φαρδύς πλατύς.

Ετρεξε η κοπέλα που σφουγγάριζε, έβαλε τις φωνές, ανοίξανε οι πόρτες των γραφείων, εβγήκανε συντάκτες και συντακτάκια, ρεζίλι των σκυλιών έγινε ο σιορ Γρηγοράκης. Τον εσηκώσανε με ζόρι -τα είχε τα παχάκια του- και τον εκαθίσανε σε μια καρέκλα, αλλά εκείνος σφάδαζε από τους πόνους. Ηρθε το φορείο να τονε πάρει για το νοσοκομείο, τον εξέτασε ο δετόρος, ευτυχώς είχε σπάσει μόνο το χέρι του το δεξί, σ' ένα μήνα θα ήτανε πάλι γερό σαν και πρώτα, έτσι του είπε με βεβαιότητα και το ετύλιξε σε ένα πανί που το περιέλουσε με μπόλικο γύψο. Μετά, κρέμασε το ξερό του σε ένα άσπρο μεγάλο μαντίλι κι ετοιμάστηκε να πάρει το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι.

"Πονάτε σιορ Γρηγοράκη;" τον ερώτησε ο δετόρος κι εκείνος απάντησε "όχι γιατρέ μου" αλλά πονούσε και τατάραζε -από μέσα του όμως. Γιατί; Επειδή το γραπτό του με το ποίημα, αυτό το υπέροχο γραπτό που πεταλούδιζε ιριδίζοντας στον ήλιο, με τις ουρίτσες του και τα ωραία δίχρωμα κεφαλαία του, με την ολοστρόγγυλη τελεία και την παχιά παύλα στο τέλος, αυτό το αριστούργημα της καλλιγραφίας, αχ, είχε απλωθεί πάνω στα φρεσκοσφουγγαρισμένα πλακάκια των γραφείων του "Κήρυκα" και είχε αφήσει εκεί πάνω το μελάνι του και το χέρι του το μπανταρισμένο με το γύψο ήτανε αδύνατο να το ξαναγράψει και ο διαγωνισμός δεν έπαιρνε παράταση και είχε ξεχάσει και το ποίημα που μέχρι πριν λίγες ώρες το σιγοτραγούδαγε πίσω απ' τα δόντια του.

Μόλις έφτασε στο σπίτι εξάπλωσε στον καναπέ ώσπου να γυρίσει η θειά του -ορφανόν από μωρό τον εμεγάλωνε η αδερφή του παπάκη του. Είχε πάει να κάνει βίζιτα στου παπά Δοξανά τη γυναίκα, που ήτανε πάλι λεχώνα. Καρπερός ο παπάς, τόλμησε να ψιλοχαμογελάσει κιόλας ξεχνώντας τους πόνους του -έναν απ' έξω κι έναν από μέσα. Ο παπάκης του ο νοδάρος ήτανε σε κάτι χωριά περιοδεία, μια και περιμένανε εκλογές οσονούπω. Πώς αλλιώς θα εμπόριε να κάτσει στο μεγάλο γραφείο να γράψει το ποίημα; Αχ, το ποίημα! Πάλι εμελαγχόλησε με τη σκέψη του χαμένου αριστουργήματος. Εγειρε πάντως και τον επήρε ο ύπνος αγάλια αγάλια.

Αργά το μεσημέρι εκόπιασε η θειά κι έδωσε όρντινο να στρωθεί το τραπέζι κι έμαθε και τα μαντάτα για τον κανακάρη της. Επήγε κοντά το λοιπόν, του εχάιδεψε τα μαλλιά σαν να ήτανε και πάλι μωρό της αγκαλιάς, εκείνος αναστέναξε "μάνα μου" είπε κι άνοιξε το ένα μάτι, το δεξί, γιατί το άλλο ήτανε βουλιαγμένο στο βελούδινο μαξιλάρι του καναπέ. Είπανε τα νέα όλα, για το ποίημα και το διαγωνισμό του "Κήρυκα" και το συναπάντημα με τι σιόρα Ελενα και την κοπέλα με τον κότσο που εσφουγγάριζε τα πλακάκια και για την τούμπα και για το χαρτί που εβράχηκε κι εξέβαψαν τα μελάνια απά στο πάτωμα.

- Και τούτο δώ τι είναι μάτια μου; ερώτησε η θειά.
- Ποιο;
- Ετούτο, απά στο γραφείο του παπάκη σου.

Είπε, κι έδειξε ένα χαρτί με γραμμένα καλλιγραφικά γράμματα με ουρίτσες, στολισμένα κεφαλαία δίχρωμα σαν πεταλουδίτσες, με την τελεία την ολοστρόγγυλη στο τέλος και την παύλα την παχιά.

- Α! Αυτό είναι! και πού εβρέθηκε θειά; Θαύμα έγινε, θαύμα!

- Οχι και θαύμα αφέντη, η σιόρα Ελενα το ήφερε λίγο πριν έρτεις από το νοσοκομείο και είπε να το υπογράψεις κιόλας που το ξέχασες.

Είπε η Μαυρογιαννάκαινα η πλύστρα, που έμπαινε για να πάει στο δωμάτιο υπηρεσίας να σιδερώσει τα σεντόνια και τα άλλα για τη λινοθήκη. Τα πουκάμισα και τα ψιλά τα σιδέρωνε η θειά αυτοπροσώπως.

- Βάλε με το μυαλό σου, κυρά μου, τι τρέξιμο έκανε η δασκάλα να προκάμει να φέρει ετούτο εδώ και μετά να ξαναπάει στον "Κήρυκα" να μάθει τι θα γίνει με το χαρτί του σιορ Γρηγοράκη μας και μου είπε να το παει αύριο, θα τον επεριμένουνε να το πάει.

Σαν ποίημα μονορούφι μίλησε η Μαυρογιαννάκαινα, χαρούμενη που ακουγόντουσαν με τόσο ενδιαφέρον τα λόγια της. Ο νεαρός ανακάθισε στον καναπέ κι επήρε στο χέρι του τ' αριστερό το χαρτί και είδε ότι φαινότανε κάπως αλλιώτικο και έριξε το βλέμμα στην πλύστρα. Εκείνη τού 'κλεισε το μάτι με νόημα και "ε, αφεντόπουλό μου, το εσιδέρωσα, ήτανε μουσκίδι μαθές" τού είπε και τον εκοίταξε μη και της εθύμωσε. Ο σιορ Γρηγοράκης όμως χαμογέλασε πλατειά και είπε "ε, όσο για μια υπογραφή, δεν θα κουραστώ να τήνε βάλω" και "θα το πας εσύ όμως θειά αύριο στη φημερίδα, έτσι;" κι εσηκώθηκε ελαφρά υποβασταζόμενος από τις δυο γυναίκες και κινήσανε κατά την τραπεζαρία. Ευτυχώς, είχανε φαΐ της ορεξιάς του, πατάτες γιαχνί, που τρώγονται με πιρούνι.

________________
ΣΗΜ. από τη συλλογή "τα κεφαλονίτικα"

-->> ανέβηκε πρώτη φορά στις 4 Σεπτέμβρη 2006, εδώ: -->>
http://rodiat3.blogspot.com/2006/09/blog-post.html
-->> λέω να ανεβάζω τα Σάββατα από ένα αναγνωσματάκι να δροσιζόμαστε :)